🔥♥️♥️♥️🔥«آتش شیطان»🔥♥️♥️♥️🔥
❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥❤️🔥
#پارت_55
” میدونم مشتاق دیداری، اما عجله نکن خانومی!
به زودی شرایط ملاقاتمون رو بهت میگم و خیلی زود همدیگه رو میبینیم! ”
نگاهام رو تو حدقه چرخونده و گوشی رو به جای اولش برگردوندم.
این بار فکر و خیال های دیگه ای ذهنم رو درگیر کرده بود، ولی خیلی زود به جهانی رویا رفته و بیخیال همه چیز های عجیب اطرافم شدم.
****
****
حدود یک هفته از سفرم گذشته بود.
تو این مدت هیچ خبری از دایان نبود و بجاش تقریبا هر روزگار، با مزاحم همیشگیم مکاتبه داشتم!
هر روزگار پیام های مختلفی ازش دریافت میکردم و گاهی جوابش رو هم میدادم.
به هرحال گوشتم زیر دندونش بود و باید حسابی به سازش میرقصیدم!
تو دفترم مشغول مطالعه پرونده یکی از موکلام بودم و نکات مهمش رو یادداشت میکردم که، صوتی پیامک گوشیم قد بلند شد.
با لمس صفحه اسکرین گوشی، پیام رو از رو نوتیف خوندم.
” میخوای کمی بازی کنیم خانوم وکیل؟! ”
” من برخلاف شما بیکار نیستم دوست عزیز؛ وقت کافی هم برای بچه بازی ندارم! ”
” الان تایم ناهارته عزیزم!
دیگه کار بسه، یکمم به خودت برس. ”
نگاهی به ساعت انداختم.
ساعت عدد یک و نیم ظهر رو نشون میداد.
کی یک و نیم شده بود که من متوجه نشدم؟!
اینقدر تو کار غرق شده بودم که حتی متوجه سر و صدای معدم هم نشده بودم.
یکم دیگه هم تو دفتر قرار گرفتم تا پرونده رو تموم کنم.
کمی بعد بار دیگر صدای گوشیم کشیده شد.
” با من لج میکنی یا با شکمت خوشگله؟ ”
” با شکمم!
یکم پرو شده و تو همه مسائلم دخالت میکنه، میخوام بهش یاد بدم که دیگه تو مسائلی که بهش مربوط نیست، فضاما نکنه! ”
وقتی جوابی نداد تعجب کردم.
اصولا همواره یه جواب درست حسابی، واسه طعنه و کنایه هام داشت!
شونه ای بالا انداخته و مجدداً به کارم برگشتم.
هنوز ده دقیقه هم نگذشته بود که تقه ای به در زده شد و پشت بندش، رستمی وارد دفتر شد.
– جانم خانوم رستمی؟
کف دستش که یه ساک کاغذی بود رو بالا اورد و حینی که به میزم نزدیک میشد، بیان کرد:
– اینو یه پیک موتوری تحویل داد اظهار کرد غذاییه که سفارش دادین!
– غذاییه که سفارش دادم؟؟
ولی من که چیزی سفارش ندادم!
پشت دیدهی نازک کرد و جواب داد:
– من دیگه نمیدونم تابش جون حتما یادت حرکت کرده!
اخه نه که پرونده های سنگین و مهمی رو دستته، حواست هزار جا هست.
دیگه فراموشی هم طبیعیه!
عینک دور مشکیم رو از چشمام در اورده و با خنده نگاهی به سر تاپاش انداختم.
حسادت وکیلای دیگه رو میتونستم درک کنم، اما یه منشی ساده رو؛ حقیقتا نه!
– خانوم رستمی شما وکالت بلدی؟
– نه؛ چطور مگه؟!
– اخه مثل اینکه جای شما رو اشغال کردم!
میخواین من قد بلند شم شما بشینین و پرونده های مهم و سنگین رو هم شما بردارین!
کمی کف دست پاچه شد.
– نه تابش جون این چه حرفیه؟!
فقط من نگران خودتون بودم که اینقدر فشار کاری روتونه.
تبسمی زده و جواب داد:
– به نظرم شما بیشتر دلواپس موقعیت شغلی خودت باش عزیزم!
مثل اینکه کارت بهشدت سبکه که وقت این خاله زنک بازی هارو داری!
انگار متوجه تهمشاهده کردم شد که فوری عذرخواهی کرده و از اتاق خارج شد.
شاید روابطم با مجد کمی شکراب شده بود، اما همه میدونستن که هنوزم میتونم رو انگشتم بچرخونمش!
به هرحال تنها زن موکل شرکت، یه سری مزایا هم برای خودش داشت دیگه!
ساک رو جلوتر کشیده و ظرف آلومینیومی غذا رو ازش خارج کردم.
کاغذ زرد رنگ روش رو برداشته و خوندم.
” هرچقدر که تو به فکر خودت نباشی، من هستم.
این وعده هم مهمون من! ”
یه برگه تایپی بود مثل همواره!
نگاهم به پایین صفحه افتاد.
” پ ن: حالا میتونیم بازی کنیم؟! ”
هنوز جمله رو تموم نکرده بودم که پیامکی برای گوشیم اومد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن