دستش زنگ را لمس نکرده، در با صوتی تیکی باز شد. انگار که کمین کرده و بدجور منتظرشان بودند.
حامی بلند و بی وقفه شروع به لبخند زدن کرد و با نوک انگشت اشکی که گوشه ی دیدهانش جمع شده بود را گراهی شد.
_ چه حسی داری شامگاه تولدت قراره هموقت شه با شب مرگت؟!
دیده غره ی سراب تبسمش را عمیق تر کرده و با انگشت شست، روی گردنش کشید.
_ به جون خودم اینا به کمتر از کشتنمون رضا نمیدن.
_ خیلی زود تشریف آوردین دو ساعتم میخواین تو حیاط وقت تلف کنین؟!
هی دختر! بیا تا کف دستای مادرشوهرتو بستیم شمعاتو فوت کن، بعدش جونتو وردار و از این شهر برو!
صدای بشاش بردیا سر هر دو را سمت در منزل چرخاند. حامی کف دستی در هوا برایش تکان داده و سراب هممدت با تکان سر، سلامی آهسته زمزمه کرد.
سلقمه ی حامی به بازویش خورد و صوتی ساکتش را گوش داد.
_ متوجه شدی بیان کردم؟ مولینو بستن!
یک آن صحنه ای که میاظهار کردند را تجسم کرد.
حاج خانوم با دستان بسته و حرکاتی شامگاهیه زامبی ها که سعی داشت بهشان حمله کند.
حاج آقا و بردیا هم کف دستانش را چسبیده و مانعش میشدند.
لبهایش را داخل دهانش کشید تا خنده ی کشیدهی که قصد بیرون پریدن از حلقش را داشت، مبحوس کند.
_ وای خدا لعننتون کنه، من نباید اینو تصور میکردم!
_ که تصورم کردی، چشمم روشن!
حین قدم برداشتن سمت خانه سرش را محکم تکان داد تا آن تصاویر مضحک را از یاد ببرد اما مگر میشد؟
_ این چه سمی بود اومد تو سرم!
همانطور که با خود حرف میزد، حامی مقابلش توقف کرد و جعبه ی کیک را درون کف دستانش گذاشت.
نگاه آهسته و مطمئنی به سر تا پایش انداخت و کف دستانش را به آرامی به شالش رساند.
_ موهات خیلی دلنشینه دلبر، یه امشب زیبایاتو پنهون نکن.
آسِکـــور, [۲۴/۰۳/۱۴۰۲ ۰۲:۵۷ ب.ظ]
#پارت_۳۷۹
به خاطر اختلاف قدشان، نگاهی از پایین به صورت حامی انداخت و چند باری آب دهانش را پر سر و صوت بلعید.
_ اما آخه…
حامی با سلیقه موهای حالت دارش را روی شانه هایش مرتب کرده و شال را رها و آزاد رویشان انداخت.
_ اگه خودت دوست نداری اون بحثش جداست، من به عقایدت احترام میذارم همونطور که تا الان گذاشتم.
اما اگه به خاطر شرایط خونوادگی منه، نیازی نیست خودتو اذیت کنی.
اون تو هیچکس کاری به ظاهرت نداره، مخصوصا الان که توی واقعی رو شناختن.
تو هر جوری که باشی برای من، برای خونواده ی من، عزیزی.
نگاه نامطمئنی سمت خونه انداخت. سنگینی کیک از روی کف دستانش برداشته شد و دیدهانش بند نگاه جدی حامی شد.
کف دستی به موهایش کشید و نفس لرزانش را بیرون داد.
_ آخه… خجالت میکشم اینطوری…
نوک بینی اش میان انگشتان حامی فشرده شد و قبل از اینکه لب به اعتراض بگشاید، لبهای حامی پیشانی اش را داغ کرد.
_ قشنگی که خجالت نداره جوجم.
فقط میل داشتم بدونی از سمت ما مشکلی نیست، ته تهش این خودتی که تصمیم گیرنده ای.
هر چیزی که شادت میکنه رو انجام بده.
ناخن های لاک زده اش را به بازی گرفت و دروغ چرا؟
خودش هم از کمی آزادی بدش نمی آمد.
در واقع نه آن شوری منزل ی راغب را قلبش میمیل داشت و نه این بی نمکی خونه ی حاج آقا را.
حالا که سرابی جمتوجه شد در وجودش متولد شده بود، زندگی متعادل و ساکت تنها خواسته اش بود.
_ مرسی حامی، شماها خیلی خوبین.
نمیدونی چقدر خرسندم که دارمتون.
جواب مثبتش تبسم روی لب هر دو نشاند. کف دست آزادش را دور شانه ی سراب انداخت و همجاده خود داخل خانه کشید.
آسِکـــور, [۲۵/۰۳/۱۴۰۲ ۱۰:۲۱ ب.ظ]
#پارت_۳۸۰
به محض ورود برف مسروری روی سر و صورتشان ریخته شد و هر دو دیده بسشتابزده.
صوتی کف دستها و آهنگ تولدت مبارک بلند شد و از تمام شدن برف خوشحالی که مطمئن شدند، نگاه باز کردند.
سراب معذب و با استرسی مشهود که مردمک نگاهانش را به لرزه انداخته بود، تک تکشان را نگریست.
به دنبال واکنشی بد نسبت به ظاهر جمتوجه شدش بود اما جز نگاه تحسین آمیزشان چیزی ندید و دلش غرق خوشی شد.
تنها کسی که مات و مبهوت نگاهش میکرد، رسا بود که حین جویدن عصبی پوست لبش، کف دست به سینه گوشه ای ایستاده و خیره اش بود.
بدجنسی بود که قلبش خنک شده بود؟!
عمدا لبخندی حرص درآر کنج لبش نشاند و چند ثانیه ای بدون پلک زدن نگاهش کرد.
سرخ شدن پوست صورت رسا، همچراکه آب خنکی بود روی حسادت زنانه اش.
دست حامی محتاطانه لابلای موهایش خزید و باقی مانده ی برف شادی را از رویشان برداشت.
_ نگاهم کف پات دختر، چقدر خوشگل شدی مادر.
با توپ پر منتظرت بودم اما مگه قلبم میاد این عروسکو دعوا کنم؟
در آغوش پر مهر حاج خانم فرو راهی شد و خنده مهمان لبهایش شد. دستش را با تمام توان دور تنش پیچاند و زیر گوشش پچ زد:
_ مولین… بسیار زحمت کشیدین، مرسی.
حاج خانم هم همانطور ساکت و زیر لبی جوابش را داد.
_ تو رحمت خونه ی مایی دخترم، تولدت مبارک.
رها هم آرام و کوتاه او را در آغوش کشیده و تولدش را تبریک اظهار کرد.
به ترتیب بردیا و باربد، حتی رسا هم با بی میلی تمام نزدیکش شده و تبریکشان را اضافه کردند.
سراب منتظر حاج آقا بود، مردی که بعد از سالها حسی واقعی از دختر بودن را برایش زنده کرده بود.
وقتی خبری از حاج آقا نشد، دلواپسی در دلش ریشه دواند و تبسم از روی لبهایش پر کشید.
کجا بود؟
آسِکـــور, [۲۷/۰۳/۱۴۰۲ ۱۰:۱۹ ب.ظ]
#پارت_۳۸۱
با ضربان دلی نامنظم شده و حس بدی که از مشاهده کردار آخرشان و آن صحبت ناتمام همراهش مانده بود، نگاه ماتش را گرداگرد منزل چرخاند.
او را متوجه شد، دورتر از همه از حرکت ایستاده و با حالتی عجیب خیره اش بود.
ترس و وحشت از لو راهی شدن باز هم به جانش افتاد.
ناخواسته و فقط برای اینکه کاری انجام داده باشد، کف دست بلند کرده و کمی شالش را جلو کشید.
ساده لوحانه انتظار داشت دلیل راهی شدار عجیب و غریب حاج آقا، ظاهر جمتوجه شدش باشد!
_ چیزی شده عزیزم؟ چرا اونجا واز حرکت ایستادی؟
با سوال حاج خانم که آغشته به چاشنی دلواپسی بود، بالاخره پلکی زد.
کمی از خیرگی نگاهش کاسته شد و ولی دل سراب هنوز نامنظم میکوبید.
_ نه، داشتم عروسمو نگاه میکردم.
حرف هایش هم عجیب شده بود، نه؟
یا سراب زیادی روی حرکات و حرفهایش حساسیت نشان میداد؟
بردیا که گویی از توقف کردن خسته شده بود، عقبکی سمت مبلها راهی شد. خودش را روی نزدیک ترین مبل انداخت و با سیبی که از ظرف میوه برداشته بود مشغول شد.
_ والا بیشتر داری میخوریش!
حاج آقا با خنده کف دستی به صورتش کشید و التهاب صورتش میگفت از حرف بردیا شرمگین شده است.
با قدمهایی کوتاه جلو آمد و مانند همیشگی، دست دور شانه ی سراب که همانطور خشکش زده بود انداخت.
_ تولدت مبارک باباجان، هیچوقت اشک به نگاهت نیاد دخترم.
_ ممنونم بابا، شرمندم میکنین.
آوای زار و پریشان سراب چیزی را درونش تکان داد.
نفس کلافه ای کشید و در دل خود را بابت احساسی که داشت ملامت کرد.
شانه ی لرزان سراب را بوسید و تکخند مردانه ای زد.
_ همین که متوجه شدمت یاد اامان تولد حاج خانم افتادم، داشتم تو اون روزگارا سیر میکردم بابا ببخش که دیر جلو اومدم.
آسِکـــور, [۲۸/۰۳/۱۴۰۲ ۰۹:۵۲ ب.ظ]
#پارت_۳۸۲
قفسه ی سینه اش نامحسوس از حجم نفس های حبس شده خالی شد.
با کنار رفتن حاج آقا، جو سنگینی که به ناگهان بر خونه حاکم شده بود را حس کرد.
چهره ی هر چهار نفرشان در هم شده بود و انگار چیزی آزارشان میداد.
با توجه به رفاقت عمیق و چند ده ساله شان، حدس زد هر چه که بهمشان ریخته باید مربوط به همان تولدی باشد که فکرش حاج آقا را آنطور عجیب و غریب کرده بود.
_ ای بابا زنمو ول کنین، تمومش کردین آخر شامگاه لازمش داریما!
حامی هم آن جو سنگین را حس کرده بود که با مزه پرانی هایش سعی در عادی سازی داشت.
بردیا هم هممسیرش شده و پقی زیر خنده زد. چشمک زنان سیب گاز زده ی درون کف دستش را سمت حامی پرت کرد.
_ خفه شو پدرسوخته، تو حجب و حیا یذره به من نرفتی!
حاج خانم گلویی صاف کرده و لبخند ماسیده روی لبش را دوباره جمع و جور کرد.
_ اتفاقا کپ خودته، عینهو سیبی که از وسط نصفتون کرده باشن… متاسفانه!
صوتی رها به اعتراض بلند شد و کنار همسرش نشست. چند باری با حرص پلک زد و کف دست دور بازوی او حلقه کرد.
نگاه پر محبتی به بردیا انداخته و با صورتی جمع شده سمت حاج خانم برگشت.
_ از خداتم باشه، عین شوهر تو یبس از آب درمیومد خوب بود؟!
شوخی ها و کل کل ها که بالا گرفت، بالاخره فرصتی برای نشستن پیدا کردند.
سراب کنار حاج خانم قرار گرفت و حامی کیک را به آشپزخانه برد.
تازه نگاهش به تزیینات ساده ی روی دیوار و سقف افتاد.
شور و شعف را میشد در نی نی چشمانش دید. تمام این کارها را برای خوشحالمانی او کرده بودند.
_ راستی چند سالت شد سراب جون؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن