تا به خیابون اصلی رسیدم هزارتا صلوات فرستادم که آرش یه دفعه جلوی مسیرم سبزنشه..
تاکسی گرفتم وهمین که سوار تاکسی شدم ماشین آرش رومتوجه شدم که پیچید توی کوچه!
پوزخند پرازنفرتی روی لبم نقش بست…
_بگرد آرش خان.. حالا برو و هرچقدر که میخوای دنبالم بگرد!
شماره ی گیسو رو گرفتم و بهش اظهار کردم میرم خونشون..
داشتم باگیسو حرف میزدم که آرش اومد پشت خطم…
اومدم گوشیمو خاموش کنم ولی نمیدونم چرا کرمم گحرکت کرد جواب بدم و آوای برآشفتهش رو بالذت گوش کنم!
جواب دادم:
_بفرمایید؟
_کجا حرکت کردی؟ هان؟ مگه بهت ناضافه کردم جایی نرو؟
_به توچه؟ کی اضافه کرده هرچی توبگی رو باید گوش کنم؟
یه دفعه باآوای بسیار کشیدهی نعره کشید:
_سارااااا.. منو دیونه نکنننن.. کجایی؟
_تودیونه بودی! دیگه نمیخوام بهم زنگ بزنی چون دفعه ی بعدی مجبور میشم گوشیمو خاموش کنم!
انگارمتوجه جدی بودن حرفم شد واحساس خطر کرد.. چون صوتشو آروم کرد وبا آرامش وکنترل شده اظهار کرد:
_سارا میخوام باهات حرف بزنم.. چرا داری دیونه بازی درمیاری؟
خواهش میکنم اجازه بده باهات حرف بزنم.. کجایی بیام باهم حرف بزنیم!
بغضم گحرکت کرد.. قلبم برای تن صداش پرزد…
_نمیخوام.. دیگه منو نمی بینی.. خداحافظ
گوشی رو قطع کردم وبعدش خاموش… به گریه افتادم.. خدایامن چیکارکنم.. خدایا کمکم کن فراموش کنم..
خدایامن بعداز اون همه غم هایی که کشیدم، اونقدر ضعیف هستم که تحمل یه اندوه جدید رو نداشته باشم..
قلبم نمیخواد بار دیگر روزگارهایی که باکوهیار تجربه کردم رو تجربه کنم…!
تانصف شب با گیسو درد وقلب کردم و اشک ریختم..
ازبی وفایی و کمرنگ شدنم برای خانواده ام گفتم..
ازخیانت کوهیاراز پیشمون شدنش ازعاشق شدنم.. ازقلب دادنم به آرش.. همه رواظهار کردم واشک ریختم..
_بسه دیگه خودتوکشتی دختر.. یه کم استراحت کن.. یه کم بخواب..
بخدا فرداهم روزگار خداست میتونی بازم گریه کنی.. اصلا قول میدم به جون مولینم قسم قول میدم خودم بندازمت گریه.. فقط واسه امشامگاه دیگه بس کن..
میون گریه لبخند زدم وگفتم:
_دیونه ای توهم…
_ والا بخدا من جای اون چشم هابودم الان کورشده بودم و ادبت میکردم تادیگه توباشی کم گریه کنی!
سرم رو روی بالشم گذاشتم وبیان کردم:
_باشه توهم بگیر بخواب.. فردا صبح زود باید بری سرکار.. ببخشید باعث خواب توهم شدم!
_مسخره! ازکی تاحالا یاد گحرکت کردی معذرت خواهی کنی؟
بعدشم من فرداجایی نمیرم مرخصی میگیرم می شینم ورقلب خودت!
_نه اصلا.. این کارونکن.. من فردامیرم خونه خودمون.. الکی کارت رو به خاطر من تعطیل نکن
تعطیل کجا بود عزیزم؟ سال به دوازده ماه یعنی من نمیتونم یک روز مرخصی داشته باشم؟ راستش حوصله ی کار ندارم تو فقط یه بهونه ای.. و بعدش خندید…
میدونستم همه ی این هارو داره بخاطر من میگه و خودمو سرزنش میکردم که ای کاش پیش گیسو نمیحرکت کردم و باعث آزار واذیتشون نمیشدم..
خلاصه…… سه روزگار از اون روزگار گذشت ومن
فردای همون روز برگشتم خونه ی خودمون وماجرای راهی شدنمم یه جوری تعریف کردم که اگه یه روزگار میل داشتم برگردم اونجا راهی واسه برگشتم داشته باشم…
همه ی این مدت گوشیم خاموش بود و حتی برای یک ثانیه هم روشن نکرده بودم…
میهراسیدم اگه روشن کنم..اگه زنگ بزنه.. اگه آواشو بشنوم، زیرحرفام بزنم و برگردم اونجا..
بولیمان اینا مشغول متوجه شدن فیلم هندی بودیم که خیلی هم غمگین بود.. چراغ هارو خاموش کرده بودیم و من هم ازفرصت تاریکی استفاده میکردم و نم نمک اشک میریختم…
بهمن ماه بود وهوا اونقدرسردبود که خونه گرم نمیشد وازاونجایی هم که من سرمایی بودم خودمو با بتوخفه کرده بودم..
داشتم از پتوم واسه پاک کردن اشک هام استفاده میکردم
که سارگل اومد کنارم روی لبه ی مبل جای گرفت..
نیم نگاهی بهش انداختم و گفتم:
_چرا میشنی روی کف دسته ی مبل؟ پاشو الان میشکنه!
نامحسوس سرش رو خم کرد و کنار گوشم آرام اظهار کرد:
_یه جوری که بابا اینا نفهمن پاشو بیا تواتاق کارت دارم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن