وقتی بیدار شدم، کمیل کنارم نبود. بهسرعت لحاف را کنار زدم و روی تخت جای گرفتم. گوشیام را از روی عسلی برداشتم و با متوجه شدن ساعت به خودم و خواب سنگینم لعنت فرستادم؛ دقایق پایانی ساعت نه بود! مطمئن بودم کسی در این خونه تا ساعت نه نمیخوابد! من هم به عادت هر روزگار ساعت شش صبح بیدار شده بودم؛ اما با یادآوری زمان و مکان، در خلسهی آغوش کمیل، بار دیگر چشمانم گرم شده و عمیق و آسوده خاطر خوابیده بودم. حالا هم محال بود خیلی شیک و مجلسی حاضر شوم و تنهایی از اتاق بیرون بروم.
بیش از پنج دقیقه در جنگ با خودم بودم که بالاخره ویندوزم بالا وارد شد و فکری به سرم زد. قفل گوشیام را باز کردم و وارد برنامهی پیام رسانم شدم. برایش نوشتم:
«کجایی؟»
وقتی از گراهی شدن جواب ناامید شدم، از تخت پایین راهی شدم و گوشی را سر جای قبلیاش برگرداندم. موهایم را بدون کش و گیره، موقتا به هم پیچیدم و تخت را مرتب کردم. چنان سکوتی حکمفرما بود که انگار کسی در منزل حضور نداشت. به سمت کمد راهی شدم. کیفم را بیرون آوردم و روی تخت گذاشتم. مسواکم را برداشتم و حولهی کوچکم را هم دراوردم و روی کیف انداختم.
به سمت سرویس راه کج کردم که تک ضربهای به در خورد و پشت بندش او وارد اتاق شد. لبخند یک وری دلپذیری گوشهی لبش نشاند و به سمتم آمد. آنقدر مرتب و آراسته بود که از دست و روی جای گرفته و سر و شکل آشفتهام خجالت کشیدم.
–سلام، صبح بخیر!
لحن پر نشاط و سرحالش، لبخند را مهمان لبهایم کرد:
–سلام، صبح توام بخیر. چرا با خودت بیدارم نکردی؟
مقابلم از حرکت ایستاد. نگاهش روی گولهی مویی و کج و کوله بالای سرم قرار گرفت و تبسمش وسعت گراهی شد. به یکباره چنان تنگ در آغوشم گحرکت کرد که آوای استخوانهایم دروارد شد. لالهی گوشم را بوسید و کمی فاصله میان تنهایمان انداخت.
–بیرون بودی؟
کف دستانش را از دو طرف بند بازوهایم کرد و اینبار پیشانیام قدمگاه لبهایش شد. لبهی پایینی تخت جای گرفت و جواب داد:
–نسا و هانیه رو رسوندم فیزیوتراپی.
سرم را تکان دادم و او ادامه داد:
–به جز مامان کسی خونه نیست، نمیخواد لباس عوض کنی، دست و روت رو بشور بریم صبحانه.
–نمیخورم، حاضر میشم یکم پیش مولین بمونیم و بریم.
اخم کرد:
–نمیخورم نداریم! من و مامانم نخوردیم.
دلم میخواست اخمش را ببوسم، اما با کف دست و روی نشسته محال بود. لبخندی تحویل نگاهش دادم و به سمت سرویس جاده افتادم.
بعد از شستن کف دست و رویم، موهایم را سرسری شانه زدم و با گیره پشت سرم جمعشان کردم. کف دست به سینه، به چهارچوب پنجره تکیه زده و تماشایم میکرد. به طرفش برگشتم و با لحن ناراضی گفتم:
–بذار لباسمم عوض کنم، اینشکلی برم پیش مولین یجوریه!
به سمتم رسید و با لحن شیطنتآمیزی گفت:
–بهشدتام خوبه، بیشتر عاشقت میشه!
تبسم زدم و خواستم جلوتر از او جاده بیفتم که صوتی زنگ پیامک گوشیام قد بلند شد.
–میآرمش.
برگشت و گوشی را برایم آورد. قفلش را باز کردم و با متوجه شدن نام فرسسریع، لبهایم کش رسید:
–عمه عاطیه!
سرش را تکان داد و عقب رفت:
–جواب بده بریم، سلام برسون!
به خاطر شعورش و احترامی که به حریمم قائل شد، با عاشقی و قدرشناسی نگاهش کردم و پیام را باز کردم:
«سلام. خوبی دختر زیبام؟ کجایی مادر؟»
در ذهنم سوال پشت سوال ردیف شد؛ پیامهای اینچنینی میان ما یک کد بود. هر وقت حرفهای خصوصی، مهم و طولانی داشتیم، قبل از اینکه تماس بگیریم، به هم دیگر پیام میدادیم تا موقعیت وقتی و مکانی طرف مقابل را بسنجیم.
«سلام قربونت برم. تو خوب باشی منم خوبم. کاشانم دورت بگردم، خونهی پدر کمیل».
بهشدت زود جواب گراهی شدم:
«خدانکنه عزیزقلب عمه، باشه پس من منتظر تماست میمونم. خوش بگذره. میبوست. به مرد کامل هم سلام برسون».
آخر پیامش یک ایموجی نگاهک گذاشته و دو تا دل قرمز هم ضمیمهاش کرده بود. همیشگی پیامهایش حس و حال خوب داشت و وجودم را که تشنهی محبتهای مادرانه و رابطههای گرم و صمیمی مادر و دختری بود را سرشار از ذوقی کودکانه میکرد!
«چشم؛ کمیل هم سلام میرسونه. منم میبوسمت مهربونترین!».
با ذهنی مشغول، با کمیل همراه شدم. مادرش در آشپزخانه بود. سلام کردم و صبح بخیر گفتم. جوابم را با خوشرویی و مهربانی داد. در یخچال را باز کرد و بعد از بیرون آوردن کره و تخم مرغ توضیح داد:
–مشاهده کردم فقط ما سه نفر موندیم، بساط صبحونه رو آوردم توی آشپزخونه.
کره را روی میز گذاشت و به سمت اجاق گاز راهی شد. کمیل هم با اضافه کردن: “بشین، چایی بریزم بیام” به سمت سماور برقی روی کابینت راهی شد. دوست نداشتم آنها کار کنند و من بنشینم.
حرکت کردم و کنار مادرش ایستادم؛ ماهیتابه را روی گاز گذاشته و داشت داخلش روغن میریخت.
–شما بشینید من درست کنم.
ظرف روغن را کنار گذاشت. ثانیهای نگاه پر مهرش را به نگاهانم دوخت و سپس شعله را روشن کرد. شقیقهام را بوسید و با لحن مهربانی سفارش کرد:
–عسلیش کن قربون شکلت!
بوسید و راهی شد. حق داشت؛ عملی عادی و معماما انجام داده بود که شاید به صورت روتین روزگاری هزار بار تکرارش میکرد. چه میاطلاع داشت با عمل به ظاهر معمامااش، در کنار حس لذت و شوقی که روی قلبم بیخته، کمبودها و نداشتههایم در گلویم گلوله کرده است. شاید برای بچههای این منزل، مثل پسرهای عمه عاطی، این محبتهای کوچک و کم اهمیت عادی به نظر میرسید؛ اما برای من آرزو بود! چه حقیقت تلخی؛ آرزوهای من، برای بهشدتها یادگار بود!
بعد از خوردن صبحانهای که در کنار توجهات کمیل و محبتهای بیدریغ و خالصانهی مادرش، تک تک لقمههایم به تنم گوشت شده بود، با وجود مخالفت مادرش، آشپزخانه را مرتب کردم و بعد از آن تند آماده شدم.
کیفم را برداشتم و از اتاق بیرون راهی شدم. مادر کمیل پالتویم را که دیشامگاه موقع ورود به نسا سپرده بودم، برایم آورد. تشکر کردم و پالتو را به تن کشیدم. کاسهی آبی که از قبل پر کرده و روی میز ناهارخوری گذاشته بود را برداشت و دومسروروشم به سمت در قدم برداشت.
–هر هفته بهمون سر بزن، کمیل هم نیومد تو تنهایی بیا و بمون پیشمون.
کمیل کفشهایمان را از جا کفشی برداشت و با لحن جدی گفت:
–من نمیذارم آمال تنها تنها واسه خودش بره جایی و بمونه!
مادرش چپ چپ نگاهش کرد:
–انگار میکنم نشنیدم!
کمیل دستش را دور شانههای مادرش پیچید. سرش را بوسید و با بدجنسی اظهار کرد:
–انگار کن، ولی واقعا نمیذارم!
در برابر اخم و نگاه غضب آلود مادرش، ژست حق به جانبی گحرکت کرد:
–تو دلت میآد من رو اونجا تنها بذاره بیاد بمونه پیش شما، پس قلب من چی میشه؟
حرفهایش دلم را قلقلک داد و ریز خندیدم.
–میتونی کارهات رو راست و ریست کنی که با هم بیایین.
در را باز کرد و جواب مادرش را داد:
–گرچه نیتت گروکشیه فریبا خوشگله، اما چشم میآییم، خودمم نیام آمال میآد!
لبهای مادرش به خنده نشست. چشمکی زد و با گفتن: “این شد حرف حساب” بوسهای روی گونهاش کاشت و جلوتر از ما بیرون راهی شد. کمیل اجازه نداد مادرش تا پشت در حیاط همراهمان بیاید. موقع خداحافظی، مادر کمیل را به آغوش کشیدم و به سینهام فشردم. آنقدر به دلم خوش جای گرفته بود که میتوانستم جایگاه مادری که هیچ وقت نبود را با چند درجه ترفیع به او بدهم.
همقدم با هم و در سکوت طول حیاط را طی کردیم. حیاطی که سه باغچهی مجزا داشت؛ دو باغچهی بزرگ، با شکل و اندازهی یکسان در دو طرف حوض، و یک باغچه در پایین آن که دو درخت کهنسال و تنومند را در خود محصور کرده بود. درختان لخت حیاط، چهرهی عریان زمستان را به رخ میکشیدند؛ اما گلهای زینتی که با نهایت سلیقه و ظرافت در هر سه باغچه و میان درختان کاشته شده بود، پوزخند پر طعنهای به عوری زمستان میزدند. گلکلمهای زینتی، با برگهای سبز و غول پیکرشان و با گلهایی به رنگ صورتی، تصویری از بهار را پیش چشم بیننده زنده میکرد.
پشت در که رسیدیم، به عقب برگشتیم. مادر کمیل هنوز روی ایوان ایستاده و تماشایمان میکرد. برایش دست کشیده کردیم و از حیاط بیرون زدیم. با احتیاط از جوی آب پریدم و با گذشتن از مقابل ماشین، همزمان با او سوار شدم. سرمای اولین روزهای زمستان، به تابش شتابزده پرتوهای طلایی خورشید طعنه میزد و گرما و حرارتش را بیاعتبار میکرد.
قبل از اینکه جاده بیفتد، به سمتم برگشت و ابروهای بلندش را که زیر نور آفتاب، از مشکی به خرمایی تغییر رنگ داده بودند را به هم گره زد. لبهایش را جمع کرد و جلو داد. هوا را از جاده بینیاش بلعید و با نگاهی خصومتآمیز و غیر دوستانه، کلمات را همراه با هوایی که محبوس کرده بود بیرون فرستاد:
–قیافهی داداشت وقتی من رو میبینه!
از ته دل لبخند زدم و از اینکه به ایلیا نسبت داداش داده بود، گل از گلم شکفت. داداشم بود دیگر؛ فقط برای من! داداش کوچولوی انحصار طلب و دوستداشتنی که قلبش نمیتمایل داشت خواهرش را با کسی قسمت کند. دلم میتمایل داشت کمیل و بچهها رابطهی خوبی داشته باشند، برای همین برای رفع و رجوع اخم و تخم و رفتار غیر دوستانهی ایلیا در مراسم عقد توضیح دادم:
–ایلیا یه کوچولو بدقلقه، نمیشه زود اعتمادش رو بدست آورد، یکم سخت ارتباط میگیره، اما قول میدم چند بار که بریم و بیاییم، آشنا که بشه، بهت خو میگیره و بهشدت زود باهات رفیق میشه.
با لحن و تبسمی شیطنت بار تاکید کردم:
–فقط حواست باشه در مورد آبجی آمالش زیاد منم منم نکنی!
تبسمی که روی لبهایش بود، دیدهانش را هم زیر بال و پرش گراهی شد. با انگشت اشارهاش زیر بینیام ضربه زد و نگاهکی حوالهام کرد:
–در مورد دوقلوها یک اصل وجود داره؛ اونم اینه که آمال قبل از من مال اونا بوده.
انگشت اشارهاش را مقابل صورتم تکان داد و تاکید کرد:
–فقط دوقلوها و لاغیر!
تبسم رضایتبخشی زدم و به نیم رخش خیره شدم:
–ممنون!
تبسم زد و ماشین را از پارک درآورد:
–مخلص خانم معلم!
تا کسی نمیمتوجه شد، متوجه نمیشد که او چقدر دلنشین و قلببرانه “خانم معلم” را ادا میکند. از بوی عطرش که فضای بستهی ماشین را لبالب آکنده بود، دمی گرفتم و نگاهم را به خیابان دوختم. حرفها و دلواپسیهای کهنهای که در دلم داشتم، سبب شد که بازدمم شکل آه شود:
–بالاخره یک روزگاری میرسه که مجبورم خودم باور دوقلوها رو خراب کنم!
چشمانم را باز کردم و نگاهم را به خیابان سپردم:
–وقتی بهش فکر میکنم حالم بد میشه! قلبم نمیخواد بگم، نمیخوام بدونن پدرشون کیه. اونا خواهر و برادر منن و بابای من باباشونه، اما …
اما و اما و اگرش، عقلم بود که میاظهار کرد حق ندارم تا ابد این راز را از بچهها پنهان کنم و من سرسختانه در تلاش بودم که با قلبیل و مدرک قانعش کنم؛ اما باز برمیگشتم سر منزلی اول!
دستم را گراهی شد و کوتاه بوسید:
–اما باید بگی. برای تمام چیزهایی که نمیخوای بهت حق میدم، ولی اونام حق دارن بدونن.
کف دستم را به آرامی رها کرد و فرمان را گراهی شد:
–به این فکر کن که این راز پیش تو ولینته، باید توی یک زمان و مکان مناسب برسونی دست صاحبش. به وقتش که بگی، مطمئن باش دوقلوها هم رغبتی برای دیدن و داشتن پدری که فقط یک نطفهی ناچیز بهم ربطشون میده رو نخواهند داشت، شاید اولش برای کنجکاوی دنبال دیدنش باشن، ولی بعدش خودشون متوجه همه چیز میشن.
زاویهای به گردنش داد و ادامه داد:
–ایلیا و الناز تا آخر جهان خواهر و برادر تو هستن، مطمئن باش رضا آدم خوبِ این قصه نمیشه!
نگاهش را به لبخندی مهمان کردم و در جوابش هیچ نبیان کردم. سرم را به پشتی صنقلبی تکیه دادم و با بستن چشمانم، اطمینانی که در کلامش بود را جرعه جرعه نوشیدم. نیاز داشتم گاهی یک نفر غیر از خودم و قلبم، مطمئنم کند که آن دو موجود دوستداشتنی و عزیز، بدون هیچ نسبت خونی، خواهر و برادر من هسسریع!
مقابل منزلی پدری آمنه ماشین را پارک کرد و هر دو پیاده شدیم. از صندوق عقب پاکت هدیهی بچهها و مهری را، به همجاده پاکت شیرینیهایی که پخته بودم بیرون آورد و در صندوق را بست.
دیروز قبل از اینکه مسیرمان را به سمت کاشان کج کنیم، به پاساژی نزدیک خانهاش حرکت کردیم و برای اینکه دوست نداشت در اامان متوجه شدار دست خالی باشد، خواهش کرد کمکش کنم تا برای مهری و بچهها چیزی بخرد.
مقابل در توقف کردیم. صداهای دور و مکالماتی گاه گاهی از داخل حیاط به گوش میرسید. دوقلوها از وارد شدنم خبر نداشسریع. با مهری هماهنگ کرده بودم تا غافلگیرشان کنم؛ قرار بود در حیاط باشند و وقتی در زدم آنها در را به رویم باز کنند.
سوئیچ را از کمیل گرفتم و با نوک آن روی در ضربه زدم. صوتی ایلیا بلند شد:
–عمو در میزنن.
آقا مصطفی جواب داد:
–شما برید ببینید کیه، من مواظب اینها باشم.
به سمت در دویدند و یکآوا پرسیدند:
–کیه؟
آدرنالین خونم بالا حرکت کرده و دلم از هیجان شتابزده میکوبید. قیافهی شاضافه کردزدهشان متوجه شدن داشت!
رو به کمیل لب زدم:
–جواب بده!
لبخند زد و قلب به دلم داد:
–منم میشه در رو باز کنید.
حتم داشتم الان به هم خیره شدهاند و در ضمیر ناخودآگاهشان دنبال تطبیق صوتهای آشنا با صوتی کمیل هسسریع. بار دیگر به در ضربه زدم و فرصت ندادم بیش از این کنکاش کنند. در به آرامی روی پاشنه چرخید و دو کلهی کلاه پوش، از دو طرف در سرک کشیدند. با مشاهده کردنم به همدیگر نگاه کردند و هر دو یکصدا، با هیجان و ذوق جیغ زدند:
–آخ جون آبجی آمال!
لبخند زدم و “هیس” کشداری بیان کردم. سر هر دو به عقب برگشت و با آوای کشیدهی، خبر آمدنم را به آقا مصطفی دادند. جلوتر از کمیل وارد حیاط شدم و آن دو را که در کاپشنهای بادی و شال و کلاه، شبیه دو گلولهی رنگی شده بودند را به آغوش کشیدم و آوایشان را خاموش کردم. کف دستانشان را دور گردنم بپیچند و بوسههای محکم و رگباریشان، گونههایم را هدف گحرکت کرد.
طوری احاطهام کرده بودند که هیچ جا را نمیمتوجه شدم. از بوی دودی که در بینیام پیچیده بود، متوجه شدم باز هم درتمایل داشت برپایی آتش و پختن سیبزمینی آتشی دادهاند و آقا مصطفی هم طبق معمول قلب به قلبشان داده است. صدای احوالپرسی گرم و صمیمی آقا مصطفی را با کمیل میمتوجه شدم. تصور تبسم و صورت خوشرویش اصلا سخت نبود. لحن اضافه کردار و ادب و احترام پشت کلماتش، روح آدم را جلا میداد.
–بچهها دارین آبجی رو اذیت میکنین، زانوش درد گحرکت کرد.
با پادر میانی آقا مصصطفی بالاخره رهایم کردند؛ ولی به محض اینکه روی پا توقف کردم، از دو طرف دستم را محکم گحرکت کردند. به نگاه مهربان و پدرانهی آقا مصطفی لبخند زدم و بعد از سلام، احوالپرسی مختصری بینمان رد و بدل شد.
آقا مصطفی به کمیل اشاره کرد و دوقلوها را مخاطب قرار داد:
–شما نمیخوایین به عمو کمیل سلام بگین و دست بدین؟
نگاه کمیل، با لبخندی که روی لبهایش لمیده بود، روی صورت بچهها گشت میزد. ناخودآگاه به ایلیا نگاه کردم. اخم داشت، ولی نگاهش نسبت به مراسم عقد کمی نرمتر شده بود. اصراری برای اینکه به سمت کمیل بروند نداشتم. دوست نداشتم در روابط بچهها با بزرگتر سختگیر باشم و برای برقراری ارتباط مجبورشان کنم. عزیز میگفت بچهها روح آدمها را میبینند؛ چون پاک و معصومند. عاری از هرگونه گناهند؛ بیدروغ، بیکینه و بدون عدوات و دشمنی. برای همین به خوبی خوب را از بد تشخیص میدهند. اگر کسی ذات بیشیله پیله و بدون خرده شیشهای داشته باشد، اصلا نیازی نیست که تلاش کند، بچهها بهشدت زود جذبش میشوند. نمیدانم این حرف تا چه حد درست و منطقی بود، ولی جزو همان حرفهایی بود که بهشان اعتقاد داشتم.
دوقلوها تنها به سلام اکتفا کردند. کمیل با خوشرویی جوابشان را داد. دو تا از پاکتها را روی زمین گذاشت. خم شد و هر دو کف دستش را به هممسیر دو پاکت دیگر که هدیهی بچهها بود، به سمتشان گرفت. ایلیا و الناز نگاهی به من و سپس به آقا مصطفی کردند و وقتی تبسم و رضایت نگاهمان را دیدند. پاکتها را گحرکت کردند. الناز همان دم شوق و ذوقش را با اضافه کردن: “مرسی عمو” و تبسمی که روی لبهای غنچهاش شکفت، نشان داد. مطمئن بودم وقتی هدیهاش را که عروسک کارتونی مورد علاقهاش بود را ببیند، بیشتر هم ذوق میکند. اما ایلیا؛ تنها اخمش را پس زد و زیر لب “مرسی” بیان کرد و تمام!
–آقا مصطفی چرا توی سرما نگهشون داشتی؟
صدای مهری نگاهمان را به سمت ایوان کشید. پیچیده در چادر رنگیاش، سلام کرد و با گفتن: “خوش اومدین”، از پلههای سمت راست ایوان پایین آمد. همگی به سمتش قدم برداشتیم. آقامصطفی چند قدم جلوتر، به سمت پیت حلبی که شاخههای خشکیدهی چوب از داخلش بیرون زده و آتش درونش شعله میکشید، مسیر کج کرد و توضیح داد:
–شما بفرمایید، من یه سر و سامونی به اینجا بدم و بیام.
ایلیا بهسرعت خطاب به آقا مصطفی گفت:
–عمو یک ساعت دیگه با آبجی میآییم میپزیم میخوریم.
همه ریز خندیدند. مهری که مشغول خوش و بش با کمیل شد، خم شدم و بعد از اینکه حسابی در بغلم چلاندمش، گونهاش را گاز گراهی شدم؛ وروجک برایم تعیین تکلیف میکرد! برای الناز تخفیف قائل شدم، به جای گاز، گونهاش را محکم بوسیدم.
کمر که راست کردم، مهری با مهربانی برایم آغوش باز کرد. در این هوای سرد فرو راهی شدن در آغوش گرم و تپلیاش لذتبخش بود. سراغ مادر را گراهی شدم که گفت: “پای دار قالیشه”. مادر در مراسم عقدمان حضور نداشت؛ برای همین ته قلبم نگران بودم که نکند با متوجه شدن کمیل کنار آمنهی خیالیاش بهم بریزد و اوقات همهمان را تلخ نکند. از همه بدتر حرفهایی بزند که نباید! هزارتا صلوات نذر کرده بودم که پانصد تایش را فرستاده و پانصد تای دیگر را به قول عزیزجون “گرو” نگه داشته بودم تا وقتی دعایم مستجاب شد بفرستم.
آقا مصطفی هم رسید و همگی با هم وارد منزل شدیم. همانطور که انتظار داشتم، بچهها به اتاقشان پناه بردند تا هدیهشان را وارسی کنند. نگاه مادر به سمتمان برگشت. از جمع فاصله گرفتم و به عادت همواره بیان کردم:
–سلام مادر!
نگاهش را از جمع گرفت و سریع و فرز از پای دار قالی کشیده شد. دلم فرو ریخت و پاهایم به زمین چسبید. با ابروهایی گره کرده و نگاهی غضبآلود به سمتم آمد:
–باز کجا راهی شده بودی؟
مهری سریع خودش را رساند و کنارم ایستاد. اامان بارش نبود که از این رفتارها از خود نشان میداد. من هم هیچ وقت عادت نمیکردم؛ همیشگی زود مضطرب و پریشان میشدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن