نگاه خسته ام از همان جا ،میان تختی که تن خیسم را میانش رهانیده بودم غریبانه حول اتاقی که خالی از او بود می چرخید و نبودنش را فریاد می کشید. آخرین نگاهم را به صفحه ی گوشی که شارژش هر لحظه رو به اتمام بود انداختم؛ انگار چشمک می زد و می گفت :
– کشیده شو دختر ، او هرگز نخواهد رسید…
لااقل تا زمانی که تو اینجایی ابداً نخواهد وارد شد؛برخیز و برو.
دردمندانه برخاستم و یک بار دیگر به در، پنجره ، دیوارهای تیره ، تخت یک نفره ی چوبی ، میز کوچک و تنها ,یک صنقلبی و حتی به فرش مندرس زیر پایم نگاهی انداختم!
این ها تنها دارایی های سرو در این دنیا بودند که آن ها را هم از او ربوده بودم!آنها را به من واگذار کرد، قلب پر خونش را برداشته و در حالی که می راهی شد آخرین نگاهش طوری بود که انگار می گفت خیال باز گشت ندارد. از خودم بدم می وارد شد…
چه طور به خودم اجازه داده تنها متعلقاتش را غصب کنم و حال قلبشوره ی فقدانش ، نبودنش را داشته باشم؟!
بیشتر از آن تحمل سرزنش های وجدان ناملایمم را نداشتم پس از جا برخاستم. لباس های خیس و نمدارم را از تن خارج کردم و یکی از آن لباس هایی را که آمنه داخل ساکم گذاشته بود را برداشتم و تن کردم. لباسهای خیس را هم همانطور نمدار داخل ساک فرو کردم و کف دستم باری دیگر با گرمای شالی که درونش بود تماس پیدا کرد… شال را برداشتم ، قشنگ بود و گرم!سرو را می دیدم که کشیدهای گردن ستبرش پیرایه ی آن می شد…
شال را روی سینه ام گذاشتم و بوئیدم… عطر گردن سرو را احساس کردم!
بر گردنش بوسه ای زدم گفتم:
– عزیز زیبام سرو،چقدر بهت می آد! بهترینم مبارکت باشه.
شال را همان جا روی تختش گذاشتم؛ ساک را برداشته و به سرعت از اتاق خارج شدم. آقا میرزا را متوجه شدم داشت تلفنی با شخصی حرف می زد؛ حرفش به پایان رسیده بود اما گوشی هنوز در کف دستش بود. تا دیدهش به من افتاد گوشی را به سمتم گحرکت کرد وبیان کرد:
– دخترم خوب شد خودت اومدی ، وگرنه باید این همه پله رو می اومدم بالا…
درک کردم مخاطبش سرو بوده و احتمالا حامل پیامی از سوی او بود؛ فقط نگاهش کردم؛ ادامه داد.
– آقای افخم بود؛بیان کردن بهتون خبر بدم امشامگاه نمیان.
خنده ی تلخی میهمان لب های خشکم شد. آقا میرزا عمیق تر نگاه می کرد، انگار متوجه ی دردی که می کشیدم می شد. اضافه کردم:
– متشکرم آقامیرزا.اگه می شه لطف کنید به آقاتون خبر بمتوجه شد نیازی به فرار نیست! بهش بگو ماهی خودش راهی شد ،لازم نیست از خونه ی خودش فرار کنه می تونه امشامگاه تو اتاق خودش بخوابه.
وقتی که پیرمرد دلواپس چند قدم به طرفم وارد شد درنگ نکردم…دیگر حوصله ی دلواپسی های میرزا را نداشتم…
به سرعت راه افتادم، چند بار از پشت سر آوایم کرد ،نفسم را سخت در سینه ام حبس کردم و مشت هایم را به شدت گره کرده و فشردم. فشار دندان هایم که آنقدر سخت بود که نمی خبر داشتم آیا می تواند جلوی بغض کشنده ام را سد کند یا نه!و دیدهم را نیز به روی همه چیز بستم… فقط راهی شدم… آنقدر که ناتمایل داشته یک بار دیگر خودم را روی پل عابر پیدا کردم!
تنها بودم…سرو نبود…
انگار که هیچ وقت نبوده!
فقط من بودم و تنهایی و مشتی خاطرات در به در!
یادم آمد که اامان بار روی همین پل بود که در آغوشش تاب خوردم، که برای اولین بار سرم را آنقدر محکم و بی شرمانه روی سینه اش فشرده بودم، که تمنای گوش دادن صوتی قلبش را داشتم، هنوز به نیمه ی راه پل نرسیده بودم که ایستادم…
صدایی از باقیمانده ی شارژ موبایلم پر می کشید که بی اختیار مرا به توقف کردن ،به ماندن ، نرفتن وا می داشت.
نوایی از درونم بر می خاست و می اظهار کرد:
– خودشه ، این سروبده!
می خواد که بمونی…
می خواد که نری!…
تمام نیرویم صرف حرکت انگشتان و خیرگی دیدهانم می شد که تمولی در وجود گوشی که در کف دستم بود خلاصه شد…
سرو نبود ،سهیلا بود!
آهی کشیدم و جواب دادم؛ آنقدر آهم غلیظ بود که قبل از سلامم به گوشش رسید. مثل همیشگی دلواپس شد و جویا شد:
– ماهی چطوری ، حالت خوبه ؟ خوبی؟
– ماهی چه طوری؟ حالت خوبه ؟ خوبی ؟
این روزگارا هر کی ماهی رو می بینه همینو می پرسه!
نه سهیلا خوب نیستم ، اصلا خوب نیستم!
– ببینماتفاقی افتاده؟
انگار حالت خوب نیست…
تورو خدا می میرم از دلواپسی بگو چی شده ؟
– آره سهیلا بسیار اتفاقا افتاد…اتفاقات بد!
خیلی تنهام سهیلا!
بهشدت درد دارم!
تو رو خدا بیا!
– داری گریه می کنی ؟
ماهی تو گریه می کنی؟!
– نه همینجوری ، فقط یه کم قلبم گرفته بود.
– تو الان دقیقا کجایی؟
– بالای پل عابر ، روبه روی هتلی که سرو اونجاست.
– خیل خوب منم دیگه رسیدم تهرانم. همونجا باش میام دنبالت.
شارژ موبایل تمام شد…
گوشی را داخل ساک انداختم و ساکم را یکگوشه بالای پل گذاشتم و روی آن جای گرفتم…
هوای آن بالا کمی سرد بود ،خودم را مچاله کرده و محکم به میله های پل تکیه زدم.
قلبم به حال خودم می سوخت…
چه دردناک که روزگاری متوجه شوی چقدر قابل ترحم شده ای!
آنقدر که قلبت به حال خودت به درد آید!…
چشم دوختم، آن پل تنها سر پناهم بود؛
منی که روزگارگاری نهچندان دور تک گل جذابی باغچه همایون بودم…
در آسمان باغچه یک تک ستاره بیشتر نبود…که ماهی بود!
آخ ماهی ماهی…چه طور کارت به این گوشه ی دنیا کشید؟
چرا امروز آنقدر تنهایی، آنقدر درمانده وحقیر؟
مسیر اشکی گرم را روی گونه ام احساس کردم؛من از نگاهان خودم شرمنده بودم! من از دل زخمی واز تن رنجورم شرم داشتم که چگونه همه ی وجودم را به بازی با روزگارگار تجهیز کردم و رفته بودم که قله ی عشق را فتح کنم!
کدام مسیر را اشتباه رفتم؟
کجای کارم اشتباه بود؟
مغضوب کدام لعن و نفرین شده بودم؟
من در آن لحظه ،حتی ظلمی را که به بهادر کرده بودم را در ذهنم مرور کردم…هزاران بار مرور کردم و با خودم گفتم چرا نتوانسته بودم او را ببخشم؟
چرا فکر کردم بخشیدن آنقدر سخت است و امروز ،در حالی در نقطه ای در این جهان به این باور تلخ رسیدم که خودم محتاجانه در تمنای بخشش بودم!
سوز سرمایی جان گداز از ورای میله های قطور آهنی در تماس با جسم ناتوانم وارد تک تک سلول های بدنم می شد.دچار یک نوع سستی و رخوت می شدم.
حتی آن همه سرما هم نمی توانست سوز جانسوز دلم را اتفاء کند.دیدهانم را روی هم گذاشتم، آنقدر خسته بودم که ندانستم چه مدت را در همان حال گذشته بود که با گرمای بیش از حد کف دست های نوازشگر سهیلا به یکباره چشمانم گشوده شد.درست روبه رویم قرار گرفته و صورت یخ زده ام را نوازش می کرد. بی اختیار خودم را در آغوشش رها کردم…
دلم عجب هوای یار کرده بود!
یار مهربانم مثل همواره کوهی شد گرمِ گرم! پر از حرارت!
خودم را به آن تل پر جذبه و هستی بخشِ گرمازا چسباندم و گرمای بی حدش تا عمق جان دردمندم نفوذ کرد.
نوازشم می کرد و مرتب می بیان کرد:
– الهی سهیلا بمیره!
این چه حال وروزیه دختر؟
تو با خودت چی کار کردی؟!!
نالیدم…در آغوشش نالیدم و گریستم. کمکم کرد، زیر بغلم را گراهی شد و از جا قد بلندم کرد. با کف دست دیگرش ساک را نیز برداشت و در آنحال اضافه کرد:
– دیگه از این به بعد پیش خودم می مونی . دیگه نمی ذارم هیچ کس ناراحتت کنه.
گرمای مختصری که از میان شومینه برمی میل داشت ،آرامش و سکوت مطلقی که فقط خاص یک حریم امن ، یک منزل ی مطبوع و زندگی آهسته بود، هدیه ای بود که آن روز از طریق سهیلا ارزانی ام شد.
آن خانه بوی منزل ی خودم را می داد؛منزل ای که هر چیزی که از او داشتم کم کم در ذهنم رنگ باخته و دیگر هیچ چیز از او در ذهنم باقی نمی ماند.
پس از یک دوش آب گرم قلبچسب در حالی که یکی از لباس های سهیلا در تنم بود، کنار شومینه قرار گرفتم. موجی از گرمایی قلبپذیر بر صورتم تاخت و صوتی آمنه هممسیر با آن موج روح نواز در گوشمپیچید.
” آهای دختر!خوب موهاتو خشک کن خدایی ناکرده سرما نخوری”
بغض غریبی در گلویم چنبره زده بود.حتی از آمنه هم دیگر خبری نبود!
با خودم گفتم:
– آمنه قولت رو فراموش کردی؟
قرار بود بهشدت زود بیای دنبالم پس چی شد؟!
چی شد که فراموش کردی ماهی هیچ وقت عادت نداره جایی غریب بخوابه؟
چرا یادت رفت ماهی عادت داره فقط سرش رو روی بالش خودش بذاره تا خوابش ببره!
سنگینی یکپتوی نازک را روی دوشم حس کردم؛ سهیلا در حالی که پتویی را روی دوشم می انداخت بیان کرد:
– خوب خودتو بپوشون هوا این روزگارا بد دزدی شده.
این اصطلاح آمنه بود، با شنیدنش کمی خنده ام گحرکت کرد و با همان مقدار لبخند اندک گفتم:
– سهیلا از کی اینقدر زود بزرگشدی؟
چه حرف هایی بلدی!
درست شامگاهیه مولین ها!
خندید وگفت:
– تو هم اگه جای من بودی و توی شرایط من قرار می گراهی شدی، مجبور بودی که بهشدت جلوتر از سنت بزرگ شی.
حیات تو خونه ای که هیچ وقت مادری توش نبود…
جدایی مولین و بابام و حرکت کردن مادر و ماموریت های کاری بابا…
بزرگ شدن با دوتا پسر تخس و شیطون که دائم تو سر وکله ی هم می زدن…
همه ی این ها به کل احساسات دخترانه و بچه گونمو توی همون وقت کودکی از بین برد.یه وقت نگاه باز کردم متوجه شدم هم مادرم هم پدر هم برادر و هم خواهر .
کنارش حرکت کردم و خودم را سخت به او چسباندم.
– تازه اگه منو هم حساب نکنی!…
منم کلی واست دردسر ساز بودم،کلی اذیتت کردم. به خدا که اگه تو نبودی سهیلا ماهی بسیار پیش تر از این ها از پا افتاده بود.
برگشت ودر حالی کهپیشانی ام را می بوسید بیان کرد:
– الهی برات بمیرم!
توی این چند روزگاره چه اتفاقاتی برات افتاد که من بی خبر بودم!
ای کاش پام شکسته بود نحرکت کرده بودم!…
– خدا نکنه سهیلا!!
اگه بدونی چه ها که نکشیدم!…
اون اکبر آقای حرومزاده رو بگو!…
به خدا اگه اون شامگاه بهادر نبود من تا امروز قطعا مرده بودم!
چهره اش شبیه وقت هایی شد که عمیقا و متفکرانه می اندیشید.کمی ساکت شد و بعد از کمی اندیشه وتفکر اظهار کرد:
– ماهی ، تو چرا اون شامگاه لعنتی از سرو کمک نمیل داشتی ؟
چرا بهادر؟
-نمی دونم سهیلا…به خدا نمی دونم! همین جوری فقط احساس کردم بهادر…
..
ادامه ندادم و سکوت کردم.
سهیلا ادامه داد.
– زیرا فکر می کردی بهادر قابل اطمینان تره ، در ذهنش گذراندی بیشتر از هر کس می تونه تکیه گاهت بشه،بهش فرصت تکیه گاه شدن رو دادی، کاری که هیچ وقت با سرو نکردی!فرصتی که بهش ندادی هیچ ، بی اعتمادیت رو نسبت به کسی که ادعای عاشقیشو داشتی ،اونی که به عنوان یه حامی ، یه پناه تا آخر عمرت باور داشتی رو ازش گرفتی.
می دونی ماهی؟!
سرو یه جورایی حق داره، تو غرورشو لکه
دار کردی،مردونگیشو زیر سوال بردی، بهش دروغ اضافه کردی، و بدتر اینکه یه جورایی بهش نارو زدی!
اونکه بارها ازت میل داشته بود بری…
دلیلشم پرواضح بود؛ می اظهار کرد شاید نتونه تکیه گاهت بشه.
ولی تو خودت اون باور رو تو وجودش به وجود آوردی، بهش ماهیت دادی ،اعتماد به نفس دادی…
و درست موقعی که باورهاش جوونه می زد یه تبر برداشتی و به ریشه اش زدی!
باز دم اون بهادر گرم بابا خوب مردی رو تموم کرد!…
این وسط دمش گرم… با دروغی که اضافه کرد حداقل اتفاقی که نیفتاد ،مرگ باورهای سرو بود.
زیر گریه زدم و در همان حال ملتمسانه اضافه کردم:
– اشتباه کردم سهیلا، اشتباه…
اما دوست من تو بهم بگو برای جبران اشتباهم چی کار کنم؟
چیکار می تونم بکنم که به بار دیگه سرو مال من بشه…که ببخشه منو؟
– بهش مدت بده ماهی.
اون الان مثل یک موجود زخم خورده است. بذار خودش رو پیدا کنه و زخم هاش التیام پیدا کنه .
گذشت مدت خیلی از مسائلو حل می کنه.
– نمی تونم سهیلا به خدا نمی تونم!
طاقت ندارم…
می ترسم دووم نیارم و بزنم یه کاری کف دست خودم بدم!
نمی تونم منتظر گذشت مدت بشینم و امید داشته باشم که خود به خود همهچیز حل می شه.
اخمی کرد و با عصبانیت گفت:
– پس پاشو همین فردا صبح برو پیشش. برای صدمین بار چمدونش رو مرتب کن!
لباس هاشم بشور!
یا نه اصلا این بار بهتره لختش کنی ببری حموم خودشم بشوری!!
آخ دختر آخ دختر! تو فکر می کنی سرو واقعا به مرتب بودن چمدونش، به شسته شدن لباس هاش نیاز داره ؟!
نه ماهی سرو به یه چیز ورای این ها نیاز داره…
اون محبت تو رو داره ولی اعتمادت رو نه، به اون اعتماد بده ماهی، بذار باورش بشه اونم یه مرده!
گریهکردم… حتی شمشاهده کرد تر از قبل!
نالیدم و گفتم:
– می رم باهاش حرف می زنم. خطایی روکه کردم رو می پذیرم و ازش می خوام یه بار دیگه ببخشه منو…
اگه لازم باشه به پاش می افتم و یه فرصت دیگه می خوام…
اما ولش نمی کنم سهیلا.نمی تونم ولش کنم… منبدون اون می میرم!
اشک های روی صورتم را با کف دست هایش تند شتابزده پاک کرد و در همان حال که صورتم را غرق بوسه می کرد ، بیان کرد:
– هر کاری رو که فکر می کنی درسته همون رو انجام بده. اون کاری رو که لایق عشقته رو بکن.
برای پس گرفتنش تلاش کن.
حرف های سهیلا مثل همیشگی مرحمی بود بر قلبم
آهسته کنار هم دراز کشیدیم، یک لحظه برگشتم و عمیق نگاهش کردم؛ آن نگاه یک باره انگار دشنه ای شد و در دیدهم فرو رفت. دلم نمی خواست باور کنم که سهیلا هم به زودی می رود، که او هم راهی شدنی است و حیات بدون او بر من بیچاره چگونه خواهد گذشت…
چشمانم را بستم، نمی تمایل داشتم هیچگاه و تا ابد شاهد هیچ حرکت کردنی باشم. آن شامگاه باورم شد که با نگاه بسته هم می شود گریه کرد!
برگشت و به سمتم غلتی زد ،اشکم را که دید کلافه شد واضافه کرد:
– توباز هم گریه می کنی؟!
برای دلتنگی سرو گریه میکنی؟
قلبم می تمایل داشت می اظهار کردم :
– نه دوست من… اینبار رو فقط به خاطر تو گریه می کنم !
می ترسم سهیلا!
وحشت دارم از وقتی کهنگاهامو باز کنم و ببینم که تو هم نیستی!که تو رفتی! پس بذار با این دیدهای بسته همونطور که تماشات نمی کنم گریه کنم…
– سهیلا تو تا حالا عاشق شدی؟اصلا می دونی عاشقی چیه ؟
چه جوریه ،چی کار می کنه باهات؟
می دونی محبت، شبیه یه خواب گرم و شیرینه پر از گیجی و بی فکری!
اونقدر که گاهی فکر می کنی شامگاهیه آدم های روانی شدی!
حالتی رو به وجود میاره که گاهی انسان رو حتی از محبت عادی کردن خارج می کنه…یهو می بینی شروع کردی به محبت های غیر عادی، مثل همین مرتب کردن چمدون! تا حدی که باعث می شه کم کم خواب و خوراکتم فراموش کنی…انگار یه جامشراب تو کف دستته که هر چی می نوشی سیر نمی شی!
گاهی به شدت عذاب می کشی، ولی این حس سیری ناپذیری رو دوست داری…
یه جوری دیونه وار دوستش داری!
در عوض یه نوع حس تعهد و یگانگی رو درونت ایجاد می کنه ،طوری که حاضری از همه چیز بِبُری و فقط کاملا متوجه ی اون باشی!
عشق یه چیزی شامگاهیه، بیماری ، مرض و ناخوشیه ، ولی من معتقدم دلدادگی یه موهبته؛ یه هدیه ی زیبا و آسمونی که هدیه است از طرف خالق!
حتی با اون عاشقی خدا رو بیشتر می شناسی و حضورشو بیشتر باور داری. تو با عشقت به خدا نزدیک تر می شی.
ببین سهیلا من نمی دونماینچیزایی رو کهمیگم برات معنایی داره یا نه ولی لااقل بهم بگو من هنوز کاملا دیوونه نشدم ! خوب سهیلا ، سهیلا…..
– واییییی ماهی ماهی!
یه ساعته همینجور دای بغل گوشم ور ور فکتو می جنبونی!!
خوب دختر کر نیستم که!یه خورده برو اون ور تر انقدر مثل کنه بهم نچسب!!
انقدم محکم هر چند دقیقه یه بار با آرنجت نکوب تو پهلوم…
– خوب می خوام نظرتو بدونم ، ببینم نظر تو در مورد محبت چیه؟
– من در حال حاضر جز به خواب به چیز دیگه ای فکر نمی کنم.
در ضمن نظری هم راجب عشق ندارم.فقط انقدر می دونم که خوابم میاد ، خسته ام ماهی ، می خوام بخوابم تو رو خدا برو تو هم بگیر بخواب .
با قلبخوری کمی از او فاصله گحرکت کردم و اضافه کردم:
– خوب بگو نظری ندارم ، اطلاعاتم در این زمینه کافی نیست .خوب طبیعیه تو تجربه ای هم تو این زمینه نداشتی…
حالا چرا قلبخور می شی ، الکی خواب رو بهونه می کنی!
همانطور که پشتش بهم بود متوجه شدم که گفت:
-واژه ی عاشقی از عاشقیه میاد؛دلدادگیه یه واژه ی عربیه، همون گیاهیه که در زبان فارسی ما به معنی پیچکه که به هر چیز که میرسه دور اون می پیچه…بیشتر دور گیاهان دیگه می پیچه؛اونقدر سخت که تا ابد اون رو محصور و محدود و کاملا در اختیار خودش قرار می ده.
دلدادگی یه همچین چیزیه، کافی بود ؟یا بازم توضیح بدم؟
با تعجب بیان کردم:
– واییییی سهیلا تو این تعبیر دلنشینو از کجا بلد بودی؟ از کجا انقدر قشنگ عشقو می شناختی و رو نمی کردی؟
کلک!ببینم سهیلا بهم نگو که تو هم از عشق یه چیزایی حالیته ، نگو تورو خدا نگو که هیچگاه باور نمی کنم!
برگشت یک طور دلنشین در سیاهی شامگاه نگاهم کرد.موهای فردار و سیاهش را که روی شانه هایش پخش شده بود را کنار زد وگفت:
– چیه ؟ یعنی به من نمیاد عاشق شده باشم؟
حق داری اگه تو هم باور نکنی! شرایط زیستن سخت من بهم هیچ وقت فرصت عاشق شدن رو نداد. من میون سه تا مرد بزرگ شدم و عواطف زنونم از یادم حرکت کرد و بیشتر شبیه بابا و دوتا برادرم شدم، بیشتر حس مردونگی داشتم ،حس قوی بودن ، اینکه وقتی یه جایی یه مردی رو متوجه شدی که احساس کردی یه کوچولو قلبت براش لرزید فورا غرور خشنتو به رخش بکشی… طرف کم بیاره، دو پای دیگه هم قرض بگیره بذاره بره!
ولی باور می کنی ماهی؟…
منم یه بار عاشق شدم… بسیار دردناک بود!
از چیزی که بهش فکر نکنی، عشقی که بهش اعتقادی نداشته باشی، حسی که یه عمر ازش فرار کردی و بهش پا ندادی یه مرتبه بی خبر و یهویی سراغت بیاد؛ کف دستشو فرو کنه توی دلت و شروع کنه قلقلک دادن. اونوقت تموم حس های بد وخوبی که داری با هم قاطی شه .
با تعجب گفتم:
– کی؟ کی سهیلا ؟
هیچ وقت بهم نگفته بودی ! اون کی بود ؟ اون مرد کی بود تو رو خدا بگو می خوام بدونم!
آهی کشید ،دوباره پشت کرد و اظهار کرد:
– ولش کن بابا عمر اون قصه ی کوتاه دیگه تموم شد…بهشدت وقته که تموم شد.
بازویش را چسبیدم واظهار کردم:
– باید بگی!یالله بگو ! اون مرد کی بود ؟
من متوجه شده بودمش ؟ می شناختمش؟
بین دو حس گراهی شدار شده بود؛حس اظهار کردن و نگفتن ؛که اگر نمی گفت شاید تا آخر عمر زیر فشاری که بر دلش وارد می شد عذاب می کشید و اگر می اظهار کرد زیر بار شرمش نابود و فنا می شد. فقط گفت:
– عشق دوستم بود ، یکی از بهترین دوستام ، قرار بود با هم ازدواج کنن . ناتمایل داشته شدم رابطه ی یه عشق…
نمیدونم چه طور شد که حس کردم دوستش دارم،خیلی زیاد!
انقدر بد شده بودم که آرزو می کردم ای کاش اون عشق یه روزگار تموم بشه ، اون پسر بشه سهم دل عاشق من!
بسیار مبارزه کردم و با خودم جنگیدم ولی وقتی نهایت محبت اونا رو متوجه شدم از خودم خجالت کشیدم، از خودم بدم اومد…
یه سنگ بزرگ برداشتم کوبیدم وسط قلبم اونقدر محکم کوبیدم که آوای شکستنشو ، خورد شدنشو متوجه شدم!
بعد باورم شد که دیگه هیچ وقت دلی ندارم که …….
گریه اش گحرکت کرد، بیشتر از آن ن توانست ادامه دهد.دلم برای او و برای عاشقی نافرجامش می سوخت. از همان پشت سر کف دست انداخته و بغلش کردم، موهای فرفری اش را بوسیدم ؛موهایش بوی خوبی می داد. اضافه کردم:
– حالا اون دوستت ، اونا بالاخره به هم رسیدن؟
دماغش را بالا کشید وگفت:
– نه، هیچ وقت.
– پس تو یه فرصت مجدداً داشتی سهیلا…
چرا بعد از جداییشون سعی نکردی؟
چرا ناامید شدی؟
چرا انقدر زود از عاشقیت دیده پوشیدی؟
نالید و اظهار کرد:
– به خاطر دوستم…
می دونی ماهی اونو خیلی دلبسته شدم…
با خودم فکر کردم دیدم اگه قراره به واسطه ی رسیدن به اون عشق دوستمو از کف دست بدم حیاتم سیاه تر از اونی می شه که عشقمو از کف دست داده باشم.
من دوستمو بسیار عاشق شدم ماهی…
من تو رو بسیار عاشق شدم،بسیار…
سرش را تا ته زیر پتو فرو برد و های های گریست. دلم از جا کنده شد!های هایش پتکی بود که بر جانم می کوفت. هنوز هم باور نمی کردم، با خودم اضافه کردم:
– ماهی احمق اشتباه کردی!
درست نمتوجه شدی!
جواب سوال هایم در یک کلمه خلاصه می شد…
سرم را نزدیکی سرش پیش بردم، دهانم را کنار گوشش گذاشته و فقط اظهار کردم:
– بهادر؟!؟!
دیوانه تر گریست…هیچ ناضافه کردم… انقدر صبر کردم تا خوب بگرید و سبک شود.
بعد از دقایقی بالاخره سرش را از زیر پتو بیرون آورد؛چشمانش کاملا ورم کرده بود، کمی هم حس خجالت داشت به خاطر همین دست هایش را روی صورتش گذاشت.
در حالی که چهره اش را از من پنهان می کرد اضافه کرد:
– یادته ماهی؟یادته همون شامگاهی که بهم بیان کردی تمایل داشتگار داری نشونیشو بهم دادی و من راهی شدم گشتم و بسیار زود عکس هاشو پیدا کردم و برات فرستادم؟
همه چی از همون شامگاه اتفاق افتاد…
باور می کنی وقتی عکس هاش دونه به دونه جلوی چشام باز می شد…
خدا منو ببخشه!
چرا اون لحظه آرزو کردم ای کاش این بلوند چشم بادومی مال من بود!!
چرا برای اامان بار حس حسادت های زنونه ای رو تجربه کردم که هیچ وقت هیچ شناختی ازشون نداشتم!
حسی که بهم می گفت ، ای کاش این وصلت ابداً سر نگیره…
ولی بعد پشیمون شدم از اینکه حتی یه لحظه نسبت به عزیز ترین دوستم حس خیانت داشتم ! خودم رو لعنت کردم، هر وقت موقعش پیش می اومد مثل اون روزگاری که بهم زنگ زد و می میل داشت واسه تولدت سورپرایزت کنه، نمی دونی چه حالی می شدم!
انگار اصلا برام مهم نبود…همه ی این کارا این قرارا به خاطر شاد کردن توئه…
فقط این مهم بود که می تونستم ببینمش، هر چند کوتاه حسش کنم!
حتی روزگاری که حاج خانوم اومد پیشم… وقتی ازم خواستن بهادر رو پیدا کنم… وقتی باهاش قرار گذاشتم هم هنوز باقیمونده هایی از اون حس توی وجودم بود!
بعد از اون دچار یه نوع عذاب وجدان شدم، با اینکه تو نبودی ،با اینکه حرکت کرده بودی، باز خودم رو لعنت می کردم و از صمیم قلب براتون آرزوی بازگشت و خوشبختی می کردم ،اگه قرار باز گشتی بود .به خاطر همینم هیچ وقت جدایی تون باعث شادی من نشد… بر عکس تموم سعیموکردم تلاش کردم تا دلدادگیتون ادامه پیدا کنه.
اما می دونی ماهی؟
اگه اینارو بهت نمی اظهار کردم تا ابد مثل یه کوه روی قلبم سنگینی می کرد.
می بینی؟منم عاشقی بلد بودم!اما ناشی بودم و به کاهدون زدم ..
منوببخش ماهی.
تنگ تر در آغوشم فشردمش و اظهار کردم:
– چرا خجالت می کشی سهیلا؟
هر دوتای شما برام عزیزید…
اگر می شد، منتهای آرزوم بود.
دیگه چیزی بین ما نبود ، همه چیز تموم شده بود ؛می تونستی ، می تونستی اگه…..
حرفم را قطع کرد، آب دهانش را قورت داد و گفت:
– برای تو تموم شده ماهی ، ولی برای اون هیچگاه!
تا حالا عمیق تو چشاش خیره شدی ؟
دردی رو که تا آخر عمر تو دلشه رو حس کردی؟
با خودت فکر کردی چرا هنوزم که هنوزه حاضر نیست به هیچ قیمتی حلقه ی توی کف دستشو در بیاره؟
چرا به خاطر تو، برای خوشامگاهختیت حتی از جونشم مایه می ذاره؟
به قول خودت هزار تا دروغ زیبا می بافه که سرو رو وادار به موندن کنه. پا می شه می ره پیش سرو ، بر عکس مردای به ظاهر عاشق که فقط ادعای عاشقی دارن و فقط ادای عشقو در میارن…نه برای شاخ و شونه کشیدن و از صحنه خارج کردن رغیب، بلکه برای موندنش و ادامه دادنش، برای حمایت از عشق اون و تشویق کردن به حیات ،برای وادار کردنش به اینکه بمونه وخوشامگاهختت کنه…
نه ماهی بهادر سهم قلب من نیست!
بهادر واسه ی من فقط یه نشونه بود، یه تلنگر به دلم که اگه یه روز یکی مثل تو پرسید عاشقی چه شکلیه بتونم یه توضیحی واسش داشته باشم.
اما ماهی تو هیچ جوره کم نیار ،جلوی این زندگی بی رحم به این جدایی و سردی سر خم نکن!
هر طور که می تونی دنبال محبتت برو و ولش نکن!
برو پیش سرو…اونطور که لیاقتشه عشقتو بهش ثابت کن ،حالا از هر مسیری… نمی دونم…فقط ولش نکن، تنهاش نذار.
بوسیدمش، فقط بوسیدمش و ابداً به او و حسش حسادت نکردم. به پاس آن همه شجاعتش، آن همه ایثار و شکسته شدن دلش، به خاطر اعترافات صادقانه اش که ابراز کردنش برای او قطعا حکم مرگ را داشت بوسیدمش و اظهار کردم:
– دیده خواهرم. دیده م هربونم.حتما می رم همه چی رو درستش می کنم…
وای خدایا زیستنمون چه دلنشین شده بود!
سرو با شروع ماه آینده قرار بود رسما سرکار بره…
فقط یه پله باقی بود!
بهش گفتم قهر کنیم، گفت نمی شه ،گفت که طاقت قهر رو نداره ،تاب جدایی رو نداره …
بهش قول داده بودم ،اظهار کردم فقط یه قهر کوچولوئه، جزو قوانین بازیه، اظهار کردم تو قهر کن، به خدا خودم میام منت کشی!
نمی ذارم این قهر طولانی شه ،نمی دونم چرا اون قهر بالاخره اتفاق افتاد!
چرا انقدر طول کشید!
اونکه اظهار کرده بود طاقت قهرو نداره ،پس چطور تا حالا دووم آورده؟!
فردا می رم سراغش…نه پس فردا روزگار تولدشه!
آخ سهیلا اگه بدونی واسه ی تولدش چه نقشه هایی کشیده بودم!
کلی برنامه ریزی کرده بودم!
دیدی چطور شد ؟!
می رم سراغش برش می گردونم سهیلا…
قسم می خورم که عشقمو از چنگال بی رحم تقدیر یه بار دیگه پس بگیرم.
پای محبت که در میان باشد می بینی هیچ نیستی !
نه بُعد مکان را می بینی و نه طول زمان را!
همه چیز آنقدر تند در وجودت به بوته ی فراموشی سپرده می شود که در نهایت فقط یک چیز است که تنها او را می شناسی… فراتر از او چیزی نمی بینی…کسی را نمی شناسی…حتی اگر باشد هم نمی خواهی بودنشان را باور کنی!
امروزگار قلبم را به دریا زدم، دلی را که روزگاری خود دریایی بود …
به انتظار آمدن امروز تا صبح بیدار جای گرفته و احیای روح وجان کردم، من حتی قرآن برداشته و بر سر و سینه فشردم و هزار بار از خدایم العفو تمایل داشتم!
و همانقدر از سرو برای بخشوده شدن …..
صبح که شد آماده ی رفتن شدم ،راهی شدن و باز ستاندن دل و دینم از دست های نامرد روزگارگار!
مصمم روبه روی سهیلا ایستادم و برای تصمیمی که داشتم هیچگاه ترمتوجه شد نکردم ،فقط بیان کردم:
– سهیلا امروزگار تولد محبتمه. یه جوری که خوب بلدی درستم کن ،یه دونه از اون مانتوقشنگاتم بده بپوشم، طوری که وقتی سرو منو می بینه نشناسدم!
می خوام براش یه ماهی دلبر و تازه باشم!
بهش قول بدم دیگه از این به بعد کاری نمی کنم که غصه بخوره،که اونطور گریه کنه، که قلبم برای هر یه دونه قطره اشکش که اونطور معصومانه می چکید هزار مرتبه پر پر شه!
سهیلا جای گرفت روبه رویم و مداد سیاهی برداشت و آرام روی پلکم کشید. مقداری رژ گونه روی گونه ام پخش کرد و سپس با نوک رژ لبش یه رنگ مات و کم رنگ را هم ارزانی لب های داغم کرد. وقتی کرم پودر را روی صورتم پخش می کرد بیان کرد:
– ماهی ، انگار یه جورایی داغی!
بعد دستش را مهربانانه روی پیشانی ام گذاشت و کمی دلواپس و مضطرب بیان کرد:
– غلط نکنم تب داری!
بیان کردم:
– تو رو خدا ول کن این تب مب رو…
نیگا کن!بهشدت هم حالم خوبه ،دارم می رم مشاهده کردن دلدادگیم!
ملتمسانه دستش را گراهی شدم و گفتم:
– سهیلا دعا کن… تو رو خدا دعا کن سرو منو ببخشه!
به خدا قلبم براش تنگ شده، اونقدر بی تاب و بیقرارشم که حس می کنم حتی نفس کشیدن بدون اون هم برام سخت شده.
چشمانم پر از اشک شد؛با قلبخوری و با نوک انگشتش نم زیر چشمم را پاک کرد وگفت:
– تو رو خدا ماهی خواهش می کنم فقط گریه نکن!
الانه که زیر چشات سیاه بشه ها!…
خیلی سریع خودم را جمع کردم و در آن حال بیان کردم:
– تموم شد ؟
خوب فقط همین ؟
با تعجب بیان کرد:
– بیشتر از این دیگه خیلی شتابزده و زننده می شه .
با اینکه توقع بیشتری داشتم ولی به همان اندازه بسنده کردم .یادم آمد که یک بار که لبم را سرخ کرده بودم سرو بیان کرده بود خیلی زشت شدی!نمی خواستم زشت باشم می خواستم همیشگی برایش زیبا ترین باشم!
قد بلند شدم و شال کشیده و سپیدی را از میان شال هایش انتخاب کردم و روی سرم کشیدم. خندید و بیان کرد:
– آی دختر عروسی نیستا!
– هست هست…ایشالا که عروسی هم می شه به همین زودی!
خودش گفت… بهم قول داد!
فقط یه پله مونده سهیل…
ا حالا ببین می رم چه طور دولیدمو می دزدم .
– خدا کنه ماهی، خداکنه…
مسیر افتادم ،جاده که نه ،انگار پرواز می کردم! بدون ترمتوجه شد و بدون خجالت، بدون وحشت از طرد شدن، از پس زدگی،بدون ترس و دلهره فقط به او اندیشیدم؛و به روزی که سالروزگار ولادت موجودی آن چنان آسمانی و مقدس بود…
دستم را درون کیفم فرو بردم و به باقیمانده ی اسکناس های کهنه ای که آمنه پنهانی به من داده بود نگاهی انداختم. مطمئن شدم که برای خرید زیباترین کیک کافه قنادی که در آن بودم کافی بود یکی از زیبا ترین هایش را انتخاب کردم ،کیکی که شامگاهیه دل بود، یک دل تپل سرخ و آتشین!
ناگهان تبدیل شدم به دخترکی ناملایم که با شوق بچگانه اش پای صندوق اصرار می کرد :
– حاج آقا می شه لطفا بدین با شکلات روی کیکم اسم عشقمو بنویسن؟!
حاج آقا از زیر نگاه نگاهی انداخت و استغفراللهی گفت و بعد روبه یکی از شاگرد مغازه ها کرد و گفت:
– آی پسر!
ببین خانوم چی لازم دارن همونو انجام بدین.
شاگرد مغازه کف دست به کار شد اضافه کرد :
چی بنویسم آبجی؟
– بنویس سرو…فقط سرو خالی… همون کافیه .
در حالی که مشغول بود پرسید:
– سرو، اسمشه؟
– آره اسمش سروبُده. اما شما همون سرو رو بنویسی کافیه.
با اینکه هیچگاه نتوانست آنطور که دلم می خواست بنویسد ولی باز قلبم برای اسم شکلاتی کج وکوله اش هم ضعف می راهی شد. کیک را برداشتم و سرخوشمانه به راه افتادم.
آقا میرزا مثل اکثر روزگارها که روی یک صنقلبی جلوی در هتل می جای گرفت تا دیدهش به من افتاد ریز خندید و از جایش کشیده شد. یادم رسید دفعه ی قبل بر خورد خوبی با او نداشتم. کمی شرمنده بودم و می میل داشتم کم لطفی چند روز پیش را جبران کنم؛ قبل از اینکه حالش را بپرسم با صدای بلند ریز خندید وگفت :
– هایییی ماشالله دختر مبارکه مبارکه!
می بینم شما هم تو این جشن دعوتید!
درست متوجه ی حرف هایش نشدم ، صحبت از جشن و دعوت و از این قبیل حرف ها می زد!
دل را به دریا زدم و اضافه کردم:
– آقا میرزا می شه بپرسم دقیقا چه خبره اینجا؟
در حالی کهچهره اش رنگ ابهام می گحرکت کرد با ناباوری اضافه کرد:
– یعنی خبر نداری بابا ؟
چیزی هم نمی دونی؟
ریز خندیدم واضافه کردم:
– نه به خدا منطورتونو نمی فهمم. از چیزی باید خبر داشته باشم؟
اتفاقی افتاده؟
مرموزانه تبسمی زد و به کیکی که در کف دستم بود اشاره کرد و گفت:
-اون کیک، اونکیک توی کف دستت چی می گه بابا ؟
یعنی شما خبر ندارین؟
نمی دونید امروزگار اینجا تولده؟
کف دست هایم شل شد؛ بیشتر از آن طاقت نیاوردم فورا کیک را یک گوشه روی میزی که در آنحوالی بود گذاشتم و در عین بی خبری صادقانه اظهار کردم:
– نه.
آقا میرزا به خدا من بی خبرم ، مگه اینجا چه اتفاقی افتاده؟
بازویم را گحرکت کرد و مرا سمت گوشه ای ساکت کشاند و در همان حالت در حالی که آهنگ صوتیش را کاملا آهسته کرده بود طوری که انگار می تمایل داشت به طور پنهانی و محرمانه حقیقتی را برایم فاش سازد اضافه کرد:
– امروز تولد سروه….یعنی خبر نداشتی؟
– چرا ، چرا اینو می دونستم ؛اما از اینکه امروز قراره براش جشن بگیرن…والله یه خورده جا خوردم آخه….
نگذاشت ادامه دهم فوری پرید وسط کلامم واضافه کرد:
– آره آره بابا خودمم می دونم سرو اینجا کسی رو نداره ،اما دیروز یه مرتبه داییش اومد.
با تعجب سؤال کردم:
– دایی فرخ؟
ابروهایش را گره انداخت واظهار کرد:
– می شناسی مگه؟
– آره آره یه چیزایی در موردش می دونم. ولی راستش تا حالا ندیدمش.حالا چه طور شده یه مرتبه ، یکبارهی….
– آره دیروزگار داییش بی خبر همراه دخترش اومدن هتل، یه چند وقتی بود که سرو حال درست وحسابی نداشت، اما خوب شد که اینا اومدن، انگار با متوجه شدن داییش یه تکونی خورد…
بالاخره از اون اتاق لعنتی زد بیرون.
الانم سه نفری رفتن بیرون ،قرار بود مهمون داییش باشه ،راهی شدن برا ناهار ،وقتی هم که می رفتن دختره اومد پیشم سفارش یه کیک درست وحسابی داد. قراره امروزگار براش جشن بگیرن.
خاموشی کرد، اما سکوتم را که دید متعجب شد و دوباره پرسید:
– یعنی جون آمیرزا خبر نداشتی ؟
بغض را مخفی کرده واظهار کردم:
– نه به خدا آقا میرزا!
می دونستم امروزگار تولدشه…می تمایل داشتم سورپرایزش کنم…
ولی انگار قبل از من یکی پیدا شده زحمت این کارو کشیده.
– یعنی خود سرو هم خبرت نکرد ، بهت نگفته امروزگار چه خبره؟
آهی کشیدم و بیان کردم:
– نه آقا میرزا…
سرو این روزگارها دیگه منو نمی شناسه… انگار یادش رفته یه روزی یه ماهی…..
گریه ام گحرکت کرد.پیرمرد ناراحت از آنچه که راپورت داده بود پشیمان شد و با اندوه اظهار کرد:
_حالا خودتو غمگین نکن بابا.
بذار خودش بیاد ،شاید فراموش کرده شاید….
اشک هایم را پاک کردم و در حالی که آماده ی راهی شدن بودم به کیک روی میز اشاره کرد و گفت:
– ماهی دخترم این جا موند تکلیف این چی میشه بابا؟
اضافه کردم:
– هیچی آمیرزا. بندازش توی سطل آشغال.
این را گفتم و بیرون زدم. درد بود یا نوعی حس حسادت نمی دانم..
حس بدی را تجربه می کردم…
اینکه انقدر امیدوارانه دنبال عشقت بروی ،منتهای تلاشت را بکنی و در آخرین لحظه ببینی هنوز هم تنهایی !…
بغضم را به شدت در گلویم محبوس کردم. قسمش دادم اظهار کردم:
” تو رو خدا صبر کن…
حالا وقتش نیست…
کمی آروم بگیر!”
برای باز گشتن به آنسوی خیابان باز محکوم به طی آن پل عابر شدم، چاره ای نبود، کل مسیر پله ها را به سمت بالا دویدم و خدا را شکر کردم که جز خودمکسی بالای آن پل نبود،تنها خودم بودم وتنهایی ام وتمام امید و باورم که در کمتر از آنی آه سوخته ای می شد و از ورای ترک های سقف پل پر می کشید و تا آسمان ها می حرکت کرد.
بیشتر از آن طاقت نیاوردم ،گلویم را در میان کف دستان لرزانم گحرکت کرده و فشردم، می خواستم مسیری برای خروج بغضی که آن گونه مدفونش کرده بودم باز کنم اما بغضم دیگر بغض نبود ،تبدیل به گلوله ای آتشین شده بود که در مسیر گلویم گیر کرده و قدرت تفکر ، حرکت، نفس کشیدن و حتی گریستن را هم از من می گرفت!
برای شکستن آن بغض کشنده نیرویی ماورایی لازم بود، اینکه فقط برای یک لحظه بدون تفکر بتوانی دیدهت را ببندی، تصور کنی که انقدر زود فراموش شدی، که دیگر نیستی، وجود نداری، در هیچ کجای زیستن سرو قرار نداری کافی شد برای انفجار بغض ویرانگری که منفجر می شد و به دنبال خود مشتی سرشک در به در را روانه می کرد.
غریبانه و محزون یک گوشه نشستم و قدری گریستم، بعد یک مرتبه بلند شدم و شروع به جاده رفتن کردم.مانند دیوانه ها چند بار طول پل را راهی شدم و برگشتم ،صوتی زنگگوشی مرا از دنیای دیوانگیم خارج کرد .خیره شدم، سهیلا بود .نالیدم وبیان کردم:
– آخ سهیلا ، سهیلا!
چیزی برای اضافه کردن ندارم، سهیلا تمام باورهام آرزوهام نقش بر آب شده سهیلا…..
صوتی ممتد زنگ تلفن بیشتر دیوانه ام می کرد .بیشتر از آن طاقت نیاوردم و جواب دادم. با گوش دادن صدایم که پر از درد و نا امیدی و رنج بود خبر داشت که شاد نیستم .چیزی نجویا شد. گفتم :
– سهیلا می بینی؟ سرو اینجا نیست!
– دیدیش ماهی؟
تو اونو مشاهده کردی ؟
– می گمنیست، راهی شده بیرون . ظاهرا با اقوامش برای برگزاری مراسم جشن تولدش مشغوله.
– خوب تو ، تو الان کجایی؟
– همین جا بالای پل، مثل دیوونه ها صد دفعه از این سر پل رفتم اون سر و دوباره بر گشتم:
– خوب برگرد ، ماهی برگرد…
بیا تو روخدا انقدر خودتو عذاب نده!
– نمی تونم، نمی تونم سهیلا باید همین امروزگار ببینمش.
باید هر طوریه تکلیفم معلوم شه!
– بچگی نکن ماهی!
احمق نباش بهت می گم برگرد و بیا…
– نه…نه سهیلا..س
ُ
– چیه ماهی چی شد؟!
دارم می شنوم…
الو الو ماهی!
چرا لال شدی؟!!
جوابمو بده.
– سُ…سُ…سهیلا…سرو…
_چی ؟ اظهار کردی سرو ؟
اون هم اونجاست؟
– آره به جونتو سهیلا اونم اینجاست…
بالای پل!
– آخه بالای پل چیکار می کنه؟
تنهاس؟
– نه ظاهرا چند نفر هم باهاشن…
فکر کنم اقوامشن.
وای سهیلا حالا چیکار کنم؟!!
– برگرد ، برگرد تا ندیدتت…
برگرد احمق!
– نه نمی شه انگار منو متوجه شده!
وایی سهیلا به خدا داره نیگام می کنه…تو رو خدا بگو چیکار کنم؟
– خیلی خوب ماهی همینطور بی خیال به حرف زدن ادامه بده…
اصلا انگار نه انگار مشاهده کردیش بذار ببینیم عکس العملش چیه.
– یعنی نرم پیشش؟
باهاش حرف نزنم؟
حتی سلام؟!
– نه دیونه منتطر عکس العمل اون بمون! شاید نخواد اقوامش تو اون شرایط باهات روبه رو بشن!
– داره نزدیک می شه سهیلا…
– توجه نکن ماهی ،بهش توجه نکن!
همینطور به حرف زدن ادامه بده.
– پاهام…پاهام داره می لرزه!
– ای خاک بر سرت کنن…بپا گند نزنی! فقط منتظر واکنش اون بمون.
– رسید رسید…
من دیگه دارم می میرم سهیلا!
می میرم!
– الو الو؟
ماهی ماهی؟
آوامو می شنوی؟
هی تو هنوز اون بالایی؟!
– حرکت کرد سهیلا…
همین الان از کنارم رد شد و راهی شد!
– خوب؟
– دیگه خوب نداره سهیلا.
فقط نگام کرد، زل زد توی چشام، اما نگاهش عجیب بود…یه طور خاصی… انگار منو نمی شناخت!
نمی دونم شایدم اشتباه می کنم…
خدا کنه اشتباه کنم !
– توچیکار کردی؟
حرکتی ؟ حرفی ؟ کلامی؟
– هیچی سهیلا هیچی!
مثل یه مجسمه تا رسیدم روبه روش خشکم زد، یه چند لحظه نگاه تو دیده شدیم، چشاش یه طوری عجیب غم داشت ، غم بود یا بیماری نمی دونم…
از کنارم رد شد…
انقدر بهم نزدیک بودیم که سایِشِ تنش رو با بدنم احساس کردم!
برخورد کف دستش که سرد بود به کف دست هام که حالا دیگه باورم شده داغ داغه!
من تب دارم سهیلا دارم هذیون می گم… سینم می سوزه…
بدجوری می سوزه!
از سرمای بیش از حد این بالاست یا گرمای آتیشیه که از درونم زبونه می کشه نمی دونم.
مثل یه شامگاهح بود حرکت انگشتش که تو یه لحظه…فقط یه لحظه از میون کف دستم لغزید ، سر خورد و پر کشید و راهی شد!
همون جا سر جام وایسادم و زل زدم به کف دست های خالیم، اونم یه چند قدم جلوتر از من در حالی که یه کم از من فاصله گرفته بود بیشتر از اون طاقت نیاورد یه مرتبه ایستاد و کف دستش رو گحرکت کرد روی نرده ی پل ،انگار تموم سنگینی وزنشو انداخته بود روی نرده!
دست هاش می لرزید سهیلا!
اظهار کردم الانه که برگرده نگام کنه ،آوام کنه، اما فقط یه کوچولو…به اندازه ی یه سه رخ ناقص از صورتشو متوجه شدم…
بیشتر از اون هیچ چیزی نبود!
رنگش پریده بود. دایی و دختر داییش که کمی از اون جلوتر افتاده بودن ایستادن دختره بدو بدو بر گشت، کف دست سرو رو گراهی شد یه تکونی بهش داد. انگار تازه به خودش اومده باشه همون نیم نگاه رو هم ازم پس گراهی شد. دختره کف دستشو دور بازوی سرو من حلقه کرد و در حالی که می ریز خندید اونو برداشت و برد!
– دختره؟ اون دیگه کیه؟
– دختر داییشه، بچه اس بابا !
اما درد من اون نیست سهیلا…
درد من از اینه که چرا حتی نگام هم نکرد!
بغض کرده ،نالیدم و گفتم:
– می دونستم سهیلا…می دونستم اون دیگه دوستم نداره…
شایدم داره فراموشم می کنه!
یعنی فراموش کردن انقدر راحته؟
– ببین به من گوش بده ماهی ، همین الان برگرد بیا خونه اصلا هم غصه نخور.
شب سر فرصت می شینیم با هم دیگه یه فکر اساسی می کنیم.
گفتنش آسان بود ولی قلب کندن و راهی شدن برای من بی شک حکم مرگم را داشت!
می تمایل داشتم تا ابد آنجا بمانم، آنقدر بمانم که در همان جا، در نزدیکترین حد به سرو ،آنجایی که گهگاهی بادی می وزید و بوی گیسوان در هم ریخته اش را برایم به ارمغان می آورد، آنجا که پر از خاطرات سرو بود، آنقدر زجه بزنم که جانم تمام شود!
در گوشه ای روی پل نشستم و گوشی را برداشته و شروع به نگارش کردم.
” سهیلا سهیلای خوبم می دانم باز چقدر از کف دستم رنجیده وعصبی خواهی شد. می دانم باز تبدیل شدم به همان موجود ضعیف و غیر قابل پیش بینی، کف دستم که از جهان کوتاه می شود، سرو که نباشد ،من قاتل خاموش خودم می شوم!
دلم می خواهد بمیرم که دیگر نباشم!
من حتی قدرت و فرصت دفاع از خودم را هم از کف دست داده ام!
آنقدر با پای برهنه دنبال سرنوشتم دویدم تا بالاخره در یک جا زمین خوردم و اینگونه شکسته و از پا جای گرفتم!
حالا که تمامی درها به رویم بسته شده و همه چه آسان فراموشم کردند هیچ کس دیگر حتی به یادش نخواهد رسید قصه ی تلخ ماهی را….
من می روم…
من از مرگ می ترسم سهیلا! من حتی قدرت نابود کردن خودم را هم ندارم، وگرنه تا به حالا صد باره خودم را نابود کرده بودم؛ اما امروزگار بی رحمانه احساساتم را خواهم کشت.هر چند آدم بی احساس با یک مرده چندان فرقی هم ندارد…
تصمیم عجیبی گحرکت کردم… شتابزده عمل کردم…
مثل همیشه که نصف بیشتر تصمیماتم را نسنجیده گرفتم و اغلب با سر در دیوار جهل وپشیمانی رفتم و امروزگار به این نقطه رسیدم.
چرا سرو را فراموش نکردم؟!
چرا پس از آن شامگاه که من را برگرداند و رفت ،همان موقع که بایستی همه چیز تمام می شد ، شدم دیوانه ای که دیگر نتوانستم یادش و حتی عطر ویرانگر تنش را فراموش کنم؟!
به خاطر او از همه چیز گذشتم !
بهادر و محبتش، التماس ها واشک هایش را نمشاهده کردم!
پدرم حرکت کرد و من حتی او را هم ندیدم!
مهر مادری را از خودم دریغ کردم. از تمامی امیال و متعلقاتم گذشتم هزار بار بیان کردند دیوانه شدی دختر ؟
خودم را در آتش عشقی انداختم که سوختن وخاکستر شدن در مسیرش فقط برای یک لحظه بود، که در هر ثانیه اش هزار بار اظهار کردم فدای سر تو سرو که سرت سلامت باشد ،فقط تو باش، برایم بمان که اگر ماهی هم حرکت کرد، که اگه او هم بمیرد فدای سرت !
اشتباه زیاد کردم، خطا هم کردم. حتی دروغ هم اظهار کردم!
ولی خدا می داند که همه به خاطر سرو بود.
اما سهیلا…
حالا که دیگر من را نمی خواهد ،حالا که حتی دیگر حاضر نیست به صورتم نگاه کند، نمی توانم بمانم و بیشتر موجب عذاب و آزار او و خودم شوم!
سهیلا من میروم….
همانطور که قرار است تو هم بروی…
همه ی ما رفتنی هستیم، جهان هر چقدر هم که بزرگ باشد عاقبت یک جا محل توقف است ،وقت رفتن ها و جدایی هاست!
اگر باشم تو را هم می رنجانم؛همانطور که دیگران را رنجاندم.
همه راهی شدند ..
مادرم حرکت کرد، پدر رفت، بهادر راهی شد، تو هم می؛روی…
سرو هم که امروزگار با سردی کف دستش، با سردی نگاهش ،با خاموشیش به من گفت رفته است و دیگر مرا نمی شناسد!قبل از راهی شدنش مرا کشت و رفت.
از همه ی آن هایی که حرکت کردند و دوستشان داشتم، که نا میل داشته رنجاندمشان و دیگر فرصتی برای بازگشت برای بخشوده شدن ندارم طلب بخشش دارم، می روم و در گوشه ای از دنیا با کوله باری از یادگار که بر دوش می کشم فقط در انتطار مرگ خواهم قرار گرفت.
فقط اگر وقتی سرو من را متوجه شدی از طرف من به او بگو…
حتما بگو که سرو کشیده بالایم!
دلدادگی فراموش نشدنی ام !
دوستت داشتم!
بهشدت دوستت داشتم…هیچ وقت به تو دروغ ناضافه کردم! ناچار شدم و بعضی از حقایق را پنهان کردم، آن هم برای محافظت از تو و محافظت از دلدادگیمان !
بگو نامرد قرار ما فقط یک قهر کوچک بود!
تو که می اضافه کردی قهر کردن را نمی دانی ، نمی خواهی!
پس چه طور شد که انقدر بی رحمانه درهای دلت را به رویم بستی؟
هرچه مشت بر قلبت کوبیدم چرا صدایم را نشنیدی؟
من را از خودت راندی و فکر نکردی دیگر کجای جهان می توانم چشم هایی به سیاهی و زیبای چشم هایت، به زلالی روحت، به مهربانی دلت پیدا کنم؟
من که به این همه از تو عادت کرده بودم!
به او بگو محبتم!
بیست و نه پله را با هم بالا وارد شدیم، سختی ها و مسروری ها را با هم تجربه کردیم، هر وقت روی پله ی سی ام پا گذاشتی یک نگاهی به زیر پاهایت بینداز، دل من را هم همانجا زیر پاهایت می ببینی، قلبم را همان جا برای تو گذاشتم و راهی شدم.
به او بگو با آن دل شکسته مهربان باشد… آن طور که سزاوار یک قلب زخم خورده ی عاشق است با او گحرکت کردار و مدارا کند!
سرو من !
دوستت داشتم!
دیوانه وار می میل داشتمت!
بگو دلم برایت تنگ خواهد شد…
در لحظه های غمبار تنهایی ام قطعا به تو خواهم اندیشید.
هزاران بار به خاطراتی که داشتیم ،به سرخی خونی که بر سپیدی شالم قرار گرفت ، سیبی را که دستم دادی، درد آن سیلی را هم تا ابد روی گونه ام حفظ و محافظت می کنم تا شاید گاهی قلب ناباورم را قانع کنم که تو هم روزگارگاری من را دوست داشتی، دوست داشتم. داغی وفشار لبهایت پشت آن درب بسته ای که قرار بود بروم و دیگر بر نگردم…
اینکه برای هر بار بوسیدنت انقدر عذاب بکشم و روی انگشتان ضعیف و ناتوان پاهایم کشیده شوم، خودم را بالا بکشم تا جایی میان زمین وآسمان عطش لب های تشنه ام را با بوسیدنت خاموش کنم…
تا آخرعمرم هیچ وقت فراموشت نخواهم کرد.
غیرت های مردانه ات ، تعصبات زیبات، وقتی تا شالم عقب می رفت با کف دست های خودت آن را جلو می کشیدی…
وقتی که حتی به قول قدیم های خودم امل می شدی آنقدر برایم دلپذیر بودی که انگار نه انگار سال ها جایی آن سر دنیا زندگی کردی !
من دیوانه ی امل بازی هایت می شدم! اخم ها و تبسمهایت …
شوخی ها و دیدهچرانی کردن هایت را هم عاشق شدم!
گاهی از عمد لباس کوتاه پوشیدم تا تو حرصی بشوی و من باز باور کنم دوستم داری ، سرو !
من آن روز در کافه وقتی سیگار می کشیدی بار دیگر عاشقت شدم!
اگر بوی عطر تو هزار بار دیوانه تم می کرد آن روزگار آن عطر وقتی با بوی دود سیگارت آمیخته شده بود هزاران بار بیشتر دیوانه ام کرد…
اعتراف می کنم دلبسته شدم روزی ساعت ها روبه رویت بنشینم ،تو سیگار بکشی و بعد دود آن را مدام در صورتم فوت کنی، از پشت حلقه های غلیظ دودی که از میان لب ها و حفره های بینی ات بیرون می زد ساعت ها در حالی که سرفه خفه ام می کرد تماشایت می کردم.
با تو حتی در خیالاتم برای خودم بچه هم ساختم!
به تو امید دادم ،همانطوری کهتو به من امید دادی…
این قرارمان نبود سرو !
در ساختن روزگارهای زیبا زندگیمان هیچجایی برای بی مهری نبود!
برای تنهایی راهی شدن نبود!
ولی تو امروزگار با نگاه نکردنت ،با خاموشیت ،با رد شدن و نادیده گراهی شدن و گذشتنت انگار می حرکت کردی و فریاد می زدی دیگر همه چیز تمام شده است!
دیگر حتی قابل بخشیدن هم نیستم!
قبول مرد من!
بگذار تا برای آخرین بار اینطور آوایت کنم…
مرد من!مرد کشیده قامت آرزوهای به ثمر نرسیده ام! من نیز تو را رنجاندم…
بهشدت اذیتت کردم…قلبت را شکستم…
رسیدم ظلمی که پدرم کرد را جبران کنم و بدتر از آن را خودم مرتکب شدم!بیشتر از او دلت را شکستم و آزردمت!
من را ببخش ! حلالم کن !
از من گذشتی؛ ولی با وسعت و بزرگی دلت باز هم دنیا را دوست داشته باش. دنیا هنوز تمام نشده است!
آدم های جهان را دلبسته شده باش…
با همه ی نامردی که به تو کردند ببخش نازنینم…
توکه راحت می بخشی پس چرا من را نبخشیدی سرو ؟!”
پیام را ارسال و اشک هایی را که همینطور پشت هم بر گونه های داغ و ملتهبم روان بودند را پاک کردم. بعد منتظر مشاهده کردن نشانه ی تایید آن پیام طولانی ماندم .خیلی زود تیک خورد ،سهیلا پیامم را می خواند.
بیشتر از آن منتظر نماندم و خودم را تا لبه ی پل رساندم، گوشی را از بالای پل به سمت پایین رها کردم، در کمتر از آنی سقوط کرد و سپس متلاشی شدن گوشی و سرانجامفشار چرخ های ماشینی که از رویش گذشت را دیدم و مطمئن شدم دیگر هیچ ارتباطی بین من وجهانی من ، من واطراف یان من وجود ندارد.
آخرین نگاهم را از همان بالای پل به سمت هتل انداختم .
– خداحافظ سرو ، خداحافظ عشقم ، باشد که در کجای دنیا یکدیگر را ببینیم ؟
به جاده افتادم و پله ها را به سمت پایین طی کردم.
بهشدت زود پله ها تمام شد…
پل هم تمام شد…
همچنین من ،من هم تمام می شدم…
اما سرو ، سرو تنها چیزی بود که هیچ وقت در قلب من تمام نشد…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن