آرش اومد داخل و به همه سلام کرد.. چقدر خوش این بشر خوش تیپ بود!
قلبم میتمایل داشت مثل بچه ها ازش فرار کنم یه گوشه خودمو مخفی کنم و یواشکی نگاهش کنم!
خجالت زده سلام کردم که با مهربونی بیان کرد:
_سلام.. شادم که برگشتی!
لبخند خجولی زدم و زیرلب یه جوری که خودمم به زور گوش دادم بیان کردم:
_ممنون!
آمنه روبه آرش گفت:
_ما فکرکردیم ناهار نمیای و غذا خوردیم! اگه ناهار نخوردی واست گرم کنم پسرم؟!!
آرش نگاهشو ازمن گرفت واظهار کرد؛
_چیزی نخوردم اما اشتها ندارم! ممنون اگه گرسنه ام شد خودم یه چیزی میخورم!
آمنه_پس من میرم یه چرتی بزنم، سرم درد میکنه!
آرش بدون حرف سری تکون داد واومد بره تو اتاقش که ارسلان بیان کرد؛
_حواست هست این روزگارا نه غذا میخوری نه میخوابی؟ چیزی شده پسرم؟ اوضاع رو به جادهه؟
آرش نگاهی به من که بهش زل زده بودم انداخت و بیان کرد:
_من خوبم بابا.. یه کم سرم شلوغه!
فورا نگاهمو ازش دزدیدم و خودم رو مشغول گوشیم کردم!
آرش هم رفت توی اتاقش و وقتی دیدم با ارسلان که داشت دنبال فیلم جنگی میگشت تنها شدم، ازجام کشیده شدم و گفتم:
_با اجازتون من برم یه کم درس بخونم!
_برو دخترم موفق باشی!
حرکت کردم تو اتاقم و روی تختم دراز کشیدم که آوای اسمس گوشیم اومد!
شماره ی آرش بود.. پیام رو باز کردم..
_چه خوب که اومدی! خونه بدون تو صفا نداشت!
نمیدونم قلبیل اون پیامش چی بود ولی هرچی که بود به خودم اجازه ندادم که جوابشو بدم! قلبم میتمایل داشت ازش بپرسم چرا این کارهارو میکنه ولی کار درست این بود که خودمو از این ماجرای مسخره که سرانجامی نداشت بیرون بکشم وهمین کار رو کردم!
آینده ی این ماجرا مشخص بود و بالاخره آرش میراهی شد ومن هم به خونه برمیگشتم! شایدم به زندون…!!
پیامش رو نامشاهده کرده گحرکت کردم وسعی کردم به درس هام برسم!
تا بیدار شدن آمنه خودم رو مشغول درس خوندن کردم و آرش هم دیگه نمتوجه شدم..
تاشب فکرمیکردم خونه باشه اما وقتی دست تو کف دست نسیم اومد خونه فهمیدم وقتی من درس میخوندم راهی شده و متوجه نشدم!
بعداز مدت ها نسیم رو میمتوجه شدم و واسم عجیب بود که هیچ حسی نسبت به اون دختر نداشتم!
بهش نمیومد دختر بدی باشه و من هم قلبم نمیتمایل داشت باخود خواهی متوجه شد خودم رو نسبت بهش بد کنم!
ازش بدم نمیومد اما نمیدونم چرا موقع شام حتی نتونستم یک لقمه غذا بخورم، درحالی که قبل از اومدنشون داشتم از گرسنگی میمردم!
ازش بدم نمیومد ولی نمیدونم چرا تموم مدت دست هام میلرزید و بدنم یخ زده بود!
ارسلان تمام مدت اخم کرده بود و آمنه محبت های دروغین و لبخند های ظاهری اما پراز کینه به نسیم میزد!
ولی آرش بی تفاوت بود..
بانسیم مهربون بود ولی نگاهش نمیکرد!
نسیم هم یه کوچولو بی پروا بود و رعایت حضور خانوده رو نمیکرد و برای عشوه های زیرکانه میومد همه بجز آرش متوجه کارهای نسیم شده بودن!
بعداز شام آرش و نسیم به اتاق آرش حرکت کردن و من موندم و ارسلانی که کارد میزدی خونش درنمیومد!
دلم میتمایل داشت از زیر نگاه های سنگینش فرار کنم ولی راه فراری نبود و فقط تونسته بودم سرم رو پایین بندازم!
باکوبیده شدن دست ارسلان روی میز، وحشت کرده تکون خفیفی خوردم و بهش نگاه کردم!
_من تورو واسه اینکه این روزگارهارو ببینم آوردم اینجا؟ پس تو داری چیکار میکنی؟
_عذرخواهی میکنم آقای پندار.. اما عاشق شدن آدم ها زوری نیست و من نمیتونم کسی رو اجبار کنم! همونطور که روزگار اول بهتون اظهار کردم!
_یعنی چی؟ اگه ازپسش برنمیای تا با یک روش دیگه اززیستن آرش حذفش کنم!
باحرفی که زد نمیدونم چرا یک دفعه تموم وجودم رو ترس گرفت.. یاد حرف های گیسو و خودکشی شوهر نسیم افتادم..
آب دهنم رو باصدا قورت دادم و اظهار کردم:
_ی.. یه کاریش میکنیم حالا.. اگه اجازه بدید من برم توی اتاقم!
بدون اینکه منتظر حرفی باشم راهی شدم توی اتاقم و گوشیمو برداشتم..
دو قلب بودم که با آرش حرف بزنم یانه.. میترسیدم نکنه گوشیش دست نسیم باشه و شر درست بشه!
ولی نمیدونم امشب چه مرگم شده بود خودخواهی افسار مغز و دلم رو دربر گرفته بود!
بهش پیام دادم:
_اصلا معلوم هست داری چیکار میکنی؟ چرا من رو توی شرایط های سخت قرار میدی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن