رمان آخرین سرو پارت ۲۵

کاما تنها ، کاما آواره ، کولی بیچاره!
کولی مدت ممشاهده کردی بود که جلوی در آموزشگاه بساط پهن میکرد ؛قشنگیی چهره اش در سیاهی چهره و شال ضخیمی که چند دور متوالی ، دور صورتش میپیچید گم میشد و از درون آن سیاهی ها فقط دو چشم درشت و سبز رنگ پیدا بود.
فقط کافی بود نگاهش کنی، آن وقت یک طور مثل کنه میچسبید و هیچ‌گاه ول کن نبود!گوشه ای از لباست را میگراهی شد و مرتب میبیان کرد:

_ آهای زیباه خانوم سیخت بدم ، فالت بگیرم.

یا باید از سر ناچاری سیخ میخریدی یا میجای گرفتی و کف دستت را میگذاشتی در دستش که فالت را بگیرد و یک مشت حرف های بی سر و ته بزند…
از جادوی مادر و دختری که برایت طلسم گراهی شدند یا از دعای مادر شوهری که باعث شده در نظر پسرش سیاه و کبود باشی!… آخر سر کف دستش را در کیسه اش میکرد و یک مشت مهره از داخل کیسه بیرون می کشید، از نیش و مهره مار گرفته، تا…. کفتار و….

که با داشتن آنها سیه روزی به پایان میرسید و درهای خوشامگاهختی یکی پس از دیگری به رویت باز میشد!
اما به راستی چرا کولی هیچ وقت خودش خوشامگاهخت نبود ؟!
چرا هیچ وقت سرخوش نبود ؟!
چرا همیشه خسته بود؟!
چرا….

حال امروزگار من درست شبیه حال همان کاما شده است ؛هزارکار کردم ،به هر دری زدم ،پرده از بسیاری اسرار کشیدم ،قید بسیار از تعلقاتم را زدم…
من حتی تکه کاغذهایی را که سرو عمری در پی آنها بود رانیز به او دادم!…
هر چند که به‌شدت دیر بود…اگر چیزی حدود بیست و اندی سال پیش آن کاغذها پیدا میشد شاید به درد میخوردند ،شاید قلبیل محکمه پسندی میشدند برای اجرای عدالت.
اما آن روزگار آنقدر بی مقدار شده بودند که سرو تمام آنها را یک جا به کف دست باد سپرده بود؛ با اینکه میاطلاع داشتم ممکن است پس از خواندن آن ها ،وقتی برایش کاملا ثابت شود علت اصلی مرگ پدرش چه بوده قیدم را بزند.
هر چند خودش بهتر از من همه چیز را میاطلاع داشت . ولی با هر چه که داشتم ،با هرآن چه که کردم باز هم مثل همان کولی بیچاره ای بودم که در سراسر عمرمان او محکوم به کف دستفروشی و من محکوم به فرومایگی خواهم بود…

سلام بلند و محکم شایگان وکیل پدرم مرا از دنیای سیاه کاما گری بیرون کشید؛درست در وسط حیاط عمارت با یگدیگر رو در رو شدیم ،از اینکه بزرگتر بود و سلام میداد شرمنده شدم…
آنقدر که حتی به مغزم نرسید حضور بی موقع شایگان ،آن هم در نبود پدر به چه معناس!…
به هر ترتیب که بود کمی خودم را جمع کردم و بعد از سلام و احوال پرسی اظهار کرد:

_ ماهدیس دخترم ، چه خوب شد که دیدمت …یه ولینتی از طرف پرویز خان کف دستم بود که مال شماست. هر چی منتظر شدم نیوممشاهده کرد ناچارا به مادرتون سپردم.

بدون اینکه حتی ذره ای کنجکاو باشم برای این که بخواهم بدانم ولینتی من چیست فقط با مضطربی سؤال کردم:

_آقای شایگان حال بابام خوب نیست؟!

حرفی نزد و فقط با حرکت سر جواب منفی داد…
بیشتر مضطرب شدم، بغض کرده و یک بار دیگر جویا شدم:

_ یعنی، یعنی اونقدر بد که…..

نتوانستم ادامه دهم ،بغض مسیر گلویم را بست.چون دید حرف زدن برایم مشکل شده خودش در حالی که به شدت متاثر و اندوهگین بود گفت:

_متاسفم دخترم!

تاسفش خبر از همه چیز میداد…
این که دیگر بابا میرود!
این که دیگر او نخواهد بود!

شایگان خداحافظی کرد تا برود که ناگهان اضافه کردم:

_لطفا یک لحظه صبر کنید ، کار مهمی دارم.

همان جا منتظر از حرکت ایستاد به سرعت وارد عمارت و پس از آن داخل اتاقم شدم، سند منزل را برداشته و یک بار دیگر به طرفش رسیدم ،در مقابل چشمان پرسشگرش سند باغچه را در میان کف دستش گذاشتم و بیان کردم:

_این جزء وصیت بابام بود…
لطفا اگه میشه لطف کنید و به کف دست صاحبش برسونید من نتونستم این کارو انجام بدم ولی شاید شما…

انگار همه چیز را از قبل میخبر داشت؛ با حرکت تایید سر اضافه کرد:

_بله کاملا درسته…آقا داخل متن وصیت نامه به این موضوع هم اشاره ی خاصی کردن.

فورا قلمش را از جیب خارج کرد و به سمتم گراهی شد وبیان کرد:

_ فقط اگه ممکنه آدرسو……

بدون این که منتظر پایان حرفش بمانم قلم را گراهی شدم ودر گوشه ی پاکتی که سند درون آن بود نشانی سرو را نوشتم.
شایگان راهی شد ولی من دقایقی همانطور هنوز هم گنگ در بهت حرف های او وقتی راجع به وصیت نامه و این جور چیزها حرف میزد مانده بودم.
آنقدر زخم بر تن داشتم که این یکی هم شد نمک روی زخم هایی که انگار هیچگاه و هرگز خیال التیام نداشتند!…
آنقدر از دست بی رحم روزگارگار رو کف دست خورده بودم که دیگر رمقی در جانم نبود ،آنقدر آن روزگار قلبم سخت شکسته بود که احساس میکردم دیگر قلبی برایم باقی نمانده تا بسوزد…
تا بشکند…
تا درد بکشد…

همان جا روی آخرین پله ی تراس مشرف به باغچه قرار گرفتم.کف دستانم را روی قلبم گذاشتم و به سختی فشردمش،کم کم بغضم را نیز تا سر حد خشم فرو دادم و بر دیدهان داغم نهیب زدم که دیگر ابداً نگریم.

عجب روزگار سختی بود آن روز!
روزگاری که سرو مرا از خود رانده بود و شایگان خبر از راهی شدن پدر داده بود…
من هر دو را با هم از کف دست میدادم، هم سرو را و هم پدر را …
من در آن شامگاه و در خلوت نیمه تاریک باغچه با خود عهدی بستم و سوگند خوردم که ابداً و تا ابدسراغ هیچ کدام از آن دو نخواهم راهی شد…نه پدر را که نا جوانمردانه بنیاد سرو و تمام هستی او را به آتش کشیده بود و نه سرو را که آن چنان بی رحمانه دلدادگیم را رد کرده و آن را نپذیرفته بود.
گرمای بی حد کف دست هایی مهربان بر روی شانه هایم دوید و سنگینی مختصر آن ها وقتی روی شانه ام قرار گحرکت کرد مرا وادار کرد بدون اینکه حتی به پشت سرم نگاه کنم صاحب آن دستان مهربان را بشناسم.
سرم را به سمت شانه خم کردم و بر کف دست هایش بوسه زدم. آهسته و بی آوا وارد شد و کنارم قرار گرفت، برق نگاهان دلنشینش از شدت گریه ی به‌شدت ، چه زود رو به افول نشسته بود!
یکدیگر را چه غریبانه در آغوش کشیدیم و گریستیم ، طوری که چه زود فراموش کردم در همین دقایق واپسین با خود عهد کرده بودم که دیگر نگریم!
بیچاره مامان از این که محبتش را از دست می داد همینطور اشک میریخت و زار میزد و از وحشت تنهایی، از درد جدایی شکوه میکرد.
دلم برایش میسوخت…برای چشمان بی تابش که عمری از مردی که عاشقش بود هیچ نخبر داشته بود و فقط بی دریغ عاشقانه خرج کرده بود…

سهیلا امشامگاه هم مثل تمام لحظه های تلخ و شیرین زندگی ام که در کنارم بود با من است ؛آمده که در این دقایق تلخ واپسین که پدر داشت میحرکت کرد با من باشد…
آمده که مثل همیشگی سرم را روی پایش بگذارم و در حالی که موهایم را به بازی میگیرد حرف های دلم را که جز در دولین پر مهر او هیچ کجای دنیا نمیتوانم خالی کنم برایش بگویم…
از سوز کشنده ی همان زخمی که آن روز سرو بر جانم زد ؛ وقتی مراسم شام آخر را به پا کرد نه برای این بود که در یک فضای خاص و رمانتیک ابراز عاشقی کند… او می میل داشت با من خداحافظی کند!
چه قدر ساده بودم من !
چه قدر احمق بودم!
به نقطه ای رسیدم که یک مرتبه کشیده شدم و با خشم اظهار کردم:

_میبینی سهیلا ؟
میدونی چی بهم گفت؟
به‌شدت راحت بهم میگه به بهادر برگرد ، اونو ببخش!
که اون به‌شدت عاشقته!
که میتونه خوشامگاهختت کنه!
آخه من اصلا نمیفهمم اون از کجا بهادرو میشناسه؟!!
حتی اسم اونم میدونه!!
از احساسش به من چه طور تا این اندازه مطمئنه؟!

سهیلا سرش پایین بود و در حالی که خاموشی کرده بود دیدهانش را یک طور عجیبی از من مخفی میکرد…طوری که یک مرتبه فکر عجیبی به سرم زد ؛ چرا خیال میکردم سهیلا شرمگین است و نگاهش را از من میدزدد ؟!
چه چیز باعث میشد نسبت به صداقتش تردید کنم؟!
آه نه خدایا نکند…
قبل از اینکه بیشتر در موردش فکرهای ناجور کنم و بعد از آن ناعادلانه قضاوت کرده باشم خودش به حرف وارد شد ؛سرش را بلند کرد و در حالی که نگاهم میکرد اظهار کرد:

_ اونا همدیگه رو میشناسن ماهی، یعنی فکر میکنم با هم حرف هم زده باشن…

داغ شدم…
نگران ، یا عصبی یا متعجب نمیدانم!
بین تمامی حواس کشنده ی بد جهان کف دست و پا میزدم…
و بدتر از همه اینکه حس میکردم دیگر سهیلا را هم نمیشناسم!
که دیگر سهیلا هم با من صادق نبود!
پیکر متلاشی و فرو پاشیده ام نقش زمین شد ،عاجزانه روی زمین نشسته بودم وحتی دیگر توان حرف زدن نیز از من سلب شده بود.
دلواپسم شد و جلو رسید و کنارم نشست تا کف دستم را بگیرد و با دلایلی که داشت توجیهم کند ، آنقدر آزرده بودم که کف دستم را از میان کف دستان ملتمسش بیرون کشیدم .اندوه از چهره اش میبارید رگه هایی از ارتعاش در لحن کلامش بود و با همان صوت قلبخراش نالید و بیان کرد:

_نکن ماهی تو رو خدا دستامو ول نکن!نگاهتو ازم نگیر !به خدا میمیل داشتم بگم!…
مگه اصلا میشه من چیزی رو از تو پنهون کنم؟!
بالاخره میاظهار کردم !شاید یه وقت دیگه، یه زمون دیگه، به خدا فقط اصلا فکرشم نمیکردم زمونش انقدر زود برسه!

دیگر حتی نگاهش هم نمیکردم، فقط زل زده بودم به دیوار روبه رو و سکوت دیواری شده بود در برابر مان.
نالیدم و اضافه کردم:

_ این روزگارا همه بهم دروغ میگن ، پنهون کاری میکنن و دائم یه چیزی رو ازم پنهون میکنن.
و اینهمه پنهون کاریو لطف به من میدونن!
پدر که سال ها دروغ اظهار کرد…
سرو هم هیچ وقت حقیقتو بهم ناظهار کرد، اینکه پنهون از من با بهادر رابطه داره…
اما تو دیگه چرا سهیلا؟!!تو از کی انقدر …..

نمیتمایل داشت که بی جهت محکوم به خیانت شود ،برایش دشوار بود اگر میقرار گرفت تا مورد سرزنشم واقع شود، پس حکمم را که هنوز نیمه بود را یک باره لغو کرد واضافه کرد:

_ماهی یه کم واقع بین باش!
همینطور واسه ی راضی کردن وجدان ناآرومت میبری و میدوزی گاهی هم غیر از خودت به دیگران حق بده…
اول بشنو بعد حکم صادر کن!

خاموشیم را که مشاهده کرد مطمئن تر از قبل ادامه داد:

_مگه تقصیر من بود ؟
مگه من میخواستم اون قرار لعنتی رو بذارم ؟
از کجا خبر داشتم خونواده ی امینی به خاطر این که کف دستشون از تو کوتاه بود، به خاطر این که جیگر گوششون داشت جلوی چشم هاشون اونطور تباه میشد از سر ناچاری اونطور دنبالم بیفتن و ازم بخوان………

دهانم از فرط تعجب باز مانده بود چه اتفاقاتی افتاده و من بی خبر بودم ؟!
داشتم از شدت تعجب شاخ در می آوردم ؛چه طور ممکن بود؟!
چه شده بود که به خاطرش خانواده ی امینی دنبال سهیلا افتاده بودند؟؟
سهیلا بدون این که منتظر هرگونه سوالی از جانب من بماند خودش شروع به تعریف کرد

– آذر اون روز از آموزشگاه باهام تماس گحرکت کرد و با تعجب اظهار کرد سهیلا دو تا خانوم اومدن آموزشگاه، ظاهرا دنبال تو هستن؛مرتب اصرار میکنن میخوان هر طوریه ببینت .البته بهشون گفتم که تو این ترم کلاس برنداشتی و آموزشگاه هم نمیای ولی انگار هیچ رقمه ول کن نیستن ،با سماجت دنبال آدرس یا شماره ای از تو می گردن ؛دیدم حریفشون نمی شم گفتم صبر کنید از خود سهیلا خانم اجازه بگیرم اگه اجازه دادن شمارشو می دم.
خانومی که مسن تره دائم التماس می کنه میگه بهش بگید حاج خانومه ، مادر امیر بهادر….
اسم امیر بهادر رو که شنیدم نمتوجه شده مطمئن بودم خودشه…حاج خانوم!
ولی چه اتفاقی افتاده بود که باعث شده بود حاج خانوم تا آموزشگاه دنبالم بیاد!
قلبم شور افتاد بیان کردم نکنه خدایی ناکرده اتفاق بدی افتاده باشه!
فقط به آذر اضافه کردم بهشون بگه همون جا منتظرم بمونن فورا میام.
سریع راه افتادم ،خدا می دونه توی راه چه فکرهایی که از سرم نگذشت!
بهت زنگ زدم ،پیش سرو بودی ،اونقدر تو عاشقونه هات غرق بودی که قلبم نیومد حال خوشتو با اون خبر خراب کنم؛فقط گفتم می تمایل داشتم حالتو بپرسم و زود قطع کردم.دیگه به آموزشگاه رسیده بودم، با اضطراب پامو داخل گذاشتم، درست بود…هیچ اشتباهی در کار نبود !خودش بود…حاج خانم!بهار هم باهاش بود.
زن بیچاره تا چشمش بهم افتاد زد زیر گریه، درموندگی از سر تا پاش می بارید.همینطور آویزونم بود و با التماس کف دست به دامنم شد.
می بیان کرد چند روزگاره که بهادر گم شده و تو اون چند روزگار هیچ خبری از اون ندارن. مرتب می اضافه کرد من که پیش ماهی روسیاهم روشو ندارم که برم پیشش بیوفتم روی پاهاشو قسمش بدم اگه از بهادر خبر داره بهم بگه…آقاش از غصه افتاده داره دق می کنه!مریضه و ناخوش احوال…
اگه یه چیزایی می دونه،اگه از جای بهادر خبر داره، محض رضای خدا بهش یه جوری خبر بده .
گفتم به خدا که مطمئنم بین اون و ماهی دیگه هیچ رابطه ای نیست. می دونم که ماهی هم از اون بی خبره! گفتم خدایی نکرده هیچ اتفاق بدی برای بهادر خان نمی افته …شاید فقط می خواد یه چند وقت با خودش تنها باشه؛ مطمئنم حالش که بهتر شه خودش بر می گرده.
بیچاره پیرزن اولین بار بود که قلبم به حالش می سوخت… بسیار دیر درک کرده بود که چه ظلمی به بچه اش کرده !
با دردمندی گریه می کرد و می بیان کرد:

-به خدا اگه می دونستم این بچه اینطور عاشق ماهیه غلط می کردم بهش بگم شیرمو حلالت نمی کنم اگه اسم اونو بیاری!
اگه بچه ام بره!
اگه بره و دیگه برنگرده!
اگه یه بلایی سر خودش بیاره!…

بیان کردم :

– آخه خیلی عجیبه یهویی این اتفاق افتاد!…
اصلا چه طور شد که یه مرتبه زد به سرشو رفت؟!

این بار بهار جواب داد…
در حالی که اشکش رو با دستمالی که تو کف دستش بود می گرفت بیان کرد:

– از همون روزگار اول جدایی اون و ماهی حال خوبی نداشت، مثل یه جسمی که هیچ روحی درونش نبود کاملا مسخ و بی اختیار شده بود!
طوری که اصلا انگار هیج وقت توی این جهان نبود!…نه می دید و نه می گوش داد…فقط مطیعانه برای تصمیماتی که خانواده براش می گرفتن اطاعت می کرد…
مثل موجودی که دائما تو حالت هیپنوتیزم بود فقط ادای زیستن کردن رو در می آورد.
تا جایی که حاج خانوم وحاج آقا قصد کردن برن قم دختر یکی از آشناهای قدیمی رو براش خواستگاری کنن…
خدا می دونه من تنها کسی بودم که با این کار مخالف بودم! می دونستم این احمقانه ترین کاری بود که توی اون موقعیت انجام می دادن.برای بهادری که هنوز قلبش پر بود از دلدادگی ماهی انتخاب یکی دیگه به عنوان همسر بزرگترین اشتباه بود!
اما این اشتباه هم خیلی زود اتفاق افتاد…
نتیجه اش این شد که درست روزگاری که سفره ی عقدشو می چیدن زد زیر همه چی!
بعد از اون مدت ها بود که خودشو تو اتاقش زندونی کرده بود…حتی سر کارم نمی رفت!
قلبیل این حرکت کردارهاشو پای شکست عاشقییش می ذاشتیم تا اون روزگار که یه مرتبه از اتاقش بیرون اومد، اونم بعد از چند روزگار!
الهی براش بمیرم! با متوجه شدنش احساس کردم چقدر فرق کرده!…
انگار یه مرتبه بزرگ شده بود، اومد نشست روبه روی آقام…اونی که تا اون لحظه روش تو روی حاج آقا باز نشده بود سوییچ ماشینشو، کارت های حساب بانکی و حتی اون‌ چند تا تیکه سندی که به اسمش بود رو گذاشت جلوی حاجی و اضافه کرد:

– حاجی حلالم کن.
دیروزگار وقتی همتون ازم می خواستین از ماهی جدا شم بهم بیان کردی پسر به خودت بیا ،پس کی میخوای مرد شی!
وقتی دوباره میل داشتین سر و سامونم بدید و یکی دیگه رو فرو کنید تو قلبم بازم اظهار کردی مرد شو!
مرد شدم بابا…بالاخره مرد شدم!
اینا همه ی اون چیزاییه که تا امروزگار بهم دادین. برش دارید، دیگه نیازی به اینا ندارم.برای مرد بودن همون یه قلب عاشق کافیه، با همون دل عاشق که تنها سرمایمه میرم عشقمو بر می گردونم….

حرکت کرد از اون روزگارم دیگه خونه برنگشته!هر جایی که فکرشو می کردیم ، عقلمون قد میداد سراغش حرکت کردیم، پیداش نکردیم…تا این که آخر سر به فکرمون رسید سراغ شما بیایم شاید…

مثل برق گراهی شده ها میان حرفش پریدم و گفتم:

– وای خدایا ، سهیلا ، بهادرهمون روزگار پیش من اومد!!
همون روزی که توی ‌کوچه زیر سرو آخر وایساده بودم اومد و دست های خالیشو نشونم داد ، گفت که دیگه مرد شده و از هیچی نمی ترسه…
گفت که دوستم داره و می خواد ببخشمش و برگردم…
ولی نه خدایا!
سهیلا من چیکار کردم!!
بهش اضافه کردم تنها یه دل دارم که اونم فقط متعلق به یکی دیگه ست…
از کجا می دونستم چقدر درمونده بوده ! از کجا می دونستم میذاره میره و…
وای خدای من منو ببخش!!
بهادر ! منو ببخش.

دوباره به سمتش نگاهی انداختم ،نگاهی که آکنده از پشیمانی و پریشانی بود، بیان کردم:

– بالاخره چی شد سهیلا؟
تو تونستی اونو پیدا کنی ؟
تونستی یه خبر ازش بگیری؟!

آهی کشید و اظهار کرد :

– آره بابا ، با این که تنها از اون یه شماره بیشتر نداشتم باز هم نا امید نشدم به همون شماره زنگ زدم؛ اول جواب نداد، چند بار دیگه زنگ زدم بازم جوابی نداد…
تا اینکه یه وقت متوجه شدم خودش باهام تماس گرفت، با خودم گفتم اگه بگم از طرف خانواده اش با اون تماس گراهی شدم ممکنه جوابی نگیرم، وقتی ارتباط برقرار شد اونقدر هیجان داشت که نگو !
بیچاره فکر می کرد از طرف تو خبری یا پیغامی براش دارم…
با این حال اون شامگاه حرفی باهاش نزدم ،فقط یه قرار فوری برای فردا باهاش گذاشتم ،راستش به تو هم حرفی نزدم چراکه هنوز نمی دونستم فردا چه اتفاقی قرار بود بیوفته، اصلا میومد یا نه…
اصلا شاید اون روزگارها برای تو اهمیتی نداشت این که بدونی توی خانواده ی امینی چه ماجمسیرایی در جریان بود.
فقط تنها کاری که کردم یه پیام به خواهرش بهار دادم وگفتم:

“با بهادر حرف زدم.هنوز ندیدمش.فقط مطمئن باشید حالش خوبه. در صورتی که خبر مهمی به دست آوردم حتما خبر میدم.”

در کمال ناباوری سر قرار حاضر شده بود ،هیچ وقت تا اون اندازه مغموم و افسرده ندیده بودمش؛ بهادری که که حتی یک لحظه ام خنده از روی لب هاش گم نمی شد اونقدر قابل ترحم شده بود که قلبم می تمایل داشت می قرار گرفتم و به خاطرش زار می زدم!
ظاهرا خیلی زود کف دست به کار شده بود، برام تعریف کرد برای خودش یه آپارتمان کوچیک تو جنوب شهر کرایه کرده و چون به امور فرش خیلی وارده زود توی یه فروشگاه بزرگ فرش فروشی استخدام شده.
اون از همه چیزش گذشته بود! انگار می تمایل داشت که یه زندگی جمشاهده کرد برای خودش بسازه…
اون حتی قید تموم کسایی رو که در حقش ظلم کرده بودن رو هم زده بود!
آخر تموم حرف هاش به اونجایی ختم شد که هنوز امید داشت تو برگردی.
ناچار شدم و بهش اضافه کردم خانواده اش پشیمونن و در نبودش زجر می کشن. بیان کردم که اون ها پیر وسالخورده ن…
حاج اسماییل به شدت بیماره ،یه وقت کاری نکنه که تا ابد موجب پشیمونیش بشه !
آخر سر هم اظهار کردم اگه منتظری ماهی برگرده…اگه این همه زجر و بدبختی رو تحمل می کنی فقط به این امید که بار دیگر یه روزگار برسه و ببینی ماهی بازم عاشقته به خدا بهادر اشتباه می کنی!
قلب ماهی پیش یکی دیگه است!

نمی دونم باور نمی کرد یا سعی می کرد که باور نکنه، برای اینکه مطمئنش کنم به خاطر اینکه بتونم مجدداً به زیستن و به خونوادش برش گردونم گفتم:

– اگه باور نداری با من بیا ، بیا و با نگاه خودت دنیای دلنشین ماهی رو ببین ، ببین که با وجود اون همه زخمی که از روزگارگار خورده هنوزم سرپاست و به قدرت همون عشقه که تا امروزگار تونسته دووم بیاره.

انگار از خدا می تمایل داشت؛ فورا کشیده شد و بیان کرد:

– اگه اینطوره که می گی می خوام اون عاشقیو ببینم. می خوام مطمئن شم که ماهی شاد و خوشامگاهخته. اونوقت قسم می خورم پرونده ی این عشقو تا ابد توی قلبم می بندم.

می دونستم همون روزگار با سرو قرار داری.کشیده شدم و به اتفاق بهادر مسیر افتادیم ،وقتی که رسیدیم آقا میرزا با یه نگاه منو شناخت و بلافاصله به پارک‌ رو به رویی اشاره کرد و گفت:

– اتفاقا ماهی خانم هم همین نیم ساعت پیش اومدن.آقا تو پارک بود اونم رفت دنبالش… اون پارک کوچیکه.
یه خورده بگردین حتما پیداشون می کنید .

بی درنگ به سمت پارک حرکت کردیم؛ به‌شدت زودتر از اونی که فکرشو می کردم پیداتون کردیم…

دیگر حتی توانی برایم باقی نمانده بود که بپرسم

” خوب سهیلا بالاخره چی شد؟
ما رو متوجه شدین؟
بهادر ، سرو رو دید؟ ”

با اندوهی بیشمار بالاخره پرسیدم:

– بهادر ، ما رو متوجه شد ؟
کی ؟ چه موقع؟!

سهیلا نگاه نمناکش را به من دوخت، سرش را چند مرتبه به نشانه ی تایید تکان داد و اضافه کرد:

– همون‌موقع که داشتی بستنی می خوردی، تو بستنی می خوردی و اون با انگشتش بستنی روی لبتو جمع می کرد و انگشتشو می لیسید…

می مردم از شرم آن لحظه !
قطعا میمردم اگر سهیلا نمیگفت:

-تموم شد.
دیگه همه چی توی همون لحظه برای بهادر تموم شد!
به سرعت قد بلند شد و بیان کرد:

– پاشو برگردیم سهیلا خانوم…

بعد آخرین نگاهش روهم به سمتتون انداخت و شنیدم که بیان کرد:

– خوش بخت باشی ماهی…
فقط تو خوش بخت باش!
عفریت مرگ وحشیانه بر فراز باغچه همایون به پرواز در رسیده بود و بال های سیاهش را بی رحمانه می گستراند .آوای دهشتناک پر زدنش را می متوجه شدم…
حتی سردی سایه ای که منحوسانه بر روی باغچه پرده ای از سیاهی کشیده بود را می دیدم!…
حرکت رقت انگیز رقص درختانی را که چونان عزادارانی که جامه ی سیاه عزا بر تن کرده و دائم از راست به چپ در حرکسریع را می بینم…
جغدها در میان شاخه هایشان لانه کرده بودند و مرتب با نوای شومشان مرثیه خوانی می کردند…
بوی مرگ را احساس می کردم…همه چیز گواه بر رفتن می داد؛
من حتی شامگاهی درست در بالاترین نقطه ی پرچین ، حضرت عزرائیل را مشاهده کردم!…
ردای قد بلند و سفیدی بر تن داشت و کف دست هایش را به سمتم دراز کرده بود و در تاریکی نگاهانش مانند دو گوی آتشین درخشیدن می گرفت.
من از خلوت باغچه همایون ،از اسرار خاموشی که سالیانی بس در سینه ی خود داشت می وحشت کردم!
من از مرگ می وحشت کردم!
مولین آن روزگار برای چندمین بار نالیده و اظهار کرده بود:

– ماهی ، دیگه فکر نکنم فرصتی باشه…
نمی خوای برای آخرین بار باباتو ببینی؟!!

و من برای هزارمین بار در قلبم فریاد کردم

– هرگز !

به خدا سوگند خورده بودم که تا زمانی که سرو او را نبخشد و تا مادامی که حق خود راحلالش نکند او را نمی خواهم و نخواهم مشاهده کرد .
دریغ که جز خودم هیچ کس فریاد های خاموش و مدفون شده در کنج دلم را نمی متوجه شد.
ساعتی بود که مولین و آمنه به قصد آخرین متوجه شدارهایشان و آخرین وداع پیش بابا حرکت کرده بودند و درست در همان ساعات بود که باز بار دیگر غمی مبهم بر من مستاما شد. دردی در وجودم پمتوجه شد می وارد شد…
شاید برای از دست دادن تمام آن هایی که به‌شدت دوستشان داشتم .
پدر خواهد مرد…
سرو می رود…
بهادر حرکت کرده بود…
و من تنها و شوریده از بس میان چهار چوب پنجره ی آشپزمنزل توقف کرده و لوبیاهای داخل ظرف را برداشته و به سمت گنجشک های بیچاره پرتاب کرده بودم عاقبت خسته و در مانده به سمت اتاقم روانه شدم.
از سهیلا هم خبری نبود ؛شرمنده می شدم از او که تا آن حد مجبور بود تحملم کند.
فکری به ذهنم رسید ،با خودم اظهار کردم یک بار هم که شده خودم برای خودم باشم!
تنهای تنها!…
بدون حضور دیگری…
بدون باور به حضور همه ی آن هایی که زمانی بودند و زمانی دیگر نه ،
مانند ماهی تنهایی که به ناگهان از میان تنگ کوچکش راهی دریایی می شود قدم به دریای بیرون خواهم گذارد.این بار زیستن کردن را به تنهایی مرور می کنم. جهان را در قاب تنهایی خودم تجربه خواهم کرد….
یک وقت به خودم رسیدم که لباس پوشیده آماده ی حرکت کردن می شدم .قدم داخل کوچه گذاشتم، در خلوت کوچه نگاهی به سروها انداختم، می میل داشتم که در آن دقایق حتی نسبت به سروهای داخل کوچه نیز بی تفاوت باشم.
اما آن یکی سرو…
همان سرو آخر نگاهم را قاپ می زد!
قلبم را به سمت خود می کشید و مرا کاملا به یک موجود سست عنصر و لایعقل مبدل می کرد ! بی اختیار قلبم به سویش پر می کشید…قلبم برایش پر پر میزد و بی تابش می شدم…با اینکه می اطلاع داشتم او هم اگر زبان داشت به همان سادگی که سروبد اضافه کرده بود برو ، من را از خود می راند.
کنار آخرین سرو نیم خیز شدم و چند علف هرز و خودرویی را که در کنارش روییده بودن را به سرعت از میان خاک بیرون کشیدم که صوتیی متوجه شدم

– سلام ماهدیس!

با شنیدن آوای مردانه ای که هیچ شناختی از صاحب آن نداشتم به سمتش برگشتم، توجهم به سمت جوان خوش رو و خوش پوشی که به سرعت و به نشانه ی ادای احترام از درون اتومبیلش پیاده میشد جلب شد، قبل از اینکه توانسته باشم افکارم را متمرکز کنم خودش اضافه کرد:

– منم‌ ،شهرام ، شهرام اسدی!
نشناختی؟

یک مرتبه او را به یاد آوردم. شهرام دوست دوران بچگی و پسر همسایه مان بود. از وقتی برای ادامه ی تحصیل به کانادا رفته بود نمتوجه شده بودمش. با خودم اظهار کردم:

– وای خدای من نیگا کن!
این همون شهرام دماغوی خودمونه!!

فورا خودم را جمع و جور کردم و گفتم:

– بله شهرام خان ، مگه می شه شمارو نشناخت؟
دوست مهربونی رو که مرتب از درخت همسایه برام غوره می دزمشاهده کرد!

زیر خنده زد.اما الحق که گذشت مدت از او، کسی که ملقب بود به دماغو ، چه ساخته بود!
تقریبا هیچ شباهتی با گذشته اش نداشت.یادم رسید در آن وقت یک پسر بچه ی زرد و شل و واحرکت کرده ی لوس بود که حتی در چله ی تابستان سرماخورده و مرتب آب بینی اش آویزان بود.
مودبانه اظهار کرد:

– جایی می رید برسونمتون.

– نه متشکرم…
راستش جای به خصوصی نمی رم کمی احساس مشتاق دیداری داشتم بیان کردم قدم بزنم شاید…..

– بله درکتون می کنم. از مادر خبر بیماری پرویز خانو شنیدم، به‌شدت دلخور شدم… امیدوارم‌هر چی زودتر حالشون خوب بشه، راستی الان حالشون چه طوره ؟
بهترن ان شاءالله؟

با نا امیدی بیان کردم:

– فقط دعا کنید آقا شهرام ، حال بابا اصلا تعریفی نداره!

ناراحت شد و گفت:

– به هر حال اگه از دست من کمکی بر میاد……

نگذاشتم حرفش تمام شود تشکر کردم واضافه کردم:

– همین که سایه همچین همسایه ی مهربونی بالای سرمونه خدا رو شکر.

– راستی اظهار کردی داری میری قدم بزنی… راستش منم امروزگار بسیار قلبم گحرکت کرده بود خیال داشتم یه دوری سطح شهر بزنم.از وقتی که رفتم به‌شدت چیزای تهرون تغییر کرده .اگه ممکنه میشه افتخار بدید با هم بریم؟

قلبیل قانع کننده ای برای رد پیشنهادش نداشتم .تبسمم را که مشاهده کرد شاد شد و به سرعت در جلوی ماشین را باز کرد و مودبانه تعارف کرد . داخل شدم ، کنارش که قرار گرفتم یک مرتبه تمام خاطرات دوران بچگی جلوی دیدهم رژه حرکت کردند.
یادم می رسید که آن مدت ها شهرام تنها پسری بود که در کوچه ی ما بود ، من و فرشته و مسروری سه دختر بچه ی محله بودیم.گاهی سر همین شهرام دماغو به رقابت می افتادیم!
شهرام چند سال از ما بزرگ تر بود.یک دوچرخه داشت که نوبت به نوبت سوارمان می کرد. ما را ترک دوچرخه اش می نشاند و تا سر کوچه می برد و می آورد…
کل بچگی ما خلاصه می شد در تابستان های داغ کوچه درختی و لذت دوچرخه سواری با شهرام.
چراکه قدش بلند بود برایم از درخت انگور همسایه که شاخه هایش روی دیوار بود غوره می چید.من همواره عاشق دوچرخه سواری و دزدکی غوره خوردن بودم .تا اینکه یک روزگار همان طور که مرا ترک دوچرخه اش نشانده بود و عوض یک دور چند دور تا سر کوچه برده و آورده بود ،وقتی جلوی دیده های حسود و برزخی فرشته و شادی بادی از غرور در غبغب انداخته بودم یواشکی بغل گوشم اظهار کرده بود:

– ماهی ، بزرگ بشی ، زن من می شی؟

آنقدر وحشت زده شدم که در حالی که گونه ام از شدت سرخی و داغی انگار آتش گرفته بود خودم را از روی دوچرخه پایین انداختم و این کارم باعث شد تعاقلب دوچرخه بهم بخورد و در آنی هر سه تایمان ، هم من و هم شهرام و هم دوچرخه نقش زمین شویم!
زانویم به شدت روی آسفالت های داغ کشیده و خراشیده شده بود و از جای آن خراشیدگی خون می وارد شد .فرشته و مسروری به سرعت آمنه را خبر کردند. آمنه بر سر و سینه زنان رسید بغلم کرده و به منزل برد. وقتی زخمم را تمیز و پانسمان می کرد جویا شد چطور این اتفاق افتاد؛
من هم در عین سادگی کودکانه ام آنچه را که در حین دوچرخه سواری اتفاق افتاده بود را برایش تعریف کردم و از آن به بعد شد که آمنه دیگر ابداً اجازه نداد سوار دوچرخه ی شهرام شوم.
سپس یادم وارد شد همین اواخر بعد از به هم خوردن جریان من و بهادر یک روزگار آمنه آمد و با آب وتاب تعریف کرد وبیان کرد:

– غلط نکنم این خانوم اسدی واسه ی ماهی ما یه خیالایی داره…
دیروزگار توی فروشگاه دیدمش می اظهار کرد پسرش شهرام یه مدتیه بر گشته ایران. ظاهرا برا پسره دنبال زن می گردن ، می گفت شهرام یه روزگار ماهی رو زیر درخت سرو مشاهده کرده، انگار پسره با دیدن ماهی آب لب و لوچش آویزون شده به مادرش گفته! اونم یه جورایی سر بسته ازم می جویا شد ماهی خانوم خیال ازدواج نداره؟

یادم وارد شد آن روزها اصلا حالم خوب نبود.
بعد از جدایی از بهادر و مشکلاتی که با بابا داشتم حتی دیگر از اسم ازدواج وحشت می کردم.
آنقدر عصبی بودم که سر آمنه فریاد کشیده و گفته بودم:

– تو رو خدا بسه دیگه!
هنوز خسته نشدین از این که مرتب برام رخت عروسی می برین و می دوزین؟
هنوز اونقدر بدبخت نشدم که بخوام زن اون شهرام دماغو بشم!

نگاهی به شهرام انداختم…
از حرف ندیده و نسنجیده ای که نسبت به او زده بودم شرمنده شدم!
سال های دور از وطن از او جوان متین و برازندهای ساخته بود که در کمال ادب راهی شدار می کرد.
مودبانه سؤال کرد:

-شما جای خاصی رو مد نظر ندارید که دلبسته شده باشید اونجا بریم؟

جواب دادم.

_ نه ترجیح می دم امروزگار میهمان شما باشم.

خندید و در حالی که موزیک ملایمی را برای پذیرایی از میهمانش در آن خلوت به جریان می انداخت بیان کرد:

– شنیدم یه فیلم بی نظیر به تازگی اکران شده. اگه مایل باشی…یعنی اگه حوصله ی متوجه شدن فیلم رو داشته باشی بریم سینما.

پیشنهادش را پذیحرکت کردم و او همچنان که می راند همینطور مرتب حرف می زد…
از اوضاع نا به سامان این روزگارهای تهران می بیان کرد…مرتب گلایه و شکایت داشت… انگار جز ویرانی و تباهی از شهر خود چیزی نمی متوجه شد!
بی اختیار یاد حرف های سرو افتادم،چقدر نوع نگرش سرو با شهرام متفاوت بود! چگونه بود که سرو تمامی آن نا قشنگیی ها را که شهرام از آن ها شکوه می کرد را به قشنگترین شکل ممکن جذاب می اطلاع داشت! شاید به قول سهراب چشم هایش را شسته و طور دیگر می دید!
وارد اماعصر که شدیم قلبم به شدت تپیدن گرفت…
آن همه هیجان و شوریدگی که آلوده به درد بود بی تابم می کرد!
با خودم اضافه کردم :

“خدایا خیال می کردم تا عمر دارم پا در اماعصر نگذارم!”

من که تمام عطای این خیابان را به لقایش بخشیده بودم ،چگونه بود که کف دست تقدیر یک بار دیگر مرا تا آنجا کشانده بود ؟!
مدتی بعد در پارکینگ مشرف به سینما توقف کرد و سپس از ماشین پیاده شده و با احترام در را گشود و کف دستم را گحرکت کرد و به سمت سالن سینما به مسیر افتادیم .
خنکای مطبوع داخل کافه تریایی که پذیرایمان شده بود در فرصتی که تا شروع فیلم داشتیم از هرم تنم می کاست.شهرام صندلی را کمی به سمت عقب کشید و از من دعوت به جای گرفتن کرد و بعد از رزرو بلیط و سفارشی که داده بود، رو به رویم قرار گرفت ،بیشتر از نیمی از اندامش را روی میز و به سمت من متمایل کرده بود طوری که از آن همه نزدیکی و صمیمیتش کمی معذب شدم…از خاصیت حیات در غرب بود که بی مهابا دستم را گراهی شد و اضافه کرد:

_خرسندم ماهدیس!
خیلی خوشحالم از اینکه بعد از سال ها باز هم متوجه شدمت ، در ضمن باید بگم‌ تو بسیار زیبا شدی!…بسیار بیشتر از قبل ها…

لحنش یک مرتبه صمیمى شده بود و فعل هایش مفرد!
لپ هایم سرخ و از شدت شرم رگه ای از عرق از پشتم رو به پایین سرازیر شد.به بهانه ی محکم کردن گره ی روسری کف دستم را از میان دستانش بیرون کشیدم و ناگهان احساس کردم عطری آشنا در فضا پخش شده…عطری که شامگاهیه عطر تن سرو بود…
نه خدایا این گویا خود سرو بود!!
عطری که در مشامم می پیچید شاید به یادم می آورد و می اظهار کرد دختر تو اینجا در کنار مردی بیگانه چه کار داری؟؟

بعد از آن ،بوی ملایم دود سیگار در هوا برخاست و با بوی عطر سرو درآمیخت…
حاصل این آمیختگی اکسیری شد که هزار بار دیوانه ترم می کرد !
نامیل داشته به سمتی که دود سیگار از آن قسمت کشیده بود چرخیدم ، فنجان از کف دستم افتاد و بشقاب زیر فنجان با صوتی دهشتناکی دو نیمه شد و همجاده آن دو نیمه گویا دلم نیز دو تکه میشد!
در پس حلقه هایی از دود که به هوا برخاست تصویری در براربرم شکل گراهی شده بود…
تصویری از سرو…
خداوندا!سرو آنجا بود!!!!

عفریت مرگ که آن روزگار از صبح بالای سر منزل چرخیده بود گویا تا اینجا دنبالم وارد شده بود و دفعتاً روی شانه ام جا خوش کرد ،چنگال های تیز و اهریمنی اش را چنان در بدنم فرو کرد که جانم با ناله ای آمیخته از درد و ترس از جاده دهانم بیرون می زد.شهرام متوجه دردم شد، به سرعت خودش را نزدیکم کرد و در حالی که کف دستش را روی شانه ام میگذاشت با تعجب جویا شد:

– شما خوبید ماهی خانم؟؟
حالتون خوبه؟!
یهویی چه اتفاقی افتاد؟

با اشاره ی کف دستم فهماندم بهترم و سعی کردم پیکرم را از زیر سنگینی کف دست های او و سنگین تر از آن، نگاه سرو رها کنم !
رنگم به شدت پریده بود حتی ادای الفاظ برایم سخت و ناممکن شده بود؛ فقط در قلب نالیدم.

– خدایا!سرو اینجا چیکار می کنه!
چرا دقیقا اینجا وحالا باید اینجا باشه؟!
چرا تا آخر عمرم محکوم به خراب شدن دقایق زیستنم بودم؟!!

سرم را پایین انداختم ؛بعد چشم هایم را بسته و چند نفس عمیق کشیدم ،بر نگاهانم که بی اختیار به سمت او می تاخت نهیب زدم. شهرام به سرعت یک لیوان آب داخل لیوان ریخت و لیوان را به طرفم گراهی شد و بیان کرد:

– اگه حالت مساعد نیست می خوای بریم.

جرعه ای از آب را نوشیدم و گفتم :

– نه من خوبم.
فقط نمی دونم چرا یه مرتبه ، همین طوری…..

هنوز جمله ام تمام نشده بود که چشمان بی پروا و خیره ام باری دیگر به سویش پر کشید.ته سیگارش را با فشاری مضاعف درون زیر سیگار مچاله کرد ؛ فنجان قهوه ای را که در مقابلش بود برداشت و تا کنار لبش نزدیک کرد ، جرعه ای کوچک نوشید و دوباره فنجان را سر جایش قرار داد و بلافاصله سیگار دیگری از درون پاکت بیرون کشید…
داشتم دیوانه می شدم!
با خودم اضافه کردم:

-سیگار ، سیگار ، سرو و سیگار!
اونم با اون دل بیمار ؟
سرو با خودش ، با قلب ویران من بیچاره چه می کنه ؟!

قلبم می خواست کشیده می شدم و کنارش می راهی شدم، پاکت سیگارش را بر می داشتم و محکم در صورتش می کوبیدم !
به شتاب‌زدهی نگاهش کردم چهره اش در میان هاله ای از دود محصور شده بود…
زیبا بود!
مثل همیشه…و دلرباتر میشد وقتی محکم به سیگارش پک میزد و تمام آن دود را یک جا وارد سینه اش می کرد…
در آن حال نگاهانش کمی بسته و دود از میان دهان و حفره ی بینی اش خارج می شد.
دلربا بود!..
به خدا دلربا وخیره کننده ترین موجود دنیای من بود!!

کمی گوشه ی نگاهش را بیشتر گشود و نیم نگاهی به سمتم انداخت، احساس کردم سرد است و بی تفاوت!
شاید هم وانمود به بی تفاوتی می کرد!
به سرعت نگاهم را از رویش برداشتم وکمی بیشتر به سمت شهرام متمایل شدم و تبسمی کاملا تصنعی را تقدیم پسر همسایه کردم،همان اندک مقدار از آن تبسم گس خرسندش کرد و بر اثر خرسندی بی حدش یک بار دیگر کف دستم را گراهی شد و حال سؤال کرد:

– راستی ماهدیس، از بچه محل های قدیمی چه خبر ؟
فرشته و شادی…تو اصلا از اونا خبر داری ؟
هنوز هم میبینیشون؟

قبل از اینکه دوباره بهانه ای پیدا کنم و کف دستم را از میان کف دستش بیرون بکشم نگاهی به سرو انداختم،سیگارش تمام شده بود ؛این بار کمی بر افروخته تر بود…اما هنوز هم با همان آرامش خاص خودش کف دست بر سینه گذاشته و در حالی که پاهایش را روی هم انداخته و تاب می داد وانمود به بی تفاوتی می کرد!
به محض اینکه متوجه ی نگاهم شد یک بار دیگر دستش سمت پاکت سیگار رفت…
حالا دیگر مطمئن بودم او قبل از اینکه خودش را نابود کند می خواست مرا عذاب دهد.
فندک را نزدیک سیگار روی لبش می برد که احساس کردم حس ساکتشم کاملا از بین رفت …
با خشم از جایم بلند شدم و با عصبیت کیفم را از روی میز برداشتم در مقابل نگاهان متعجب شهرام با صوتیی کشیده گفتم:

– واه واه واه ، خفه شدم.
ظاهرا بعضی ها اینجا رو با شیره کش خونه اشتباه گرفتن!

شهرام به سرعت منظور حرفم را گرفت و به طرف سرو برگشت و خطاب به او اظهار کرد:

– آقای محترم اینجا یه مکان عمومیه ؛ لطفا شئونات رو رعایت کنید!

همینطور ساکت نشسته بود و فقط نگاه می کرد، شهرام یک بار دیگر به سمتم آمد و بی پروا کف دستش را دورکمرم حلقه کرد…
بند قلبم پاره شد!
آن مقدار نزدیکی ،آن همه کشش و تنگی آغوش کافی بود برای متوجه شدن صدای صنقلبی که با صوتیی قلبخراش نقش زمین شد !
تا به خودمان بیاییم مردی که تا دقایقی پیش همچنان ساکت و بی دغدغه می نمود به گرگی درنده مبدل شد ، گرگی که با خشم و نفرت آنچنان کف دست بر گلوی پسر بیچاره گذاشته بود که اگر چند نفر وساطت نمی کردند و شهرام را از میان چنگال لرزانش بیرون نمی کشیدند بیچاره در دم جان می داد!
با گام هایی آکنده از خشم به سمتم وارد شد و کف دستش را که دیگر خالی از شهرام بود را به سمت بازویم آورد ، محکم بازویم را گحرکت کرد ، دردم وارد شد و نالیدم.

– آآآآآخخخخخ!!

شهرام که هنوز در میان چنر نفر اسیر بود و به او اجازه ی حرکت نمی دادند از همان جا فریاد می کشید و بد و بیجاده نثارش می کرد و او بدون توجه به همه ، به من و به آن آبروریزی که راه انداخته بود مرا به سمت در خروجی کشید.
در میان پله ها بودیم که به زحمت بازویم را از میان کف دستانش بیرون کشیدم و چند مشت شل و واحرکت کرده که نهایت خشمم بود را نثارش کردم‌ و در حالی که در آن دقایق اشک های بی شخصیت از دیدهانم بیرون می ریخت بیان کردم:

– ولم کن ، ولم کن بذار برم.

با برآشفتهت اظهار کرد:

– ولت کنم که هر غلطی دلت تمایل داشت بکنی ؟
بعد از اون راننده ی دیوث چند روزگار پیش ، امروزگار هم این بچه قرتی ؟
فردا دیگه کی ماهی ؟!
فردا قراره با کی باشی؟!

با عصبیت گفتم:

– به توچه ؟!
به توچه مربوط که من چیکار می کنم؟
بهت اضافه کرده بودم زندگی خودمه ، هر طور عاشق شده باشم زیستن می کنم!
اصلا تو چه کاره ی منی؟
بابامی، داداشمی ، شوهرمی یا رفیقم؟!
خودت بیان کردی برو ، چه زود یادت رفت!
گفتی برو، چی شد؟چه زود فراموش کردی!
قلدر شدی؟ بزن بهادرشدی؟
قلچماق یقه می گیری؟صنقلبی خرد می کنی؟
مرد نیستی سرو ،به خدا مرد نیستی!
این رگ گردن قلمبه کردنتم بذار در کوزه آبشو بخور.
با کف دست پس میزنی با پا پیش می کشی…دیگه خسته شدم سرو!
از دستت خسته شدم ، بسکه مثل عروسک خیمه شب بازی شدم آلت دستات!
هی از دلدادگیت نا امید شدم و رفتم بازم یه کاری کردی امیدوار شدم و برگشتم.
دیگه خسته شدم! به خدا خسته ام سرو! صد بار تو گفتی برو؛ بذار یه دفعه هم من بگم برو…
برو سرو برو!

همان جا روی پله نشستم و سرم را بین زانوانم فرو کردم و چشمانم را که به شدت می بارید را از او مخفی کردم.ساکت بود و من از این خاموشی کشنده می هراسیدم
می هراسیدم سرم را بلند کنم ببینم راستی راستی حرکت کرده است…
فقط خدا می متوجه شد که در قلبم می اظهار کردم:

– نه نرو سرو نرو…
دیگه تنهام‌ نذار.

گرمای کف دست هایش را که از دو طرف شانه هایم را گحرکت کرده بود را روی بدنم احساس کردم.
کمی سرم را بالا گراهی شدم ،ستون قد بلند پاهایش هنوز با صلابت در کنارم بود. شانه هایم را گراهی شده و به نرمی مرا به سمت بالا کشید، درست در مقابل سینه اش بودم که سرم را گحرکت کرد ، روی سینه چسباند و اضافه کرد:

– تورو خدا بسه ماهی دیگه کافیه.
گریه نکن، خواهش می کنم!

سرم بر روی بستر سینه اش بود وکم کم مدهوش می شدم از عطری که بر تن و جانم می نشست.
ضربان قلبش را می شمردم ،یک ..دو…سه …
قلبش می اظهار کرد که دوستم دارد و من باور می کردم.
آه خدایا!چه قدر دلم تنگ شده بود برای عطر تنش ، سردی آغوشش، ضربان ناهماهنگ دلش…
من حتی قلبم برای رد بخیه ی روی سینه اش نیز تنگ بود !
شهرام بالای پله ها از حرکت ایستاده بود و ناباورانه نگاهمان می کرد، خجالت کشیدم…
وقتی شرم حضور داشت و مجدداً به داخل برگشت بیشتر خجالت کشیدم و دیگر هیچ‌گاه او را ندیدم!
کنار گوشم آرام گفت:

– حرف بزنیم ماهی ؟

من که تشنه ی آن لحظات بودم!او که می خبر داشت مگر می شود او بخواهد و من مخالف باشم!
کف دستم را گراهی شد و به سمت پایین مسیر افتادیم؛ قلبم می تمایل داشت از مردی بپرسد که با من بود تا سبک شوم از فکری که می خبر داشتم در سرش است و چون خوره روحش را می آزرد ، اما نجویا شد !
قدم که روی سنگ فرش پیاده روی اماعصر گذاشتیم همانطور که دوش به دوش یکدیگر ملایم و بی آوا در حرکت بودیم بالاخره آن خاموشی را شکسته و گفتم:

– راجع به من فکرهای بد نکن ، اون پسر همسایه بود…دوست و هم بازی دوره ی بچگیم ، شهرام دماغو، چندین سال بود ازش خبر نداشتم ،خارج از کشور بود ،تازه اومده؛ فقط ازم می تمایل داشت تهرونو نشونش بدم ، فقط همین!
در ضمن هیچ رابطه ای هم بین ما نیست.

نگاه غلیظی به سمتم انداخت و گفت:

– من که هیچ شباهتی بین اون ژیگول قشنگ با اون دماغویی که میگی نمتوجه شدم!

خندیدم وگفتم:

– به خدا باور کن، دروغ نمی گم!
تا همین چند سال پیش اون یه پسره دماغوی زشت بود،نمی دونم چه طوری توی این چند سال انقدر تغییر کرد و یه مرتبه از این رو به اون رو شد!

با اخم نگاهی کرد و گفت:

– باشه دیگه بسه.

– حسودیت شد سرو؟

– یعنی بهم نمیاد حسود باشم؟

بازویش را محکم گراهی شدم و خودم را بی اختیار نزدیکش کردم، خنده از لبم پر کشید و جایش را به حالتی شامگاهیه حزن سپرد؛ با نگرانی از پایین نگاهش کردم وگفتم:

– سرو ، تو سیگار می کشی؟!

همانطور که در حال حرکت بود بدون اینکه نگاهم کند گفت:

-فقط گاهی اوقات ، همون مواقعی که تاثرات دیوونه م می کنه.

با التماس اظهار کردم:

– نکش سرو ، تو رو خدا ترکش کن.

قول نداد فقط سری جنباند.رفتم و رو به رویش از حرکت ایستادم و مانع از حرکت کردنش شدم. به سرعت کف دستش را گراهی شدم روی دلم گذاشتم و ملتمسانه بیان کردم:

– تو رو خدا سرو ، بهم قول بده دیگه اون لعنتی رو نمی کشی.
زود باش قول بده!
قسم بخور !
جون ماهی رو قسم بخور.
چه ماهی توی حیات تو باشه چه نباشه تو هیچ وقت سراغ سیگار نری لب به اون نزنی.

دیدهانش برق زد.
از این که احساس می کرد یکی در جهان هست که بی نهایت دوستش دارد، که بی نهایت برایش مهم است، احساس لذت به او کف دست می داد.
من اوج لذت و هیجان را در لرزش خفیف کف دستانش حس می کردم!
گوشه ای از روسری ام را در کف دست گراهی شد و نزدیک لبش برد، بوسید و گفت:

– قول میدم ماهی.
به جون تو دیگه ترکش می کنم.

دنیا را با این کلامش به من بخشید .اضافه کردم:

– تو برو دیرت می شه ،من خودم بر می گردم.

گفت:

– بذار تا دم خونه برسونمت

درون اتومبیلی که کاش مسافر راه بی انتهایش بودیم قرار گرفتیم .یک کف دستش را تکیه گاهی برایم کرد که انگار می دانست به زودی پشتوانه ام ، تکیه گاهم خواهد رفت …
از بی پناهی می ترسیدم، از اینکه بدون پشتوانه در زیر بار حوادث خم گردم می هراسیدم!
از این که بدون او باشم، این که برود و دیگر نیاید وحشتی مفرط بر وجودم رعشه می انداخت.
سرم به سمت شانه اش خم شد و دقایقی بعد وقتی سر بر شانه اش گذاشته و چشمانم را می بستم ابداً نمی خواستم بشنوم جمله ای را که ساعتی بعد راننده قطعا خواهد بیان کرد…

” بفرمایید جناب رسیدیم.
اینجا آخر خطه…”

به پایان خط مسیر کوتاهمان رسیدیم که در همان وسعت کوتاهش سر بر شانه ی ستبرش نهاده و به خواب شیرین و کوتاهى فرو راهی شده بودم…
من حتی در آن دقایق هم خواب متوجه شدم…
خواب با او بودن !
همیشه با او بودن!
اینکه تا ابد در همان حالت که در کنارش بودم، سر بر شانه اش گذاشته و عطری که از میان موهایش بر می خاست در درونم جاری شود…
تماس کف دستانش را می تمایل داشتم…
برخورد گیسوانش را که به واسطه ی هوایی که از بیرون به داخل ماشین وارد میشد به رقص در وارد شده و در برخورد با گونه های ملتهب و داغدارم آتشی را که از درونم زبانه می کشید را سرد و ملایم میکرد.
مدتی که رقص گیسوانش فرو نشست زمانی بود که اتومبیل توقف کرده بود،دیگر حرکتی در جریان نبود و سکون بود و ایستایی.
من در بهت آن همه سکون از وحشت رسیدن، از درد جان سوز فراغ، از ترس این که او دیگر می رفت ،از خواب پریدم.
راننده از درون آینه نگاهی انداخت و گفت:

– داداش داخل کوچه برم؟

به جای او جواب دادم و به سرعت بیان کردم:

– نه متشکرم همین جا پیاده می شم

بار دیگر اصرار کرد و اظهار کرد:

– می خوای همراهت بیام ؟

ریز خندیدم و بیان کردم:

– نه جانم ، دیگه نمی ترسم از پسرک نگاه سیاهی که گاه و بی گاه جلوی راهم سبز می شد و با پر رویی نیگا می کرد تودیدهامو اصرار می کرد و می اظهار کرد تو رو خدا با هم حرف بزنیم.

لبخند زد و زیر لب اظهار کرد:

– دیونه ای، دیونه!

– نیگا کن سرو ک!
نمی دونم چرا امروزگار کوچه انقدر آروم و روشنه!…
مدتی بود احساس می کردم پرده ی سیاهی شامگاهیه به یه سایه ی بزرگ روی آسمون خونه و حتی این کوچه کشیده شده…نمی دونم…نمی دونم چرا حالا یه مرتبه اون سایه پر کشیده و رفته!
نمی دونم چرا با این وجود من حتی از این همه ملایمش هم می ترسم.
نکنه طوفانی تو مسیر باشه!
نکنه این آهستهش قبل از طوفانه!

بار دیگر اصرار کرد گفت:

– می ترسی بذار تا باهات بیام.

از ماشین پیاده شدم به آهستهی در را بستم و در آن حال گفتم:

– نه سرو.
از این به بعد باید عادت کنم به اینکه دیگه هیچ وقت نترسم…
هم از وحشت ،هم از ساکتشی که ممکنه بسیار وحشتناک تر از خود وحشت باشه .

دیگر حرفی نزد. به سمت خونه به مسیر افتادم…از پشت سر صدای کنده شدن لاستیک های اتومبیل از روی زمین که به حرکت افتاده بود را متوجه شدم در جایم‌ ایستادم، یک نفسی عمیق کشیدم و با خودم اندیشیدم آیا باز باری دیگر دست توانای تقدیر ما را به هم وصل خواهد کرد ؟
آیا باز او را خواهم دید ؟
از همان‌ نقطه نگاهم‌ به سمت خونه پر کشید…گویا دیگر از عفریتی که چند وقتی ، دور تا دور خونه را احاطه کرده و مرتب در آن حوالی چرخ میزد خبری نبود!
به سمت منزل در حرکت بودم که مستانه را متوجه شدم ، مستانه دخترک بامزه ی خاله مهناز بود .
خاله مهناز از دوستان قدیمی و بهترین دوست مولین بود ، تا چشمش به من افتاد با آن پاهای تپل و گوشت آلودش به سمتم دوید، با متوجه شدنش غرق در خوشحالی شدم،همان جا وسط کوچه جای گرفتم و کف دست هایم را برایش گشودم.مستقیم وارد شد و خودش را در آغوشم انداخت ، چند بوسه ی آبدار از لپ های تپلش گراهی شدم و در آن حال گفتم:

– تو دیگه از کجا پیدات شد خوشمزه؟

خودش را لوس کرد و بیشتر قلبم برایش ضعف حرکت کرد.
قد بلند شدم کف دست هایش را گرفتم و در حالی که به سمت عمارت در حرکت بودیم سؤال کردم:

– مستانه مولینت کجاست؟

کف دستش را به سمت عمارت دراز کرد واظهار کرد:

– اونجا پیش خاله بهی.

– قربونت برم ، چه کار خوبی کرمشاهده کرد اومدین پیش ما.

با آن دوچشم سیاه و ریزش با تعجب نگاهم کرد وگفت:

-خوشحال شدی خاله؟

– آره که شاد شدم عزیزم!
خاله ماهی دلش یه ذره شده بود برات عروسکم.

با لحن شیرین وبچه گانه اش بیان کرد:

– اما خاله بهی اصن شاد نشد وقتی منو دید !
هه دونه ام بوسم نکرد!
فقط رفت تو اتاقش و از اون موقع داره همش گریه می کنه.

کف دستم شل شد، طوری که کف دستش از کف دستم جدا شده و به سمت پایین سقوط کرد؛ کمی قلبشوره گراهی شدم، در جایی که بودم خشکم زد، هنوز ماجرای اشک ریختن مامان برایم روشن نشده بود که یک بار دیگر اظهار کرد:

– راستی خاله ماهی ، تو چرا داری گریه نمی کنی ؟
مگه بابات نمرده؟

پاهایم شل شد و دیگر توان تحمل وزنم را نداشت.
با همان پاهای لرزان روی زمین قرار گرفتم ،هیچ‌گاه نمی تمایل داشتم آنچه را که از او متوجه شده بودم را باور کنم.
با خودم گفتم :

” نه نه!
مگه میشه؟
بچه است یه چیزی گفته…این نمی تونه حقیقت داشته باشه!”

در سکوت کوچه آوای زجه دردناک زنی پیچید…
آوایی که شبیه آوای مادرم بود…
می گریست و فریاد می کشید…
چشم دوختم…تا دور دست ترین نقطه چشم دوختم…
خودش بود!
داشت می حرکت کرد !
بال های سیاهش را جمع کرده و در حالی که تبسم شومی بر لب داشت فاتحانه از آنجا دور میشد..
اشتباه نمی کردم!
یک بار دیگر هم قبلا متوجه شده بودمش…
عفریت مرگ بود که می راهی شد و تنها آوای مولین بود که می گفت:

– پرویز ….پرویز…….برگرد!

بی حسی آنقدر در درونم رسوخ کرد که کم کم نقش بر زمین شدم و درهمان حال که ناخن بر سنگفرش سخت کوچه می کشیدم با چشمانی که هر لحظه رو به خاموشی می حرکت کرد مستانه را متوجه شدم که وحشت کرده در حالی که به شدت هراسیده و جیغ های ممتد می کشید به سمت خونه دوید.
سرم بر بستر سرد و نمناک سطح زمین فرود رسید و چشمانم بسته شد….

در میان هیاهو و فریاد هایی جانسوز وقتی آمنه دیوانه وار مشت مشت آب روی صورتم می پاشید و مرتب بر گونه هایم ضربه می زد دیده گشودم.نه می توانستم حرف بزنم و نه حتی واکنشی شامگاهیه به گریه یا هر چیز دیگری داشته باشم.
مولین با مشاهده کردن نگاهانم که گشوده شده بود یک بار دیگر فریاد کرد،
در حالی که ناخن هایش را در صورتش فرو می کرد و خود را می درید زجه زنان اضافه کرد:

– خدایا بچه ام یتیم شد…
الهی مادرت بمیره ماهی!!

از جا بلند شدم با آن که حفظ تعاقلب برایم دشوار بود دست بر دیوار گحرکت کردم و آن چنان که گویا در جهانی دیگری غوطه می زدم به سمت پله ها راه افتادم.
نزدیک بود نقش زمین شوم که یکی کف دست هایم را گحرکت کرد ؛ به سریعی کف دستانش را پس زدم ؛یکی می میل داشت لیوان آبی را که نزدیک دهانم می آورد را به زور به خوردم دهد ،با پشت دست لیوان را پرتاب کردم.
متوجه شدم دیگری می اظهار کرد:

– هنوز تو شوکه.

آمنه با سوز دل می خواند.
من حتی از اسم مرگ هم می وحشت کردم!
من از همه وحشت کرده بودم!
حتی از صوتیی که شبیه صوتی بهادر بود…
آوایی که از پشت سرم شنیده بودم که می اضافه کرد:

– ماهی ، خوبی؟
کمکت کنم؟

ترسیدم ، ترسیدم!
حتی از آوایی که شامگاهیه صدای بهادر بود نیز می وحشت کردم!
از همه ی آدم هایی که مرتب بر سر و رویشان می کوبند و مویه می کنند…
از صدای الرحمانی که در میان همه ی آن آواها ، طنین انداز می شود…
از شال سیاهی که روی سرم می انداخشتاب‌زده !
با نفرت شال سیاه را از روی سرم برداشته و به سمتی پرت کردم.زیر لب چند بار تکرار کردم.

– دروغه ، دروغه ، اینا همش دروغه!

بار دیگر از حال راهی شدم…
مامان ترسید و جیغ کشید، کسی ساکتش می کرد.
دستانی نرم و آشنا دور تا دورم حلقه شد…
کف دستانی که برایم آشنا بودند.
گرمی و مهر‌بانی بی حدش تا ابد در ذهنم باقی بود!کف دستانی که نرم و سبک از روی زمین بلندم کرد…
از پله ها به سمت بالا حرکت می کرد انگار که راه آن منزل و جاده اتاقم را خوب می شناخت!
صوتیی که چه قدر شامگاهیه صدایی بود که آخرین بار وقتی گوش داده بودم که به من بیان کرده بود:

– منتظرت می مونم ماهی.
هر وقت باور کردی که توی جهان یه نفر هست که فقط به امید بخشش تو نفس می کشه یاد من بیفت.
برگردو یه بار دیگه بهم اعتماد کن ماهی.

بر روی بسترم یک بار دیگر به هوش رسیدم ، اولین وتنها کسی که آنجا بود و مثل همیشگی بی قرارم بود و انتظارم را می کشید سهیلا بود…
سهیلای عزیزم!
همین که دید نگاه هایم باز شده پرواز کرد و کنارم قرار گرفت ،تنگ در آغوشم کشید ، صوتی قورت دادن بغضش را می گوش دادم ،سعی می کرد گریه نکند.
طفلی بیهوده تلاش می کرد!همینکه در آغوشش فرو رفتم بغضش ترکید و زیر گریه زد.دلم می میل داشت می شد مثل او و در آغوش او من نیز بگریم،اما انگار کف دستی محکم دور گلویم چنگ‌انداخته و به سختی راه گلویم را بسته بود و در دیدهانم دو نیزه ی آتشین فرو کرده بود که جاده اشکم را بسته و فقط به شدت چشمانم می سوخت.
فقط نالیدم و اضافه کردم:

– سهیلا خواب می متوجه شدم ، خواب مشاهده کردم بهادر اینجا بود…تو اونو نمتوجه شدی ؟

با تعجب پرسید:

– کیو می گی ماهی جان منظورت کیه؟!

– بهادر، بهادر، بهم گفت یه بار دیگه بهم اعتماد کن!

پیشانی ام را بوسید وبیان کرد:

– خواب متوجه شدی ماهی ، اینا فقط یه خواب بوده.

-سرو بد چی ؟
اون نیومد ؟
می دونه عروسی بابامه؟
سهیلا اون پایین چه خبره ؟
می گن عروسی بابامه!تو مشاهده کردیش ؟
دولیدو دیدی ؟
بابام دلبر شده سهیلا…

محکم‌ بغلم کرده بود و گریه می کرد.
با غمگینی از خودم دورش کردم و بیان کردم:

– سهیلا چرا گریه می کنی دختر!
مگه‌ نمی بینی عروسیه؟!
شگون نداره گریه کنی!

بعد کف دستانش را گرفتم و از جا کشیدهش کردم.
دور اتاق همجاده خودم چرخاندمش، او گریه می کرد و من می خندیدم و در آن حال می اظهار کردم:

– بیا بیا کمکم کن ، می خوام اون لباس قرمزه که دامنش تور داره رو بپوشم…
بعدشم تو یه کف دستی به صورتم بکش.
ببین ، ببین انگار امروزگار یه کم رنگم پریده!

سیلی محکمی روی گونه ام نواخت ، طوری که یک مرتبه برق از دیدهانم پرید!
سرم به دوران افتاد و روی تخت سقوط کردم.
حس می کردم کم کم از خواب بیدار می شوم!حس می کردم به‌شدت دیر رسیده بودم…عروسی دیگر تمام شده بود!
باور می کردم که بابا هم رفته بود…
که تنها بودم و غریب!
که دلم بی تاب آغوشی می شد که سر بر شانه اش گذارم و عقده از قلب بگشایم…
چقدر جای شانه هایی که ساعتی پیش تکیه گاهی برای بی کسی ام بود خالی بود !
نیزه هایی که بر چشمانم بود هنوز هم جاده اشکم را سد می کرد ، دلم یک دل سیر گریستن می خواست!

با دردمندی از جایم بلند شدم و تا لب پنجره حرکت کردم.سروها هم رخت عزا بر تن داشسریع.سهیلا تا لب پنجره کنارم رسید
؛ به او گفتم:

– می بینی سهیلا؟
تو هم می بینیش؟
سرو رو میگم…
همونجا وایساده زیر آخرین سرو…میبینی سهیلا؟
میبینی چقدر زیبا داره نگام ‌ می کنه ؟

دست هایم‌ را گحرکت کرد روی لبش گذاشت و در حالی که دستم را می بوسید گفت:

-آره ماهی می بینم.
درست میگی خودشه سرو.
اما دقت کن…حالا دیگه نیست!
سرو راهی شد ماهی!

بار دیگر چشم دوختم .
دلم گحرکت کرد و با ناراحتی اظهار کردم :

– آره راست می گی.
انگار خسته شد و رفت!

دستم را ‌ گراهی شد و در حالی که سعی می کرد روی تخت نشانده و آهستهم کند اظهار کرد:

– بیا عزیزم ، بیا یه خورده استراحت کن.

مثل یک بچه ی مطیع و فرمان بردار سر جایم‌ جای گرفتم و سرم را روی پاهایش گذاشتم ؛ در حالی که با موهایم بازی می کرد ساکت گفتم:

– چه قدر خوبه سهیلا که مثل همواره با منی.