چنان سفت و محکم سراب را به آغوش کشیده بود که انگار میمیل داشت به همه بفهماند دیگر از او جدا نخواهد شد.
بردیا و رها سعی کردند سراب را از میان کف دستانش بیرون بکشند تا از چند و زیرا حالش مطلع شوند ولی حامی رهایش نمیکرد، دیگر نه…
بردیا کنارش روی زمین نشست و دندان قروچه ای رو به حامی کرد.
_ پسره ی کله شق، بذار معاینش کنم.
حامی انگار کر شده بود و فقط داشت با آهستهش زیر گوش سراب از بیقراری هایش میاظهار کرد.
به تشنه ای در بیابان مانده میماند که بهیکباره نگاهه ی آبی مشاهده کرده و بی توجه به همه چیز و همه کس میتمایل داشت تا سر حد مرگ از آن بنوشد.
بردیا که شیدایی حامی را دید پوفی کرده و در همان حالت، کف دستش را به گردن سراب رساند.
نبضش کند میزد، بسیار کند…
با عجله رو کرد به چهره ی نگران بقیه و با لحنی که نگرانی و تشویششان را شدت بخشید، اظهار کرد:
_ باید برسونیمش بیمارستان، همین الان.
باز هم همه هول شدند و پریشان شروع به چرخیدن دور خودشان کردند.
هیچکس نمیاطلاع داشت چه کند و فقط داشتند اوضاع را خراب تر میکردند که حاج آقا کف دست داخل جیبش برد و سوییچش را بیرون کشید.
سمت بردیا پرتش کرد و با اشاره به قوم دیوانه و سرگردان دورش بیان کرد:
_ شما ببرینش مام میایم، معلوم نیست اینا چشونه!
بردیا سوییچ را دست رها سپرد و خودش هم زیر بغل حامی را چسبید.
_ ماشینو روشن کن دلدادگیم.
به هر ضرب و زوری بود حامی را کشیده کرد و هر دویشان را داخل ماشین نشاند.
سمت بیمارستان حرکت کردند و حامی فارغ از اتفاقات دورش، کف دست روی شکم سراب گذاشته و اشک و تبسمش با هم مخلوط شده بودند.
_ چرا بهم نبیان کردی مامان شدی لیمو خانم…
#پارت_۵۲۱
روی صندلی مقابل اتاق جای گرفته و سرش را میان کف دستانش میفشرد. نمیمیل داشت از سراب جدا شود ولی هنوز گوشش از سیلی بردیا سوت میکشید!
بیان کرده بودند چسبیدنش به سراب جانش را میگیرد و او به خاطر حفظ جانش رهایش کرده بود.
چند دقیقه بیشتر از بودن سراب در اتاق نمیگذشت ولی دقایق برای او حکم سال داشتند بسکه کش می رسیدند.
بیتاب و کلافه با نوک پا روی زمین ضرب گراهی شده بود و نگاهش لحظه ای از در اتاق جدا نمیشد.
طاقت نیاورد و با شتاب از جایش بلند شد. پشت در رفت و کمی این پا و آن پا کرد اما قلب عاشقش دیگر صبوری نمیفهمید.
در را که باز کرد بردیا نگاه غضبناکش را به او دوخت و سرش را به چپ و راست تکان داد.
_ نه حامی، بیرون باش.
چیزی که از او انتظار داششتابزده محال بود. دلش در سینه اش ملایم نمیگحرکت کرد تا سرابش را نمیمتوجه شد.
دستان عرق کرده اش را به لباسش مالید و بی توجه به تهمشاهده کردهای بردیا کمی داخل رفت.
سراب را روی تخت متوجه شد و چند دکتر و پرستاری که هر کدام به جان یک سمتش افتاده بودند.
از متوجه شدن کف دستگاه های عجیب و ترسناکی که تن کوچک قلببرش را احاطه کرده بودند وحشت کرد.
تمام جانش لرزید، باید دخترکش را از میان مردم میبرد… میرفتند یک جایی که هیچکس نباشد جز خودشان و تا آخر عمر فقط در آغوش هم میماندند.
غیرارادی پاهایش سمت تخت سراب کشیده شد، پاهایی که شده بودند پای قلبش…
_ چیکار دارین میکنین؟ راحتش بذارین اون هیچیش نیست… سراب…
بردیا و رها که گوشه ای نظاره گر تلاش همکارانشان بودند، سمتش رفته و رها با زبان خوش و بردیا با زور بازو، سعی کردند از اتاق بیرونش کنند.
_ بگین ولش کنن، تو رو خدا اذیتش نکنین… اون دیگه طاقت نداره، بذارین ببرمش… عمو توروخدا…
#پارت_۵۲۲
بردیا با حرکتی خشن و محکم او را از اتاق بیرون کرد و خواست درشت بارش کند که رها میانشان توقف کرد و نگاه خیسش را به او دوخت.
_ چیکار میکنی بردیا؟ زورت به این بچه رسیده؟
نمیفهمی تحت چه فشاریه؟ همین که دیوونه نشده خیلیه، انتظار داری مثل یه آدم عادی برخورد کنه؟
تو برو من پیششم، برو حواست به سراب باشه.
بردیا نفسش را با صدا بیرون داده و با نوک انگشت دیدهانش را مالید.
_ رد دادم دیگه، اون پفیوز هنوز اون بیرونه و مدارکم دستشه… کف دست خودم نیست، بهش که فکر میکنم ذهنمو به هم میریزه.
رها با وجود استرسی که داشت، تبسم آهستهش بخشی به همسرش هدیه داد و کف دستانش را فشرد.
_ مضطرب نباش، ما بدتر از ایناشم گذروندیم یادته که؟
همه ی بچه ها هستن، با هم از پسش برمیایم.
فعلا باید تمرکزمون رو حال سراب باشه، به چیز دیگه ای فکر نکن قربونت برم.
بردیا پلک روی هم گذاشت و گوشه ی لبش را چیزی شامگاهیه تبسم بالا برد.
رها به سادگی میتوانست روی ذهنش تاثیر بگذارد، لاکردار خوب بلدش بود.
نیم نگاهی به حامی که همچراکه بچه ای سرگردان و گمشده مردمک لرزان نگاههایش را به در اتاق دوخته بود، انداخت و شرمنده لبهایش را روی هم فشرد.
_ توام بشین سرجات دیگه بچه، چرا هی انگولکم میکنی خراب شم سرت؟!
همه اون تو دارن به زن و بچت کمک میکنن، کسی اذیتش نمیکنه دندون رو جیگر بذار کارشون تموم شه بعدش میتونی بیای پیشش.
حامی ملتمس نگاهش کرد و میل داشت چیزی بگوید که بردیا نگاه چپکی اش را تحویلش داد.
_ با این ادا اصولاتم خر نمیشم، بتمرگ همین بیرون تا خبرت کنم زبون نفهم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن