با لحن بهشدت جدی اضافه کرد:
ـ در مورد مادرت قصد کردی؟
به چنگال و لازانیا خیره ماندم. مادرم، لیلی.
ادامه داد:
ـ بهشدت برای عروسیت ذوق و شوق داشت.
نفسم را با صوت بیرون دادم و بیان کردم:
ـ در موردش حرف نزنیم.
ـ چرا؟
با اخم سرم را کشیده کردم و اضافه کردم:
ـ برای این که آزردهم می کنه.
ـ درسته که اشتباه کرده، اما اگه حرف هاش رو بشنوی، مطمئنم نظرت در موردش عوض میشه و می بخشیش.
چنگال را لبه ی بشقاب قرار دادم و محکم بیان کردم:
ـ موضوع بخشیدن اونه؟ باشه، بهش بگید من بخشیدمش، حالا می تونه با خیال راحت به حیاتش برسه، ولی به من کاری نداشته باشه، من نمی خوام توجیه بشنوم.
ـ سارا جان اون می خواد کنار تو باشه و …
نفسم را با صوت بیرون دادم و گفتم:
ـ سودی جون من نمی خوام.
ـ تو اصلا می دونی کجا بوده؟
ـ مهم نیست.
با جدیت گفت:
ـ باید برات مهم باشه، چراکه اون مادرته. پدرت هم این وسط بی تقصیر نبوده، مادرت بارها و بارها تماس گحرکت کرده، ولی پدرت اجازه نداده باهات حرف بزنه.
محکم بیان کردم:
ـ دروغه، می خواد کار خودش رو توجیه کنه، امکان نداره بابا چنین کاری رو بکنه.
ـ حامد خان هم این موضوع رو تایید کرده.
از جا کشیده شدم و اظهار کردم:
ـ برای من مهم نیست شما حرفش رو باور می کنید یا نه. سودی جون بگید این بازی احمقانه رو تموم کنه. من هفده سال بدون اون دووم آوردم و حیات کردم، از این به بعد هم بدون هیچ مشکلی این کارو ادامه میدم، اون هم با خیال راحت بره سر حیات خودش، ولی … نمی خوام ببینمش، نمی خوام توی زندگیم حضور داشته باشه.
ـ سارا اون حق داره …
ـ اون هیچ حقی نداره. این بحث همین جا منتفیه، من تصمیمم رو گرفتم. بهتره سعی نکنید نظرم رو در موردش عوض کنید، زیرا به هیچ عنوان و تحت هیچ شرایطی حاضر نیستم از تصمیمم برگردم.
آشپزخانه را ترک کردم. نمی میل داشتم به این موضوع فکر کنم. روی مبل قرار گرفتم و به حرف های بی انقطاع تارا گوش دادم. باورم نمی شد کسی بتواند این قدر حرف بزند. به موهای حالت گرفته ی درسا خیره شدم. دلربا شده بود.
ساعت سه و پنج دقیقه بود که کیانا نفس نفس زنان هممسیر کاور لباس سفید رنگی وارد شد. قبل از این که لباس درون کاور توجهم را جلب کند، ظاهر کیانا مرا متوجه خودم کرد. پیمسیرن بلندش، ترکیبی از رنگ های فیروزه ای و طلایی بود. برجستگی شکمش، با آن تکه پارچه ی طلایی رنگی که از سر شانه اش افتاده بود، کمتر دیده می شد. تمامی موهای نیمه کشیدهش را روی شانه ی راستش انداخته و با آن آرایش، واقعا ملیح و قشنگ به نظر می رسید.
دهانم را باز کردم که بگویم چقدر زیبا شده است که اضافه کرد:
ـ بهشدت زیبا شدی.
به لباسی که درسا مقابلم گراهی شده بود، خیره شدم. واقعا باید چنین لباسی می پوشیدم؟ ضربان دلم بالا حرکت کرد. واقعا دلربا بود. نگاهم را از لباس گراهی شدم و به سمت اتاق خواب رفتم.
ـ کجا میری سارا؟
بی توجه به سوال کیانا، در اتاق را بستم. امیدوار بودم هیچ کدام نخواهند خلوتم را بر هم بزنند. بهسرعت به سراغ موبایلم رفتم و شماره ی علی رضا را گرفتم. با اولین بوق گوشی را برداشت.
ـ چطوری عروس خانم؟
ـ علی رضا؟
ـ جانم چی شده؟
کف دستم را روی قلبم گذاشتم و گفتم:
ـ خوبی؟
با مکث کوتاهی اظهار کرد:
ـ الان که صوتت رو شنیدم فوق العادم.
روی لبه ی تخت نشستم.
ادامه داد:
ـ دارم میرم دوش بگیرم. تو آماده ای؟ من حداکثر یک ساعت دیگه اون جام.
گفتم:
ـ لباس عروس …
ـ ازش خوشت اومد؟
ـ نمی دونم.
نفسش را با صوت بیرون داد و بیان کرد:
ـ حاضرم تمام عمرم رو بدم تا الان اون جا کنارت باشم و تو رو توی اون لباس ببینم. دوست دارم سارا، به اندازه ی تمام آسمون و ستاره هاش.
نفسم بند آمد. نگاهانم را سوزش افتاد.
ادامه داد:
ـ دوست دارم امشب بهت بهشدت خوش بگذره. می خوام امشب برای تو فوق العاده باشه. اگه تو خوش حال باشی و بخندی، من هم خوش حال میشم. امشامگاه من فقط تو رو می بینم.
ـ علی رضا؟
ـ جانم؟ بگو. می دونستی نفسمی؟
ـ چشمات به اندازه ی تمام آسمون ستاره داره. من خوش حال بودم که آسمون رو برای خودم دارم، یک عالمه ستاره و سحابی و کهکشان. بعد تو اومدی، من الان آسمونم رو دارم، تو رو دارم، ستاره های دیدهات رو دارم.
ـ حالم رو بد نکن سارا، دیوونه ترم نکن.
خندیدم.
از توری که یقه و آستین های لباس را تشکیل می داد، خوشم رسید. تارا توری را روی سرم نصب کرد. به چشمان سرخ کیانا خیره شدم. مطمئن بودم اگر به خاطر آرایش چشمانش نبود، بدون شک گریه می کرد. سودی جون با لبخند نگاهم می کرد و درسا با دقت.
به درون آینه خیره شدم. این من بودم؟! باور نمی کردم! امکان نداشت! نفسم بند رسید! نمی توانستم ضربان دلم را احساس کنم. تبسم زدم. دختر سفید پوش و قشنگی درون آینه هم تبسم زد.
درسا کف دسته گلی را به کف دستم داد. رزهای قرمز رنگ. کف دسته گل را به صورتم نزدیک کردم و نفس عمیقی کشیدم. بوی فوق العاده ای می داد. مجدداً به دختر درون آینه خیره شدم. این من بودم، سارا مجد، دختر محمدرضا مجد، عروس علی رضا وقتی. دختر درون آینه به من تبسم می زد. کوبش دلم حس خوبی داشت. همه چیز خوب بود، همه چیز.
به سودی جون نگاه کردم. در آن کت و دامن عنابی رنگ، واقعا برازنده شده بود. تبسم زد. جلو آمد، توری که به موهایم وصل بود را به کف دست گراهی شد. می تمایل داشت چیزی بگوید که صدای زنگ در کشیده شد.
درسا با اضطراب گفت:
ـ علی رضا اومد.
لبه ی دامن بلند لباس یشمی رنگش را بالا گراهی شد و با عجله به سمت در ورودی خانه رفت. صوتی باز شدن در را متوجه شدم.
درسا اظهار کرد:
ـ کجا؟
ـ برو اون طرف، چی کار می کنی؟ سارا کجایی؟
با گوش دادن آوای علی رضا، تبسمم عمیق تر شد. هنوز قدمی به جلو بر نداشته بودم، که انگشتان سودی جون به دور مچ دستم حلقه شد. با اخم نگاهش کردم.
با تبسم آهسته اظهار کرد:
ـ صبر کن، همین جا وایستا.
درسا اضافه کرد:
ـ فکر کردی به همین راحتی اجازه میدم ببینیش؟ رونما می خوام.
سودی جون کف دستم را رها کرد. دامنم را صاف کردم و به سمت مسیرروی کوچکی که به در وردی ختم می شد، خیره شدم. علی رضا این جا بود. صدای تپش دلم واقعا بلند بود، ولی هنوز می توانستم صدای بحث علی رضا و درسا را بشنوم.
ـ درسا اذیت نکن. سارا کجایی؟ کیوان بیا این زنت رو جمع کن. ای بابا!
لبخند زدم. حلقه ی انگشتانم را به دور کف دسته گل تنگ تر کردم.
ـ اول رونما.
ـ خفم کردی درسا، بیا بگیر.
ـ کمه.
ـ کیوان از دست این دختر چی می کشی؟ بیا، بسه؟
ـ دارم در موردش فکر می کنم. آره می تونی بری.
نفسم را در سینه حبس کردم. یک ثانیه بعد به او خیره شدم. نگاهش از روی کیانا و سودی جون عبور کرد و وقتی به من رسید، حرکت آشفته ی دیدهانش ثابت ماند. کت و شلوار مشکی، پیمسیرن مردانه ی سفید، یک پاپیون و قرمزی یک گل رز درون جیب کوچک جلوی کتش. گوشه ی لبم را گاز گرفتم.
ـ سارا؟
ـ سلام.
نیم قدم به جلو برداشت و اضافه کرد:
ـ سارا خودتی؟!
کاملا متعجب شده بود. نگاهم به روی موهایش ثابت ماند. مرتب تر از همیشه بودند.
ـ مولین این ساراست؟
ریز خندیدم. اگر موهایش آن قدر مرتب نبود، بی شک جلو می حرکت کردم و آشفته شان می کردم. گام قد بلند دیگری به جلو برداشت. دوباره نامم را آوا زد. بوی عطرش مشامم را پر کرد.
ـ خواهش می کنم یه چیزی بگو که باورم بشه خودتی.
به آسمان دیدهانش خیره شدم و گفتم:
ـ اسپیتزر (هفتاد و پنج) یک تلسکوپ فضایی در طول موج مادون قرمزه. اسپیتزر توی مدار خورشید می گرده و صد میلیون کیلومتر با زمین فاصله داره. این تلسکوپ باید توی دمای پایینی نگهداری بشه، به خاطر همین یه تلسکوپ کاملا ویژه ست. مهم ترین ماموریتش، کاوش روی سیاره های فراخورشیدیه، همون سیاره هایی که توی مدار ستاره هایی به غیر از خورشید حرکت می کنن. من تا فردا صبح می تونم در مورد این تلسکوپ حرف بزنم، فقط نگرانم عروسیمون رو از کف دست بدیم.
علی رضا با اخم و بسیار جدی اظهار کرد:
ـ بهتره همه روشون رو بکنن اون طرف. بعد به من اعتراض نکنید.
با سه گام قد بلند به سمتم قدم برداشت و صورتم را میان دستانش گرفت و لبانم را سخت و طولانی بوسید.
یک اتومبیل گل زده، زنی با لباس سفید و کف دسته ی گل، مردی با کت و شلوار، هر دو تبسم می زدند، هر دو خوش حال به نظر می رسیدند. نگاهم را از اتومبیل گل زده ی علی رضا گحرکت کردم و متوجه خودش کردم. تبسم می زد، ولی با ترمشاهده کرد نگاهم می کرد.
اظهار کرد:
ـ چطوره؟
حالا می فهمیدم چرا آن مرد کت و شلواری و آن زن سفید پوش، تبسم می زنند، چرا خوش حال بودند.
مچ دستش را گراهی شدم و گفتم:
ـ عالیه.
نفسش را با آوا بیرون داد و به من چشمک زد. کمک کرد سوار شوم. نگاهم به اتومبیل وحید افتاد. کیانا، درسا و سودی جون، در حال سوار شدن بودند. علی رضا کنارم جای گرفت و بر خلاف انتظارم، به سمتم چرخید. دسته گل را از کف دستم بیرون کشید و روی داشامگاهورد قرار داد. هر دو کف دستم را میان دستانش گحرکت کرد و به چشمانم خیره شد.
اظهار کرد:
ـ بهشدت فوق العاده شدی. تو زیبا ترین عروسی هست که من در تمام عمرم دیدم.
تبسم زدم.
چهره اش حالت کاملا جدی به خود گحرکت کرد و بیان کرد:
ـ بگو ببینم اذیت نشدی که؟ تارا خانم غمگینت نکرد؟
سرم را به علامت منفی تکان دادم. حق با سودی جون بود، علی رضا نگران بود. می میل داشت روزگار خوبی را تجربه کنم. من هم می خواستم او از این شب لذت ببرد.
اظهار کردم:
ـ اگه اون قدر حرف نمی زد، بهتر می شدم.
نفسش را به بیرون فوت کرد و اضافه کرد:
ـ نگو، دیروزگار که حرکت کردم باهاش حرف بزنم، یک ساعت و نیم داشت برام حرف می زد! خب نظرت در مورد این لباس چیه؟ آرایشت، این کف دسته گل، چه می دونم، همه چیز.
دست راستش را به طرف خودم کشیدم و اضافه کردم:
ـ فوق العاده ست، همه چیز عالیه، همه ی این چیزها رو دوست دارم، ولی … می دونی بیشتر از چی خوشم میاد؟ یه آقای کت و شلواری که رو به روم جای گرفته، بوی خوبی میده، خوش تیپه، دلرباه، ولی بهشدت هم دلواپسمه. دولید عاشق شدنی، برای چی مضطربی؟ من خوبم، باور کن. می خوام از تمام لحظه های امشامگاه لذت ببرم، می خوام تو هم لذت ببری.
برای چند ثانیه ی طولانی به نگاهانم زل زد. احساس کردم نفسش را در سینه حبس کرده است. کف دستم را بالا برد. لبانش را روی انگشتانم گذاشت و من حرارت و گرمای دلنشین آزاد شدن نفسش را روی انگشتانم احساس کردم.
سرش را بالا گراهی شد و اظهار کرد:
ـ مرسی. مولین در مورد مراسم باهات حرف زده؟
ـ در مورد بعضی چیزها حرف زدیم.
ـ خوبه. می خوام بدونی من در تمام مراسم کنارتم. ممکنه به نظرت شلوغ باشه، اما اصلا جای مضطربی نیست، هر چیزی که نیاز داشتی، به خودم بگو. توی ساختمون یه اتاق رو برای مراسم عقد درست کردیم. مراسم عقد بهشدت طولانی نیست، بعدش فامیل بهمون هدیه میدن، طلا و پول و یه سری چیزهای دیگه. بعد، از اول هم قراره کلی برقصیم. شام حدود ساعت ده و نیم الی یازده داده میشه، بعدش یه سورپرایز کوچولو برات دارم که بدون شک از مشاهده کردنش خوش حال میشی! احتمالا مراسم تا ساعت دو و سه طول بکشه و بعدش برمی گردیم خونمون. تو که باهاش مشکلی نداری؟
مراسم عقد، هدیه ها، رقص، شام، سورپرایز و بعد هم برگشتن به منزل مان.
نفسم را با صدا بیرون دادم و اظهار کردم:
ـ می دونی بیشتر از همه، الان چی قلبم می خواد؟
بدون پلک زدن به نگاهانم خیره شد. چرا این قدر مضطرب بود؟
با تبسم گفتم:
ـ شام. آخه خیلی گشنمه، از صبح تقریبا هیچی نخوردم.
لبخند زد و اظهار کرد:
ـ ده دقیقه بهم وقت بده.
سرش را برگردند و با صوتی قد بلند خندید. مسیر نگاهش را دنبال کردم. بی شک قلبیل خنده ی علی رضا، به نگاه خیره ی آن چهار نفر بر می گشت. سودی جون و درسا که داخل اتومبیل قرار گرفته بودند و وحید و کیانا که در کنار درها ایستاده و نگاهمان می کردند. اتومبیل را روشن کرد. بوقی زد و قبل از آن ها حرکت کرد.
در تمام مسیر، برایم از مراسم حرف می زد. از تمام بخش های مراسم حرف زد، جز سورپرایزی که برایم در نظر گراهی شده بود. اصرارم هم برای صحبت کردن در موردش، بی فایده بود. من هم برای او سورپرایز داشتم. این پیشنهاد مهرداد بود که حلقه ی علی رضا را، درست بعد از تمام شدن عقد به او بدهم. می دانستم متعجب خواهد شد و البته خوش حال.
با متوقف شدن اتومبیل، به بیرون خیره شدم. به چراغ های رنگی، در سبز رنگ پارکینگ که کسی داشت آن را باز می کرد. اتومبیل به آهستهی وارد حیاط خانه شد و من نتوانستم نگاهم را از رو به رویم جدا کنم. نفسم بند وارد شد. بی اختیار دستم را دراز کردم و بازوی علی رضا را گرفتم. آدم هایی که اطراف اتومبیل را محاصره کرده بودند، اصلا اهمیتی نداشتند. من محو درختان سر سبز گردو شده بودم، چراغ های رنگی، دود سفیدی که از سینی در دست یک مرد میانسال خارج می شد. من محو ساختمان دو طبقه ی مقابلم شده بودم.
ـ خوبی؟
مضطربی صدایش، باعث شد نگاهم را از درخت گردویی که نزدیک سه پله ی منتهی به بالکن قرار داشت، بگیرم و به چهره ی مضطرب و کمی بی رنگش خیره شدم. تبسم زدم، صادقانه لبخند زدم.
اضافه کردم:
ـ عالیم.
نفسش را با صوت بیرون داد. ضربان تند و نامنظم دلم را احساس می کردم. دستم به سمت دستگیره ی در حرکت کرد.
اضافه کرد:
ـ صبر کن، من باید درو برات باز کنم.
پیاده شد. نگاهم برای چند لحظه، روی چهره ی خندان حامد ثابت ماند. خوش پوش تر از همیشگی به نظر می رسید. شیرین دقیقا در کنارش از حرکت ایستاده بود و کف دست می زد. تبسم زدم. کمی دورتر مهرداد برایم دست تکان می داد. دختر جوانی درست مقابل اتومبیل توقف کرده بود. دست می زد. تبسم به لب داشت، ولی نامتوجه شده گحرکت کردن اخمی که روی پیشانی و میان ابروان خوش حالتش نشسته بود، سخت به نظر می رسید. علی رضا در را برایم باز کرد. کف دستم را به روی کف دستش گذاشتم و به ساکتی پیاده شدم. کف دست علی رضا به دور کمرم حلقه شد و بوی عطرش مشامم را پر کرد.
گیج شده بودم. همه تبریک می گفتند و من نمی خبر داشتم باید به چه کسی نگاه کنم. چقدر خوب بود که علی رضا این قدر نزدیک به من از حرکت ایستاده بود. متوجه شدن چهره های آشنا، حس خوبی داشت. از متوجه شدن آراد متعجب شدم. با لبخند برایم دست تکان داد. مهدیس را متوجه شدم. دو روزگار قبل از ماه عسل برگشته بودند. شایان دقیقا کنارش از حرکت ایستاده بود. به سمت راستم خیره شدم. اول برجستگی شکم کیانا را مشاهده کردم و بعد لبخندش را. وحید با نگرانی و لبخند کف دستش را گرفته بود. نادیده گراهی شدن این همه آدم در کنارم، وقتی گرما و حرارت آشنای کف دست علی رضا را روی کمرم احساس می کردم، وقتی صوتی تشکرهایش به گوشم می رسید، وقتی بوی عطرش تمام مشامم را پر کرده بود، کار راحتی به نظر می رسید. هر چند لحظه یک بار، سرم را بر می گرداندم و نگاهش می کردم. نگاهم می کرد و تبسم می زد. از مقابل درخت محبوب پدر عبور کردم. سبز بود و جذاب. از میان میزهای گرد عبور کردیم. چند سانتی متر بیشتر به علی رضا نزدیک شدم. تبسمش پر رنگ تر شد.
برای چند لحظه در مقابل پله های ورودی ساختمان متوقف شدیم. آن جا بهشدت از آخرین باری که مشاهده کرده بودم متفاوت تر به نظر می رسید. بسیار تمیز و قشنگ شده بود. به درخت گردوی دو متر و پانزده سانتی متری کنار پله ها خیره شدم. این درخت من بود. تبسم زدم. چقدر قشنگ شده بود! دستم را دراز و نزدیک ترین برگش را لمس کردم. خنکای قلبچسبی داشت.
وارد ساختمان شدیم و من نمی توانستم متعجب نباشم. چقدر تغییر کرده بود! دور تا دور سالن پر بود از صنقلبی. کاوه هم بود. نزدیک یکی از پنجره ها توقف کرده بود.
ـ علی رضا؟
ساکت صدایش کردم، ولی گوش داد.
سرش را به گوشم نزدیک کرد و گفت:
ـ جانم؟
نگاهش کردم. تار می متوجه شدمش.
زمزمه کردم:
ـ مرسی.
حلقه ی کف دستش را تنگ تر کرد. من چقدر خوش حال بودم. با هدایت کف دست علی رضا، به سمت تک اتاق همکف ساختمان به جاده افتادم. اتاق محمدرضا مجد. چرا آن جا؟ نمی خواستم مثل آخرین بار، آن جا را خالی ببینم. در باز بود. نوری که از اتاق به بیرون می تابید، باعث شد نفس راحتی بکشم. میان چهارچوب در متوقف شدیم و من خیره به درون اتاق نگاه کردم. لحظه ای کوتاه، تنها لحظه ای کوتاه مشاهده کردمش. کنار سفره ی طلایی رنگ پهن شده کف اتاق، توقف کرده بود، در کت و شلواری سیاه رنگ. تبسم می زد، خوش حال بود. پلک زدم. ندیدمش، رفته بود. یک توهم، یک رویا از محمدرضا مجد. او هم مثل من خوش حال بود.
روی صنقلبی جای گرفتیم. به عکس علی رضا درون آینه خیره شدم. به من تبسم می زد. دستم را فشرد. نفسم را با صدا بیرون دادم. سرم را قد بلند کردم. مهرداد با دیدن نگاهم، جعبه ی سرمه ای رنگی که در دست داشت را نشانم داد. سرم را تکان دادم. به سمتم حرکت کرد.
ـ خوبی عزیزم؟
به چشمانش خیره شدم و گفتم:
ـ عالیم، بهشدت هیجان زدم.
ـ من هم همین طور.
تپش شتابزده دلم برای لحظه ای آرام نمی گراهی شد. به محمدرضا و سودی جون خیره شدم. در کنار هم توقف کرده بودند و با لبخند نگاهمان می کردند. پارسا؛ نگاهم را در میان چهره های آشنا و نا آشنای درون اتاق چرخاندم. پارسا درست در کنار در ورودی توقف کرده بود. با چهره ای گراهی شده و نگاه خیره به من و علی رضا. کت و شلوار سرمه ای رنگی به تن داشت، پیراهن مردانه ی سفید و پایپونی که از آن فاصله، سیاه به نظر می رسید. برایش دست تکان دادم. متوجه ام شد. تبسم زد. با کف دست اشاره کردم که نزدیک بیاید. با گاهم هایی نامنظم و سست به سمتم وارد شد. چه چیز دلخورش کرده بود؟ کنارم از حرکت ایستاد و تبسم بی جانی بر لب آورد. کف دستش را گحرکت کردم و فشار دادم. لبخندش پر رنگ تر شد. مهرداد پشت سر پارسا توقف کرد. با دست آزادم جعبه ی حلقه را گحرکت کردم. به چهره ی پارسا خیره شدم و دستش را کشیدم. خم شد.
به ملایمی در گوشش گفتم:
ـ می تونی این رو برام نگه داری؟ نمی خوام دایی علی رضا چیزی بدونه. باشه؟
برای لحظه ای با ترمتوجه شد به جعبه خیره شد و بعد آن را از کف دستم گرفت. نگاهی به علی رضا کرد و جعبه را بهسرعت درون جیب کتش گذاشت.
ملایم بیان کرد:
ـ چی توشه؟
نیم نگاهی به علی رضا انداختم. داشت به ملایمی با درسا صحبت می کرد.
ساکت اضافه کردم:
ـ برای دایی علی رضا حلقه خریدم. نگاهش کن ببین به نظرت ازش خوشش میاد؟
تبسم پهنی روی لبش جای گرفت و سرش را به علامت مثبت تکان داد.
اظهار کردم:
ـ خیلی خوش تیپ شدی.
سرخی محسوسی روی گونه هایش نشست و لبخندش عمیق تر شد.
گفت:
ـ تو هم خیلی خوشگل شدی.
پارسا دو قدم به عقب برداشت. سرم را تا جایی که تور روی سرم و آرایش موهایم اجازه می داد، بالا گراهی شدم. کیانا و درسا دو طرف پارچه ی سفیدی را بالای سر من و علی رضا گرفته بودند. همه جا ساکت شد.
به کتابی که علی رضا مقابلم باز کرده بود خیره شدم. قرآن بود. کلماتی عربی که هیچ معنا و مفهومی را در ذهنم جاری نمی کرد. صوتی مردانه ای در گوشم پیچید. به یاد حرف های علی رضا افتادم که وقت آمدن در مورد مراسم عقد صحبت می کرد. داشتند خطبه ی عقد را می خواندند. تنها صوتیی که می متوجه شدم، صوتی ضربان کشیده قلبم بود. به نیم رخ جدی علی رضا خیره شدم.
ـ یک جلد کلام ا… مجید و یک جفت آینه و شمدان و یک سکه ی بهار آزادی، شما را به عقد دائمی آقای علی رضا مدتی در آورم. عروس خانم وکیلم؟
علی رضا با گوشه ی چشم نگاهم کرد. به او تبسم زدم و گفتم:
ـ بله.
ـ مبارک است انشاا… .
همه دست می زدند. من ساره مجد، دختر محمدرضا مجد، همسر علی رضا زمانی. همسر، همسر، همسر. باید شماره ی علی رضا را در موبایلم به این نام ذخیره می کردم: “همسرم”. به چشمانش خیره شدم. آسمان داشت، آسمان.
سودی جون به نرمی دستش را روی بازویم کشید و گونه ی علی رضا را بوسید. علی رضا ایستاد و او را در آغوش گراهی شد. چیزی اضافه کرد که نگوش دادم، ولی دیدم که قطره اشکی از روی گونه ی سودی جون به پایین چکید. محمدرضا آوایم کرد. سرم را برگرداندم.
ملایم گفت:
ـ اجازه دارم ببوسمت دخترم؟
تمام وجودم به لرزه افتاد. خم شد، صورتم را میان کف دستانش گحرکت کرد. حرارت دستانش چقدر آشنا بود. لبانش را روی پیشانی ام گذاشت. حرارت کف دستان پدر را داشت. صاف از حرکت ایستاد و از داخل جیب داخلی کتش، جعبه ی مستطیل شکلی، با روکش مخمل قرمز رنگی را بیرون آورد. در جعبه را باز کرد و نگاه من روی ستاره های براق درون جعبه خیره ماند.
علی رضا ملایم در گوشم گفت:
ـ پیشنهاد من بود، خوشت میاد؟
محمدرضا کف دستبند را به دست علی رضا داد. ستاره های روی کف دستبند، به من چشمک می زدند. گردنبدی از ستاره، هدیه ی سودی جون بود. علی رضا گردنبند را هم برایم بست. نفس های داغ و نامنظمش که به گردنم می خورد، باعث شد گوشه ی لبم را گاز بگیرم. صوتی خنده ی کسی در نزدیکی ام را متوجه شدم. سرم را خم کردم و به ستاره های درخشان روی سینه ام خیره شدم. علی رضا پیشانی ام را بوسید. گوشواره های هدیه ی خودش را به گوشم انداخت. انگشتری که علی رضا در انگشت دست راستم جای داد هم ستاره داشت.
دستش را گرفتم و به سمت خود کشیدم. به دیدهانم خیره شد. تبسم می زد، ولی می خبر داشتم نگران است. تبسم زدم و سرم را به سمت پارسا برگرداندم. با تبسم جلو وارد شد و جعبه را به کف دستم داد. به چشمان متعجبش خیره شدم.
ـ من هم برات یه هدیه دارم. می دونم که ازش خوشت میاد، مطمئنم.
حلقه را از درون جعبه بیرون آوردم. کف دست چپش را گرفتم و انگشتر را در دومین انگشتش جای دادم. نگاهش کردم. نگاهش چنان سنگین و عجیب بود که احساس کردم صورتم گر گراهی شد. سرش را جلو آورد. نگاهم روی لبانش ثابت ماند.
در گوشم زمزمه کرد:
ـ عاشقتم.
نفسم بند وارد شد. نه از داغی نفس های نامنظمش که به روی گوشم جای گرفت، بلکه این کلمه ی “عاشقتم” به نظرم بیشتر از هر زمان دیگری قلبنشین می آمد. عاشقم بود. بیشتر از هر زمان دیگری دوستش داشتم. بیشتر از هر زمان دیگری.
در تمام عمرم، هیچ زمانی به آن اندازه هدیه نگرفته بودم. طلا، پول، سکه، نقره. مراسم خسته کننده ای بود. به زحمت سعی می کردم به چهره های غریبه ی مقابلم تبسم بزنم. علی رضا هر کسی که برای دادن هدیه جلو می وارد شد را معرفی می کرد.
ـ خاله سعید و شوهرش، ما بهش می گیم عمو محسن. یه پسر دارن، خشایار که با زنش توی دبی زندگی می کنه. اون هم دایی سامانه و زن داییم نرگس. اون دختره که کنار در وتوقف کرده تیناست، دختر دایی بزرگم. عمو مهران و زن عموم حمیرا. پسر عموم حمید و خواهرش حنانه. این آقا رو هم که می شناسی؟ حامد خان نجفی هستن با خانمش شیرین.
تبسم زدم. حامد کنارم ایستاد، با علی رضا دست داد. شیرین تبریک گفت.
حامد رو به من اضافه کرد:
ـ هنوز نمی تونم باور کنم ازدواج کردی! مطمئنم محمدرضا از دیدنت توی این لباس بهشدت خوش حال می شد. علی رضا خان بالاخره این فرشته خانم آسمونی ما رو زمینی کرد.
ستاره های گردنبندم را در کف دست گراهی شدم. گفتم:
ـ من هنوز هم آسمونیم.
ریز خندید، سرش را به علامت منفی تکان داد و بیان کرد:
ـ نیستی، یه چیزی رو روی زمین جا گذاشتی که تو رو برای همیشگی زمینی نگه می داره. دکتر جون حسابی مراقب این فرشته خانم ما باش، به زمین و زمینی ها عادت نداره.
علی رضا کف دستش را به دور کمرم حلقه کرد و اظهار کرد:
ـ دلواپس نباشید، من زمینیش کردم، خودم هم همین جا نگهش می دارم.
وحید تبریک اضافه کرد و کیانا اشک ریخت. با ترمشاهده کرد دستم را به سمت دستش دراز کردم و انگشتانش را میان انگشتانم برای چند ثانیه نگه داشتم. با نگاهانی گرد شده به انگشتانم خیره شد و گریه اش شدت پیدا کرد.
عمو مسعود، مهدیس، کاوه، آراد. مشاهده کردن این چهره های آشنا، حس خیلی خوبی داشت. به جمعیتی که مقابلمان توقف کرده بودند خیره شدم. به دنبال یک چهره ی آشنا می گشتم. می میل داشتم مطمئن شوم حضور ندارد. لیلی. به زحمت تبسم زدم. در شناسنامه ام نوشته شده بود سارا مجد، دختر محمدرضا مجد و لیلی صادقی. نفسم را با آوا بیرون دادم.
درسا با خنده بازوی پارسا را گحرکت کرد و بعد از بیرون راهی شدن از اتاق، در را بست.
ـ خب، حالا من موندم و عروس خانم زیبا خودم. ببینمت.
سرم را برگرداندم و به چشمانش خیره شدم. چرا چشمانش از یک ساعت قبل، بیشتر از تمام کهکشان های شناخته شده ی دنیا ستاره داشت؟
گفت:
ـ اول این که بسیار دوست دارم، دوم این که باز هم بهشدت دوست دارم، سوم، راستش رو بخوای باز هم دوست دارم.
لبخند زدم. لبانم را بوسید.
ـ هدیه ی فوق العاده ای بود.
به ستاره های روی سینه ام، روی کف دستم و گوشم اشاره کردم و گفتم:
ـ برای من هم فوق العاده بود. مرسی.
ـ اذیت که نشدی؟
ناراحتی و حس بد حضور آن همه آدم در اطرافم، نسبت به سرخوشی و هیجانی که تمام وجودم را پر کرده بود، آن قدر ناچیز به نظر می رسید، که با یک نه قاطع به سوالش، آواقتم به چالش کشیده نشود.
ـ نه.
ریز خندید.
اشاره ای به سفره ی مقابلمان کردم و اظهار کردم:
ـ به نظرت اون نونه رو میشه خورد؟ من گشنمه.
باز هم با صدا ریز خندید. بعد از خوردن یک لیوان چای و چند شیرینی، حس بهتری داشتم.
علی رضا در را نیمه باز رها کرد و با دقت به صورتم خیره شد.
ـ از رژت هیچی نمونده. ببین من خوبم؟ صورتم قرمز نیست؟
با انگشت گوشه ی لبش را پاک می کردم که به قصد گاز گرفتن کف دستم، دهانش را باز کرد. با جیغ کوتاهی، کف دستم را عقب کشیدم. کسی به در ضربه زد. درسا سرش را از گوشه ی در به درون اتاق آورد و با دیدنمان لبخند زد.
ـ همه منتظر شما هستن.
علی رضا اظهار کرد:
ـ درسا توی بساطت رژ پیدا میشه؟
درسا سرش را تکان داد و اتاق را ترک کرد. چند دقیقه بعد، با رژی در کف دست وارد اتاق شد. علی رضا خودش برایم رژ زد. درسا به حرکات وسواس گونه ی علی رضا می ریز خندید. وقتی به دهان نیمه باز علی رضا و حرکت های عجیب غریب چهره اش نگاه می کردم، نمی توانستم جلوی خنده ام را بگیرم.
تمام تمرکزم به روی چهره ی خندان علی رضا بود. آدم های اطرافم اهمیتی نداشتند. هفتاد و شش نفر آن جا حضور داشتند و من فقط علی رضا را می دیدم. رقصیدیم، مرا در آغوش گراهی شد و لبخند زد و من به آن رقص بدون موسیقی در میان آشپزخانه ی شلوغ فکر می کردم.
آوای بلند موسیقی کلافه کننده بود، اما وقتی دستانم در میان کف دستان علی رضا قرار داشت و هممسیر او حرکت می کردم، همه چیز خوب بود. هر چند دقیقه یک بار، در گوشم زمزمه می کرد چقدر برایش عاشق شدنی و عزیز هستم، چقدر زیبا شده ام و چقدر خوب است که همسرش هستم.
ـ موافقی چند تا عکس بگیریم؟
اخم کردم. ریز خندید و کف دستم را گراهی شد و با خود هممسیرم کرد. از ساختمان خارج شدیم. گروهی بیرون از ساختمان، داخل حیاط، دور میزهای گرد نشسته بودند. حرف می زدند و می ریز خندیدند. ساختمان را دور زدیم. کمی دورتر به یکی از درخت های گردوی قطور باغ تکیه داد. کف دستانش را پشت کمرش زده و پای راستش را جلوی پای چپش گذاشته بود. ایستادم و با دقت به ژست عجیب و دیدنی اش خیره شدم. تبسمی قشنگیی بر لب داشت. قدمی به جلو برداشتم.
گفت:
ـ اظهار کرده بودم برات یه سورپرایز دارم، درسته؟
نیم قدم دیگر به جلو برداشتم.
اظهار کرد:
ـ اما کاملا قبول دارم که سورپرایز تو بسیار بهتر بود. دارم در مورد حلقه حرف می زنم.
درست مقابلش ایستادم. نفس عمیقی کشیدم. بوی عطر تلخش در بوی آشنای خاک و درخت گردو در هم پیچیده بود. کف دستم را به سمت صورتش دراز کردم. گونه اش را نوازش کردم. چشمانش را بست. سرش را به سمت دستم چرخاند. انگشتم را بوسید.
اظهار کرد:
ـ نظرت در مورد یه بارون شهاب سنگ چیه؟
سرم را به سمت آسمان بلند کردم. انگشتانش به دور مچ کف دستم حلقه شد و آرام مرا به سمت خود کشید. آهسته در آغوشش جای گرفتم.
اظهار کرد:
ـ راستش برای این کار با یکی دو نفر مشورت کردم و در آخر دقیقا به کسی رسیدم که … خب، راستش رو بخوای ازش بسیار خوشم نمیومد.
ـ مثلا کی؟
ـ آراد مهرگان.
ـ و دقیقا چرا از اون خوشت نمیاد؟
تکانی به سرش داد و گفت:
ـ زیرا فکر می کنم یه جورایی مجذوب تو شده.
سرم را به علامت مثبت تکان دادم و اظهار کردم:
ـ با اون یکی، دو نفر در مورد چی مشورت می کردی که به آراد رسیدی؟
تبسم روی لبش پر رنگ تر شد و با خنده بیان کرد:
ـ در مورد یه رصد فوق العاده چی فکر می کنی؟
با جدیت به چهره اش خیره شدم و اضافه کردم:
ـ شوخی می کنی؟
ـ من یاد گحرکت کردم در مورد هر چیزی با تو می تونم شوخی کنم، جز آسمون.
ـ خوبه.
صاف ایستاد و اظهار کرد:
ـ فقط نیم ساعت. باشه؟
کف دستم را گحرکت کرد و با گام هایی قد بلند، مرا به سمت جایی در انتهای باغ کشید. توقف کردم، ایستاد. نفسم بند آمد.
اظهار کردم:
ـ فقط نیم ساعت؟ بسیار کم نیست؟
به تلسکوپ خیره شدم. این فوق العاده بود! متوجه شدن باران شهاب سنگ، با چنین تلسکوپی قوی؟! به سمتش چرخیدم، به چشمانش خیره شدم، کف دستانم را باز کردم. تبسم زد. با تمام قدرت در آغوشش گحرکت کردم.
ـ دوست دارم، دوست دارم و باز هم دوست دارم.
با گام هایی ساکت به سمت تلسکوپ راهی شدم. امشب، امشب دلرباترین شامگاه زیستن ام بود. به آسمان خیره شدم. به شهاب سنگ ها و نورشان. من شیفته ی این آسمان بودم. قلبم می میل داشت فریاد بزنم.
نمی خبر داشتم لذت بی حد و اندازه ای که تمام وجودم را در بر گحرکت کرده بود، مربوط به بارش قشنگی شهاب سنگ ها است یا آغوش و نوازش های ملایمش بخش علی رضا. کف دستانش را به دور کمرم حلقه کرده بود و گردنم را می بوسید، گونه ام را می بوسید و گاهی مرا کنار می زد و از داخل تلسکوپ به آسمان نگاه می کرد.
ـ نیم ساعت تموم شد.
به حالت مظلومی به چهره اش خیره شدم و سرم را به سمت راست کج کردم.
با آوا لبخند زد و اضافه کرد:
ـ دیوونم نکن سارا.
با انگشت عدد پنج را نشانش دادم و گفتم:
ـ فقط پنج دقیقه ی دیگه، لطفا.
صاف ایستاد و محکم گفت:
ـ باشه، ولی به یه شرط.
ـ هر چی بگی قبوله.
ـ مطمئنی؟
با شیطنتی که تمام آسمان دیدهانش را پر کرده بود، نه.
ـ اول شرطت رو بگو، بعد.
ـ بی خیال رژت بشو.
ابروهایم بالا حرکت کرد. این چه شرطی بود؟ نیم قدم به جلو برداشت. خندیدم. بوسه می تمایل داشت. یک گام قد بلند به سمتش برداشتم و لبانم را روی لبانش قرار دادم. وقتی این کار را می کردم، مطمئن بودم این بوسه هیچ ارتباطی به شرطش ندارد.
به داخل ساختمان برگشتیم. علی رضا با صدا می خندید. دستانم را میان کف دستانش گحرکت کرده بود و مرا به هممسیر خود تکان می داد. می رقصیدیم. با صوتی کشیده آهنگ های عاشقانه را برایم می خواند. مرا با عنوان همسرش به دوستانش معرفی می کرد. از دیدن مهربان و کسری در میان جمع، کمی تعجب کردم. هر دو با تبسم تبریک اضافه کردند و دور شدند. امشامگاه فقط برای من بود و علی رضا. امشامگاه فقط برای ما بود. دیگران چه اهمیتی داشسریع؟
در حیاط روی صندلیِ دورترین میز نشستم و تا زمانی که علی رضا برای آوردن شام راهی شده بود، با پارسا در مورد بارش شهاب سنگ ها حرف می زدیم. پارسا در آن کت و شلوار، واقعا خواستنی به نظر می رسید. قلبم می تمایل داشت پارمیس را در آغوش بگیرم، ولی در یکی از اتاق های طبقه ی بالا خواب بود.
به علی رضا خیره شدم. با دستانی پر، همجاده سودی جون به سمتمان می وارد شدند.
پارسا گفت:
ـ دایی علی رضا بهشدت خوش تیپ شدی.
ملایم گفتم:
ـ راستش رو بخوای من از تیپ تو بیشتر خوشم میاد.
ـ واقعا؟
چنان ذوق زده شده بود که از جا کشیده شد و در آغوشم گرفت.
علی رضا با اخم گفت:
ـ پارسا مرد گنده شدی، خجالت بکش، به زن من چی کار داری؟
ـ زن دایی خودمه.
خندیدم.
سودی جون به نرمی دستم را گحرکت کرد و گفت:
ـ عروس دلبر من چطوره؟
کف دستم را رها کرد و مقابلم جای گرفت.
ـ خیلی خوبم.
علی رضا بشقاب را مقابلم گذاشت و بیان کرد:
ـ بخور، بخور که دیگه از این شاما گیرت نمیاد. مگه آدم چند بار شام عروسی خودش رو می تونه بخوره؟
لبخند زدم. تکه جوجه ای را با کف دست به دهانم گذاشت. سودی جون اخم کرد، ولی من تبسم زدم.
بعد از شام باز هم رقصیدیم، باز هم لبخند زدیم. آخرین آهنگ یک موسیقی آرام و قلبنشین داشت. علی رضا کف دستش را به دور کمرم حلقه کرد و من سرم را روی سینه اش گذاشتم.
اضافه کرد:
ـ امشامگاه برای من فوق العاده بود.
اضافه کردم:
ـ صدای دلت رو بهشدت دوست دارم.
اظهار کرد:
ـ باورم نمیشه، صبح برای رسیدن به این لحظه ها ثانیه شماری می کردم و حالا می خوام این ثانیه ها برای ابد ادامه داشته باشه.
اظهار کردم:
ـ امشامگاه برای من فوق العاده بود.
بیان کرد:
ـ منم صوتی دلت رو دوست دارم.
ساعت از دو بعد از نیمه شب گذشته بود. کف پاهایم ذق ذق می کرد. میهمان ها با چهره هایی خندان و خسته خداحافظی می کردند. به پیرزنی که همجاده محمدرضا به سمتمان می آمد، خیره شدم. در طول جشن، چند باری متوجه حضورش شده بودم. بلوز و دامن زرشکی رنگی بر تن داشت و موهای سفیدش از زیر روسری اش پیدا بود. چروک های روی گونه و پیشانی اش، چهره ی دلبسته شدنی و مهربانی به او داده بود. از جا قد بلند شدم.
ـ بیا جلو تا درست ببینمت عروس خوشگلم.
خم شدم. دستش را بالا آورد. نفسم را درون سینه حبس کردم و به انگشتان باریکاندام و قد بلندش خیره شدم. انگشتان سردش که روی گونه ام قرار گرفت، لرزیدم. سرش را جلو آورد و گونه ام را بوسید. تمام عضلات بدنم منقبض شد.
گفت:
ـ علی رضا عروست بهشدت دلبره، مواظبش باش. سودابه برای عروست اسفند دود کن دیدهش نزنن.
لبخند زدم و گفتم:
ـ مرسی.
علی رضا به آرامی اظهار کرد:
ـ مادربزرگمه، ما بهش می گیم عزیز.
بیان کردم:
ـ ممنون عزیز جون.
تبسمش پر رنگ تر شد و من ردیف دندان های سفیدش را متوجه شدم.
ـ پیر بشی عزیزم. مواظب نوم باش، پسر خوبیه.
ـ چشم عزیز جون.
با دور شدنشان، کمر راست کردم. عضلات بدنم با برخورد کف دست علی رضا به بازویم، شل شد.
ـ خوبی؟
سوال پر تردیدش را با یک بله ی محکم و قاطع پاسخ دادم. من شامگاه فوق العاده ای را سپری کرده بودم و می خواستم او هم بدون مضطرب شدن در مورد من، این شامگاه را به پایان برساند.
سوار اتومبیل شدیم و راه افتادیم. سرم را روی بازویش گذاشتم و دیدهانم را بستم.
اظهار کردم:
ـ امشامگاه جذابترین شب زیستنم بود.
ـ خوش حالم. خسته ای؟
ـ نه.
ـ پس برام یکی از اون لباس هایی که کیانا و درسا خریده بودن و دادت رو در آورده بود، می پوشی؟
لبم را از شیطنت صدایش گاز گراهی شدم. صاف قرار گرفتم و به بازویش مشت زدم. آوای خنده اش قد بلند شد.
ـ خانومم؟ عزیزم؟ نفسم؟
ـ جانم؟
نفسش را با صدا بیرون داد و اضافه کرد:
ـ دوازده مهر پارسال، وقتی توی مطب به چهره ی خواب آلود اون دختر قشنگ و اخمو نگاه می کردم، اصلا نمی تونستم تصور کنم یه روزگار اِنقدر برام دلبسته شدنی بشه.
گونه اش را بوسیدم.
تا متوقف شدن آسانسور، در آغوشش ماندم. به عقربه های ساعت مچی اش خیره شدم. ساعت سه و بیست و هفت دقیقه بود. هیچ چیز، هیچ چیز حتی نگاه کردن به آسمان هم نمی توانست این قدر برایم آرامش بخش باشد. کلید را در قفل چرخاند. هموقت با باز شدن در، بوی خوشایندی مشامم را پر کرد. توجهم به نور کم و لرزانی که منزل را روشن کرده بود، جلب شد. کفش هایم را در آوردم. برخورد کف دردناک پاهایم، با سرامیک های سفید و خنک کف خونه، حس خوشایندی بود. مقابلم توقف کرد. هر دو کف دستم را میان کف دستانش گحرکت کرد و ملایم گامی به عقب برداشت. با او هممسیر شدم. دو گام دیگر. نمی توانستم نگاهم را از تبسمش جدا کنم.
ـ نظرت چیه؟
نگاهم را از آسمان لرزان نگاه قهوه ای رنگش جدا کردم و به اطراف خیره شدم. شمع؛ همه جای خانه پر بود از شمع های روشن. با دهانی نیمه باز نگاهم را متوجه صورتش کردم. تبسمش عمیق شد. چیزی در درونم فرو ریخت. من، من، من سارا مجد، این مردی که مقابلم توقف کرده بود را از تمام کهکشان ها، از تمام سحابی ها، از تمام ابرنواخترها و حتی از ستاره ها، بیشتر دوست داشتم.
اظهار کردم:
ـ من، من، من سارا مجد، این مردی که رو به روم واز حرکت ایستاده رو، از تمام کهکشان ها، از تمام سحابی ها، از تمام ابرنواخترها و حتی از ستاره ها، بیشتر دوست دارم.
اضافه کرد:
ـ من علی رضا وقتی، این زنی که مقابلم ایستاده رو، از تمام دندون های عقل، از تمام ایمپلت ها و حتی از تمام ترمیم های کامپوزیت، بیشتر دوست دارم.
لبخند زدم، ریز خندید. به ساکتی در آغوشش فرو رفتم.
وقتی مشغول باز کردن سنجاق های میان موهایم بودیم، از مراسم عروسی حرف می زدیم. از چیزهایی که او مشاهده کرده بود و من نمتوجه شده بودم. از چیزهایی که من مشاهده کرده بودم و او ندیده بود. کمک کرد لباسم را عوض کنم. دوش گراهی شدیم.
ساعت از پنج صبح گذشته بود، که سرم را روی قفسه ی سینه اش گذاشتم. حرکت تند قفسه ی سینه اش، برای فرو بردن اکسیژن بیشتر، تپش تند دلش، حس قشنگیی بود. کف دستم را میان موهایش فرو بردم و برای بار هفدهم، موهای آشفته اش را آشفته تر کردم. کسی که انگشتانش به نرمی روی کمرم کشیده می شد، همسرم بود، علی رضا زمانی.
گفتم:
ـ ممنون، برای همه ی این حس خوبی که به من دادی. امشب فوق العاده بود، بهترین شب حیاتم.
سرم را بلند کردم و به دیدهان خمارش خیره شدم. من چقدر خوش بخت بودم.
صرف نظر از بعضی مسائل، یک ماه فوق العاده را پشت سر گذاشتیم. دو شبانه روزگار را در کاروانسرای کویر مرنجاب گذراندیم و بعد به پیشنهاد علی رضا، مسیری شمال شدیم. یک هفته ی فراموش نشدنی و ساکت. عموما تمام شب را زیر آسمان پر ستاره دراز می کشیدیم و حرف می زدیم. او از خاطرات کودکی اش تعریف می کرد و من هم گاهی برایش از محمدرضا، ساره و لیلی تعریف می کردم. اصرار عجیبی برای قانع کردن من، برای صحبت کردن با لیلی داشت.
ـ چرا؟
کف دستش را زیر سرش گذاشت و بیان کرد:
ـ چرا چی؟
به چشمانش خیره شدم و گفتم:
ـ چرا اِنقدر اصرار داری من با لیلی حرف بزنم؟
ـ به خاطر این که اون مادرته.
ـ دقیقا، اون مادر منه، اما من اصرار تو رو درک نمی کنم. علی رضا من واقعا دوست ندارم در موردش حرف بزنم. لیلی فقط می خواست من ببخشمش و من این کارو کردم. کیانا دوست نداره با خانواده ی برادر شوهرش راهی شد و رسید بکنه، من هم قلبم نمی خواد لیلی وارد زندگی من بشه. توی این هفده سال نبوده، ولی زیستن من گذشته، حالا هم نبودنش چیزی رو تغییر نمیده. همه ی مادرها مثل سودی جون مهربون و خوب نیستن.
با انگشت اشاره اش صورتم را نوازش کرد و گفت:
ـ حراهی شد رو قبول ندارم. مادرها همیشه خوبن و مهربون، ولی موضوع فقط مادر بودن نیست، موضوع اینه که اون مادر، قبل از این که یه مادر باشه، یه زنه، یه آدم، همه ی آدم ها اشتباه می کنن. بهش فرصت بده به عنوان یه زن، یه انسان، باهات حرف بزنه. حتما یه چیزهایی داره، که اِنقدر برای این که گوش بدی، اصرار داره.
به ماه خیره شدم و اضافه کردم:
ـ هیچ چیز من رو مجبور نمی کنه به کسی گوش بدم.
ـ حتی اگه من خواهش …
خیلی تند انگشتانم را روی لبانش گذاشتم، به نگاهانش خیره شدم و گفتم:
ـ نگو، از من چنین چیزی رو نخواه، نخواه بر خلاف میلم کاری رو انجام بدم.
نیم خیره شدم و ادامه دادم:
ـ من می تونم در مقابل تمایل داشت دیگران خیلی صریح جواب منفی بدم، اما وقتی اون یه نفر تو باشی، بدون شک جوابم مثبت میشه. با خواستت مجبورم نکن چیزی که نمی خوام رو انجام بدم. باشه؟
گوشه ی لبم را بوسید و گفت:
ـ اگه من اصرار می کنم، فقط به خاطر خودته. باید بدونی چرا رفت و چرا حتی یه بار ازت سراغ نگرفت.
سرم را به علامت منفی تکان دادم. بار دیگر صاف دراز کشیدم. موهایم را نوازش کرد. نفس عمیقی کشیدم. بوی عطر تلخ علی رضا و شوری دریا، مشامم را پر کرد. چشمانم را بستم. لبانش نرم روی لبانم نشست. تبسم زدم.
پنج شنبه ساعت یازده و ده دقیقه بود که به خونه رسیدیم. با وارد شدن به خونه، کف دستانم را به دور گردنش حلقه کردم. این جا منزل ی ما بود، خانه ی من و علی رضا. من این خانه را دلبسته شدم.
نهار را به دعوت سودی جون به منزل شان راهی شدیم. خانواده ی درسا هم حضور داششتابزده. با پارسا در مورد ستاره ها حرف زدم، با محمدرضا تخته بازی کردم و سه بار بردم. کیوان و درسا در مورد شب عروسی حرف می زدند و من برایشان از سورپرایزی که ظاهرا هیچ کس، حتی سودی جون از آن خبر نداشت، تعریف کردم. سودی جون به خاطر پارسا قصد داشت برای شام ماکارانی درست کند. به آشپزخانه راهی شدم و در حالی که برایش از هفته ی عسلمان حرف می زدم، مایه ماکارانی را آماده کردم.
سودی جون کمی از مایه ماکارانی را به دهان گذاشت و بعد با خنده بیان کرد:
ـ معلومه این کارو از علی رضا یاد گرفتی. کف دستپختت عین علی رضاست، عالی و خوش مزه.
حس خوبی داشت. لبخند زدم.
برگشتن به دفتر هم حس خوبی داشت. مهدیس به سر کار برگشته بود. برای همه ی بچه های دفتر مجله، هدیه آورده بود. هدیه ی من، پنج جعبه ی بزرگ شکلات تلخ و یک شال با ترکیب رنگ قرمز و سبز بود. از شکلات ها بیشتر خوشم رسید. یک جعبه را در کشوی میزم گذاشتم و بقیه ی جعبه ها را به منزل بردم. کارهای من در دفتر سبک تر از چند ماه گذشته بود. مهرداد و مهدیس و حامد تقریبا تمام کارها را انجام می دادند. بیشتر وقت من در دفتر، صرف نوشتن مقاله می شد. گاهی ترجمه می کردم و گاهی در مورد انتخاب مقاله ها و ویرایششان فعالیت می کردم. در مورد نقاط ابهام نظریه ام که رابرت برایم از نظر شرکت کنندگان در کنفرانس فرستاده بود، تحقیق می کردم.
سه روز از برگشتمان گذشته بود، که سولین ملکی، همجاده کف دسته گل بزرگی وارد دفتر شد. در حالی که به کفش هایش خیره شده بود، ازدواجم را تبریک گفت و فلشی را روی میز گذاشت. یک پروژه ی جمتوجه شد برایم فرستاده بود. پروژه ای که بر خلاف انتظارم، هشت روزگار از زمانم را به خود اختصاص داد. معمولا علی رضا یک ساعت و نیم بعد از من به خانه می رسید. تا وقت رسیدن علی رضا، روی کوسن هایی که در کمال تعجب، هنوز بخشی ار ترکیب خانه را تشکیل می دادند، لم می دادم و به انجام دادن پروژه و تحقیقات خودم مشغول می شدم.
دو روزگار اول بعد از برگشتمان، تصور می کردم کیانا مثل گذشته به امور منزل رسیدگی می کند، ولی بسیار زود متوجه اشتباه بودن تصورم شدم. ظاهرا زنی، هر روزگار دو ساعتی را به کارهای خانه ی من اختصاص می داد. شام می پخت و منزل را مرتب می کرد. شب ها گاهی اگر خسته نبودیم، با هم شام درست می کردیم. علی رضا آدم مرتب و منظمی بود. صبح ها یک ساعت زودتر از او خونه را ترک می کردم، ولی می خبر داشتم ملافه های تخت را مرتب می کند. بیشتر شامگاه ها با هم ظرف ها را می شستیم و در واقع آن زن که بعدها متوجه شدم مهری نام دارد، کاری جز اتو کردن لباس ها و جارو برقی کشیدن و گاهی غذا پختن نداشت.
علی رضا تلویزیون نگاه می کرد و من در تمام پنج سال حیات در آن خانه، یک بار هم حتی از روی کنجکاوی به سراغش نحرکت کرده بودم. فوتبال نگاه می کرد، اخبار و فیلم، گاهی هم آهنگ گوش می داد. تا دو هفته همجادهی اش کردم، اما تلویزیون بسیار زود دلربایتش را برایم از دست داد. او تلویزیون نگاه می کرد و من با لپ تاپم ایمیل هایی که رابرت برایم می فرستاد را چک می کردم. او گردنم را می بوسید و من موهایش را به هم می ریختم.
فقط هجده روز از ازدواجمان می گذشت، که علی رضا با خشمگینت سرم داد زد. بعد از ظهر، از حامد و مهرداد خداحافظی کردم و هنوز کامل از ساختمان دفتر خارج نشده بودم، که تلفنم به صدا در آمد. آراد بود. سؤال کرد قصد ندارم به رصدخانه و آسمان سری بزنم؟ قلبم برای مشاهده کردن آسمان از آن سوراخ کوچک تنگ شده بود. مستقیم به رصدمنزل رفتم. تا تاریک شدن کامل آسمان، در دفتر آراد مشغول بحث در مورد ضد ماده بودیم و بعد به سراغ تلسکوپ رفتیم.
وقتی اتومبیلم را در پارکینگ پارک می کردم، ساعت از یازده شامگاه گذشته بود. قلبم می خواست ساعت بیشتری را در رصدخونه سپری کنم، ولی دلم برای آسمان نگاهان علی رضا تنگ شده بود. هنوز کامل کلید را در قفل نچرخانده بودم، که در باز شد. تبسم زدم. وقتی بازویم میان انگشتان علی رضا فشرده شد و به داخل منزل کشیده شدم، تبسم از روی لبانم محو شد.
ـ کدوم گوری بودی؟
از قد بلندی صوتیش جا خوردم، با مشاهده کردن اخم میان ابروانش، قلبم گراهی شد و چیزی که دلخورم کرد، کلماتی بود که برای سؤال کردن یک سوال ساده انتخاب کرده بود. “کدوم گوری بودی؟”
بازویم را از میان انگشتانش بیرون کشیدم و اضافه کردم:
ـ راهی شده بودم رصدخونه.
داد زد:
ـ نباید خبر بدی؟
اخم کردم. می اطلاع داشتم ازدواج کردن بهشدت چیزها را تغییر می دهد، اما نمی اطلاع داشتم باید یک گزارش حرکت کرد و وارد شد هم برای شوهرم آماده داشته باشم.
محکم گفتم:
ـ قرار بود خبر بدم؟
ـ من شوهرتم، باید بدونم کجا میری، با کی میری، چرا میری.
قدمی به عقب برداشتم و گفتم:
ـ بسیار عصبی هستی، بعد حرف می زنیم.
هیچ وقت او را تا آن اندازه عصبانی نمشاهده کرده بودم. صورتش سرخ شده بود.
بیان کرد:
ـ نه همین الان باید تکلیف این موضوع رو روشن کنیم. تو نباید بدون اطلاع من جایی بری. وقتی من میام، تو باید خونه باشی. من باید بدونم تو کجا میری. نباید با آراد راهی شد و وارد شد داشته باشی.
باید، نباید، باید، باید، نباید. هیچ چیز، حتی ازدواج کردن هم نمی توانست بعضی چیزها را تغییر دهد. هیچ کس، هیچ کس حتی علی رضا، نمی توانست بایدها و نبایدهای زندگی مرا تعیین کند. من علی رضای آرام و مهربان خودم را می تمایل داشتم. قدم دیگری به عقب برداشتم و چرخیدم.
ـ کجا؟
آوایش هنوز هم خیلی کشیده بود. دیدهانم را بستم. دو نفس عمیق کشیدم. بوی عطرش مشامم را پر کرد. چرخیدم.
به نگاهانش خیره شدم و اضافه کردم:
ـ میرم استراحت کنم، خستم.
نگاهانش هنوز ستاره داشت.
با لحن آرام تری بیان کرد:
ـ هنوز جوابم رو ندادی.
ـ تو از من سوال نکردی، فقط تکلیف تعیین کردی، فقط گفتی چه کارهایی رو باید انجام بدم و چه کارهایی رو نباید. نه از من نظر میل داشتی و نه سوالی پرسیدی.
چرخیدم و به اتاق رفتم. در اتاق را بستم. در این هجده روزگار، هیچ وقت در این اتاق بسته نبود، حتی برای یک لحظه. کیف و مانتو و شالم را روی تخت انداختم و مستقیم به سمت حمام راهی شدم. در حمام را قفل کردم و به یاد آوردم من هیچ وقت چنین کاری نمی کردم. سر من داد زده بود. شیر آب گرم و سرد را هممدت باز کردم و با لباس زیر دوش حرکت کردم. روی زمین جای گرفتم و پاهایم را در آغوش گراهی شدم. پیشانی ام را به زانوهایم تکیه دادم و دیدهانم را بستم. “لعنتی”. من نمی میل داشتم او تا این اندازه آزرده باشد، من نمی میل داشتم او سرم داد بزند، من فقط آغوشش را می میل داشتم، تبسم و نوازشش را.
ده دقیقه بعد، وقتی از حمام خارج شدم، مشاهده کردمش. لبه ی تخت جای گرفته بود. به صورتش خیره شدم، نگاهم نمی کرد. لباس پوشیدم، موهایم را شانه زدم و به روی تخت راهی شدم. بالشم را در آغوش کشیدم و نگاهانم را بستم.
با برخورد کف دستش، لرزیدم. انگشتش را عامدانه روی گردنم گذاشته بود و موهایم را از روی صورتم کنار می زد. نفسم را درون سینه حبس کردم. به نرمی گوشم را بوسید. پلک هایم را به هم فشار دادم.
آهسته زمزمه کرد:
ـ شام خوردی؟
ـ گرسنه نیستم.
ـ نظرت با یه نسکافه چیه؟
نسکافه؟! قلبم نسکافه تمایل داشت. لپم را گاز گراهی شدم.
ـ نه می خوام بخوابم.
لحن آرام آوایش ناگهان جدی شد و گفت:
ـ پس با هم حرف بزنیم. کاری که تو کردی اصلا …
نمی میل داشتم مرا محکوم کند. خیلی تند روی تخت نشستم و دستم را روی دهانش گذاشتم. قرار نبود بعضی چیزها در زندگی ام تغییر کند، ولی این یک امر نامیل داشته بود. وقت می برد تا متعهد بودن به بعضی مسائل را درک کنم.
مشتم را بالا بردم، کوچک ترین انگشتم را باز کردم و محکم اظهار کردم:
ـ یک، هیچ وقت، تحت هیچ شرایطی، سر من داد نزن. من خیلی بهتر از تو و بسیار های دیگه می تونم این کارو انجام بدم. این کار واقعا دلخورم می کنه. دیگران می تونن این کارو بکنن، زیرا من هم متقابلا سرشون داد می زنم. تو این کارو نکن، چراکه اگه سرم داد بزنی، هیچ وقت این کارو با تو نمی کنم.
دومین انگشتم را بالا بردم و گفتم:
ـ دو، هیچ وقت به من نگو چی کار کنم و چی کار نکنم. هیچ کس، حتی تو، حق نداره بایدها و نبایدهای زیستن من رو تعیین کنه. اون قدر عاقل و بالغ و فهیم هستم، که بدونم چی برام مناسبه و چی نیست.
حالت متعجب صورتش کنار راهی شد و اخمی میان ابروانش جای گرفت. سومین انگشتم را هم بالا بردم.
ـ سه، هیچ وقت برای من تعیین تلکیف نکن. من می دونم با کی باید حرکت کرد و رسید کنم و از کی باید دور بمونم.
اخم میان ابروانش عمیق تر شد.
ـ چهار، متاسفم، چون در مورد این که اشتباه کردم، کاملا حق با تو بود. قلبم برای ستاره ها تنگ شده بود، باید خبرت می کردم و پنجم این که …
اخم میان ابروانش از بین حرکت کرد. نگاهم را از صورتش گرفتم و به انگشت شست پنهان شده کف کف دستم خیره شدم. فقط چند سانتی متر بالاتر، حلقه ی دوست داشتنی ازدواجم قرار داشت.
انگشتم را صاف کردم و ادامه دادم:
ـ و پنجم این که دوست دارم.
نفسم را با صدا بیرون دادم و کف دستم را از مقابل دهانش برداشتم. قبل از این که به حالت دراز کش برگردم، بازویم را گحرکت کرد و مرا به سمت خود کشید. انگشت اشاره اش را روی لب پایینم گذاشت.
در حالی که به چشمانم خیره نگاه می کرد آرام اظهار کرد:
ـ اول این که متاسفم سرت داد زدم. دوم، بسیار نگرانت بودم. سوم، من نمی خوام برات تعیین تلکیف کنم و بایدها و نبایدهای زیستنت رو تعیین کنم، فقط ازت توقع دارم اجازه ندی توی موقعیتی گیر کنم که سراغ زنم رو از حامد و کیانا و مهرداد بگیرم.
کف دستش را از روی لبم برداشت و ادامه داد:
ـ سارا، عاشقیم، عزیزم، اجازه بده نظرم رو بگم و ازت می خوام در موردش صحبت کنیم و به توافق برسیم. از بیست و چهار ساعت شامگاهانه روزگار، من قلبم می خواد حداقل چهار ساعتش رو در کنارم باشی. مهم نیست وقتی دارم تلویزیون نگاه می کنم، تو هم مشغول نوشتن مقاله باشی، اما مهمه که حضورت رو احساس کنم و هر وقت که دلم برات تنگ شد، بغلت کنم.
به انگشتانش که مشغول بازی با انگشتانم بود، خیره شدم.
ادامه داد:
ـ فقط چهار ساعت. از هفت و نیم عصر، تا ساعت یازده و نیم می خوام کنارم باشی. اگه عاشق شده باشی، می تونیم این مدت رو با هم بریم رصدخونه یا هر جایی که مایل باشی، ولی می خوام کنارت باشم. می دونم گاهی دوست داری تمام شامگاه رو با ستاره هات بگذرونی، من هم نمی خوام تو رو مجبور کنم کاری که دوست نداری انجام بدی، برو، اما بهم خبر بده. قبوله؟ نظرت چیه؟
به چشمانش خیره شدم و اضافه کردم:
ـ قبوله.
نرم در آغوشم گرفت. من هم می تمایل داشتم کنارش باشم. حرف هایش منطقی بود، یا حداقل با منطق من هیچ تضادی نداشت.
کسی چند ضربه ی آهسته به در زد. نگاهم را از مانیتور لپ تاپم جدا نکردم. تمام تمرکزم روی تکمیل کردن سرمقاله ی شماره ی بعدی مجله بود. تمام مقاله ها تایید شده بود و با توجه به ترتیب قرارگیری مقاله ها و گزارش ها، ترجیح داده بودم کمی تغییرات در جرئیات سر مقاله اعمال کنم. سه ثانیه بعد از باز شدن در، بوی عطر مهرداد مشامم را پر کرد.
چند برگه را روی میز گذاشت و گفت:
ـ مقاله ی بینش رو اصلاح کردم، یه نگاهی بهش بنداز، اگه تاییدش می کنی، فیکسش کنم.
نیم نگاهی به برگه ها انداختم. فقط چهار نکته ی کوچک در مقاله اش وجود داشت که باید اصلاح می شد. تمام نکات را به صورت کتبی نوشته و به کف دست مهرداد داده بودم.
بی آن که سرم را کشیده کنم، نگاهش کردم و بیان کردم:
ـ خودت اصلاحش کردی؟
ـ آره.
ـ به کاری که کردی اطمینان داری؟
با تبسم کم رنگی گفت:
ـ آره.
برگه ها را جلو کشیدم و روی آخرین صفحه امضا کردم. مهرداد بارها و بارها ثابت کرده بود لیاقت اعتمادم را دارد.
برگه ها را از کف دستم گرفت و گفت:
ـ چند دقیقه وقت داری؟ باید در مورد موضوع مهمی حرف بزنیم.
چشمانم را بستم و نفس عمیقی کشیدم. وقتی وارد اتاق شده بود، تقریبا نیمی از تمرکزم را از کف دست داده بودم. به پشتی صنقلبی تکیه دادم و با دست به مبل مقابل میز اشاره کردم.
نشست و گفت:
ـ امروز داشتم با آراد مهرگان حرف می زدم.
آراد؟! علی رضا دیشب بیان کرده بود از او خوشش نمی آید. نفسم را با صوت بیرون دادم.
ادامه داد:
ـ باید برای حرکت کردن آماده بشی. همه ی برنامه های سفرت رو درست کردم، هفته ی دیگه چهارشنبه، ساعت هفت و بیست دقیقه، پرواز دارید.
“لعنتی”. با پای راستم، روی زمین ضرب گرفتم. دیشب به خاطر آراد، با علی رضا بحث کرده بودم. درک نمی کردم چرا وقتی از او برای سورپرایز عروسی مان کمک گرفته بود، هر بار که نامش به میان می آمد و من قصد راهی شدن به رصدمنزل را می کردم، آن طور اخم هایش در هم می حرکت کرد و می میل داشت کمتر با او همکلام شوم. صحبت کردن با آراد در مورد ستاره ها و کهکشان ها، برای من واقعا حس خوبی داشت. دیالوگ های یک طرفه ام با علی رضا در مورد ستاره ها و اجرام آسمانی اگر چه حس خوبی به من می داد، اما نمی توانستم این نکته را نادیده بگیرم که گاهی حوصله اش را سر می برم و او چیز زیادی از حرف های من درک نمی کند. آراد افکارم را به چالش می کشید، با حرف هایش به من ایده می داد و مخالفت هایش با تفکرات و ایده هایم، باعث می شد از جنبه های دیگری هم به موضوع بحثمان فکر کنم.
مهرداد کمی در مبل جا به جا شد و اضافه کرد:
ـ فقط یه مسئله وجود داره، که باید خودت رفعش کنی.
با دقت به چهره اش خیره شدم.
بیان کرد:
ـ تو ازدواج کردی و خب، برای خارج شدن از کشور نیاز به اجازه نامه ی علی رضا داری.
ـ چی؟
ـ این قانونه. بهتره هر چه زودتر ترتیبش رو بدی، بسیار زمان نداری. باید برید محضر، فقط چند تا امضاست، خود محضردار می دونه چی کار باید بکنه.
“لعنتی، لعنتی، لعنتی” من قرار بود با آراد مهرگان همسفر بشوم و این چیزی نبود که بشود از علی رضا پنهانش کرد.
سرم را به علامت مثبت تکان دادم و اظهار کردم:
ـ باشه ترتیبش را تا یکی، دو روز دیگه میدم. حالا بگو سفر دقیقا قراره چطوری باشه؟
مهرداد از جزئیات سفر می گفت و من به این فکر می کردم که امروزگار چهارشنبه ست و من فقط یک هفته وقت دارم.
بی توجه به رفتارهای عجیب و غریب و سوال های متعجب کننده ی حامد در مورد هر موضوع پیش پا افتاده و کسل کننده ای، دفتر را ترک کردم. کاملا عصبی به نظر می رسید. بارها احساس کرده بودم قصد پیش کشیدن موضوعی را دارد و هر بار هم درست در آخرین لحظه، از بیان کردن پشیمان می شد. دیرتر از همیشگی دفتر را ترک کرده بودم.
درهای اتومبیلم را قفل می کردم که اتومبیل علی رضا وارد پارکینگ شد. به دیوار کنار در ورودی آسانسور تکیه دادم و منتظر شدم. با تبسم از اتومبیلش فاصله گراهی شد. پیجادهن قهوه ای اش، درست همرنگ دیدهانش بود. جلو رسید و گوشه ی لبم را بوسید. وارد آسانسور که شدیم، بازویم را گرفت و مرا به سمت خود کشید. در آغوشش جای گرفتم. هر چقدر زودتر از موضوع مطلع می شد بهتر بود.
گفتم:
ـ چهارشنبه ی دیگه، ساعت هفت و بیست دقیقه پرواز دارم.
سخت شدن عضلات سینه اش را احساس کردم. ضربان منظم دلش شتابزده شد. این موضوع برای من هم آسان نبود.
گفت:
ـ میشه نری؟
نه. نمی شد. به تاخیر انداختن سفرم برای دو ماه، اگر چه خیلی چیزها را در زیستن ام تغییر داده بود و من از این تغییر حس خوبی داشتم، اما بهترین زمان سال را هم برای رصد داشتم از دست می دادم. دستانم را به دور بدنش حلقه کردم.
ساکت سرم را بوسید و اضافه کرد:
ـ امیدوارم سفر خوبی داشته باشی.
خوش حال بودم که هیچ کلام دیگری در مورد کنسل کردن این سفر بر زبان نیاورده است.
گفتم:
ـ باید اجازه نامه ی شوهر رو برای رفتن داشته باشم.
هیچ عکس العملی از خود نشان نداد. سرم را از روی سینه اش بلند کردم و به تبسم محو روی لبانش خیره شدم.
ـ دقت کردی؟ اجازه نامه ی شوهر.
لبخندش پر رنگ تر شد. آسانسور در طبقه ی دهم متوقف شد. کف دستش را به دور گردنم حلقه کرد و از آسانسور پیاده شدیم.
بیان کرد:
ـ فردا ترتیبش رو میدم. راضی شدی خانمی؟
لبخند زدم. کاش او هم با من می وارد شد.
مانتویم را آویزان کردم. موبایلش را روی میز گذاشت و به سمتم رسید. کف دستش را به دور کمرم حلقه کرد. با تبسم در آغوشش جای گحرکت کردم.
بیان کرد:
ـ یه چیز دیگه هم هست که می خوای بهم بگی، درسته؟
باید می اطلاع داشت.
بیان کردم:
ـ تا پاریس با یه هواپیمای خصوصی میرم، با آراد مهرگان.
تا وقتی نام آراد را بر زبان نیاورده بودم، تبسم محوی بر لب داشت، ولی با گوش دادن نام او، اخم هایش در هم رفت. کف دستش را از دور کمرم باز کرد و با گام های قد بلند به سمت آشپزخونه رفت.
ـ پس به خاطر همین دیشامگاه از آراد دفاع می کردی؟
جلو رفتم و اضافه کردم:
ـ تو چرا از آراد خوشت نمیاد؟
دکمه ی چایساز را زد و گفت:
ـ اون از تو خوشش میاد.
در یخچال را باز کرد و سبد کوچک میوه را بیرون آورد.
دست به سینه بازویم را به چهارچوب در تکیه دادم و با لبخند گفتم:
ـ حسودی می کنی؟
سبد را روی میز گذاشت و من از حرکت بامزه ی چهره اش به خنده افتادم. روی صنقلبی نشست. جلو حرکت کردم و دستانم را به دور گردنش حلقه کردم. گوشش را بوسیدم.
گفت:
ـ تو فکر کن آره.
گیلاسی را از داخل سبد برداشت و قبل از این که به دهان بگذارد از کف دستش گرفتم. با تبسم مقابلش جای گرفتم و گیلاس را به دهان گذاشتم. طعم فوق العاده ای داشت. این طعم خوب به خاطر کف دستان علی رضا بود. با اخم نگاهم می کرد.
آرنجم را روی میز گذاشتم، کمی به جلو خم شدم و بیان کردم:
ـ یه چیزی توی اجرام آسمانی وجود داره که خیلی توجهم رو به خودش جلب کرده.
تبسم زدم. با بی میلی تمام به حرف هایم گوش می داد.
ادامه دادم:
ـ می دونی چی سیاره ها و ستاره ها رو در کنار هم نگه داشته؟
گیلاس دیگری به دهان گذاشت و سرش را به علامت منفی تکان دادم. می خبر داشتم حتی متوجه سوالم هم نشده بود.
کف دستش را گراهی شدم و گفتم:
ـ جاذبه.
به نگاهانم خیره شد. از جا کشیده شدم.
ـ جاذبه. بعضی ها بهش میگن عشق.
روی پایش قرار گرفتم. کف دستانم را به دور گردنش حلقه کردم. حتی یک ثانیه هم نگاهم را از نگاهش جدا نکردم.
ادامه دادم:
ـ به نظرت مهمه که اون به من چه حسی داره؟
اخم کرد.
اظهار کردم:
ـ نه. می دونی چرا؟ توی قوانین آسمان، جاذبه ی یک طرفه هیچ چیز رو نگه نمی داره. دوستم داری؟
با مکث کوتاهی اضافه کرد:
ـ عاشقتم.
اظهار کردم:
ـ عاشقتم، پس می تونی مطمئن باشی این جاذبه ما رو در کنار هم نگه می داره. بعضی ها به این جاذبه میگن عاشقی.
لبخند زد.
ادامه دادم:
ـ آراد همواره برای من فقط آراده، اما تو اول دوستم بودی، بعد همدم شدی، الان همسری.
کف دستش به نرمی به دورم حلقه شد. پیشانی ام را به پیشانی اش چسباندم و به نگاهانش خیره شدم.
اظهار کردم:
ـ می دونی چیه؟ دارم به این فکر می کنم که چقدر قراره قلبم برای همسرم تنگ بشه.
سرم را روی شانه اش گذاشتم. ده دقیقه ی تمام مشامم را از بوی عطرش پر کردم، خودم را به نوازش هایش سپردم، گرمای نفس هایش را روی گردنم حس کردم و غرق در لذت بوسه هایش شدم.
با صدای زنگ تلفن خانه، سرم را از روی شانه اش برداشتم و به چشمانش خیره شدم. نگاهکی زد و به آهستهی از جا بلند شد. من به اتاق خواب حرکت کردم و او گوشی تلفن را از روی میز برداشت.
ـ سلام. چطوری وحید جان؟
به سمت چپ تخت رفتم.
بیان کرد:
ـ نه تازه رسیدیم.
پتو و ملافه ی گوشه ای ترین قسمت تخت را کنار زدم.
با صدا لبخند زد و بیان کرد:
ـ خجالت بکش، جلوی کیانا خانم داری این چیزا رو میگی؟
با کف دست راستم تشک تخت را بالا نگه داشتم و با کف دست چپم جعبه ی قرمز رنگ را برداشتم. سرم را بلند کردم. میان چهارچوب در ایستاده بود و با تعجب نگاهم می کرد.
بیان کرد:
ـ بسیار هم خوبه. اصلا چطوره شما بیاین بالا؟
جعبه را پشتم گرفتم و به سمتش رفتم.
ـ نه چه مشکلی؟ منتظرتون هستیم.
کف دستش را گرفتم و با خود به سمت تخت کشیدم. هر دو لبه ی تخت نشستیم. جعبه را به کف دستش دادم.
نگاهش به روی جعبه ثابت ماند و بیان کرد:
ـ راستش خبر ندارم. فوقش چند تا پیتزا سفارش می دیم.
گوشی را میان کتف و سرش نگه داشت و در جعبه را باز کرد.
ـ باشه منتظریم.
گوشی تلفن را روی تخت انداخت و با تعجب به دیدهانم خیره شد.
برای لحظه ای کوتاه به سنگ سیاه درون جعبه خاتم کاری شده خیره شدم و گفتم:
ـ تا وقتی برگردم، پیشت ولینت باشه.
ـ سارا، شوخی می کنی؟! این خیلی …
سرم را تکان دادم و اضافه کردم:
ـ آره خیلی ارزشمنده، به خاطر همین دارم می سپرمش به تو. مواظبش باش.
انگشت اشاره ام را روی سنگ کشیدم. می توانستم انرژی اش را احساس کنم. چیزی که باعث شد بلرزم. به ساکتی کف دستش را روی بازویم کشید.
از جا کشیده شدم و بیان کردم:
ـ شام مهمون داریم؟
ـ آره، چند دقیقه ی دیگه میان بالا.
ـ من برم ببینم برای شام چی داریم.
سریع اتاق را ترک کردم. روزگاری که آن تکه شهاب سنگ هدیه ی حامد را درون جعبه مشاهده کردم، مطمئن بودم هیچ وقت آن را از خودم جدا نمی کنم، ولی اشتباه می کردم.
شب خوبی بود. حرف زدیم، لبخند زدیم، شام خوردیم و من در مورد زمان سفرم اظهار کردم. چهره ی کیانا در هم راهی شد. کف دستم را روی شکمش گذاشتم. چیزی حس نکردم، اما کیانا لبخند زد. برای او و حتی وحید هم بیقرار می شدم.
یک پنج شنبه و جمعه ی دوست داشتنی. روزهایی که زودتر از انتظارم تمام شد. به خانه ی سودی جون رفتیم. پنج شنبه شامگاه را در خونه ی سودی جون و اتاق قدیمی علی رضا گذراندیم. دکوراسیون خاص اتاقش را دلبسته شدم. بر روی آن تخته های کوبیده شده به دیوار، چیزهای جالبی پیدا می شد. عکس های قدیمی، جزوه های دوران دانشگاه و دفتر مشق اول دبستان.
شنبه باز هم سولین ملکی به سراغم رسید. این بار یک پوشه ی زرد رنگ در دست داشت و بیان کرد برای تمام شدن کار، منتظر می ماند. از مشاهده کردن نوشته های روز کاغذ، تعجب کردم. چیزی که در مقابلم قرار داشت، هیچ شامگاهاهتی به طرح های ساده و پیش پا افتاده ی قبلی نبود.
سولین روی مبل جای گرفت و اظهار کرد:
ـ خود آقای دکتر امیری این پروژه رو براتون فرستادن.
تبسم زدم. دقیقا می دانستم به خاطر آخرین جمله ام چنین پروژه ی مهم و بزرگی را برای بررسی ااماه برای من فرستاده است. “تا وقتی میگی می تونی، مطمئن باش نمی تونی. وقتی انجامش دادی، وقتی شد، اون وقت می تونی بگی ما می تونیم.”
درست قبل از این که شروع به خواندن دقیق مطالب روی برگه ها بکنم، مهرداد با چهره ای رنگ پریده، بدون در زدن وارد اتاق شد.
ـ باید با هم صحبت کنیم.
سولین با اخم نگاهم کرد. درک حساس بودن این پروژه چندان هم سخت نبود.
گفتم:
ـ یک ساعت کار دارم، کسی رو مسیر نده.
ـ بهشدت مهمه.
نفسم را با صدا بیرون دادم و گفتم:
ـ درک می کنم مهمه، ولی … فکر کن ببین این موضوع مهم می تونه یه ساعت صبر کنه یا نه؟
به برگه های روی میز، به سولین، به من، به جایی در بیرون اتاق زل زد و بعد از تاخیر پانزده ثانیه ای بیان کرد:
ـ آره.
با خارج شدن مهرداد، خودکار را از روی میز برداشتم و دور سومین کلمه ی انگلیسی خط اول دایره کشیدم.
گفتم:
ـ غلط دیکته ای داره.
یک ساعت و ده دقیقه بعد، وقتی سولین از اتاق خارج شد، احساس کردم واقعا نیاز به نوشیدن چیزی خنک و قلبچسب دارم. یک لیوان شربت گیلاس یخ، قلبم می میل داشت. درست قبل از برداشتن گوشی تلفن، کسی چند ضربه ی ملایم به در زد. با متوجه شدن مهدیس، تبسم زدم. هنوز موهای رنگ کرده اش توجهم را جلب می کرد.
ـ مهرداد کارم داشت، چیزی شده؟
هنوز پیش کف دستی و لیوان شربت زرشکی رنگ را روی میز نگذاشته بود، که لیوان را برداشتم و جرعه ای نوشیدم. طعم آلبالو می داد.
ـ نمی دونم، یه ساعتی هست توی اتاق آقا حامده. دارن حرف می زنن.
ـ کارش تموم شد من منتظرشم.
دقیقا هممدت با خارج شدن مهدیس، وارد اتاق شد. چهره اش کاملا رنگ پریده به نظر می رسید و تمام حرکاتش، حتی نحوه ی از حرکت ایستادنش هم عصبی بود.
بیان کردم:
ـ خب، می شنوم.
ـ چیز مهمی نبود، با حامد خان حرف زدم، حلش کردیم. یه مشکل کوچولو با چاپخونه داشتیم که درست شد.
این اامان باری نبود که با چاپخونه به مشکل بر می خوردیم، اما مطمئن بودم اامان باری است که مهرداد به من دروغ می گوید.
لیوان را روی میز گذاشتم و اضافه کردم:
ـ هر وقت قصد کردی راستش رو بگی، بیا اتاقم. الان هم می تونی بری بیرون.
امیدوار بودم حامد نظرش را در مورد حرف زدن با من تغییر نداده باشد. همین که حامد و کیانا و مهدیس، بعضی از مسائل را از من پنهان می کردند، کافی بود. با ترمتوجه شد قدمی به عقب گذاشت و بعد از مکث کوتاهی، با حرکت بهسرعتی اتاق را ترک کرد. نفسم را با آوا بیرون دادم. ظاهرا باید منتظر می ماندم.
شب بعد از شستن ظرف های شام با علی رضا، برای قدم زدن از منزل خارج شدیم. دستم را به دور بازویش حلقه کردم و با تبسم به نیم رخ جدی اش خیره شدم. چقدر خوب بود که حضور داشت.
ـ سفرت چند روزگار طول می کشه؟
ـ با احتساب زمان رفت و برگشت، هفتاد و یه روزگار.
نفسش را با صدا بیرون داد و گفت:
ـ قراره هر سال از این برنامه ها داشته باشی؟
به مرد جوانی که به وارد کوچه شد خیره شدم و گفتم:
ـ آره، یکی، دو ماه در سال. این دفعه به خاطر کنفرانس و برنامه های جانبی دیگه، قرار بود چهار ماه بشه که کنسلش کردم.
با تبسم نگاهم کرد و اضافه کرد:
ـ وقتی اون روز تو فرودگاه برگشتی، باورم نمی شد، شوکه شده بودم!
سرم را به شانه اش تکیه دادم. مرد جوان در حال صحبت کردن با تلفن از کنارمان عبور کرد.
ـ باید به فکر پاسپورت و ویزا باشم. اگه هر سال بخوای این طوری یکی، دو ماه از من دور باشی که نمیشه.
اظهار کردم:
ـ اگه واقعا حرفت جدیه، به کاوه بگم ترتیب کارهاش رو بده. سعید توی سفارت آمریکا، توی دبی، یه نفر رو می شناسه می تونه کارت رو جاده بندازه.
ـ امروزگار پارسا زنگ زده بود و با من دعوا می کرد که چرا اجازه دادم بری.
پارسا. لبخند زدم. واقعا دلبسته شدنی بود. حلقه ی دستانم را به دور بازویش محکم تر کردم. اتومبیلی به آرامی از کنارمان عبور کرد.
اظهار کردم:
ـ حامد عجیب غریب شده. تو خبر داری موضوع چیه؟
سرش را به سمتم برگرداند و اضافه کرد:
ـ دقیقا منظورت از عجیب غریب چیه؟
ـ کاملا عصبیه، تمرکز نداره و مرتب به من نگاه می کنه. داره یه چیزی رو پنهان می کنه. مطمئنم و شک ندارم که موضوع دقیقا به من مربوط میشه.
شنیدم که نفسش را به بیرون فرستاد و اظهار کرد:
ـ باهاش حرف می زنم.
ـ امروزگار مهرداد می خواست یه چیزی به من بگه، اما با حامد حرف زد و منصرف شد.
با مکث طولانی اضافه کرد:
ـ حتما چیز مهمی نبوده، وگرنه حامد بهت می بیان کرد.
سرم را تکان دادم و گفتم:
ـ زیرا حامد هیچی بهم نمیگه مطمئنم موضوع مهمیه. اون به پنهان کردن موضوع ها و اتفاق های مهم از من، عادت داره.
علی رضا می میل داشت ذهنم را از حامد و رفتارش دور کند، به خاطر همین در تمام وقت نیم ساعته ی پیاده روی مان، از مطب برایم حرف زد. تصمیم گرفته بودند ساختمان مطب را عوض کنند و جای بزرگ تری را بخرند. فردا صبح قصد بازدید از دو ساختمان دیگر را داشتند.
بعد از پیاده روی، دوش مختصری گحرکت کردم. مشغول بیرون آوردن لباس خواب مناسبی بودم که صدای گفتگویش را شنیدم. میان چهارچوب در اتاق از حرکت ایستادم و نگاهش کردم. داخل سالن پشت به من و رو به پنجره از حرکت ایستاده بود و با موبایلش صحبت می کرد.
ـ احتمالا، اما من نمی تونم توی این موقعیت چیزی بهش بگم.
بازویم را به چهارچوب در تکیه دادم.
ـ حامد خان اجازه نده باهاش حرف بزنن، بهتره اصلا چیزی نفهمه.
حامد؟! پس درست حدس زده بودم. موضوع مهمی پیش آمده بود.
ادامه داد:
ـ چهار روز دیگه، چهارشنبه ساعت هفت.
صاف توقف کردم.
بعد از مکث طولانی گفت:
ـ من چیزی بهش نمیگم، کیانا خانم هم در جریان هسسریع؟ باشه. نیازی به مضطربی نیست، توی این یکی، دو ماهی که نیست، احتمالا توی دادگاه تجمشاهده کرد نظر میشه یه کارهایی کرد.
“لعنتی”.
ـ باشه. شامگاهتون بخیر، به شیرین خانم هم سلام برسونید.
موبایلش را درون جیب شلوارکش قرار داد و گوش دادم که اضافه کرد:
ـ لعنتی.
دادگاه تجدید نظر؟ خیلی احمقانه بود که فکر کنم و حتی احتمال بدهم که موضوع صحبتشان به من و البته شکایت لیلی هیچ ارتباطی ندارد.
ـ علی رضا؟
با لبخند بهسرعت به سمتم چرخید و اضافه کرد:
ـ اومدی؟
با گام هایی بلند به سمتم آمد. او نمی میل داشت در مورد این موضوع چیزی بدانم؟
بیان کردم:
ـ کی بود؟
شل شدن گام هایش را احساس کردم. با تبسم بازویم را گراهی شد و به سمت خورد کشید. در آغوشش جای گراهی شد.
ـ قرار فردا برای دیدن مطب کنسل شده بود، زنگ زده بودن خبر بدن. چه بوی خوبی میدی.
با هم به سمت تخت حرکت کردیم. داشت دروغ می اظهار کرد. تمام عضلات بدنم منقبض شد. با تعجب به چهره اش خیره شد. چرا؟ چرا دروغ می اضافه کرد؟
با نگرانی سؤال کرد:
ـ چیزی شده عزیزم؟
سرم را به علامت منفی تکان دادم. “لعنتی”. چرا دروغ بیان کرده بود؟
ـ تا تو بری چراغ ها رو خاموش کنی، من هم لباس بپوشم.
حوله ام را از روی شانه ام کنار زد و گفت:
ـ یکی از اون دلبراش رو بپوش. اون قرمزه که دیشامگاه پوشیده بودی، بسیار خوشگل بود.
سر شانه ام را بوسید و ادامه داد:
ـ البته بهشدت فرقی نمی کنه، به هر حال که …
لبخند زد. نیم گام به عقب برداشت. به چشمانش خیره شدم. دیدهانش حتی با دروغی که اظهار کرده بود، ستاره داشت. چرخید و از اتاق خارج شد. لبه ی تخت قرار گرفتم. به این احتمال فکر می کردم که شاید، شاید ناطلاع داشتن من و پنهان کاری های آن ها در مورد دادگاه و شکایت، چندان هم بد نباشد. حتما رای دادگاه چندان هم به نفع من نبوده است که در مورد دادگاه تجمشاهده کرد نظر صحبت می کردند. علی رضا با تبسم وارد شد.
ـ از لباس پوشیدن منصرف شدی؟
تبسم زدم. کاش حتی به خاطر خودم هم به من دروغ نمی گفت. موبایلش را روی میز توالت گذاشت و با گام هایی تند به سمتم وارد شد. در آغوشم گراهی شد.
سرم را از روی بازویش کشیده کردم. دستی به روی صفحه ی موبایلش کشیدم. نگاهم فقط برای یک ثانیه روی عدد سه و سی و نه ثابت ماند و بعد به نام فرسشتابزدهه ی پیام ساعت یک دقیقه خیره شدم. “ندا”. نفسم را با صوت بیرون دادم و پلک هایم را برای دو ثانیه به روی هم فشار دادم. امکان نداشت این نام را فراموش کنم. بار دیگر دراز کشیدم. هر چند ثانیه یک بار، به روی صفحه ی موبایلش کف دست می کشیدم و به نام فرسسریعه ی پیامِ ساعت یک دقیقه، خیره نگاه می کردم. موبایلش را روی شکمم گذاشتم و به ستاره های سقف اتاقم خیره شدم. علی رضا هم چیزهایی را از من پنهان می کرد. مثل کیانا، مثل حامد. چرا؟ چرا به من دروغ بیان کرده بود؟ مهرداد هم به من دروغ گفته بود.
ساعت پنج و بیست دقیقه بود که از جا بلند شدم. حتی برای یک لحظه هم پلک هایم را روی هم نگذاشته بودم. دوش گرفتم، لباس پوشیدم. به علی رضا خیره ماندم، با دهانی نیمه باز بالشم را در آغوش گحرکت کرده بود و موهایش آن قدر پریشان بود، که نخواهم پریشان ترش کنم.
در فضای نیمه تاریک اتاق، روی مبل قرار گرفتم و سرم را تکیه دادم. آوای باز و بسته شدن در ورودی را متوجه شدم. چند ثانیه ی بعد صوتی مهرداد در گوشم پیچید.
ـ می دونم تو هم توی قلبت عقده هایی داری، عقده هایی که میاد از نقطه های تاریک.
دستم را جلوی دهانم گذاشتم تا صوتی خنده ام از اتاق بیرون نرود. بعد از دو دقیقه سکوت، بار دیگر صدایش کشیده شد.
ـ همین که داد می زنم و می خونم و سکوتم رو دار می زنم، من می مونم و صعودم رو جار می زنم.
نگاهانم را بستم و به صدای نه چندان دلنشینش گوش دادم. لحن و ریتم خواندنش واقعا خنده دار بود.
پشت میزم جای گرفتم و مشغول کار شدم. کرکره ها بسته بودند و من در خاموشی و میان فضای نیمه تاریک اتاق، آن قدر ساکت و ساکت مشغول کار بودم، که مطمئنا تا آن لحظه هیچ کس متوجه حضورم نشده بود.
چیزی که باعث شد نگاهم را از مانیتور لپ تاپم جدا کنم، لرزش موبایل در جیب مانتویم بود. روی صفحه نام حامد نقش بسته بود. پس هنوز هیچ کس متوجه حضورم در دفتر نشده بود. به ده دقیقه زمان نیاز داشتم تا کار نیمه تمام ویرایش تحقیقی که مقابلم قرار داشت را کامل کنم. رابرت حتما از خواندن ایده ها و نظرات جمشاهده کردم شبیان کرد زده می شد. از همان لحظه هم می توانستم چشمان گرد شده اش را تصور کنم. تبسمی روی لبم قرار گرفت.
مطابم را ذخیره کردم و به ساعت دیواری اتاقم خیره شدم. دقیقا ده دقیقه. تبسم زدم. از جا کشیده شدم. آوای اضافه کردگوی ساکتی از بیرون اتاق به گوش می رسید. لحن کلام ها شتابزدهتر از چیزی بود که بشود تصور کرد یک اضافه کردگوی معمولی در جریان است. به سمت در رفتم و صوتی مردانه ای مرا متوقف کرد. با این که فقط یک بار صوتیش را شنیده بودم، ولی بی هیچ ترمتوجه شد و حتی احتمالی، مطمئن بودم خودش است، تام. او این جا چه می کرد؟ اگر او این جا حضور داشت، پس لیلی و ساره هم بودند. نگاهانم را بستم و نفس عمیقی کشیدم. کاش کنار در باز بود تا می توانستم عطر شیرین و ملایم لیلی را استشمام کنم. سرم را به در نزدیک تر کردم.
حامد می اظهار کرد:
ـ چند روزگار دیگه داره میره.
لیلی با آوای کشیده و محکمی اظهار کرد:
ـ نمی ذارم بره. بهشدت خوب می دونی درد من این ساختمون قدیمی و یه خونه نیست.
ـ مامان آروم باش، الان می تونی با خودش حرف بزنی.
با متوجه شدن صوتی ساره، سرم را بیشتر به در چسباندم.
حامد بیان کرد:
ـ بریم تو دفتر من.
ـ نه من جایی نمیرم. چرا هنوز نیومده؟ مریض که نیست؟ به علی رضا زنگ بزن ببین کجاست.
مضطربم بود؟ پوزخندی زدم. چه سوال احمقانه ای!
حامد لحن محکمی به آوایش داد و اضافه کرد:
ـ لیلی اجازه نمیدم باهاش حرف بزنی، بهتره همین الان بری.
ـ هیچی نگو حامد که قلبم هنوز باهات صاف نشده. تو هم این وسط بهشدت بی تقصیر نبودی.
می توانستم تصور کنم انگشت اشاره اش را به سمت حامد گحرکت کرده است و با اخم به نگاهانش نگاه می کند. تبسم محوی روی لبم ظاهر شد.
ادامه داد:
ـ می خوام باهاش حرف بزنم. یه بار دیگه زنگ بزن ببین کجاست. اصلا شمارش رو بده خودم بهش زنگ بزنم.
مهرداد اظهار کرد:
ـ خانم مجد خواهش می کنم، این چند روزگار تا سفرش رو خراب نکنید.
ـ تو یکی این وسط چرا توی موضوعی که بهت هیچ ربطی نداره دخالت می کنی؟
مهرداد با لحن آرام تری اضافه کرد:
ـ سارا اگه بفهمه این جا هستید من رو می کشه! تازه بعید می دونم اصلا بیاد.
حامد اضافه کرد:
ـ مهرداد راست میگه، اگه بفهمه این جایی نمیاد. لیلی بذار علی رضا آمادش کنه. تو که این همه مدت صبر کردی، این چند روزگار رو هم تحمل کن.
ـ تو مادر نیستی که بفهمی چه حالی دارم. آخه کدوم مادری حاضر میشه یواشکی بیاد توی عروسی دخترش؟ حامد نمی تونم، باید باهاش حرف بزنم.
ساره اظهار کرد:
ـ مولین بیا بریم. عمو حامد راست میگه، می خوای مثل اون روزگار بشه؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن