_ سرده دخترم، بریم داخل هر چیزی میخوای بگی رو بگو.
آب دهانش را با آوا بلعید و لپش را از داخل به دندان کشید. نمیخبر داشت چرا ولی احتیاج شمشاهده کردی به صحبت در مورد گذشته اش داشت.
چیزی از میان وجودش، حاج آقا را برای صحبت مناسب میدانست.
حس میکرد اگر مقابل او نقاب از صورت بردارد، بدون قضاوت کمکش خواهد کرد.
بابت مدارکی که برداشته بود و شاید هنوز هیچکس متوجه نبودشان نشده بود عذاب وجدان داشت.
حس خوبی به این ماجرا نداشت.
تصمیمش را گحرکت کرده بود قبل از رو شدن کف دستش، همه چیز را از زبان خودش بشنوند.
اما هر چه با خود کلنجار رفت راضی به خراب کردن چهره اش مقابل حامی و حاج خانم نشد.
نمیخواست بتی که از او ساخته بودند را خراب کند.
اما حساب حاج آقا از آنها جدا بود. منطقی تر برخورد میکرد، کمکش میکرد… شاید…
_ اگه حوله رو واسه من آوردی که باید بگم صورتم کم کم داره خشک میشه!
هین آهستهی اظهار کرد و خودش هم از دستپاچگی اش به خنده افتاد. خنده ای تلخ و پر درد…
حوله را سمتش گرفت و سینه اش را از نفس های حبس شده اش خالی کرد.
_ ببخشید…
صورتش را خشک کرد و تشویش سراب، او را نسبت به سرما بی توجه کرد.
_ جانم؟ چی میتمایل داشتی بگی؟
سر به زیر انداخت و با پوست کنار ناخنش درگیر شد. استرسش را سر پوست بی نوایش خالی میکرد.
_ راستش… باید یه چیزایی رو بدونین…
فقط، میشه قبلش یه قولی بهم بدین؟
حاج آقا قدمی نزدیک تر شد و بی حرف به لبهای سراب چشم دوخت. نگاه خیره اش دل سراب را به وحشت انداخت.
وحشت از طرد شدن بیخ گلویش چسبید…
_ قول میدین که…
آسِکـــور, [۱۳/۰۳/۱۴۰۲ ۰۹:۴۱ ب.ظ]
#پارت_۳۶۹
ضربه ی محکمی که به پنجره ی کنار کف دستش خورد، رشته ی کلام را از کف دستش خارج کرد.
یکه خورده به هوا پرید و زدن دلش را در دهانش احساس کرد.
با دهانی باز و چشمان از حدقه بیرون زده سمت پنجره برگشت و قبل از او حاج آقا بود که لحن سرزنشگرش را نثار حامی خندان کرد.
_ خدا یه جو عقل ننداخته تو اون سرت؟!
این کارا یعنی چی، مگه بچه ای تو؟
حامی بال بال زنان ادای غذا خوردن درآورد و لب زد:
_ مولین نمیذاره غذا بخورم، منتظر شماست… بیاین دیگه معدم پاره شد از گشنگی.
سراب پوف کلافه ای کرده و کف دستی به صورت رنگ پریده اش کشید.
_ خدا بگم چیکارت کنه حامی…
هر دو را ساکن و بی حرکت مشاهده کرد و ضربه ی دیگری به شیشه کوبید.
دست به کمر و معترض نگاهشان کرد که حاج آقا متاسف سری تکان داد.
_ بریم تا این بچه کچلمون نکرده!
سراب از مقابل راهش کنار کشید و از پشت سر به قامت رشید و کمی خمیده اش زل زد.
گویی قسمت نبود راز دلش را فاش کند، شاید تمام این گره افتادن ها نشانه ای برای کوبیدن مهر سکوت بر لبهایش بود.
قدم اول را برنداشته، حاج آقا سمتش برگشت و کاملا جدی در چشمانش زل زد.
_ حرفمونو سر فرصت ادامه میدیم.
لبخند نیم بندی زد و ناچارا سر به تایید تکان داد. وارد خونه شدند و میان هیاهو و ننه من غریبم بازی های حامی غذایشان را خوردند.
اما نه سراب آن ذوق قبل را داشت و نه حاج آقا آن آسودگی خاطر و راحتی خیال را.
حالت غیر عادی سراب ذهنش را مشغول کرده بود.
هر دو در فکر فرو حرکت کرده بودند و حاج آقا تمام مدت تا رفتتشان، ریز به ریز حرکات سراب را زیر نظر داشت!
آسِکـــور, [۱۴/۰۳/۱۴۰۲ ۱۰:۰۹ ب.ظ]
#پارت_۳۷۰
چند روزگاری از سکونتشان در خانه ی کوچک رویاهایشان میگذشت.
تمام ثانیه های آن چند روزگار را از کنار هم جم نخوردند.
هر چه بیشتر کنار هم بودند عطش و بیتابی شان بیشتر میشد.
آن جوانه ی کوچک عاشقی، حالا درختی تنومند و ریشه دار شده بود که هیچ تبری قادر به برانداختنش نبود.
سر روی سینه ی حامی گذاشته بود و بی توجه به مسخره شدنش توسط او، همچون ابر بهاری اشک میریخت.
_ طرف فیلمشو بازی کرده و پولشو گرفته، تو اینور غصه ی مردنشو میخوری؟!
ریزش اشک های درشتش از کنترلش خارج شده بود. به یاد نداشت از چه موقع روحیه اش این چنین حساس شده بود.
وقتی نه چندان دور، به جان دادن و شکنجه شدن انسانها مقابل نگاهانش عادت داشت و حالا مرگ بازیگری در فیلم غصه ی عالم را به دلش سرازیر میکرد!
_ بسیار بی احساسی حامی… بمیرم براشون… تازه احساسشونو بهم اعتراف کرده بودن…
انگشتان حامی از پشت سرش رد شده و گونه ی خیسش را لمس کرد.
_ غلط کردی واسه این مزخرفات بمیری، از فردا میزنم تو کار ژانر وحشت که جای خیس شدن دیدهات، شورتت خیس شه!
بدخلق و بهانه گیر صورتش را تکانی داد تا کف دست حامی را پس بزند.
_ ساکت شو فیلممو ببینم…
_ مرد دیگه، چیشو میخوای ببینی؟!
آرنجش را به شکم حامی کوبید و حرصی غرشی کرد.
_ بهشدت بیشعوری، ازت بدم میاد اصلا…
بوسه ی حامی روی موهایش نشست و هموقت با فشردن دکمه ی خاموش کردن تلویزیون، کنار گوشش گفت:
_ بچه ها هماهنگ کردن بریم پیش سعید، حاضر شو سر مسیر بذارمت خونه ی حاجی اینا لیمو زیباه.
آسِکـــور, [۱۵/۰۳/۱۴۰۲ ۰۵:۵۵ ب.ظ]
#پارت_۳۷۱
حامی که قصد قد بلند شدن کرد، بی حوصله سر به پشتی کاناپه چسباند و نوچی کرد.
_ حوصله ندارم، خوابمم میاد، میمونم خونه.
حامی دیده غره ای نثارش کرده و کش و قوسی به تنش داد. موهای بلند شده اش را عقب زد و با سر اشاره ای به کوچه زد.
_ تو یه محله ی غریب که هیچکسو نمیشناسیم تنها موندنت درست نیست محبتم، باید یه مدت بگذره تا خیالم بابت امنیت اینجا راحت شه.
سراب پاهایش را داخل شکمش جمع کرده و فین فین کنان نگاه در حدقه چرخاند.
_ وای حامی، وقتی از تنها موندنم حرف میزنی خندم میگیره.
به پیر به پیغمبر تنها چیزی که ترسی ازش ندارم تنهاییه.
صدایش را تا حد ممکن پایین برده و پچ پچ وار برای خود زمزمه کرد:
_ اتفاقا آدما ترسناک ترن…
نگاهان نیمه بازش را به حامی که کف دست به کمر نگاهش میکرد دوخت و لب برچید.
_ هوم؟
_ هوم و… الله اکبر!
من که از پس توی نیم وجبی برنمیام، همیشگی حرف حرف شماست.
تبسم بیحالی زد. هنوز هم در حال و هوای داستان غم انگیز فیلم بود.
لحظه ای خودش را جای دخترک درون فیلم گذاشته و اگر او بود، ابدا نبود حامی را تحمل نمیکرد…
تصور مرگ حامی، یا اصلا نبودنش به هر قلبیلی اوی مجنون را مجنون تر کرده و همزیرا دیوانگان زار زار اشک میریخت.
_ شام بذارم یا با دوستات میخوری؟
_ فکر کن بدون چلوندن لیموم چیزی از گلوم پایین بره!
تبسمش پر رنگ تر شد و تمام مدت به آماده شدن حامی زل زد و با آوای کشیده قربان صدقه ی قد و بالایش راهی شد.
_ هیچ خوشم نمیاد انقدر خوشتیپ و زیبای، دوست ندارم کسی جز من نگات کنه!
سرتو میندازی پایین، صاف میری خونه ی سعید و صافم برمیگردی همینجا!
خط و نشان هایش را که کشید او را جادهی کرد.
آسِکـــور, [۱۶/۰۳/۱۴۰۲ ۰۹:۴۶ ب.ظ]
#پارت_۳۷۲
برای جنگیدن با هوسِ متوجه شدن مجدداً ی فیلم، خودش را مشغول کارهای منزل کرد.
تحمل آن حجم از غم و تلخی را برای بار دیگر نداشت.
بسته ی مرغی بیرون گذاشت و تا باز شدن یخش، دستی به سر و روی خانه کشید.
با غیظ به خوراکی هایی که حامی حین تماشای فیلم خورده و همه شان را پخش و پلا کرده بود زل زد.
غر زنان مشغول جمع کردنشان شد و کمی بعد از تلاش های بی وقفه به نفس نفس افتاد.
کف دست روی سینه اش که از زور نفس کشیدن های زورکی و کشدار میسوخت گذاشت و روی کاناپه نشست.
_ آخ… خسته شدم…
سینه اش را مالید و پوفی کرد. عرق سردی که روی گردنش قرار گرفته بود را با کف کف دست زدود و دم عمیقی از هوا گرفت.
_ همش تقصیر توئه حامی، از بس راه به مسیر خفتم میکنی جون نمونده تو تنم.
یذره که کار میکنم نفسم میره…
با نگاهی به ساعت، به زحمت خودش را تکان داده تا مقدمات شام را فجادهم کند.
مرغ های مزه دار شده را درون ماهیتابه گذاشت و برای فرار از جلز و ولز روغن، صورتش را سمت دیگری چرخاند و همان وقت از میان دیدهان نیمه بازش، حرکت سایه ای را حس کرد!
کف دستش در هوا خشک شد و چشمانش را این بار از سر دقت نیمه باز کرد و از پنجره ی کوچک آشپزخانه حیاط را پایید.
درست دیده بود!
حرکت واضح سایه ی آدمی را مشاهده کرد و دلش بی مهابا شروع به تپیدن کرد.
نفس نفس زدنش اینبار از هیجان و دلهره بود.
حامی بیان کرده بود محله نا آشنا و غیر قابل اعتماد است، کاش هممسیرش میرفت.
به آرامی زیر گاز را خاموش کرده و از گوشه ی نگاه سرویس چاقوها را متوجه شد.
کف دست سمتش دراز کرد و همین که چاقو را لمس کرد، صوتی جیر باز شدن در خانه نفسش را برد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن