صبح باصوتی زنگ گوشیم که طبق معمول گیسو بود، ازخواب بیدارشدم..
_توکاردیگه ای جز مردم آزاری نداری؟
_نخیرندارم زنگ زدم بهت بگم خیلی نامردی!
_بازچیکارکردم خودم خبرندارم؟
_ازکی تاحالا میری خونه خبرنمیدی نامرررد؟! وحشت کردی من بیام؟
_ببخشید برنامه هامو هماهنگ نکرده بودم!
بعدشم این حرف هارو ازکجا میسازی؟ منو توازاین حرف ها داریم مگه؟
_ازاونجایی که باید از زبون این دراز سگ اخلاق بشنوم حرکت کردی مرخصی، این حرفاهم پیش میاد دیگه!
_دراز سگ اخلاق کیه؟ پندار رو میگی؟
_نخیر پندار کوچک گَنده دماغ منظورم بود!!
_آرش اونجاست؟ کی اومد؟ چی بیان کرد؟
_ازکی تاحالا این همه صمیمی شدین و این هاسکی واست مهم شده؟
_وا صمیمی کجا بود؟ حق ندارم کنجکاوی هم بکنم؟
_خیرچراکه کنجکاوی فقط مخصوص منه!
_میگی چی گفت یا قطع کنم به ادامه خوابم برسم؟
_زهرمار! کاملشو میام اونجا توضیح میدم اما اومد با اون اخلاق گ هش حالتو جویا شد و فکرمیکرد پیش هم بودیم!
_آرش؟ حال منو پرسید؟
_والا من خودمم توهنگم! صبرکن ظهرمیام پیشت میگم!
_باشه اما الان بگو دیگه.. تا تو بیای من دق میکنم خب!
گیسوی بی شعور بی خبر ازحال عجیب این روزگار های من، بقیه ی حرف هاشو نزد و تا اومدن گیسو هزار دفعه مردم و زنده شدم!
وقتی هم که اومد تا خون به جیگرم نکرد حرف نزد وای کاش حرفی نمیزد!
چون با حرف هاش دوباره فکر و ذهنم به طرفش پرکشیده بود!
نگاهم به گیسو و سارگل بود که داشتن از مهاجرت آرش حرف میزدن ولی فقط جسمم بود و روحم جاهایی راهی شده بود که اصلا از راهی شدنش خوشحال نبودم!
باتکون خوردن دست های سارگل جلو نگاهم، به خودم اومدم..
_چیه؟
_کجایی اجی؟ حواست کجاست توجمع نیستا!
_هان.. آره.. حواسم خیلی پرته دانشگاهمه.. امتحان هیچی نخوندم میترسم بیوفتم این درسو!
گیسو_ برو بابا بچه خرخون تو بگی صفر میگیرمم من مطمئنم کف دست کم ۱۹.۷۵ رو گحرکت کردی!
بدون اینکه کنترلی رو حرف هام داشته باشم از موضوع درس و دانشگاه پریدم به موضوع آرش واضافه کردم:
_گیسو تو مطمئنی درست گوش دادی و آرش باشرکت هواپیمایی مکالمه داشت؟
_آره چطور؟ حتی شنیدم بلیطشو واسه پنجاه و دو روزگار دیگه گراهی شد.. حالا چی شد که یه دفعه یاد این موضوع افتادی؟
_آرش بره بدبخت میشم گیسو! خودت که میدونی من اون پول هارو به شرطی از پندار گراهی شدم که مانع رفتن پسرش بشم!
_خب.. خب توکه گفتی پندار بیان کرده اگرم نشد مهم نیست و مهم اینه تلاشتو کردی ونشده!
_نه گیسو نه.. همه چیز اونقدرا هم که تصور میکردیم رویایی و بچه بازی نیست
سارگل هراسیده توی تختش نشست و با استرس اضافه کرد؛
_یعنی چی؟ خب ما باید چه خاکی توسرمون کنیم؟ مگه ناظهار کردی اون پسره کمکت میکنه؟
_نمیدونم.. هیچی نمیدونم! اینطور که گیسو شنیده انگار کمکی درکار نیست وهمش سرکاریه، فقطم برای خریدن وقت!
گیسو_ خب.. پس ما باید چیکارکنیم؟ میخوای به پنداربگیم و از این موضوع باخبرش کنیم؟
_نه گیسو اینطوری بدتر میشه ومیفهمه پسرش همه چی رو میدونه!
من باید با آرش حرف بزنم! باید بدونه بااین کارش چه ظلم بزرگی به من میشه!
سارگل_ اره بهتره که بهش بگی، شایدم ماداریم اشتباه میکنیم و همچین چیزی نباشه!
تودلم برای هزارمین بار باخودم زمزمه کردم:
_ولی اون اضافه کرد عاشقش نیستم وگفت قرارمون عشق نبوده!
نتونستم بیشتر از یک روز خونه ی خودمون بمونم و از حقایق فرار کنم!
واسه همونم فردای اون روزگار به خونه ی پندار برگشتم..
آرش نبود و مجبورشدم به سوال وجواب های ارسلان وآمنه جواب بدم!
واسم عجیب بود که این روزهای اخیر ارسلان رو توخونه میمتوجه شدم وکم پیش میومد بره شرکت!
انگار همه چیز آهسته و زیرپوستی تواین خونه عوض شده بود و متوجهش نشدم!
نزدیک ظهر بودو آمنه برای چرت سرظهرش آماده میشد که متوجه شدم آرش اومد خونه و بامتوجه شدنم رنگ نگاهش عوض شد وگره ی پیشونیش کم رنگ شد
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن