『آتـششیطــٰان!』
༄❥︎┅┄┄┅✵♥️🔥✵┅┄┄┅❥︎༄
#پارت_17
تمام طول روزگار اون حس عجیب باهام بود.
حتی گاهی اینقدر شدید میشد، که میخواستم شماره محب رو بگیرم و عذرش رو بخوام.
ولی بعد با یکم فکر، پشیمون میشدم.
اینکه بعدا از این تصمیم یکبارهی و احساسیم چقدر پشیمون میشم و ممکن بود چه موفقیت و موقعیت های شغلی آینده رو از کف دست بدم؛ مانع انجام دادن تصمیمم میشد!
تایم استراحت و ناهارم بود که شماره محب رو روی گوشیم متوجه شدم.
سعی کردم اون حس بد رو از خودم دور کنم و با نهایت ادب، جوابش رو بدم.
تماس رو وصل کرده و تمایل داشتم سلام کنم، که اون تند تند و بدون وقفه، شروع به صحبت کرد.
_ خانوم من امروز تایم خالی ندارم که برای ملاقات هماهنگ کنم!
شما همیشگی باید ۲۴ ساعت زودتر به من اطلاع بدید که برنامه هام رو فیکس کنم.
حالا امروز که گذشت؛ خودم یه تایم برای بعد مشخص میکنم و بهتون اطلاع میدم؛ روزگار خوش!
و بلافاصله قطع کرد.
دهن من هنوز همون فرمی که برای حرف زدن باز کرده بوده بودم، مونده بود.
با حرص و بهت گوشی رو از خودم فاصله داده و به صفحه خاموشش خیره موندم.
این آدم دیوونه بود؟؟
مشکل شخصیتی داشت؟!
نه به اون ادب و احترام اون روزگارش توی دفتر، نه به بی ادبی امروزش پشت گوشی!
هرکی نمیدونست، فکر میکرد انگار با دونفر کاملا مجزا، برخورد داشتم!
با همون اعصاب داغون، به کافه کنار شرکت حرکت کردم.
پاستا سفارش داده و سرم رو با اینستاگرامم، گرم کردم.
کمی پستای دوستام رو مشاهده کرده و لایکشون کردم.
اکثر دوستا و هم دوره ای های دانشگاهم، ازدواج کرده و حتی یکی دوتا بچه هم داشتن.
یا اگه مجرد بودن؛ یا رابطه های جدی با دوست پسراشون داشتن، یا مطلقه بودن!
تنها مجرد و بدون رابطه جمعشون من بودم، برای همین باعث شده بود ازشون فاصله بگیرم و راه خودمو ادامه بدم.
به سرم زد ببینم محب هم پیج داره یا نه؟!
اسمش رو سرچ کردم که پیج میلیونیش بالا اومد!
البته که دور از انتظار هم نبود.
این آدم توی صنعت و حرفه ی خودش حرفی برای بیان کردن داشت و به شدت محبوب بود!
با اون ظاهر انکادر و موجه ای هم که داشت، این همه طرفدار، قابل هضم بود.
همه پستاش یا عکس از خودش بود، یا محیط کارخونش و کارگر هاش.
زیر عکسای خودش پر شده بود از قلب و بوس ها، تعریف و تمجید دخترا!
هرچند نمیتونستم شماتتشون کنم.
من هم این همه زیبایی مردونه رو تمجید میکنم، فقط بروزگار نمیدم!
ولی نکته ای که جالب تر و خواستنی تر از عکساش بود، عکسایی بود که از کارگر هاش پست کرده بود.
عکس آدم های مختلفی که توی کپشن، داستان زندگیشون رو نقل کرده بود.
آخر داستان هم نوشته بود با اجازه خودشون، عکس و داستان رو به اشتراک گذاشته.
این حرکت و اخلاقش، بیشتر از قیافه و کت و شلوار های خوش دوختش، منو جذب کرد.
اینکه نه تنها با کارگرهاش، رفتار رئیس و زیر کف دستی نداشت، بلکه باهاشون رفیق بود و معاشرت میکرد.
اینقدر که اون ها باهاش درد و دل کرده و داستان زندگیشونو تعریف کنند!
هرکسی، مخصوصا تو موقعیت و ثروت محب، توانایی همچین برخوردی نداشت!
وقتی به خودم اومدم که متوجه شدم اون حرص و خشمگینتی که ازش داشتم، نه تنها به کل از بین رفته؛ بلکه جاش رو هم به یه لبخند داده.
با همون لبخند مشغول وارسی پستای قدیمی ترش شدم، که یه عکس نظرم رو جلب کرد.
عکس دو نفره ای که کپشنش، به این مضمون بود:
” من و بهترین شریک جهان!
شراکتی که صرفا فقط مادی نیست، بلکه شراکت روح های ماست! ”
عکس دو نفره محب و شریکش، احسان بود!
از کف دستایی که دور گردن هم انداخته بودن و خنده های از ته قلبشون؛ یا حتی متنی که براش نوشته بود، مشخص بود که فقط یه شراکت ساده بینشون نبوده، بلکه یه رفاقت عمیق و ریشه دار بوده!
ولی سوال اینجاست که برای چی محب باید دروغ بگه و رابطه دوستانش رو با احسان مخفی کنه؟؟!!
جوری که اون روزگار ازش حرف میزد، حتی آزردهی و قلبخوری نبود، بلکه فقط بی تفاوتی و سرما بود!
برای همین منو مجاب کرد که حرف هاشو باور کنم و احسان رو فقط تو جایگاه یه شریک، قرار بدم.
ولی الان با دیدن این پست، معاقلبات توی ذهنم بهم ریخته بود و چندین و چند سوال جدید، تشکیل شده بود!
༄❥︎┅┄┄┅✵♥️🔥✵┅┄┄┅❥︎༄
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن