جهانیم آنقدر متفاوت شده بود که در عین تفاوت و بی آلایشی، هرگز یادم نمی رود مدتی را که سرو یک گوشه روی لبه تختی که خیلی زود تغییر کرده بود نشسته، کف دست هایش را از طرفین روی لبه ی تخت گذاشته و چهره اش یک طور خاص شده بود. طوری که برای اولین بار بود که چهره ی او را در حالت شرمگین می دیدم. بیشتر از آن طاقت نیاوردم، حتی دیگر مدتی بود که محل سوزش سوزنی که به خاطر آزمایش قبل از ازدواج به شدت می آزردم را نیز فراموش کردم. کنارش حرکت کردم و روی پاهایش قرار گرفتم، لبخندی زد و فورا دو کف دستش را دورم حلقه کرد. سرم را روی سینه اش گذاشتم و در حالتی که در آغوشش شروع به تاب خوردن می کردم محل روی کف دستش را که به واسطه نیش سوزن رو به کبودی رفته بود را بوسیدم و از همان قسمت وقتی سرم هنوز روی سینه اش بود سرم را به سمت صورتش بالا بردم یک بوسه روی گردنش نشاندم و عمیق تر فشردم.خیره شدم، چشمانش پر از شرمی آمیخته با اندوه شده بود. بیشتر از آن تاب نیاوردم و اظهار کردم:
- سرو تو غمگینی ؟ انگار یه چیزی شده… از چیزی رنج می بری؟
سعی نکرد شرمی را که داشت پنهان کند. آهی کشید وگفت:
- دوست نداشتم این طور باشه. انقدر ساده…انقدر سخت…
این حق تو نبودکه اینجوری…..
قبل از اینکه جمله اش پایانی داشته باشد انگشت نشانه ام را روی لبش گذاشتم وبیان کردم:
- هییییییییییییس…تو رو خدا نگاه کن! خوب تماشا کن! خواهش می کنم اونجوری که من می بینم تماشا کن، اینجا دیگه خونه ی ماست، قرار نیست نسبت به آشیونه ی عشقمون انقدر بی مهر باشی.
تو چی فکر کردی سرو؟
این انتخاب خودم بود!
مگه چه خیری دیدم تو اون بیست سالی که مثل شاهزاده ها تو اون عمارت شوم باغچه همایونی زیستن کردم؟
به خدا برای خوشامگاهختی من همین یه اطاقم زیاده، من امروزگار وقتی آمیرزا اومد و تخت قدیمی رو برد به جاش یه تخت دونفره آورد انگار بیشتر از نصف دنیا مال من شد. بعدشم با اون ملحفه ها ی سفید و گل گلی که بوی نویی وتازگیش کل اتاقو پر کرد… پیرمرد می ریز خندید و می گفت:
“اینم هدیه ی من برای عروسیتون “
فکر می کنی کم بود سرو ؟ می بینی همه به خاطر عشق ما چقدر هیجان زده شدن وزحمت می کشن؟
آقای مدتی با تعویض پرده های اتاق و اضافه کردن یه صنقلبی دیگه !حتی کارگرهای زحمتکش از صبح با قلب و جون افتادن به جون این اتاق بس که شستن و سابیدن، من که پاک شرمندشون شدم! نگاه کن سرو ببین این گلدون چقدر دلنشینه! تازه گلاش همه طبیعیه !آقای مدیر قول داده تا وقتی اینجاییم هر روزگار صبح چند تا شاخه گل طبیعی رو میزمون باشه. حالا اینا همه به کنار، طفلی سهیلا امروزگار از صبح اینجا بود،با چوب لباسی هایی زیبای که به سلیقه ی خودش خریده و آورده بود برامون، اومد و افتاد به جون لباس هامون، طفلی جونش دراومد تا همه ی اون لباس هارو دونه دونه اتو زد و بعد هم خیلی مرتب آویزون کرد توی کمد .اون چوب لباس های آبی مال توئه ،صورتی ها هم مال منه. دیگه رسما درِ اون چمدون بسته شد…فقط تو رو خدا از این به بعد یه کم منظم باش!مرد نامرتب و شلخته نمی خوام! دوست ندارم!
متوجه شدی سروبد؟
کی می تونه انقدر خوشامگاهخت باشه آخه؟!
بهم نگاه کن ! تو نگاه های من حسی شبیه به اینکه احساس بدبخت بودن کنم وجود داره؟با تو خوشامگاهختم سرو.
همینکه با توام و تا ابد کنارمی، تموم عطر تنت ، گرمای وجودت، تاپ تاپ اون دل مهربونت مال منه برام کافیه.
یک قطره اشک داغ از بالا به سمت پایین و روی گونه ام چکید. سرو گریه می کرد!
بی طاقت شدم، زود اشک هایش را پاک کردم واضافه کردم :
- تو رو خدا نه سرو گریه دیگه پر! غصه هم پر!
به فردا فکر کن، فردا قطعا قشنگ ترین شب زیستنمونه، فردا روز عروسیمونه، روز یکی شدنمون!
گریه نکن جون ماهی!
فقط بخند، بخند سرو.
سرش را پایین گراهی شده بود و سرم را می بوسید و در حالی که سعی می کرد بخندد مرتب می گفت: - دوستت دارم ماهدیسم ، خوشبختت می کنم خانومم، بسیار دوستت دارم!
تمام دلبسته شدن هایش تضمین خوشبختی ام بود و کافی بود برای اینکه تا آخر عمرم عاشقش بمانم.قرار نبود زیاد آنجا بمانیم، گفته بود فقط یک مدت کوتاه و من فقط در همان مدت کوتاه بود که فرصت تجربه ی یک محبت عمیق را، یک خوشبختی مطلق ولی کوتاه را داشتم….
سهیلا کف دستم را در دست های پر از هیجانش گحرکت کرده و به سمت بالای پله ها می کشید. برای چندمین بار کف دستم را روی ابرو هایم کشیده و هر بار با مضطربی جویا شده بودم:
- تو رو خدا سهیلا ، خیلی نازک نشده؟
اوهم برای چندمین بار کلافه شده واضافه کرده بود:
- نه نشده…به خدا نشده!
عوضش کلی تغییر کردی، خوشگل شدی، به خدا مثل ماه شدی! سرو می میره وقتی ببینتت!
فقط بدو بدو تا اون نیومده بریم یه سری از وسایلاتو برداریم و بریم. - کجا بری
- خونه ی ما دیگه!
دختر تو چقدر خنگی!
اون نباید تا روزگار عروسی ببینتت. این جوری هم دلش برات تنگ می شه هم یهویی با متوجه شدن عروس به اون قشنگی شوکه می شه.
–
-وای سهیلا به خدا هیچ کدوم از این کارا لازم نیست!
- لازمه ، لازمه…
تو فقط حرفی نزن، هر چی من گفتم بگو چشم!
اظهار کردم:
- نگاه.
با عجله وارد اتاق شدیم. تندتند شروع به جمع کردن وسایل کرد؛من همانطور وسط اتاق از حرکت ایستاده و با عاشقی اتاقی را که در نظرم جذابترین محض بود را تماشا می کردم. بهشدت زود کارش تمام شد و با ضربه ای که به پهلویم زد اضافه کرد:
- خیلی خوب من دیگهکارم تموم شد زود بریم.
وارد خیابان شدیم. سهیلا ماشینش را فروخته بود، چون به سرعت در حال آماده سازی و تدارک سفر بود. با اوقات تلخی اضافه کرد:
- اَه، لعنت بر من!کاش یه امروزگار هم ماشین رو نگه می داشتم حالا برای فردا باید عذاب بی ماشین بودن رو بکشیم.
بلافاصله انگار بسیار زود چاره ای پیدا کرده باشد بسیار خوشحال اظهار کرد:
- آهان…مظفر”
اصلا یادم نبود ، اون که برای فردا شب جزو مهمونا دعوته، خوبه بگیم یه کم زودتر بیاد زحمت ماشین عروسمونو بکشه. - وای سهیلا سهیلا!به خدا اگه تو نبودی من چیکار می کردم؟!
یک مرتبه یاد چیزی افتادم، ساعت ها بود که حس غریبانه ای در قلبم خونه کرده بود، که درد می کشیدم از وجود آن حس درون قلب نا آرامم؛ با نا امیدی آخرین نگاه محتاجم را به سهیلا دوخته و گفتم:
- سهیلا…مامانم ، مامانم چی؟ آمنه ؟
اونا هم میان ؟ اصلا خبر دارن؟ بهشون گفتی؟
کف دستش را روی شانه ام گذاشت، خوب حس بی تکیه گاهی شانه هایم را حس کرده بود، جای خالی مادرم را که رنج می بردم از بی تکیهگاهی از نبودش، از اینکه وقتی به منزل ی بخت می روم مثل همه ی مادرها بغلم کند و بگرید و برایم هزار بار آرزوی خوشامگاهختی کند….
نمی دانم مادر…در زیستن که پیش رویم بود همه چیز وجود داشت، هر چیز که باعث خوشامگاهختی ام باشد بود جز حضور تو و دعای خیرت که گم شد در بی نهایت آرزوهایی که برای ساختن یک ملایمش ابدی نیازمندش بودم. من گم کرده بودم تو را…تو و آن قلب را که قطعا در اامان روزگار حیات ام بایستی برای من، خوشامگاهختی از خدا می تمایل داشت، که نبود! که نبودی!
گم می شد خوشبختی ام،ویران می شد خانه ی آرزوهایم، تا ابد چشمانم خیره ومنتطر می ماند و می بارید بر غمی که آوار رویاهایم می شد و من در هر لحظه به لحظه ی آینده ی مبهمی که پیش رو داشتم هزاران بار آرزو می کردم ای کاش ای کاش دعای خیر تو مادرم، پشت سرم بود…
ای کاش تا همیشگی می توانستم خوشامگاهخت باشم…
با دستان مهربانش کمی شانه ام را نوازش کرد و بیان کرد:
- خبر دارن، بهشون زنگ زدم ، میان حتما.
آن شامگاه سرو هزار بار تماس گرفت. به شدت استرس داشت و می نالید از نبودنم و از کف دست سهیلا که تا آن حد می توانست نقش یک مادر زن وسواس و حساس و وظیفه شناس را خوب ایفا کند. تمام ساعت های او هم درتدارک مراسم فردا سپری شده بود، برایم تعریف کرد که چگونه همراه آمیرزا برای خرید کلیه ی ملزومات و دعوت عاقد و غیره صرف شده بود. از آن شامگاه بود که نام آمیرزا، به بابا میرزا تغییر کرد. او راستی راستی انگار که پدر سرو بود، همیشگی در کنارش بود و از حق پدری برایمان هیچ کم نمی گذاشت.در پایان حرف هایش با کمی ترمتوجه شد گفت؛
- ماهی…بهادر، بهادر چی؟ اون بهشدت حق به گردنمون داره، چه طوره برای فردا دعوتش کنیم؟
خاموشی کردم،برای یک لحظه نفس در سینه ام حبس شد، گنگ شده و حتی برای چند لحظه هیچ کدام از حرف هایش را نمی گوش دادم. متحیر بودم در دادن پاسخی که تا آن ساعت هیچگاه به مطرح شدنش نیز فکر نکرده بودم، خاموشیم را که دید انگار احساس کرد نسبت به بودن بهادر حساسم، شاید خیال می کرد بودن بهادر موجب تزلزل احساس و بروزگار ته مانده ای از حسی که در گذشته های دور باقی مانده بود خواهد شد.ولی خدا می داند با بهادر و حضورش مشکلی نداشتم!اندوه من ، سکوت تلخ من، فقط به خاطر سهیلا بود. می دانستم که هنوز هم از عشق بهادر رنج می برد.من این عشق بی فرجام، این درد کشنده اش را همین امروزگار صبح، در آخرین برگ از دفتر خاطراتش که به طور اتفاقی و ناتمایل داشته خوانده بودم یافتم، در غم انگیز ترین سطور پایانی دفتری که نوشته بود:
“برای رفتن هزار قلبیل دارم، اما برای ماندنم فقط یک دلیل کافیست تا به بهای همان یک قلبیل بمانم… قلب شوریده ام را به دریای سرسپردگی عاشقیت زدم، برایم سخت بود، اما پای تو که در میان باشد هیچ سختی توان رویارویی با قلب عاشقم را نخواهد داشت!فقط کافی بود در یک کلمه، تنها یه کلمه می گفتی نرو ! بمان ! شاید برای دل زخم خورده ام مرهمی باشی…
اما ناضافه کردی…هیچ وقت نبیان کردی…
آخرین سهم من شد تماشای نگاه هایت که هنوز خیس بودند از یادآوری عشقی که به روزگار باخته بودی. حرفی نزدی، حتی آن یک کلمه را هم از من دریغ کردی، فقط دستت را نشانم دادی و همان یک نگاه کفایت کرد برای اینکه بدانم در حلقه ی تنگ و بی روحی که هنوز در کف دست داری و گفته بودی تا دم مرگ نیز در کف دست خواهی داشت تا ابد انتظار خواهی کشید.
آن گونه شد که من می روم بهادر، تا ابد خواهم راهی شد و …….”
دفتر را محکم بستم و با وحشت یک گوشه پرتاب ک ردم، عرقی سرد بر پشتم نشسته بود، آه خدایا آن دفتر پر از عاشقانه های سهیلا بود که هیچ وقت و تا ابد نفهمیدم چگونه بود جرات خواندنشان را نکردم! اصلا نمی خواستم بخوانم ، یا بدانم بر آن دو چه ها گذشته بود!
اضافه کردم بگذار سهم من از آن همه عاشقی، آن همه قلب دادگی و عذاب به قدر همان چند سطر آخر باقی بماند و بس…
صدای سرو مرا از جهانی تلخ افکار مشمئز کننده ام بیرون کشید که می اضافه کرد:
- بهشدتِ خوب ماهدیس فهمیدم ، دوست نداری جواب نده، اشتباه کردم ، حماقت محض بود من حتی نباید این سوالو….
میان حرفش پریدم واظهار کردم:
- نه سرو گوش کن ، اشتباه نکن !
سکوت من به خاطر این نیست که تحمل حضور بهادر رو ندارم…راستش…موضوع یه چیز دیگه اییه…
می دونی سرو!راستش موضوع مربوط به سهیلاست،منم اینو اتفاقی فهمیدم…
سهیلا بهادرو دوست داره!یه جوری دیوونه وار دوستش داره ! انقدر که به خاطر اینکه بتونه بهادر رو راحت فراموش کنه داره می ره. قلبم نمی خواد سرو، دوست ندارم تو روزگارهای آخری که سهیلا اینجاست اونا با هم روبه رو بشن.نمی خوام ناخواسته باعث درد کشیدنش بشم، فقط می دونم اون توی این مدت خیلی عذاب کشیده شاید سهیلا……
مهربانم حرفم را قطع کرد وبیان کرد:
- بسه ماهی ، محبتم دیگه کافیه!تا همین جاش کافیه، درست نیست بیشتر از این وارد مسئله ای که جزء خصوصی ترین مسائل حیات یکی دیگه ست شیم. هیچی نگو عزیزم، اگه این یه رازه بذار تا ابد برای خودشون باقی بمونه ،تو رو هم خوب می فهمم خانوم با درایتم، چه خوبه که انقدر حواست به همه جا هست ، قلبم می خواد از این به بعد هم حواست فقط متوجه من باشه!
همه ی حواستو می خوام فقط برای خودم… تنها خودم!
دراز کشیده بودم، دستهایم را زیر سرم گذاشته و به نقطه ای خیره شده بودم. وقتی عاشقیم تمام حواسم را فقط برای خودش خواسته بود، آن را هم مثل یک شی گران بها و قیمتی در صندوقچه ی دلم حفظ بودم. اثر یک تبسم دلنشین، یک حس اثربخش از حرف های سرو هنوز در چهره ام باقی بود، بی اختیار نمی دانم چگونه شد که یاد مولین افتادم، یاد او و نصیحت های آمنه که وقتی حریف مولین نمی شد هزار بار پای خودش را نیشگون می گرفت، این نصیحتش را هزار بار متوجه شده بودم که مرتب در حالی که حرص خوردن به مامان می گفت:
- آخه دختر جون مگه آدم هر حرفی رو به مرَدِش می گه؟
با خودم گفتم:
- یعنی کارم اشتباه بود ؟ نباید اون حرفها رو به سرو می اضافه کردم؟اما خدایا چقدر سرو متفاوته! اصلا انگار با تموم مردهای جهان فرق داره! اینو همون لحظه درک کردم که حتی نذاشت حرفمو ادامه بدم و بهشدت جذاب منو متوجه ی اشتباهم کرد، در حالی که وقتی مولین عزمشو جزم می کرد تا ریزترین اخبار فامیلو کنار گوش بابا نجوا کنه حتی اگه بابا حوصله نداشت یا خیلی خسته بود و حتی اون موقع که جلوی روش پر از دفتر کف دستک و حساب و کتاب بود یا یه جهان نگرانی بابت پاس شدن به موقع چک های فردا یا وصولشونو داشت با یه خبر داغ از سمت مامان انگاری یهو کل جهان مقابلش دگرگون می شد!دفترشو می بست و مشتاقانه زل می زد به دهن مولین، نمی دونم تا چه حد براش مهم بود که بدونه دخترعموی مولینم که تو شیراز زیستن می کنه و مولین بیشتر از ده ساله که اونو نمتوجه شده یه باره بعد از هجده سال متوجه شده هوو داشته؛ مهم تر اینکه هووش پونزده سال از خودش جونتره و یه پسر هم برای شوهرش آورده!
بعدش یادم رسید وقتی جایی حرفشان می شد وقتی بابا گَزکی دست مولین می داد تا بهانه ای برای گیر دادن هایش همون شود، می بیان کرد:
- چی خیال کردی خانوم ؟که منم اون دوماد بی صفت عموتم؟اصلا شما زن ها همتون حقتونه! خودتون باعث می شید هر چی بلا تو عالمه سرتون بیاد.
احساس می کنم در حیات که پیش رو دارم درس های بزرگی را از سرو خواهم گرفت. دستم را روی سینه ام گذاشتم ؛ ماه نقره ای گردنبندم که روی سینه ام بود گواه بر حرفم بود، ماه را برداشتم تا نزدیکی لبم آوردم، بوسیدم وگفتم:
_تو عشقم آخه از کجا این به فکرت رسید چیزی که انقدر برام مهم و ارزشمند بود رو به من بر گردونی؟
یا همین چند شب پیش اظهار کرده بود :
- ماهی می خوای یه سری به مزار بابات بزنی؟
بیان کرده بودم :
- می رم ،یعنی می ریم، بسیار زود بعد از عروسی با هم می ریم.
می خبر داشتم ، سهیلا برایم بیان کرده بود از شبی که از تمام کینه اش و قهری که بیشتر از بیست سال حیات اش را به آتش کشیده بود گذشته و با پدرم وارد معامله شده بود، بخشیده بود، به بهای پس گحرکت کردن من بخشیده بود!
چه طور آن شب به ذهنم نرسید رویای پدر، آهستهشی که در حضورش بر جسم دردمندم رسیده بود، شادی پدر از شوق پرواز و آزادی که در آن شامگاه به او بخشیده شده بود، از بخشایش حقی بزرگ از مردی بزرگ بود…
اما نمی دانم…
هنوز هم به شدت با این درد درگیرم که سرو بخشید، ولی من چه ؟
آیا من هم می توانم بگذرم؟
وقتی به این فکر می کنم که شرط اول ازدواجم، تنها حرفی که سرو قبل از ازدواج به من اظهار کرده بود صحبت از راهی شدن بود، اینکه آماده باشم برای حیات با مردی که شاید تنها چند سال بیشتر فرصت زندگی کردن نداشت دلم به درد می آید. وقتی سرو حرف حرکت کردن را می زند می خواهم بمیرم! اصلا نباشم نشنوم!….
سهیلا پلک چشمان خسته و خواب آلودش را به زحمت گشوده و غلیظ نگاهم کرد و وقتی غرق در اندیشه ام دید متعجبانه اظهار کرد:
- دختر خیال نداری بخوابی ؟ تو رو خدا بگیر بخواب ماهی فردا خیلی کار داریم!
فردایم از جاده رسیده بود، روزگاری که قرار بود تا در انتهای شامگاه قشنگش جزو خوشبخت ترین زنان عالم شوم. وقتی سرم را درون حوله ی ضخیمی که زیرش ظرفی از بخار غلیظ صورتم را اندکی سوزانده بود فرو برده بودم یک مرتبه تصویر خودم را درون آب ظرفی مشاهده کردم که کمی مواج بود و با خودم در ذهنش گذراندم چگونه آنقدر زود بزرگ شدم؟ ابروهایم را می متوجه شدم که چقدر تغییر کرده و نازک و نگاهانم که پر از شوق زندگی شده بود. یک قطره از اشکم سرید و در ظرف افتاد. با خودم اظهار کردم:
” خدایا کمکم کن!
کمک کن تا این زیستن که حق من بود و به خاطرش با چنگ و دندان جنگیده و بارها در اوج ناامیدی به درگاهت نالیده بودم تا نهایت ، همین اندازه جذاب و بی دغدغه باشد.خدایا کمکم کن سرو من، مرد آرزوهایم تا ابد برایم بماند، که تا همواره همینقدر امیدوار، همین اندازه دل آرام باشم.
آه خدای من!خدای خوبم…”
با آوای سهیلا به خودم آمدم، آوایی که وادارم می کرد هر چه تند تر آماده ی راهی شدن شوم.پیراهن حریر و سپید، در عین سادگی وقتی بر قامتم جای گرفت مثل بچه ها شروع به گریستن کردم. از بهشدتی غمم بود یا مسروری خیلیم نمی دانم!
فقط گریستم و خانم آرایشگر فریاد کشیده بود:
- ای عروس خانوم چیکار می کنی؟
تموم آرایش صورتت خراب شد آبغوره ها رو بذار واسه آخر شامگاه.
مقابل آینه از حرکت ایستادم و به تصویرم که درون آن بود نگاه کردم.یک ماهی تازه متولد شده بود.دلبر شده بودم، موهایم هم به طرز ساده و دلنشینی آرایش شده بود، یک گل رز سفید هم میان موهایم جای گرفته بود. از درون آینه به سهیلا چشم دوختم، طفلی آنقدر ذوق زده وخوشحال بود که می گریست، با خودم بیان کردم:
” خوش به حالت چقدر خوبه که حالا می تونی گریه کنی… حالا کو تا آخر شب!”
می دانم امشامگاه گریه خواهم کرد، بسیار زیاد!برای تمام رنج ها وعذاب ها و انتظارهای کشنده ای که کشیده بودم، برای رفتن تو سهیل،ا برای نبودن مادرم و آمنه، برای آتشی که امروز در سینه ی بهادر زبانه می کشد، برای قلب بیمار سرو که این روزگارها نامنظم تر از قبل می تپد و من درد آن را از عمق چشمان خسته اش، کبودی لب ها و سردی بیکران تنش خوب احساس می کنم.
تمام جشن ازدواج من خلاصه شد در همان پراید دارچینی رنگ مدل پایین که ماشین عروسم شد. مظفر با کف دستمال چرک مُرده ای که در کف دست داشت مرتب شیشه ی آن را کف دستمال می کشید؛ داده بود یک دسته گل هم روی کاپوت ماشین نصب کرده بودند، می خواست با نهایت لطفی که داشت جشن شادیمان را کامل کند. بابا میرزا دور تا دور اتاقی که قرار بود خونه ی بختم باشد را با چند عددصنقلبی که از دفتر آورده بود پر کرده و جهت پدیرایی از مدعوین چند میز هم بود که روی آن ها پر شده بود از گل و میوه و شیرینی…
و ولی میهمانان من تنها مظفر و بابا میرزا و سهیلا بودند و دو صنقلبی دیگر که قرار بود جایگاه مادر و آمنه باشد، که تا آخر مراسم همچنان خالی ماند…
عاقد هم سر موقع رسید؛ همه چیز سر جای خود مرتب بود، نگاهی به سرو انداختم، زیباترین دولید روی زمین!نوع اصلاح چهره و آرایش موهایش را دوست داشتم، به طرز شاظهار کرد انگیزی دلربا و خیره کننده شده بود! مرد آرزوهایم زیبا ترین جلوه های زیستن را در آن اتاق کوچک محقر در نوع پذیرایی ساده و بی آلایشش تقدیمم کرده بود. با خودم گفتم برای یک عمر خوشبخت بودن همین هم کافیست، نیازی نیست که شخصیت خیالی یک رمان یا یک فیلم درام عاشقانه باشی که مرد اول قصه انقدر متمول باشد که بتواند در شیک ترین و لوکس ترین هتل ها جشن عروسی بگیرد، یا گران بهاترین ماشین ها را گل باران کنند، میزهای پذیرایی آنقدر الوان باشد که باور کنی عروس قصه ای و خوشامگاهخت…
در قصه ی عاشقانه ی من و سرو همین هم جاودانه ترین می شد اگر مادرم می رسید! یاد مولین که افتادم و جای خالی اش را که دیدم، یک مرتبه بغض کوچکی در گلویم قرار گرفت! سرو محکم کف دستم را فشرد، سرش را نزدیک آورده و در کنار گوشم به آرامی اضافه کرد:
- خانومم!قشنگ ترین عروس جهان!قول میدم تموم این کاستی ها رو بهشدت زود جبران می کنم.
آهسته اظهار کردم:
- از کجا میدونی قشنگترین عروس جهانم؟ تو که هنوز صورتمو نمتوجه شدی! در ضمن برای عروسی که بی جهیزیه رفته خونه ی بخت همین اندازه هم زیاده!
سرخ شد وگوشه ی لبش را با دندان گاز گراهی شد، یک بار دیگر محکمتر کف دستم را فشرد آوای عاقد قد بلند شد که بیان کرد:
- خوب اگه مشکلی نیست دیگه شروع کنیم.
آخرین نگاهم به روی صندلی خالی مادرم پر کشید؛ نبودنش و متوجه شدن جای خالی مادر مثل تیری بود که دلم را نشانه گحرکت کرده بود. قلبم می میل داشت فریاد می زدم:
- نه صبر کنید! کف دست نگه دارید!الان مولینم میاد… به خدا می دونم اون میاد!
کسی آوایم را نگوش داد. عاقد سرفه ای کرد و صوتیش را به واسطه ی آن سرفه کمی صاف شد و گوش دادم که نام خدا را می خواند.
- بسم الله الرحمن الرحیم…
در خاموشیی مطلق، صوتی ضربه ای آرام را گوش دادم که بر در نواخته می شد ، صدای ضرب آهنگی از کف دستانی مهربان که گوش هایم به شنیدن ترنم های عاشقانه اش عادت داشت، که بیقرارش بودم، چشم به راهش بودم، دیر زمانی بود که منتظرش بودم، که منتظرش می ماندم…حتی تا ابد!
مرده و زنده شده بودم در اوج ایستایی مدت ، مدتی که با ضربه ی سر انگشتی بر در آغاز شده و سپس در بهت بی انتهای مدت، آنجایی که می راهی شد قلب بیقرارم از شدت شوقی واهی پرپر شود که بی اختیار و زیر لب با شوق کودکانه ی سالیانی پیش فقط اظهار کرده بودم:
- مامان!
سرو یک بار دیگر محکم تر کف دستم را فشرد. شامگاهیه محکومی بودم که با پرونده ای سنگین دیده بر قضاوت قاضی زمانه دوخته تا قاضی با ایراد حکم خود، حکم آخر را صادر کند؛با خودم اظهار کردم نهایت ابدم خواهد داد؛ اشتباه کردم! آنچه بر من بیچاره، بر روح عاصی و دل رمیده و امیدوارم بریدند تنها قصاص بود…
قصاص شد حکم قطعی قشنگترین شامگاه زندگی ام!
تصویر تار آمنه از ورای شال سفیدی که تا آن لحظه هنوز روی صورتم بود همچنان تا نزدیک ترین حد پیش آمد.تصویر کمکم در برابرم وضوح پیدا می کرد؛ دیگر کاملا مشاهده کردمش آمنه ام را که اشک ریخت و شالم را بالا زد، قسمتی از گونه ی تب دارم با خشکی دست های چروکیده و زبرش تماس پیدا کرد.من این خشکی بی حد این زبری همیشگی را عاشق شدم و او حتی سعی نکرد اشک هایش را پنهان کند! با همان صورت کوچک و خیس شروع به بوسیدنم کرد.باز شبیه ماهی کوچک سال های دور قصه ام شدم، حتی آوایم نیز تغییر کرد و یک طور بچه گانه شد وقتی کنار گوشش نالیدم :
- ننه مامانم کجاست؟ اون نمیاد؟!
جوابم را نداد، اما بلا فاصله کف دستش را درون کیسه ای که هممسیر خود آورده بود فرو کرد و اندکی بعد وقتی کف دستش را خارج می کرد چادر سفید مولینم در کف دستانش بود. همانچادری که یادگار بابا بود، همان که وقتی خطبه ی عقدشان را می خواندند روی سرش انداخته بودند.به سرعت چادر را گشود و دشتی از گل های زنبق لاجوردی و بنفش در میان هاله ای از مخمل سفید خودنمایی کرد. بوی عطر قلب انگیز مادرم و بوی دست های مردانه ی بابا یک مرتبه با هم در آمیخشتابزده و در فضا پیچیدند. چشمانم را بستم و میل داشتم باور کنم که هم مولین و هم بابا هر دو آنجایند؛ آنجایی که دختر خرد و بی پناهشان حضورشان را سخت باور داشت و مانند هزاران دختر دیگر که به خانه ی بخت می روند، محتاج دعای خیر پدر و مادر بود. در حالی که چادر را روی سرم می انداخت اظهار کرد:
- مبارکباشه ننه.
اینو مامانت فرستاده، چادر بختشه نشونه ی سفید بخت بودنته، همیشه آرزو داشت وقتی عروس می شی این چادر روی سرت باشه.
بار دیگه کف دستش را درون کیسه اش برد و این بار یک جعبه ی کوچک میان کف دستش بود.در آن را باز کرد، خودش بود! گوشواره ی مادرم!همان که یادگار مادر بزرگم بود…
یادم رسید همیشگی می اضافه کرد:
“شب عروسیمون بابات خودش با کف دست های خودش یادگار مادرشو تو گوشم انداخت”
پدرم آرزو داشت بعد از مادر من گوشواره ها را در گوش بیندازم. گوشواره در میان دستان آمنه دیلینگ دیلینگی کرد و بر گوشم آویخته شد. صدای دیلینگ دیلینگش موسیقی غم انگیز لحظه های تلخ یتیمی ام شد. نامیل داشته اشکم سرازیر شد .عاقد شروع به خواندن خطبه ی عقد کرد. بله را که اضافه کردم مشتی از نقل های رنگارنگ آمنه بر سر و رویمان پاشیده شد. او کل می کشید ، کل می کشید می گریست و مجدداً کل می کشید…
چقدر زیبا پیوندمان شکل گرفته بود! حلقه هایمان را نرم در انگشت یک دیگر جای دادیم و بعد سرو با کف دستانی که از شدت هیجان می لرزیدند چادر روی سرم را برداشته و آنقدر جذاب و عمیق به تماشایم قرار گرفته و خواند:
“خمی که به ابروی شوخ تو در کمان انداخت
به قصد جان منِ زار ناتوان انداخت
به یک کرشمه که نرگس به خود فروشی کرد
فریب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت
شراب خورده و خوی کرده کی شدی به چمن
که آب روی تو آتش در ارغوان انداخت”
آمنه بهشدت زود رفت . برای آخرین بار پیشانی ام را بوسیده و برایم خوشامگاهختی میل داشت و سرانجام راهی شده بود، با رفتنش مجدداً کوهی از بیقراری بر دلم فشار آورد. سرو با دلواپسی شاهد دردی بود که در دیدهان غم زده ام پمشاهده کرد وارد شده بود؛ولی نمی تمایل داشتم، ابداً نمی میل داشتم سرو من متوجه ی غم هایم باشد؛ تنها می تمایل داشتم آنچه را که از آن ساعت و تا آخرین ساعات زندگی ام با اوست جز خوشحالی و مسرت هیچ نباشد.سوار ماشین شدیم. مظفر می راند و ما هر دو در صندلی پشت مانند دو کبوتر با سرهای سر مست از باده ی محبت سر در میان بال یکدیگر فرو کرده بودیم. اماعصر را تا انتها طی کردیم و به آخر آن رسیدیم،تجریش و ولیم زاده صالح.
شام شامگاه عروسی مان کاسه ای آش دوغ و نان داغ و کباب کوبیده بود. وقتی برگشتیم، دیگر کسی نبود، همه راهی شده بودند. سهیلا و بابا میرزا بسیار سریع وسایل را جمع و جور کرده و اتاق به شکل و وضع سابق بازگردانده و رفتند. مظفر بی نهایت برایمان آرزوی خوشامگاهختی کرده و او نیز رفت. من مانده بودم و تنها شریک راه پر آشوب حیات ام و یادگار ای جذاب از جاودانه ترین شامگاه زیستن ام، مردی قد بلند قامت که در ورای نور کم رنگ شمعی که در کنار تخت به آهستهی می سوخت عاشقانه کمک می کرد تا لباسم را از تن خارج کنم.
سردی بی حدی در میان لرزش کف دستانش خانه کرده بود که حتی عطش شوق وجودم نیز نمی توانست از سرمای بیکران وجودش بکاهد.
بی اختیار نگاهانم را بسته بودم تا باور نکنم سرو من، در انتهای شبی که بی شک دلرباترین شامگاه زندگانیش می بود تا آن حد دچار ضعف و سستی باشد .همانطور که پشت سرم ایستاده و کف دستانش از دو طرف چون پیچکی دورادور وجودم را احاطه کرده بود، سرش را به سمت سر شانه های برهنه ام متمایل کرده و لب هایش را عاشقانه به گودی میان شانه و گردنم روانه کرد و من در شرم دخترانه ام دستانم را بر روی بررسیده ترین قسمت هایی از بدنم که همچنان رو به برهنگی رفته بود گذاشته و با همان شرم مخصوص، وجودم به شدت می لرزید. تماس پیکرش را احساس می کردم و بدون اینکه حتی جرات کنم بازگشته و به پشت سرم نگاه کنم درون بسترم خزیدم و خودم را درون ملحفه پیچیدم؛ سرو ولی بدون هیچ شرمی همانگونه برهنه روی لبه ی تخت قرار گرفته بود. سپیدی پوست بدنش، پیچش تو در تو و برآمده ی عضلاتش دقیقا مرا یاد شامگاهی می انداخت که در برابر عوری او لرزیده و نگاهانم رابسته بودم؛ با خودم در ذهنش گذراندم این مرد که امشامگاه در کنار من است تا ابد سهم دل عاشقم خواهد بود. این مرد روزگارگاری مردانگی را بر من تمام کرده بود و امشامگاه ابداً روا نخواهد بود آنی را که حق مسلم او می بود را بی رحمانه از اودریغ کنم. من آن شامگاه تمامی جسم و جانم را به پای دلدادگیی می ریختم که در بیکران وجودم رسوخ و در تک تک سلول هایم نفوذ کرده و در من ریشه دوانده بود. با عشق او به بی نهایت رسیده بودم، به منتهاالیه آرزوهایم!… همان جا که دیگر با وجود او آرزویی برایم نمی ماند. با او کامل می شدم، مانند یک زن وظیفه شناس و عاشق از جایم برخاستم، ملحفه را کنار زدم و در آغوشش کشیدم. بوسیدمش، سخت بوئیدمش؛ عطر ویرانگری که بی محابا از وجودش، از زوایای تنش، از میان حفره های بینی و جاده تنفسی اش زبانه می کشید دیوانه ام می کرد!من آن شامگاه سهم مطلق او بودم. خودم را به او بخشیدم.شمع نیم سوخته ی کنار تخت به انتهای سوختن خود رسیده بود. چشمکی زد و دود کمرنگی از فتیله ی سوخته کشیده شد ، دود پیچ و تابی خورد و به هوا خاست، شمع خاموش شد ولی عطشی که در وجود ما بود هر دم بیشتر شعله ور می شد و زبانه می کشید.ما رسیده بودیم برای خودسوزی، برای اینکه پروانه ای شویم که در مسلخ آتش پرها به آتش بسپاریم، می سوختیم و خاکستر می شدیم و دم بر نمی آوردیم. رسم دلدادگی بازی را نیز عاشقانه به جا آوردیم.
فردا صبح وقتی نگاه گشودم هنوز در آغوشش پرسه می زدم، آغوشی که با وجود سردی اش هیچ گاه به منحس سرد بودن را نمی داد. او خوابیده بود و من به مرور خاطرات اولین شبی که با او داشتم می پرداختم. نگاهش کردم. چشمانش هنوز بسته بود و او با نگاهانی بسته جذابتر می نمود. احساس درد و سوزشی سخت و پس از آن ضعفی شمتوجه شد و مفرط بر چهارچوب بدنم رخنه کرده بود. یادم رسید تقریبا تمام طول شامگاه گذشته را در عمق تنهایی و دردی که کشیده بودم گریسته بودم و سرو هم پا به پای من گریه کرده بود و در اوج گریه های بی امانش هزار بار مرا بوسیده و هر بار ملتمسانه طلب عفو و بخشش می کرد به او اظهار کردم:
- عزیزم چرا گریه می کنی؟
باور کن درد ندارم!
می تمایل داشتم بگویم، آنچه که در وجود ناآهستهم می بینی تنها لذت از درد است! تو امشامگاه تمام جهانی دخترانه ام را گحرکت کردی و در عوض جهانیی زیباتر به من بخشیدی، دنیایی که در آن احساس بزرگ بودن و به کمال رسیدن دارم؛ اینکه حالا دیگر احساس می کنم یک خانم تمام عیارم، یک زن که کلمه ی شوهرم را دلنشین تر به زبان می آورد! طوری شده ام که احساس می کنم هزاران بار بیشتر عاشقت هستم ! اگر تا دیروز هر دقیقه دلتنگت می شدم، از امروزگار در هر ثانیه اش مشتاق دیدارت هستم. دلم می خواست مدت متوقف می شد و من همینطور تا ابد در آغوشت باقی می ماندم. آخ سرو!سرو مهربانم ! اگر بدانی تو با من و با دنیای من چه کردی؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن