حال او هم دست کمی از سراب نداشت و شاید همه ی واقعیات را برعکس نشان میداد.
گلویی صاف کرده و دست روی شانه ی حامی گذاشت. مشکوک و نامطمئن چند باری صورتش را برانداز کرد و با ساکتشی تصنعی سؤال کرد:
_ باباجان… تو مطمئنی سراب قصد داشت خودشو بکشه؟!
شاید اشتباه مشاهده کرده باشی، هان؟
حامی آرام و بی صدا لبخند زد، طوری که فقط لبهایش کش وارد شده و شانه هایش کمی تکان خورد.
_ شمام داری اشتباه میبینی بابا؟ زخم کف دستم کوچیکه که به دیده نمیاد؟!
من خوب میدونم چی متوجه شدم…
زبانی روی لبهایش کشید و من و من کنان حرفش را طور دیگری زد.
_ آخه سراب کلی دارو خورد و وقتی ما تنهاش گذاشتیم خوابیده بود.
چطور ممکنه بدون اینکه ما بفهمیم چاقو ورداشته باشه و…
یعنی، میخوام بگم که… شاید تو…
نفسش را با صوت بیرون داد و سرش را بالا برد. نگاهی به سقف سفید بالای سرش انداخت و ذکری زمزمه کرد.
_ اون دختر به خاطر داروهاش گیج و خواب آلود میشه، بسیار ضعیف شده…
فقط نمیدونم چطور ممکنه همچین کاری کرده باشه و ما ندرک کرده باشیم!
حامی که تا ته حرف پدرش را خوانده بود، تکه تکه و آرام ریز خندید. نگاه از در اتاق گرفت و در نگاهان مملو از شک و ترمتوجه شد پدرش زل زد.
_ همونطوری که چند ماه عروس این خونه بود و ما نمتوجه شدیم واقعا کیه!
همونطوری که الان با یه بچه برگشته و ما حتی نمیدونم پدر اون بچه منم یا نه!
همونطوری که تا همین الانش هیچی رو ندرک کردیم…
همه چی ممکنه بابا، با وجود سراب همه چی ممکنه…
بلند شد، سمت اتاقی که در حیاط داشت راهی شد و قبل از خارج شدن از خونه به عقب گشت.
_ من حیوونم که باشم، آدم کش نیستم…
بخوامم نمیتونم جون کسی رو بگیرم، سراب که دیگه… حیاتمه…
#پارت_۵۴۸
در آغوش حاج خانم بی حس و نزار نگاه بسته و تن رنجورش را به کف دستان پر مهر او سپرده بود که حاج آقا وارد اتاق شد.
نگاهی با دقت به اتاق انداخت و چاقوی غرق خون را کمی دورتر از سراب و حاج خانم متوجه شد.
چشمانش را مالید و بار دیگر به چاقو نگاه کرد. قلبش نمیخواست باور کند سراب تا این حد دیوانه شده باشد که قصد جان فرزندش را کند.
ولی حق با حامی بود، انگار هیچ چیز با وجود سراب بعید نبود…
چاقو را چنگ زده و کنار حاج خانم جای گرفت. نوک انگشتش را زیر نگاهان گود راهی شده ی همسرش کشید و لبهایش را به هم فشرد.
_ آروم باش عزیزقلبم، اتفاقی نیفتاده…
همه چیز بیشتر از ظرفیتشان به هم ریخته بود و داششتابزده زیر بار مشکلات له میشدند.
دست روی شانه ی سراب گذاشت و ساکت، طوری که نترساندش، تکانش داد.
_ باباجان…
سراب دیدهان خیس و سرخش را گشود و بر و بر در نگاه سردرگم و حیران حاج آقا زل زد.
_ ما میخوایم کمکت کنیم دخترم، باهامون حرف بزن…
مشکلاتتو بگو، ترساتو باهامو در میون بذار… اجازه بده کمکت کنیم…
این پیله ای که دور خودت پیچیدی آخر سر هممونو نابود میکنه…
نگاه سراب رنگ و بوی ترس گحرکت کرد و در آغوش حاج خانم به تقلا افتاد.
از واکنش آنها بیشتر از هر چیزی میوحشت کرد…
اگر میفهمیدند دختر خودشان است، اگر میدرک کردند فرزندانشان عاشق هم شده اند…
نمیخواست همه ی آنها را با هم نابود کند.
حاج آقا آه جانسوزی کشید و چاقو را مقابل چشمان از حدقه بیرون زده ی سراب بالا برد.
_ باورم نمیشه تو بخوای بچه ی خودتو بکشی، یه چیزی بگو دخترم… بگو اشتباه میکنیم، بگو دروغه…
التماست میکنم سراب، بگو نمیمیل داشتی این کارو کنی…
#پارت_۵۴۹
سراب طاقت گوش دادن صدای ملتمس پدری که تازه پیدایش کرده بود را نداشت.
او را همیشگی در اوج متوجه شده بود و این حقارت و بیچارگی هیچ به صورت مهربانش نمی آمد.
دست روی گوش هایش گذاشت و بی جان شروع به ناله کرد. ناله هایش بیشتر شامگاهیه جیغ و فریادی بود که پشت لبهایش در بند اسارت درشان آورده بود.
با زبان بی زبانی میتمایل داشت تمامش کند، میتمایل داشت پدرش این بیچارگی را تمام کند.
حاج خانم که طاقت ناله های او را نداشت با گریه از اتاق خارج شده و خودش را به حیاط رساند.
در آن هوای مسموم و خفقان آورد نفس کشیدن برایش سخت بود.
_ نکن اینجوری باباجان، آروم باش… خودتو اذیت نکن، نمیخواد حرف بزنی… فقط آروم باش…
باید خودش و آن بچه را نابود میکرد تا همه را راحت کند…
فقط در نبودن او و آن کودک حرام زاده تمام مشکلات حل میشد.
نگاهش به چاقویی که هنوز میان انگشتان حاج آقا خودنمایی میکرد افتاد و در یک لحظه و بدون فکر سمت حاج آقا حرکت کرد.
سنی از او گذشته و تمام محاسن و موهایش سفید شده بودند اما هنوز خراهی شد و کودن نشده بود.
بلافاصله هدف سراب را فهمید و در آخرین لحظه او را مهار کرد. چاقو را بیرون از اتاق پرت کرده و کف دستان سراب را محکم چسبید.
_ میمیرم وقتی اینجوری میبینمت، دلم میخواد از حرکت وایسته سراب…
همه ی این اتفاقات تقصیر منه، هر بار که تو این حال میبینمت از خودم بیزار میشم.
خوب شو دخترم، نذار با متوجه شدن پریشونیت از عذاب وجدان بمیرم…
تو رو به هر چی میپرستی قسمت میدم، منو با متوجه شدن این چیزا تنبیه نکن…
من کم آوردم بابا، کم آوردم…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن