بااسترسی که نمیدونستم از کجا و واسه چی به جونم ریخته، پله های دانشکده رو پایین اومدم و سعی کردم حواسم رو به حرف های بهنوش (دوست دانشگاهیم) بدم ولی خدا میدونه که از هر ده تا کلمه ای که میبیان کرد، من یک دونه اش رو به زور متوجه میشدم!
_توحالت خوبه سارا؟
بااین حرف بهنوش بهش خیره شدم واضافه کردم:
_آره چطور؟
_حس میکنم ذهنت اینجا نیست! امتحان رو خراب کردی؟
_هان؟ نه بابا.. یعنی راستشو بخوای فکرمیکنم گند زدم!
بهش دروغ گفتم چراکه مطمئن بودم امتحانم رو عالی جواب داده بودم ولی تمام حواسم به پیش آرش بود که قبل از اومدن بهم گفت میاد دنبالم و میخواد باهام حرف بزنه
و کوهیاری که بعداز چندماه متوجه شدمش وقرار کافه گذاشت و انگار اون هم حرف های مهمی داشت چون هر چقدر مقاومت کردم واسه نرفتن، قبول نکرد!
نمیدونم چرا اون همه ترسیده بودم!
با کوهیار دیگه نه رابطه ای داشتم و نه بعداز اون تماس تلفنی و زنی که خودشو نامزدش معرفی کرده بود، قرار بود هرگز به ستمش برگردم و بخششی در کار باشه!
آرشم که تکلیفش معلوم بود و قلبیلی واسه هراسیدن و یا استرس نداشتم چون نه رابطه ی عاطفی بینمون بوده ونه خواهد بود! اون زن وزندگی خودشوداره و جز دوست و یا همکار معماما هیچ صمنی باهم نداشتیم!
ولی با وجود دونستن همه ی این ها مثل دیونه ها شده بودم و قلبم میمیل داشت اون دانشکده کوفتی یه در مخفی داشت تا یواشکی فرارکنم و هیچکدوم من رو با اون یکی نبینن!!!
از شانس لعنتیم همین که پامو از در بیرون گذاشتم کوهیار جلوی در منتظرم بود!
اومد نزدیکم و زیرلب سلامی کردم!
با همون اخم های همیشگی جواب سلامم رو داد و خواست باهم کف دست بده که کف دست هامو پشتم قلاب کردم و ضایعش کردم!
بااین کارم عصبی شد ولی با تکون دادن سر خودشو کنترل کرد واظهار کرد:
_بریم؟
باخودم بیان کردم حالاکه آرش نیومده با کوهیار برم ببینم چی میخواد!
_اوکی اما من زیاد وقت ندارم لطفا کوتاه و مختصر!
بازهم سر تکون داد ودستش رو به طرف ماشینش که یه روزگاری ازش پرتم کرده بود بیرون؛ دراز کرد وگفت:
_بفرما سوارشو!
بافاصله دنبالش جاده افتادم و وقتی داشتم سوار ماشین میشدم،
از اونجایی که من همیشگی بدبخت و خاک برسر تشریف دارم آرش از ماشینش پیاده شد من رو با کوهیار دید!
خودم زدم به اون راه و وانمود کردم که نمشاهده کردمش و سوار ماشین کوهیار شدم..
توقلبم باخودم مدام تکرار میکردم، به جهنم که آرش مارو متوجه شد!
به اون چه ربطی داره آخه.. فقط قبل ازرفتن باید خبر میدادم که دنبالم نیاد و حرف هاشو بذاره واسه یه وقت دیگه که واسه اونم عذرخواهی میکنم وتمام!
منتظر شدم کوهیار حرکت کنه که متوجه شدم داره از آینه بغل به پشت سرش نگاه میکنه!
_چرا نمیری؟ من کلی کار دارما!
بدون اینکه نگاهشو از آینه بگیره اظهار کرد:
_این پسره اینجا چیکار میکنه؟
بی اراده تپش دل گحرکت کردم و کف دست هام یخ زد..
نمیدونم چرا هنوزم ازش حساب می برم و دل لعنتیم باعقلم ساز مخالف میزنه!
آب دهنمو قورت دادم و خودمو به ندونستن زدم و اظهار کردم:
_کدوم پسر؟
اومدم برگردم و به عقب نگاه کنم که دستشو گذاشت روی قفسه ی سینه ام و اظهار کرد:
_نمیخواد برگردی بشین سرجات..
باسرعت از اونجا دور شد…
قلبم مثل گنجشک میزد.. بالحنی عصبی ولی تن صوتی آروم بیان کردم؛
_میشه خواهش کنم حد وحدود خودت رو بدونی؟ حق نداری به من دست بزنی!
بادلخوری نیم نگاهی بهم انداخت و پوزخندی زد وعذرخواهی کرد!
هنوزم دلم برای نگاه ها وچشم های قشنگش پر میزد!
منه احمق هنوز هم برای اون خنده های کجکی میمردم!
سرمو به پشتی صنقلبی تکیه دادم و چشم هامو بستم تا جلوی سوزش نگاه ها و بغض لعنتیمو بگیرم! باهمون چشم های بسته گفتم:
_حداقل بگو کجا داری میری!
_نمیدونم! میخوای توانتخاب کن! من میخوام باهات حرف بزنم واسم فرقی نداره! میخوای بریم خونه من؟
متعجب از حرفش لبخند مسخره ای زدم وپراز تعجب پرسیدم:
_شوخیت گراهی شده؟ انگار حواست نیست که….
میون حرفم پرید وبا قلبخوری اضافه کرد:
_حواسم به همه چیز هست.. بهشدت خب همین نزدیکی ها یه کافه هست بریم اونجا!
با متوجه شدن کافه ای که همیشگی باهم میرفتیم دوباره سیلی ار بغض به گلوم هجوم آورد..
کوهیار ناراحت بود.. بهشدت هم دلخور.. من عادت های تنها دلدادگی زیستنم رو از بر بودم..وقت هایی که پوست لبش رو با کف دست میکند، یعنی اوج آزردهی وخاموشی!
ماشینش روگوشه خیابون پارک کرد و گفت:
_پیاده شو!
_این کارها یعنی چی؟ چرا اینجا؟ جاقحطی بود مگه؟ واقعا قلبیل این کارهاتو نمیفهمم کوهیار!
_مگه فرقی هم میکنه؟ اینجا یا هرجای دیگه! چیزی برای تو عوض میشه؟
بغضم روقورت دادم و مغرور گفتم:
_البته که نه! چیزی عوض نمیشه ولی یادآوری خاطرات مسخره و هدر راهی شدن بیهوده عمر آدم ها هم چیز جالبی نیست!
نگاهشو ازم دزمتوجه شد و زیرلب اضافه کرد پیاده شو وخودش پیاده شد!
انگار چاره ای نبود و باید تحمل میکردم تا هرچه زودتر برگردم و راه نفسم باز بشه!
کلافه روی صنقلبی همیشگی جای گرفتم و کوهیارمثل همیشه روبه روم نشست!
_چیزی میخوری؟ بگم اکبر واست اسنک بیاره؟ همون که…
کف دستم رو روی میزکوبیدم و میون حرفش پریدم؛
_بسه کوهیار! حرف هاتو بزن و تمومش کن!
سرش رو پایین انداخت و لب گزید!
برخلاف صوتی کشیده من به ارومی گفت:
_باشه… ولیقول بده تا حرفامون تموم نشده از سراین میز قد بلند نمیشی!
_هیچ قاما نمیدم.. اگه حرفات اذیتم کنه بلند میشم..!
_سارا؟ قبلش یه سوال میپرسم جون کوهیار جون بابا توروبه خدا راستشو بگو.. توهنوزم منو دوست داری؟
باتاسف نگاهش کردم.. به چشم هایی که قلب بی صاحبم براش بال بال میزد زل زدم.. قلبم میخواست بهش بگم خی آخه احمق… اگه یه ذره باورم داشتی الان این سوال رو ازمن نمی سؤال کردی!
کلافه سرش رو تکون داد و بیان کرد:
_خیلی خب چیزی نگو نفرت تو دیده هات جواب سوالم رو داد!
_اومدی این چیزارو بهم بگی؟
کف دستش رو روی میز کوبید واضافه کرد:
_اومدم بگم برگرد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن