رمان آسمان دیشب آسمان امشب پارت آخر

ـ کار لیلی رو تایید نمی کنم و مطمئنم با رفتنش، بدترین ضربه ی ممکن رو به محمدرضا زد، ولی … اما من شاهد بودم که چقدر التماس کرد تا با تو حرف بزنه، حداقل برای یه بار، اما محمدرضا اجازه نداد. توی اون شرایط، عاقلانه ترین تصمیم رو گحرکت کرده بود. تو حالت خوب نبود و مسلما با صحبت کردن با لیلی، بدتر هم می شدی. سارا من متوجه شدم که شما دو تا چه روزهای سختی رو پشت سر گذاشتید، دیدم که چقدر زجر کشیدید، اما …

صاف ایستادم، به نگاهانش خیره شدم و اظهار کردم:

ـ بسه، چیزهایی که لازم بود رو متوجه شدم. می دونی حامد، تو دروغ اظهار کردی، توی تمام این سال ها دروغ اظهار کردی. درک نمی کنم چرا، اما می دونم به خاطر بابا این کارو کردی. توی کار بارها و بارها به من دروغ گفتی و بسیار چیزها رو از من پنهان کردی. درک نمی کنم چرا، ولی می دونم به خاطر من این کارو کردی. من ترجیح می دادم زجر بکشم و غمگین باشم، تا این که بهم دروغ اظهار کرده بشه.

ـ درک می کنم و بهت حق میدم. من فقط می میل داشتم از تو حمایت کنم.

ـ این طوری؟ با قرار دادن من توی این موقعیت؟ هر بار موضوعی رو از من مخفی کردی، اوضاع بدتر شده، درست مثل الان.

سرش را تکان داد و اضافه کرد:

ـ می دونم، ولی سارا به خاطر خودت بودم.

ـ لطفا هیچ وقت به خاطر خودم بهم دروغ نگو. حس بسیار بدی دارم، بسیار بد. به‌شدت بده که تمام احساست رو بر اساس یه دروغ شکل بدی.

ـ محمدرضا از من تمایل داشت.

ـ من محمدرضا رو ستایش می کردم، اما الان … به نظرت چطوری باید اون رو به یاد بیارم؟

به آهستهی بشقابم را به کف دستش دادم و به سمت علی رضا رفتم. مشاهده کردم که از جا کشیده شد. اخم کرده بود. نگرانم بود؟ لبخند زدم.

مقابلش از حرکت ایستادم و اضافه کردم:

ـ راستش متوجه شدم غذا خوردن با حامد و حرف زدن در مورد کار بسیار خسته کننده ست، اومدم تا کنار تو شام بخورم. بذار ببینم، چی تو بشقابت داری؟ جوجه هات رو تموم کردی؟

بازویم را گراهی شد. با لبخند سرم را بالا گراهی شدم و به دیدهانش خیره شدم.

به‌شدت جدی اظهار کرد:

ـ هیچ وقت سعی نکن از من چیزی رو مخفی کنی یا بهم دروغ بگی. باشه؟

لبانم را به هم فشار دادم. متوجه شده بود.

ـ باشه سارا؟

نفسم را با آوا بیرون دادم و اظهار کردم:

ـ من فقط نمی میل داشتم جشنت رو خراب کنم. الان خوبم، فقط داشتم از حامد در مورد لیلی و بابام سوال می سؤال کردم. می دونی، نمی خوام فعلا در موردشون فکر کنم، الان می خوام کنار شوهرم بشینم و از جشن تولدش لذت ببرم.

ـ بعد در موردش حرف می زنیم.

ـ نه به این زودی. خب، وای پارسا میشه من یکی از اون جوجه های خوش مزت رو بخورم؟

نمی میل داشتم، واقعا نمی خواستم در مورد چیزهایی که حامد اظهار کرده بود فکر کنم. می خواستم از کنار علی رضا بودن و از این جشن، لذت ببرم. کنار علی رضا جای گرفتم و کف دستانم را به دور بازویش حلقه کردم. امشامگاه باید با لیلی هم حرف می زدم.

اامان هدیه ای که باز شد، هدیه ی من بود.

علی رضا ریز خندید و گفت:

ـ نگو یه ستاره برام هدیه گراهی شدی؟

با اخم نگاهش کردم. با آوا لبخند زد و جعبه را باز کرد. با ابروهایی بالا حرکت کرده، ساعت را از داخل جعبه بیرون آورد. سرش را برگرداند و به چشمانم خیره شد.

ملایم بیان کرد:

ـ تو این رو برای من خریدی؟

ـ خوشت نیومد؟

در آغوشم گحرکت کرد و اظهار کرد:

ـ مگه میشه تو برای من هدیه ای بخری و من خوشم نیاد؟

تبسم زدم. خوش حال شدم. از هدیه ی من خوشش رسیده بود. ساعت را به دور مچ دستش بست و با دقت نگاهش کرد.

ـ به‌شدت قشنگه، واقعا خوش سلیقه ای.

علی رضا با شوخی و خنده هدیه هایش را باز می کرد و من کنارش جای گرفته بودم. در میان جمع بیست و هفت نفره نشسته بودم و لبخند می زدم. در جمع بودن حس بدی نداشت. سرم را به سمت راست چرخاندم. حامد و لیلی کنار هم ایستاده بودند. حامد حرف می زد و لیلی گوش می داد. کمی دورتر، تام دستانش را به دور ساره حلقه کرده بود و با هم آرام بیان کردگو می کردند و به حرف های علی رضا می ریز خندیدند.

ساعت از یک گذشته بود. کیانا و وحید بعد از شام راهی شده بودند و بقیه ی مهمان ها هم به آهستهی سالن را ترک می کردند. حامد جلو وارد شد و با علی رضا کف دست داد.

رو به من گفت:

ـ فرشته خانم، حسابی زمینی شدی، تبریک میگم.

من یک فرشته ی زمینی بودم. به لیلی خیره شدم. مشغول بستن دکمه های مانتویش بود. نیم قدم به عقب برداشتم و به سمتش حرکت کردم. از مشاهده کردنم آشکارا متعجب شد. مقابلش از حرکت ایستادم و به چشمان سیاهش خیره شدم. چشمان ساره را داشت.

بیان کردم:

ـ حرف بزنیم؟

تبسم زد و بیان کرد:

ـ خوش حال میشم.

سرم را تکان دادم و به سمت در خروجی راهی شدم. علی رضا مشغول خداحافظی با درسا و کیوان بود.

رو به درسا گفتم:

ـ ممنون.

دستم را به سمت موهای پارسا دراز کردم. با آن نگاهان خواب آلود، چهره ی بامزه و خنده داری پیدا کرده بود. موهایش را به هم ریختم. با بد خلقی اخم کرد و سرش را به سینه ی کیوان تکیه داد. لبخند زدم.

ـ اذیت نکن سارا جون.

گفتم:

ـ هم خودت رو اذیت می کنم، هم دایی خوش تیپتو.

موهای علی رضا را هم پریشان کردم. کیوان بی صوت لبخند زد و تبسم درسا را هم دیدم. دستی روی بازویم قرار گرفت. عضلات بدنم منقبض شد.

سودی جون گفت:

ـ واقعا همه چیز عالی بود عزیزم، به‌شدت خوش گذشت.

کف دستش را برداشت. تبسم زدم و عضلات بدنم به حالت عادی برگشت. علی رضا دستش را به دور شانه ام حلقه کرد و مرا به خود فشرد.

محمدرضا گفت:

ـ فردا حتما میایم که خداحافظی کنیم و …

گفتم:

ـ نه، نیاید.

محمدرضا، محمدرضا. چقدر عاشق شدم در آغوشش بگیرم. آخرین باری که محمدرضا را در آغوش گرفته بودم، بعد از گراهی شدن آن گردنبند در تولدم بود. کف دستم را دراز کردم و به آهستهی بازویش را لمس کردم. حرارت بدنش آشنا نبود.

بیان کردم:

ـ هفتاد و یه روزگار دیگه بر می گردم.

با راهی شدن آن ها، نگاه کلی به اطراف انداختم. مهری خانم مشغول جمع کردن بشقاب های روی میز بود. لیلی هم روی صندلی نشسته بود. پای راستش را روی پای چپش انداخته بود و نگاهم می کرد.

علی رضا گفت:

ـ بریم؟

مقابلش از حرکت ایستادم. پیشانی ام را روی سینه اش گذاشتم و نگاهانم را بستم. موهایم را نوازش کرد.

ـ امشامگاه خیلی دلبر شده بودی.

نفس عمیقی کشیدم. نیاز داشتم آرام تر از چیزی باشم که بودم. بوی عطر تلخ و آشنای علی رضا، مشامم را پر کرد. چقدر خوب بود که در زندگی ام حضور داشت.

سرم را بلند کردم، به نگاهانش خیره شدم و گفتم:

ـ برو بالا، من یه پونزده دقیقه ی دیگه میام.

نگاهش را متوجه شدم که از بالای سرم گذشت و احتمالا به لیلی خیره شد.

با تردید اظهار کرد:

ـ مطمئنی؟

سرم را به علامت منفی تکان دادم و اظهار کردم:

ـ نه، اما، باید حرف بزنیم.

محکم بیان کرد:

ـ من همین جا می مونم، شما حرف بزنید.

ـ علی رضا!

اعتراضم را نامشاهده کرده گرفت و روی نزدیک ترین صندلی جای گرفت. دست به سینه و با اخم به لیلی خیره شد. امکان نداشت به اصرارم برای راهی شدن، توجهی نشان دهد. سرم را تکان دادم و به سمت لیلی راهی شدم. با تبسم، کمی روی صنقلبی اش جا به جا شد.

کنارش قرار گرفتم. دستانم را روی لبه ی صنقلبی قرار دادم و به قرمزی گیلاس های درون ظرف میوه خیره شدم. نفس عمیقی کشیدم. بوی شیرین و ملایم و آشنای عطرش مشامم را پر کرد.

گفت:

ـ همون لحظه که مشاهده کردمش، مجذوبش شدم. اِنقدر بی انگیزه و بی تفاوت به تابلوم نگاه می کرد که …

دیدهانم را بستم. طنین آشنای صوتیش چیزی را در وجودم در هم می پیچاند.

با مکث کوتاهی ادامه داد:

ـ هیچ وقت ندرک کردم من بیشتر عاشقش بودم یا اون. از عشق من عذاب می کشید و من این رو نمی میل داشتم. راهی شدنم اشتباه بود، این رو دقیقا ده دقیقه بعد از دور شدن از خونه درک کردم، اما نمی تونستم برگردم. به خاطر این اشتباه هیچ وقت خودم رو نمی بخشم، اما واقعا از بقیه، خصوصا تو و ساره انتظار دارم فقط یه ذره احساس من رو درک کنید. درسته که من هم زجر می کشیدم، اما مهم ترین قلبیل راهی شدن من زجر خودم نبود. فکر می کردم اگه کمی از محمدرضا دور بشم، به خودش بیاد و کمتر زجر بکشه.

ـ اون هر شامگاه گریه می کرد، فکر می کرد من نمی فهمم. هیچ وقت نمی تونم تو رو به خاطر اون گریه ها ببخشم.

صدای جا به جا شدن صندلی اش را گوش دادم.

گفت:

ـ انتظارش رو هم ندارم. تنها چیزی که می خوام بدونی، اینه که من بهت زنگ زدم، دنبالت اومدم، نگرانت بودم، عاشق شدم و دارم، همین.

چشمانم را باز کردم. چقدر گیلاس ها قرمز بودند. قلبم می خواست دستم را دراز کنم و یکی بردارم. نه، دو تا گیلاس بردارم. یکی برای خودم و می میل داشتم دیگری را به دهان علی رضا بگذارم.

سرم را به سمتش چرخاندم و گفتم:

ـ خب من حالا می دونم بهم زنگ زدی، دنبالم اومدی، نگرانم بودی، دوستم داشتی و دوستم داری.

تبسم زد. نفس عمیقی کشید. کف دستش را سمت چپ قفسه ی سینه اش گذاشت.

بیان کرد:

ـ حتی اگه این علاقه رو قبول نکنی، حتی اگه دوستم نداشته باشی هم برام مهم نیست، همین که می دونی دوست دارم، کافیه.

سرم را به سمت علی رضا برگرداندم. خیره نگاهم می کرد.

لیلی ادامه داد:

ـ وقتی آدم واقعا عاشق میشه، هیچ وقت توی حیاتش یه روزگاری از جاده نمی رسه که دیگه عاشق نباشه. چقدر خوبه که تو هم مثل ساره عاشق همسرت هستی.

به علی رضا تبسم زدم. حالت نگران چهره اش برای لحظه ای کنار رفت و با ساکتش لبخند زد. از جا بلند شدم. قلبم می میل داشت در آغوشش باشم. ساکت بودم، ساکت بودم.

گفتم:

ـ چیز دیگه ای هم برای شنیدن هست؟

به سمتش چرخیدم. آغوشش را به یاد آوردم. همواره همزمان من و ساره را در میان کف دستانش به خود می فشرد. سرمان را می بوسید و می بیان کرد چقدر از داشتن ما به خودش افتخار می کند و چقدر دوستمان دارد.

ـ فقط یه سوال دارم.

هنوز هم از داشتن ما، من و ساره، به خودش افتخار می کرد؟ هنوز هم مثل آن روزگارها دوستمان داشت؟

ـ امکانش هست یه روزگار من رو به خاطر اشتباهم ببخشی؟

چیزی مسیر گلویم را بست. مادر، مادر، لیلی، لیلی. نیم قدم به عقب برداشتم. نمی اطلاع داشتم، واقعا نمی خبر داشتم، باید فکر می کردم. کاش جلو می راهی شدم، سرم را روی سینه اش می گذاشتم و به صدای قلبش گوش می دادم. باید فکر می کردم. برای این کار هفتاد و یک روزگار وقت داشتم.

محکم بیان کردم:

ـ نمی دونم.

روی پاشنه های کفشم چرخیدم و با گام های محکم، به سمت علی رضا رفتم. علی رضا از جا قد بلند شد و شنیدم که گفت:

ـ ممنون.

نفسم را با صدا بیرون دادم. در آغوش علی رضا جای گحرکت کردم. آرام بودم. دستانش را سخت به دورم حلقه کرد. به صوتی قلبش گوش دادم، تند، ولی منظم و یک نواخت می زد. صوتی خوبی داشت.

تمام شد. باید به علی رضا فکر می کردم. من تمام هفتاد و یک روزگار را زمان داشتم تا به این مکالمه فکر کنم. به حرف هایی که حامد زده بود، به صحبت هایی که در جایی میان خواب و بیداری شنیده بودم. من هفتاد و یک روز وقت داشتم تا به هفده سال تنهایی، تا به محمدرضا و اشک هایش و تنهایی هایم فکر کنم، ولی این شامگاه برای علی رضا بود.

داخل حمام لباس خواب پوشیدم. یکی از همان لباس خواب هایی که با سلیقه ی درسا و کیانا خریداری شده بود. به مژه هایم ریمل زدم، موهایم را شانه کردم، عطر زدم، نفس عمیقی کشیدم و از حمام خارج شدم. چهار زانو، با شلوارکی روی تخت قرار گرفته بود و با جدیت به صفحه ی موبایلش نگاه می کرد. با گام هایی محکم جلو حرکت کردم. متوجه حضورم شد. سرش را برگرداند و من تمام تلاشم را کردم تا به دهان باز مانده از تعجب و نگاهان گرد شده اش نخندم. تلاش موفقیت آمیزی بود. زانوی پای راستم را روی لبه ی تخت قرار دادم، موبایل را از میان انگشتان بی حرکتش بیرون کشیدم و روی میز کوچک کنار تخت قرار دادم. با ناشیانه ترین حالت ممکن، موهایم را با ناز از روی شانه ام کنار زدم. آباژور را روشن کردم و چراغ اتاق را خاموش. مقابلش جای گرفتم و به نگاهانش خیره شدم.

اظهار کردم:

ـ سورپرایز من کجاست؟

نفس حبس شده اش را به بیرون فرستاد. دهانش را بست و چهره اش حالت عادی تری پیدا کرد. هنوز هم تلاشم برای نریز خندیدن موفقیت آمیز بود.

سرش را کمی به صورتم نزدیک تر کرد و با جدیت تمام بیان کرد:

ـ واقعا انتظار داری الان یادم بیاد در مورد کدوم سورپرایز حرف می زنی؟

بازویم را گرفت و مرا با سخت ترین حالت ممکن، به سمت خود کشید. تمام تلاشم از بین راهی شد، با آوا ریز خندیدم.

خوش حال بودم. حس خوبی داشت، چراکه با آوای تپش های یک نواخت و آرام دل علی رضا از خواب بیدار شدم. سرم را بلند کردم و به چشمان بسته اش خیره شدم و دهان نیمه بازش. خندیدم. دوباره سرم را روی سینه اش گذاشتم و نگاهانم را بستم. دستانم را به دورش حلقه کردم. هیچ تمایل و حتی اجباری برای کشیده شدن نداشتم. نفس عمیقی کشیدم. بوی عطرش مشامم را پر کرد. به قصد نگاه کردن به ساعت، چشمانم را باز کردم، اما بسیار زود منصرف شدم. مهم نبود چه ساعتی از روزگار است.

باید چمدانم را آماده می کردم و آخرین هماهنگی ها را با مهرداد انجام می دادم. برای حرکت کردن و جدا شدن از آغوش علی رضا، عجله ای نداشتم. این سفر فقط هفتاد و یک روز طول می کشید. برنامه این بود که بعد از رسیدن به فرودگاه، سعید به دنبالم بیاید و مستقیم به ناسا برویم. عاشق شدم قبل از همه به آسمانم خیره شوم. آن جا نزدیک ترین نقطه ی زمین به آسمان بود. تعبیر اشتباهی بود، ولی چه اهمیتی داشت؟ حرکت محسوس علی رضا را احساس کردم. کف دستانش به دور بدنم حلقه شد. سرم را بوسید.

اضافه کرد:

ـ وقتی نباشی کی قراره موهام رو به هم بریزه؟

با صوت ریز خندیدم و بیان کردم:

ـ من دیشامگاه پارسا رو در مورد این وظیفه ی خطیر توجیه کردم. در این مورد اصلا مضطرب نیستم، چون پارسا بسیار خوب از عهدش بر میاد.

سرم را کشیده کردم و به چشمانش خیره شدم. می تمایل داشتم لبانش را خندان ببینم و نگاهانش را پر از ستاره، ولی نمی خندید، حتی لبخند هم نمی زد. قهوه ای دیدهانش قلبگیر و آسمانش ابری بود. من می میل داشتم کهکشان پنهان در چشمانش را کشف کنم و خودم تک تک آن ستاره ها و سیاره ها را نام گذاری کنم.

ساعت از یک گذشته بود که به آرامی تخت را ترک کردیم. پنج ساعت تمام، بی هیچ کلامی، در میان آغوشش آرام گرفته بودم. گاهی موهایم را می بوسید، ولی انگشتانش حتی برای یک لحظه هم از نوازشم غافل نشد.

به آرامی با هم چمدان کوچکی را آماده کردیم. به تبسمش نگاه می کردم و دلم می میل داشت این لبخند واقعی بود. برداشتن شارژر موبایل و سیم کارت جدیدم را یادآوری کرد، کفش هایم را داخل چمدان جای داد. لباس هایی که تا می کرد را داخل چمدان جای دادم. مسواک و خمیر دندان برایم آورد. گیره ای را داخل چمدان انداختم و برسی را کنارش جای داد. عطرم را برداشتم، شیشه اش را از کف دستم گحرکت کرد و بو کرد. تبسم زد. کاش تبسمهایش واقعی بود.

نهار خوردیم. خودش برایم لازانیا درست کرد و با هم ظرف ها را شستیم. کف روی لیوان را به بینی اش مالیدم. با صدا خندید و با همان کف دست های خیس و کفی، صورتم را میان کف دستانش گراهی شد و مرا سخت و طولانی بوسید. برایم چای سبز درست کرد. روی مبل راحتی مقابل تلویزیون خاموش لم داد. به او تکیه دادم. کف دستش را به دور شکمم حلقه کرد، دستم را روی کف دستش گذاشتم. با هم چای سبز خوردیم.

به متوجه شدن ساغر حرکت کردیم. گونه اش را بوسیدم و چند دقیقه ای در آغوش گراهی شدمش. کیانا با چشمانی پف کرده و سرخ، یادآوری کرد تحقیقاتم را فراموش نکنم و شارژر لپ تاپم را بردارم.

به خونه ی ساره و تام راهی شدیم. ساره می خندید و لیست کشیدهی را به کف دستم داد و بیان کرد برایش سوغاتی بیاورم. تام و علی رضا با هم حرف می زدند. ساره مقابلم از حرکت ایستاد. گونه ام را نوازش کرد. گونه اش را نوازش کردم. سرمان را به هم نزدیک کردیم. چشمانمان را بستیم. پیشانیمان را به هم چسباندیم. تبسم زدیم. حس خوبی داشت. هفده سال این حس خاص را تجربه نکرده بودم. در آغوشم گحرکت کرد.

با سودی جون تماس گراهی شدم، خداحافظی کردم. خوش حال شدم که اصراری برای آمدن به فرودگاه نکرد. با درسا صحبت کردم و پارسا. پارسا اصرار داشت به دیدنم بیاید، قبول نکردم. قول داد در نبودم به دفتر و اتاقم سر بزند. حامد زنگ زد. مطمئن بودم نیازی نیست در مورد دفتر و مجله سفارش کنم. حامد، مهرداد و مهدیس بودند. چیزی برای دلواپسی در مورد دفتر وجود نداشت. او هم برای رسیدن به فرودگاه اصرار داشت، ولی من می خواستم با علی رضا تنها باشم.

ساعت چهار و بیست دقیقه بود که علی رضا چمدان را بست و آن را مقابل در خروجی گذاشت. مانتو به تن کردم. می تمایل داشتم موهایم را با گیره بالای سرم جمع کنم که اخم کرد.

بیان کرد:

ـ نکن.

با دو گام قد بلند به سمتم آمد. سرش را میان موهایم فرو کرد و نفس عمیقی کشید. در آغوشم گراهی شد. مهم نبود چقدر کف دستانش را سخت و دردناک به دورم حلقه کرده است، مهم این بود که در آغوشش جای داشتم. موهایم را لمس کرد، گونه هایم، گردنم، چشم های، کف دستانم. موهایم را بوسید، گونه ها و گردنم را بوسید، لب هایش را روی دیدهانم گذاشت و دستانم را به سمت لب هایش بالا برد.

لمسش کردم، با شوق با اشتیاق. موهایش را آشفته کردم، گونه های زبر و لب های داغش را. عامدانه انگشتانم را روی شکمش کشیدم. با آوا و واقعی خندید. گوشش را نوازش کردم و غرق در آسمان بی انتهای دیدهانش شدم. سرخی دیدهانش بیشتر شد. گریه کردم. خیسی اشک هایم، لب هایش را تر کرد.

ساعت پنج به آهستهی از خانه خارج شدیم. در تمام طول راه، به نیم رخش خیره شده بودم و او حتی یک لحظه کف دستم را رها نکرد.

علی رضا اتومبیل را دقیقا جایی که دو ماه قبل متوقف کرده بود، پارک کرد. مهرداد برایم کف دست تکان داد و آراد لبخند زد. مشغول صحبت با هم بودند. سرم را برگرداندم. علی رضا با اخم عمیقی نگاهشان می کرد. البته می توانستم حدس بزنم اخمش بیشتر متوجه آراد است.

ـ علی رضا؟

با همان اخم سرش را به سمتم برگرداند و اظهار کرد:

ـ حق نداری باهاش زیاد حرف بزنی، حتی در مورد ستاره ها. بهش اجازه نده لمست کنه و سعی کن باهاش تنها نمونی. هر کار اشتباهی هم که کرد و باعث شد ناراحت بشی، اصلا سعی نکن خودت رو کنترل کنی، محکم بزنش تا حالش حسابی جا بیاد. باشه؟

محکم کف دستانم را به دور گردنش حلقه کردم و او را به خود فشردم.

اظهار کردم:

ـ بی خیال آراد. علی رضا قلبم برات تنگ میشه، به‌شدت به‌شدت زیاد.

دستانش را به دورم حلقه کرد.

ـ می دونی بهترین روزگارهای زندگیم رو در کنار تو تجربه کردم؟ واقعا خوش حالم که همسرمی.

با تبسم واقعی بیان کرد:

ـ منم همین طور.

گفتم:

ـ دوست دارم.

اظهار کرد:

ـ دوست دارم.

مرا بوسید. پیاده شدیم. کف دستش را گرفتم. کاش این لحظه ها تمام نمی شد. چمدان را روی زمین گذاشت و با هم به سمت آراد و مهرداد حرکت کردیم.

مهرداد خیلی سریع سلام داد و گفت:

ـ بسیار دیر کرمتوجه شد. بیا این پاکت مدارکته. پاسپورتت دست خودت بود، آوردیش؟

سرم را به علامت مثبت تکان دادم.

ـ بسیار خوبه. زود باش بهتره تند تر بریم.

چمدان را از کف دست علی رضا گرفتم. با اخم نگاهش را از آراد گحرکت کرد و با تبسم کم رنگی نگاهم کرد.

بیان کردم:

ـ لازم نیست بیاید، بهتره همین جا خداحافظی کنیم.

متوجه بودم که سعی دارد همان تبسم کم رنگ را هم روی لبانش حفظ کند.

رو به مهرداد اظهار کردم:

ـ حواست به دفتر باشه. سعی کن طبق برنامه پیش بری. اگه مشکل حادی پیش اومد، از صالحی کمک بگیر، اون می دونه چطوری درستش کنه. مهرداد می کشمت اگه بفهمم چیزی رو از من مخفی کردی، می خوام در جریان کوچک ترین جزئیات کار قرارم بدی.

ـ اصلا لازم نیست در مورد دفتر مضطربی داشته باشی.

ـ خوبه.

سرم را به سمت علی رضا برگرداندم. سعی کردم لبخند بزنم.

با جدیت تمام رو به آراد و مهرداد بیان کرد:

ـ روتون رو برگردونید.

سه ثانیه ی بعد لبانم را بوسید. دیدم که آراد و مهرداد هر دو به ما پشت کردند. نفس عمیقی کشیدم. علی رضا، علی رضا، علی رضا.

برایش کف دست تکان دادم و نیم قدم به عقب برداشتم. آراد دسته ی چمدانش را گحرکت کرد و به دنبال خود کشاند.

علی رضا اشاره ی محوی به آراد کرد و اضافه کرد:

ـ یادت نره چی اضافه کردم، خصوصا در مورد بخش آخر حرف هام. اصلا سعی نکن خودت رو کنترل کنی.

با آوا خندیدم. لبخند زد.

با بسته شدن در، چهره ی علی رضا از مقابل دیدهانم دور شد. کف دسته ی چمدان را محکم فشار دادم.

آراد اضافه کرد:

ـ اگه سنگینه می تونم …

ـ مشکلی نیست.

آسمان هم درست به اندازه ی علی رضا، بخشی از وجود و زندگی ام بود. یک بار به خاطر علی رضا، از آسمانم جدا افتاده بودم و حالا … نفسم را با صدا بیرون داد. نمی توانستم آسمانم را نادیده بگیرم. سعی داشتم کمتر به علی رضا فکر کنم. کهکشان های مارپیچی با هم ادغام شده و کهکشان های بیضی را به وجود می آورند. نگاهان علی رضا هم کهکشان داشت. کهکشان های مارپیچی دارای مقادیر معنی داری گاز هیدروژن سرد می باشند. گرمای نفس های شتاب‌زده و نامنظمش را به یاد آوردم. زمانی که آن ها با هم ادغام می شوند، الگوی دلربای مارپیچی آن ها در هم می ریزد و گاز به ستاره جدیدی منتقل می شود. من یکی شدنی باشکوه تر از این ادغام را تجربه کرده بودم. هر چه مقدار گاز موجود بیشتر باشد، ستاره های بیشتری شکل می گیرد و به همجاده آن، مقدار زیادی غبار. این غبار توسط ستاره های جوان داغ شده و با موج مادون قرمز، تشعشعاتی از خود ساطع می کند. “لعنتی”. من می میل داشتم به آسمان فکر کنم، اما علی رضا و تبسمش در ذهنم تداعی می شد.

“لعنتی”. مردی کشیده قامت و نحیف اندام چمدان را باز کرد. به پاکت سفید روی لباس ها خیره شدم. به یاد نمی آوردم چنین پاکتی را داخل چمدان جای داده باشم. پاکت را برداشتم. مرد سرش را تکان داد و چمدان را بست. آراد چمدان را روی زمین گذاشت. در پاکت را باز کردم. “لعنتی”. نفسم بند رسید. نگاهانم سوخت. به عکس خیره شدم.

آراد گفت:

ـ بریم.

دیدهانم را بستم و اضافه کردم:

ـ یه دقیقه بهم فرصت بده.

چشمانم را باز کردم و به عکسمان خیره شدم. علی رضا به درخت تکیه داده بود و تبسم می زد. من مقابلش ایستاده بودم، در لباس سفید. من به عکس عروسی مان نگاه می کردم.

ـ سارا، بریم داره دیر میشه.

عکس را به سینه ام فشار دادم. کف دسته ی چمدان را گراهی شدم و به راه افتادم. تبسم می زدم. سورپرایزی که دیشب در موردش حرف می زد را روی دلم جای داده بودم.

صنقلبی آراد به موازات صندلی من، سمت دیگر هواپیما قرار داشت. نشستم و کمربندم را بستم. هنوز چند دقیقه مدت داشتم. با تبسم شماره علی رضا را گراهی شدم و از پنجره ی هواپیما به بیرون خیره شدم.

با اولین بوق گوشی را برداشت و گفت:

ـ جانم عزیزم؟

به آسمان خیره شدم. ستاره ها پیدا نبودند. چرا؟

اظهار کردم:

ـ مرسی.

با مکث کوتاهی بیان کرد:

ـ خوشت اومد؟

ـ فوق العاده بود.

ـ راستش دیشامگاه می میل داشتم بهت بدمش، اما تو زودتر من رو سورپرایز کردی و بعد هم که …

خاموشی کرد. تبسمم عمیق تر شد.

گفتم:

ـ بعد هم که چی؟

با آوا لبخند زد و اضافه کرد:

ـ نذار اعتراف کنم چه بلایی سرم آوردی!

به زحمت تبسم زدم. انگشت اشاره ام را روی شیشه کشیدم. کاش کنارم بود. می میل داشتم به جای لمس این شیشه، انگشتم را روی گونه اش بکشم.

اظهار کرد:

ـ می خوام تا ساعت نه این جا وایسم.

نمی ریز خندید. نفسم را با صدا بیرون دادم. او آن جا توقف کرده بود. می خبر داشتم چرا.

ادامه داد:

ـ می خوام اِنقدر این جا وایسم تا مطمئن بشم راهی شدی.

لبم را گاز گرفتم و انگشتانم را مشت کردم. او، آن جا، بیرون آن در آبی رنگ از حرکت ایستاده بود.

ـ برو.

ـ نمی خوام.

ـ من بر نمی گردم.

ـ نمی خوام برگردی.

پلک هایم را به هم فشار دادم. چشمانم می سوخت. تصور می کرد مثل دو ماه قبل بر می گردم؟ از سفرم منصرف می شوم؟ این بار منصرف می شدم، سال بعد چه و سال بعدتر؟

ادامه داد:

ـ می دونم چقدر بی‌قرار ستاره ها و آسمونت شدی. با خیال راحت برو، از سفرت لذت ببر تا من هم خوش حال بشم. سارا، سارا می دونی چقدر دوست دارم؟

نور چراغ های بیرون هواپیما را تار و ناواضح می متوجه شدم.

اظهار کردم:

ـ مواظب شهاب سنگم باش.

ـ بیشتر از جونم مواظبشم.

ـ خانم؟

سرم را بلند کردم. زن جوانی کمی به سمتم خم شده بود و با تبسم نگاهم می کرد. نگاهم روی لبان صورتی رنگش ثابت ماند.

به آرامی اظهار کرد:

ـ می خوایم پرواز کنیم، لطفا موبایلتون رو خاموش کنید.

سرم را به علامت مثبت تکان دادم. نگاهم متوجه آراد شد. خیره نگاهم می کرد. اخم ظریفی که میان ابروانش جای داشت، چهره اش را جدی تر از همیشگی به نمایش می گذاشت.

سرم را به سمت پنجره برگرداندم و اضافه کردم:

ـ دوست دارم.

ـ نه به اندازه ی من.

تبسم زدم. او مرا بیشتر دوست داشت. چقدر حس خوبی داشتم. با پشت دست اشکم را پاک کردم و به صفحه ی موبایل و نام همسرم خیره شدم. دیدهانم را بستم و ارتباط را قطع کردم. لپم را گاز گرفتم. ضربان شتاب‌زده قلبم را به خوبی احساس می کردم. دلم می میل داشت صوتی دل علی رضا را بشنوم. موبایلم را خاموش کردم و تا فرود رسیدن هواپیما، به عکسمان خیره شدم. عکس من و علی رضا، من و علی رضا.

شصت و هفت روز. نفسم را با آوا بیرون دادم. وارد راهرو شدم و در را پشت سرم بستم. تبسم زدم. من عاشق این جادهروهای بلند، سفید و طولانی بودم. روزهای فوق العاده ای را پشت سر گذاشته بودم. شصت و هفت روزگار با آسمان، با ستاره هایم، ولی بی علی رضا. از سقف قد بلند جادهروها و پوستر سحابی جباری که روی دیوار آویزان بود هم خوشم می آمد. مقابل پوستر ایستادم. دلتنگش بودم. به اندازه ی شصت و هفت سال، بی‌قرارش بودم.

همه چیز این جا خوب پیش می راهی شد. من لذت بخش ترین روزگارهای حیات ام را این جا می گذراندم. این جا می توانستم با هر کسی که قلبم می خواهد حرف بزنم و مضطرب نباشم که نداند ضد ماده و تئوری MOND (هفتاد و هفت) چیست.

اصرار سعید را برای اقامت در خونه اش رد کرده و چمدانم را در نزدیک ترین هتل به ناسا گذاشته بودم. اتاق کوچک و کرم رنگی که تنها برای خواب و گاهی استحمام از آن استفاده می کردم. نمی خواستم و نمی توانستم برای لحظه ای از فکر آسمانم بیرون بیایم.

گیره ی روی موهایم را جا به جا کردم و دوباره به مسیر افتادم. یانگ در حالی که با اخم و جدیت به برگه های در کف دستش خیره شده بود، وارد راهرو شد. لبخند زدم. موهایش آشفته تر از همیشه به نظر می رسید. این آشفتگی برایم خوشایند بود. دلیل واضح و روشنی داشت، علی رضا. سرش را قد بلند کرد و با مشاهده کردنم لبخند زد. وقتی تبسم می زد، به جای آن چشم های کشیده و سیاه، خط باریکی روی صورتش نمایان می شد.

برایم کف دست تکان داد و بیان کرد:

ـ با همیلتون حرف زدم. فردا قراره برنامه ریزی های اجرایی کردن پروژه رو انجام بدیم.

تبسمم عمیق تر شد. در مورد برنامه ریزی اجرایی کردن تئوری من صحبت می کرد. در جریان بودم. همیلتون قبل از همه، این خبر را به من داده بود.

برگه های در کف دستش را تکان داد و بیان کرد:

ـ دارم جزئیات تئوریت رو می خونم، باید در موردش حرف بزنیم.

یانگ ذهن خلاق و خاموش نشدنی ای داشت. لبخند از روی لبانش محو شد. بار دیگر با همان اخم و جدیت به برگه های در کف دستش خیره شد و به مسیر افتاد. عادتش این بود، وقت اندیشیدن مسیر می راهی شد.

به مسیر افتادم. هفته ی اول ورودم به ناسا، خیلی چیزها را در اطرافم تغییر داده بودم. اولین کارم اختصاص دادن یک اتاق مخصوص برای خودم بود. من فقط اراده می کردم. رابرت غر غر می کرد و سعید با عجله کارها را انجام می داد. در همایش های زیادی شرکت کردم. گاهی روزها ناسا را ترک نمی کردم. رابرت با اخم تهدیدم می کرد که به علی رضا زنگ می زند و شکایتم را می کند. می ریز خندیدم و یک بار واقعا با علی رضا تماس گراهی شد. انتظارش را نداشتم. علی رضا تمایل داشت به هتل برگردم و کمی استراحت کنم. وقتی قبول کردم، رابرت چنان تبسم بزرگی روی لبانش نقش بست، که اخم هایم در هم راهی شد.

این جا همه چیز ستاره بود. این جا نزدیک ترین نقطه به آسمان، این جا دوست داشتنی ترین مکان روی سیاره ی زمین بود. وارد اتاقم شدم. واقعا اتاق بزرگی بود. ترکیب رنگ سیاه و سفید اتاق را دلبسته شدم. پشت میز سفیدم قرار گرفتم و از میان کرکره های بالا رفته، به آسمان خیره شدم. تقریبا تازه هوا روشن شده بود. نگاهانم از بی خوابی می سوخت. به مبل سیاه رنگ گوشه ی اتاق خیره شدم. من روزهای زیادی را روی همین مبل به شب رسانده بودم. این جا همه چیز ستاره بود، ولی نقطه ای روی این سیاره قرار داشت که نزدیک تر از این جا به آسمان و دلبسته شدنی تر از این مکان بود.

موبایلم را برداشتم و شماره ی “همسرم” را گحرکت کردم. احتمالا این ساعت از روزگار، برای خوابیدن در سمت تاریک دیگر این کره، آماده می شد. دیدهان قهوه ای اش نزدیک تر از این جا به آسمان، به کهکشان ها و به ستاره ها بود. تبسم زدم.

ـ جانم دلدادگیم؟

عاشق شدنی ترین مکان روی این کره خاکی، دقیقا جایی قرار داشت که علی رضا در یک قدمی اش ایستاده بود.

با خنده بیان کردم:

ـ تو که هنوز بیداری.

بعد از مکث کوتاهی بیان کرد:

ـ آخه مگه میشه من بدون گوش دادن صدای تو خوابم ببره؟ قلبم برات تنگ شده.

ـ منم همین طور.

ـ دیشامگاه خوابیدی یا باز هم داشتی ستاره هات رو دید می زدی؟

با آوا ریز خندیدم و گفتم:

ـ آخه مگه میشه من بدون شنیدن صدای تو خوابم ببره؟

به ملایمی بیان کرد:

ـ نفسمی.

گفتم:

ـ عاشقتم.

عاشقش بودم. من در سینه دو دل داشتم، قلبی که برای ستاره ها می تپید و دلی که برای علی رضا بی تابی می کرد. آخر چطور می توانستم یک دل داشته باشم، وقتی ستاره و آسمان، بیست و شش سال تمام دلم را به تسخیر خود در آورده بود؟ آخر چطور می توانستم یک دل داشته باشم، وقتی این چنین برای مشاهده کردن عاشقی زمینی ام، برای همسرم، برای علی رضا، بی تابی می کرد؟ من بی تردید دو دل در سینه داشتم.

اظهار کرد:

ـ خانمی وسایلت رو جمع کردی؟ فقط چهار روز، فقط چهار روز مونده تا من ببینمت.

لبخند زدم و گفتم:

ـ راستی علی رضا یه اتفاقی افتاده.

با مکثی که طولانی تر از آن بود که تصور کنم به خاطر دوری راه پیش آمده است اظهار کرد:

ـ چی شده؟

تبسمم عمیق تر شد و گفتم:

ـ رابرت پیشنهاد داده چند روزگار بیشتر بمونم. داریم برای آزمایش تئوری که مطرح کردم، برنامه ریزی می کنیم.

باز هم با مکثی طولانی تر گفت:

ـ یعنی مثلا چند روزگار؟

ـ احتمالا یک ماه.

لب هایم را به هم فشار دادم تا بتوانم خود را کنترل کنم.

ـ یه ماه؟ این که خیلی زیاده! سارا واقعا به نظرت لازمه؟ آخه مگه قراره چی کار کنید؟ یه ماه! داری با من شوخی می کنی؟

البته که شوخی می کردم. این شصت و هفت روزگار دوری از علی رضا، برای من واقعا سخت بود. چطور می توانستم یک ماه دیگر هم دوری اش را تحمل کنم؟

اضافه کردم:

ـ این جا همه چیز به‌شدت به‌شدت فوق العاده است. رابرت بسیار اصرار کرد. این برای من فرصت خیلی خوبیه.

البته که فرصت خوبی بود، البته که رابرت برای ماندنم هنوز هم اصرار داشت، البته که این جا همه چیز به‌شدت خیلی فوق العاده بود. مکثش خیلی طولانی شد.

ـ علی رضا هنوز پشت خطی؟ صوتی من رو می شنوی؟

ـ آره عزیزم می شنوم، هنوز این جام. سارا این جا همه قلبشون برات تنگ شده.

البته که می خبر داشتم بیشتر از همه، او بی‌قرار من است، درست مثل من.

ادامه داد:

ـ ولی … ببین هر طور خودت راحتی، من فقط بهترین ها رو برای تو می خوام، چه این جا باشی، چه اون جا.

ضربان قلبم شتاب‌زده شد. این علی رضا بود، این آدمی که این قدر آوایش می لرزید، عشق زمینی من بود. دهانم را باز کردم تا بگویم دوازده ساعت دیگر به مقصد پاریس پرواز دارم و حدود پنجاه و شش ساعت دیگر در تهران هستم.

اظهار کردم:

ـ من دارم …

لبم را گاز گرفتم. کاش این جا بود تا در آغوشش می گراهی شدم و محکم به خود می فشردمش. قلبم برای استشمام عطر تلخش، ضعف می راهی شد. این جا همه می خبر داشتند من عاشق بوی عطر تلخ هستم و گاهی محو دیدهان قهوه ای اطرافیانم می شوم.

پلک هایم را به هم فشار دادم و گفتم:

ـ من باید برم. دوست دارم، عاشقتم.

ارتباط را قطع کردم. تنها چیزی که می میل داشتم، علی رضا بود. امیدوارم بودم مرا به خاطر دروغی که بیان کرده بودم ببخشد.

به ساکتی مشغول جمع کردن وسایلم شدم. عکس عروسی مان که برایش یک قاب خریده بودم و همیشه گوشه ی میز کارم جای داشت، تحقیقات و کتاب هایم. اطلاعات داخل کامپیوتر را به لپ تاپم منتقل کردم و در تمام آن مدت به جایی، کیلومترها دورتر، فکر می کردم.

در دفتر همه چیز خوب پیش می راهی شد. هر روز حداقل دو ایمیل از طرف حامد و مهرداد و گاهی هم مهدیس دریافت می کردم. گزارشی کامل و دقیقا با جزئیان فراوان از تک تک اتفاقاتی که در دفتر می افتاد. فرصتی برای خواندن تک تک مقاله ها و گزارش هایی که در این دو شماره چاپ شده بود را نداشتم، اما می خبر داشتم که می توانم روی مهرداد حساب باز کنم و به او اطمینان داشته باشم.

خبر داشتم که ساره تمام دکوراسیون آن دو واحد را تغییر داده است. حامد به خاطر این کار، کلی غرغر کرده بود، اما می اطلاع داشتم از نتیجه ی کار راضی است. مهرداد می گفت دفتر واقعا جذاب و قابل تحمل تر از گذشته شده و اتاق من جذابترین و خاص ترین بخش دفتر است. ساره گفته بود از متوجه شدن اتاقم، بی هیچ تردیدی شوکه خواهم شد و اطمینان داده بود از کار کردن در آن اتاق لذت خواهم برد. تنها مضطربی من، استفاده از رنگ صورتی در دکوراسیون دفتر بود. به مهرداد گفتم، خندید و اطمینان داد که حتی به اندازه ی سر سوزنی هم، نمی توانم در دفتر رنگ صورتی پیدا کنم. در مورد رنگ ها و ترکیب و چیدمان اتاق ها پرسیدم، حرفی نزد. ساره از او هم، مثل حامد، علی رضا و مهدیس و حتی لیلی، قول گحرکت کرده بود در مورد طراحی و چیدمان دفتر، چیزی به من نگوید.

کیانا و وحید ظاهرا حسابی با ساغر مشغول بودند. خبر داشتم که کیانا چند باری به دفتر راهی شده است. می اطلاع داشتم بی‌قرار آن جاست. ما سال ها در کنار هم، آن جا کار کرده بودم. آن جا برایمان پر بود از یادگار های خوب و بد.

می خندید و می بیان کرد:

ـ فقط کافیه جمشاهده کردترین برنامه ها رو براش هدیه بخرم، اون موقع مجدداً عاشقم میشه. فکر کنم دیروز که سی دی اون برنامه ی جمتوجه شد رو بهش دادم، برای بیست و هفتمین بار عاشقم شد.

پارسا هر روز برایم ایمیل می فرستاد. اامان باری که با او تلفنی حرف می زدم، فقط سه روزگار از رسیدنم می گذشت. حدود یک ساعت با هم حرف زدیم. او می تمایل داشت همه چیز را بداند. از ناسا می جویا شد، از چیزهایی که مشاهده کرده بودم، از ستاره ها و حرکتشان سوال می جویا شد. با داد و بیدادِ درسا، مجبور شد تلفن را قطع کند، ولی در ایمیل های طولانی که برایم می فرستاد، کلی سوال در مورد ستاره ها و آسمان بود. گاهی هم از پارمیس می نوشت، این که چقدر بزرگ شده است و بسیار دوستش دارد. از سودی جون و محمدرضا می نوشت که پنج شنبه را به منزل شان راهی شده بود، زیرا درسا و کیوان عروسی دعوت بودند و او را با خود نبرده بودند. از علی رضا هم می نوشت. می نوشت علی رضا دوستم دارد و دلش برایم تنگ شده است و این حرف ها را وقتی علی رضا و سودی جون حرف می زدند متوجه شده است.

سه بار در این مدت با لیلی حرف زده بودم. در واقع بیشتر او حرف می زد و من گوش می دادم. حالم را می پرسید و برایم از اتفاقات اطرافش تعریف می کرد. این که در باشگاه بدن سازی با خانمی هم سن و سال خودش آشنا شده است، که با هم بیرون می روند و زیستن خوبی دارد. می اضافه کرد فقط دلتنگ من است، فقط منتظر پایان یافتن این هفتاد و یک روزگار است. من ساعات زیادی را در میان مسیرروهای کشیده و سفید ناسا قدم زده بودم و به او اندیشیده بودم. به گذشته، به روزگارهایی که محمدرضا عاشقانه در آغوشش می گرفت و برایش آهنگ می خواند.

“عاشقم من، عاشقی بی قرارم، کس ندارد، خبر از قلب زارم، آرزویی جز تو، در قلب ندارم.”

به روزگارهایی فکر می کردم که من و ساره در میان کمد تاریک، در کنار هم می نشستیم و حرف می زدیم تا بلکه آوای فریادهایشان را نشنویم. به روزگاری که بیدار شدم و ساره نبود. روزگارهایی که تب می کردم و فقط ساره را می تمایل داشتم، مادرم را می تمایل داشتم. من روزگاری را به یاد آوردم که بعد از هفده سال، برای اامان بار مشاهده کردمش.

یک هفته قبل از تولدم زنگ زد، زنگ زد و ضجه زد. بی آوا ضجه زدم. اظهار کرد هیچ وقت نمی تواند خودش را به خاطر تنها گذاشتن من و حرکت کردنش ببخشد. گفت دوستم دارد و فقط به امید روزگاری زنده است، که دوباره مثل هجده سال گذشته دوستش داشته باشم. هجده سال؟! من هفده سال بدون او، سالگرد تولدم را گذرانده بودم. یازده آبان، سالگرد بیست و هفتمین تولدم را هم بدون او گذراندم. هفده سال نمی اطلاع داشتم کجاست. امسال هم کیلومترها دورتر از مادرم بودم و روزگار تولدم را پشت سر می گذراندم. می دانستم که امسال فرق دارد. امسال بعد از علی رضا، اامان کسی که تولدم را تبریک گفت، او بود. گاهی، تنها گاهی به این فکر می کردم که من و ساره، دختران محمدرضا مجد و لیلی صادقی هستیم. محمدرضا پدرم بود و لیلی … لیلی مادرم. من به بخشیدن فکر نمی کردم، من فقط به این فکر می کردم که من، ساره مجد، دختر لیلی صادقی هم هستم.

خانواده ی من حالا بزرگ شده بود. دقیقا یک سال پیش، خانواده ی من فقط محمدرضا مجد بود، ولی حالا من یک خانواده ی بزرگ داشتم. علی رضا همسرم بود، لیلی مادرم، ساره خواهرم، تام شوهر خواهرم. کیانا هم بود. او هم خواهرم بود، وحید شوهر خواهرم و ساغر خواهر زاده ام. پارسا و پارمیس هم بودند. من برایشان زن دایی بودم. درسا و کیوان هم بودند. سودی جون و محمدرضا. نباید حامد و شیرین را از یاد می بردم. مهرداد دوست داشتنی و مهدیس و شایان. من خوش حال بودم، من یک خانواده ی بزرگ داشتم.

علی رضا، علی رضا، علی رضا. چقدر بی‌قرارش بودم. هیچ چیز، حتی خانواده ی بزرگم و مجله هم، قلبیل خوب و قابل قبولی برای برگشتن و کف دست کشیدن از آسمانم نبود، اما علی رضا قلبیل بود. علی رضا خودِ برگشتن بود. تقریبا هر روزگار با هم حرف می زدیم. از دلتنگی اش می اظهار کرد، از این که دوستم دارم و چقدر منتظر در آغوش کشیدنم است و من برایش حرف می زدم. از این که وقتی برگردم موهایش را آشفته می کنم و روی شکمش دست می کشم، به خال گردنش خیره می شوم و محکم می بوسمش. علی رضا؛ او همسرم بود، او دلیل تپش های قلب دومم بود، او عاشقم بود و من هم عاشقش بودم.

به آسمان خیره شدم. شاضافه کرد انگیز بود، مثل همواره. نگاهم را از پنجره ی کوچک هواپیما برگرداندم، کمربند ایمنی صنقلبی ام را بستم. به حلقه ام خیره شدم. بیست و چهار ساعت وقت زیادی برای رسیدن به علی رضا بود. تبسم زدم. هیچ کس خبر نداشت بر می گردم. می خبر داشتم وقتی به منزل برسم، علی رضا خواب است. می تمایل داشتم موهایش را پریشان کنم، انگشتانم را روی شکمش بکشم، صدای خنده اش را بشنوم، گرمی انگشتان نوازشگرش را حس کنم، لبانش را ببوسم. من آغوش همسرم را می میل داشتم.

سرم را تکیه دادم و چشمانم را بستم. نمی توانستم لبخند نزنم. من داشتم بر می گشتم. دست چپم را روی قلبم گذاشتم. همان دلی که برای علی رضا می تپید. شامگاهی را به یاد آوردم که وقتی چشمانم را باز کردم، او با یک روپوش سفید مقابلم نشسته بود و لبخند می زد. دوازده مهر بود، یک سال و سیزده روزگار قبل. چقدر همه چیز خوب به نظر می رسید. چقدر آسمان آن شامگاه، به نظرم متفاوت تر از هر شب دیگری به نظر می رسید. قلبم هوای علی رضا را داشت. می خواستم به نگاهانش خیره شوم.

من سارا مجد، دختر محمدرضا مجد و لیلی صادقی، خواهر ساره مجد و همسر علی رضا وقتی بودم. این بودن، خوش حالم می کرد. من خوش حال بودم، من خوش بخت بودم، من ستاره هایم را داشتم، من علی رضا را داشتم. من دو دل داشتم، یکی برای آسمانم می تپید و دیگری برای همسرم.

هر ده دقیقه یک بار، به ساعتم نگاه می کردم. چرا زمان نمی گذشت؟ چرا این سفر به پایان نمی رسید؟ قلبم سریع می زد. کلافگی ام را حتی ستاره ها آرام نمی کردند. من تنها ستاره های چشمان علی رضا را می خواستم. این سردرگمی تنها با خیره شدن به قهوه ای نگاهان او آرام می گراهی شد. شروع کردم به چرخاندن حلقه ام، درون انگشتم. لبخند زدم. روزی که چیزی سرد را میان انگشتم احساس کرده بودم و وقتی حلقه را آهسته وارد انگشت دوم کف دست چپم کرده بود، من نفسم بند آمده بود. هیچ وقت، حتی برای یک لحظه هم این حلقه را از انگشتم بیرون نیاورده بودم.

به عکس عروسی مان خیره شدم. من و علی رضا، فقط من و علی رضا. من عروس و او داماد، من همسرش و او همسرم. انگشتم را برای بار یک میلیون و نهصد و پنجاه و سه هزار و دویست و هشتاد و دومین بار، روی چهره اش کشیدم. فقط می توانستم تبسم بزنم.

وقتی از در آبی رنگ پشت ساختمان اصلی فرودگاه خارج شدم، باران می بارید. این جا تهران بود، این جا شهری بود که علی رضا در آن نفس می کشید. سرم را به سمت آسمان ابری مهر ماه تهران، بالا گحرکت کردم. تبسم زدم. برای اامان بار بود که به آسمان ابری اخم نمی کردم. دسته ی چمدانم را محکم میان انگشتانم فشار دادم و به جاده افتادم. بعد از چند دقیقه پیاده روی، مقابل درب ورودی فرودگاه، سوار تاکسی شدم و به راه افتادم. سرم را به شیشه ی خنک اتومبیل تکیه دادم و چشمانم را بستم.

دلم گاهی نمی زد، گاهی چنان شتاب‌زده و بی تابانه خود را به سینه ام می کوبید، که نفسم را بند می آورد، گاهی صورتم گر می گحرکت کرد و گاهی انگشتانم به سردی یخ می شد. من علی رضا را می میل داشتم. تک تک سلول هایم، این میل داشتن را فریاد می زد.

با آوای راننده، سرم را صاف و چشمانم را باز کردم. نفسم از متوجه شدن برج پارمیس بند آمد. از پشت شیشه ی خیس و باران خورده، به ساختمان خیره شدم و لبخند زدم. من حتی برای این کوچه و این ساختمان، دلتنگ بودم. لبم را گاز گراهی شدم. من فقط چند دقیقه از علی رضا فاصله داشتم.

درهای شیشه ای را باز کردم و وارد لابی شدم. هموقت با برداشتن اامان گام، نگاهم به روی سرایدار کچل ثابت ماند. با چشمانی گرد شده خیره نگاهم می کرد. مشاهده کردن چهره ی آشنایش، حس خوبی داشت. لبخند زدم. تند از جا قد بلند شد و با لبخند سلام داد.

ـ کمک می خواید خانم؟

کیف لپ تاپم را در کف دستم جا به جا کردم و به سمت آسانسور رفتم.

اظهار کردم:

ـ تو فقط تا فردا بعد از ظهر جلوی زبونت رو بگیر.

دکمه ی آسانسور را فشار دادم. درهای آسانسور باز شد. به چهره ی خودم درون آینه خیره شدم و تبسم زدم. چقدر خوب بود که من این جا بودم. وارد شدم و نگاهم روی دکمه ی شماره ی پنج ثابت ماند. بی هیچ ترمشاهده کردی دکمه را فشار دادم. نیاز داشتم آرام باشم، نیاز داشتم بتوانم روی خودم کنترل داشته باشم. من می ترسیدم با تمام هیجان و انرژی ای که در وجودم انباشته شده بود، با علی رضا برخورد کنم. من به آهستهش بیشتری نیاز داشتم و می خبر داشتم چطور باید آن آهستهش خاص را به کف دست بیاورم. درهای آسانسور باز شد. کیف لپ تاپم را جلوی در آسانسور گذاشتم تا مانع از بسته شدن در شود.

به در واحد پنج خیره شدم. می توانستم احساسش کنم. جلو رفتم. نفس های ملایم و یک نواختش را احساس می کردم. کف کف دست راستم را روی در گذاشتم و چشمانم را بستم. با ناخن انگشت اشاره ام، چند ضربه ی آرام به در زدم.

ـ ساره، ساره من این جام.

لبخند زدم. حس خاصی بود. حسی که سال ها از داشتنش، از احساس کردنش، محروم بودم. نفس هایش دیگر منظم نبود.

ملایم زیر لب زمزمه کردم:

ـ ساره، من این جام، می تونم احساست کنم.

“می تونم احساست کنم.” نفسم بند آمد! او هم می توانست احساسم کند. دستم را از روی در برداشتم و با تبسم منتظر شدم. بیست و سه ثانیه ی بعد، در بی صوت باز شد. تبسمم عمیق تر شد. آن جا بود، درست مقابل من. دختری که شامگاهیه من بود، دختری که نیمی از وجودم را تشکیل می داد. چقدر بی‌قرارش بودم. دستانش را از هم باز کرد. به موهای آشفته و صورت بی رنگش خیره شدم. کف دستانم را باز کردم. خواب آلودگی چشمانش، درست به مانند نگاهان لیلی بود. وقتی پنج سالمان بود و با سر و صدا به سمت اتاق خوابشان می دویدیم، من لیلی را از خواب بیدار می کردم و ساره هم به سراغ محمدرضا می رفت. در آغوشم گراهی شد، در آغوشش گحرکت کردم. نگاهانم را بستم. می اطلاع داشتم او هم چشمانش را می بندد.

ضربان منظم دلم را احساس می کردم. از آغوشش دور شدم، به سمت آسانسور راهی شدم. وقتی درهای آسانسور بسته می شد، لبخند به لب داشت و چهره اش دیگر رنگ پریده نبود. این تباقلب انرژی، ساکتم کرده بود.

نفس عمیقی کشیدم و کلید را بی صدا در قفل چرخاندم. قلبم سریع می تپید. وارد فضای تاریک خونه شدم. در را به ساکتی بستم، چمدان و کیفم را روی زمین گذاشتم و به در تکیه دادم. چشمانم را بستم و کف دستم را روی دلم گذاشتم. این جا خانه مان بود، خانه ی من و علی رضا. هر گوشه از این منزل، برایم یاد ای را زنده می کرد. نیازی به مرور خاطراتش نداشتم. چند متر دورتر، خودش حضور داشت. “لعتنی”. از فکر این که شاید شب را در منزل ی درسا یا سودی جون سپری کرده باشد، اخم هایم در هم رفت. با گام هایی قد بلند به سمت اتاق خواب رفتم.

میان چهارچوب ایستادم و با متوجه شدن سایه ی سیاهی که در تاریکی روی تخت حضور داشت، تبسم زدم. بی صدا جلو رفتم و چراغ آباژور را روشن کردم. متوجه شدم، دیدم که اخم هایش در هم رفت، اما بیدار نشد. روی زمین قرار گرفتم، کف دستانم را لبه ی تخت گذاشتم و به چهره اش خیره شدم. بالشم را در آغوش گراهی شده و به پهلو دراز کشیده بود. موهای آشفته اش بخشی از پیشانی قد بلندش را پوشانده بود. کمی رنگ پریده به نظر می رسید و عاشق شدم به جای آن اخم عمیقی که روی پیشانی و میان ابروانش قرار دارد، تبسم را روی لبان نیمه بازش ببینم. اصلا تغییر نکرده بود. قلبم ضعف می رفت برای در آغوش کشیدن و به هم ریختن موهایش. می خواستم انگشتانم را روی شکمش بکشم تا بخندد. لبخندش را می خواستم.

بعد از هفت دقیقه، نگاهم را از چهره اش گراهی شدم و به جعبه ی خاتم کاری شده ی مقابلم خیره شدم. لبخند زدم. در جعبه باز و سنگ سیاه درونش به خوبی پیدا بود. جعبه را برداشتم و روی میز کوچک کنار تخت گذاشتم. از جا بلند شدم. باید برای خواب آماده می شدم.

مانتو و شالم را روی زمین انداختم و به سراغ کمد لباس هایم راهی شدم. با کمترین سر و صوت، لباس خوابی پوشیدم، کوتاه و قرمز رنگ. موهایم را شانه زدم، چشمانم را آرایش کردم، عطر زدم، لبخند زدم و کنارش دراز کشیدم.

پرده ها، با نسیم خنکی که بوی باران را با خود به داخل اتاق می آورد، تکان می خوردند. صدای نفس های منظم و ساکتش را می شنیدم و صوتی برخورد دانه های باران به شیشه را هم. تاریک ترین لحظه ی شامگاه، به پایان رسیده بود. چراغ آباژور را خاموش کردم. خورشید داشت طلوع می کرد. کمی جا به جا شدم. به آهستهی کف دستم را دراز کردم و روی خال کوچک بالای ابرویش گذاشتم. نفسم از این برخورد تنگ شد. علی رضا؛ کسی که مقابلم خوابیده بود، همسرم بود، علی رضا. از دیدن لرزش کف دستم، به خنده افتادم.

تکانی خورد. به ملایمی سرم را جلو بردم. نفس عمیقی کشیدم. من چقدر بی‌قرار این بوی تلخ بودم. می خبر داشتم نفس های نامنظمم به صورتش می خورد. مهم نبود. به ملایمی لب های نیمه بازش را بوسیدم. قلبم سریعتر از همواره می تپید. حرکت چشمانش را احساس کردم. خودم را عقب کشیدم. دیدهانش را باز کرد. دیده هایش. تبسم زدم. چشمانش را بست. خنده ام گراهی شد. همان یک ثانیه هم کافی بود تا بتوانم تمام آسمان را در چشمانش ببینم. تکان سختی خورد و چشمانش را کامل باز کرد. نگاه هایش. آسمان دیشب من چقدر با آسمان امشامگاه دیدهان علی رضا فرق داشت! زیباتر بود، باشکوه تر و شگفت انگیرتر.

مهسا نجف زاده

خرداد ۹۲

پایان