『آتـششیطــٰان!』
༄❥︎┅┄┄┅✵♥️🔥✵┅┄┄┅❥︎༄
#پارت_15
بار دیگر به جنازه های سوختشون نگاه انداختم.
با اینکه آدم ترسو یا بد دلی نبودم، اما با خیره شدن بهشون، یه حس بد و منفی ای تو دلم میپیچید.
اینکه قطعا اونا هم حرف هایی برای اضافه کردن داشتن و الان دیگه، برای همیشه ساکت شدن!
صورت های کاملا سوخته که فقط کمی از موها و پوست سرشون مشخص بود.
باز وضع بدنشون بهتر بود و سوختگی پراکنده تری داشت.
انگار اول تاج تخت و ملافه های اون قسمت آتیش گحرکت کرده که سر و صورتشون بیشترین میزان سوختگی رو داشته!
ورق زدم و راهی شدم صفحه بعد.
این صفحه گزارش دقیق کالبد شکافی بود.
علت مرگ هردو، سوختگی زیاد بود.
ولی چیزی که نظرم رو جلب کرد، پشت کمر مرد بود که کمتر از بقیه بدنش سوخته بود، آثاری از کبودی و خون مردگی متوجه شده میشد!
اینجا قطعا یه خبرایی بود!
باید خودم از نزدیک محل حادثه رو میمتوجه شدم و براش تصمیم میگیحرکت کردم.
تو همین فکرا بودم که فردا با محب یه قرار ملاقات ترتیب بدم، که زنگ خونه زده شد.
زیرا توقعش رو این موقع شامگاه نداشتم، ترسیده هینی کشیدم.
با نواخته شدن دوباره زنگ خونه، به خودم اومده و بعد از انداختن یه شال دور شونه هام، به اون سمت حرکت کردم.
از دیدهی در که نگاه کردم و سرایدار ساختمون رو مشاهده کردم، نفسم رو آسوده بیرون فرستادم.
با این حال بازم زنجیر درو باز نکردم و با همون در نیمه باز، علت اومدنش تو این موقع شامگاه رو جویا شدم.
_ والا خانوم یه پیک اومد این رو داد که برسونم به شما.
مشخصات شما و آپارتمانتون رو داد و اضافه کرد هزینشم پرداخت شده.
نگاهی به باکس ماگ قهوه توی کف دستش انداختم.
حدس اینکه کی این رو فرستاده، کار سختی نبود!
با دندون های روی هم فشرده شده، باکس رو از سرایدار گراهی شده و تشکر سرسری کردم.
هنوز میتمایل داشت پر زیراگی کنه که در رو روی صورتش بستم.
برگه یادداشتی که به ماگ چسبیده بود رو برداشتم.
مثل دفعه قبلی، یه نوشته چاپی!
” خانوم وکیل بد اخلاق من حرفات رو نشنیده میگیرم و بازم بهت توجه میکنم!
اینم قهوه آخرشامگاهی که همیشگی تو رخت خواب میخوری.
خوب بخوابی بیبی….!
” قهوه آخر شامگاهی که همیشگی تو رخت خواب میخوری ” ؟؟؟؟
این آدم حتی تایم کف دست**شویی حرکت کردن من رو هم داشت!
من هرچی گشته بودم، چیز خاص و مشکوکی تو خونه پیدا نکرده بودم.
باید از یه آدم متخصص تر یا پلیس کمک میگحرکت کردم، اما به چه علتی؟!
این آدم اینقدر زرنگ بود که بدون هیچ رد پایی کاراش رو پیش میبرد و همواره چندین قدم ازم جلو تر بود.
مثل همین نامه های چاپی که نمیتمایل داشت من حتی دست خطش رو ببینم!
انگار براش قابل پیش بینی ترین موجود عالم بودم، جوری که همیشگی مهره هاش رو به درستی میچید و بازی رو به نفع خودش، پیش میبرد!
با برآشفتهت برگه رو توی دستم مچاله کرده و ماگ رو توی سینک، خالی کردم.
واقعا توقع داشت چیزی که فرستاده رو بخورم؟؟
که بعد با خیال راحت بیاد سروقتم و تو بیهوشی، هرکاری که قلبش میخواد باهام بکنه؟!؟
کمی دیگه خودم رو توی آشپزخونه مشغول کرده و سعی کردم حرص و جوشم رو، با جا به جا کردن الکی ظروف و دوباره شستنشون، خالی کنم.
وقتی کمی آروم تر شدم، بار دیگر به اتاق خواب برگشته و نگاهی به پرونده نیمه باز انداختم.
خواستم سرسری نگاهم رو ازش بگیرم، که یه برگه زرد روی بقیه کاغذ ها، به نگاهم خورد.
به سرعت سرم دوباره به همون جهت برگشت.
مطمئنم که وقتی آخرین بار به پرونده نگاه کردم، همچین چیزی رو تو پرونده ندیده بودم.
من هم که چیزی به برگه ها اضافه نکرده بودم!
با قدم های آروم و ضربان دلی که هر لحظه بیشتر میشد، به سمت میزم حرکت کردم.
کاغذ کوچک زرد رنگ رو، به آهستگی برداشتم.
با خوندنش، نفسم تو سینه حبس شد.
” این پرونده ای نیست که بخوای خودت رو در گیرش کنی عزیزم!
بهتره هشدارم رو جدی بگیری و همین اول کار عقب بکشی!
مطمئنم وقتی جلو تر بری خودت متوجه این موضوع میشی، ولی اونجا دیگه راه برگشتی برات نیست! ”
༄❥︎┅┄┄┅✵♥️🔥✵┅┄┄┅❥︎༄
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن