『آتـششیطــٰان!』
༄❥︎┅┄┄┅✵♥️🔥✵┅┄┄┅❥︎༄
#پارت_36
دیدهام رو روی هم فشردم.
چاره ای نبود، حدالعقل جلوی یه آدم غریبه، باید حفظ ظاهر میکردم.
قدمی جلو گذاشته و وقتی که شونه به شونه دایان شدم، گفتم:
– بله خودشم!
الان هم برای بازمتوجه شد اومده بودیم، ولی کمی عجله داریم.
اگه اجازه بمشاهده کرد از حضورتون مرخص بشیم!
بالاخره کف دست و پاش رو جمع کرد و با یه خداحافظی بهسرعت ازمون دور شد.
تا لحظه ای که به مغازش رسید، به همون جهت خیره شده و اصلا توجهی به دایانی اگه از همون لحظه اول، سرش رو چرخونده و بهم خیره شده بود، نکردم!
وقتی اون پسر از تیر راس نگاهم دور شد، به سمت دایان برگشته و نگاه مصمم و خیرش رو هممسیری کردم.
با تای ابروی بالا حرکت کرده جویا شدم:
– نمیریم آقای دایان؟!
بدون اینکه منتظر جوابش باشم، به پشت چرخیدم که لحظه ی آخر، ساعد کف دستم تو چنگش اسیر شد.
تغییری به بدنم ندادم.
ترجیح دادم وقتی داره مسخره یا شماتتم میکنه، بهش نگاه نکنم!
قدمی بهم نزدیک شد و با لحن عجیبی زیر گوشم زمزمه کرد:
– رطب خورده منع رطب زیرا کند خانوم وکیل!؟
منو بابت چیزی مقصر دونستی که خودت هم انجامش دادی؟!
به سمتش برگشته و بی توجه به فاصله کممون اونم وسط کوچه، اضافه کردم:
– این حق مسلمه منه که راجع به موکلم تحقیق کنم، مگه هدف شما چیزی جز موفقیت هردومونه؟!
پس خواهشا روش من رو زیر سوال نبر!
پوزخند کجی زد و بیان کرد:
– به نظرت من اگه هدف دیگه داشتم سراغت میومدم؟؟
– پس خوبه!
شادم که هم نظریم.
– هم نظریم ولی این مسئله رو که بدون خبر دادن به من این کار رو کردی، توجیح نمیکنه!
اگه بنا به همکاری باشه، من مایلم که در جریان کوچک ترین جزئیات هم باشم!
سری به تایید تکون دادم که ” خوبه “ای زیر لب بیان کرد و در نهایت، کف دستم رو با ملایمت رها کرد.
این بار خودش در عقب رو برام باز نگه داشت تا سوار بشم و بعد خودش سوار شد.
تو تمام طول مسیر به این اندیشیدم که، عجب روزگار عجیبی بود امروز!
『آتـششیطــٰان!』
༄❥︎┅┄┄┅✵♥️🔥✵┅┄┄┅❥︎༄
#پارت_71
***
دایان مجدداً ناپمشاهده کرد شده بود و توی چند روزگار گذشته، خبری ازش نبود.
تا امروزگار صبح که زنگ زد و درتمایل داشت یه قرار ملاقات داشت.
تمایل داشتم اول کمی کف دست بالا بگیرم و بگم تایم خالی ندارم، ولی اینقدر دلنشین و محترمانه تمایل داشتش رو بیان کرد که از انجامش، سر باز زدم!
این مرد عجیب بلد بود که آدم هارو توی مشتش بگیره و رو سر پنجه، بچرخونه!
برای ناهار یه قرار ملاقات ترتیب دادیم و قرار شد اینبار مکانش رو من انتخاب کنم.
آدرس یه رستوران نزدیک دفتر رو براش فرستادم. اینجوری دیگه مشکل راهی شد و رسید هم نداشتم.
بهرحال روزگار ” سه شنبه های بدون ماشین ” بود و بهشدت کف دستم برای انتخاب رستوران، باز نبود.
شاید به شیکی مکانی که اون دفعه اون برده بودمون، نبود.
ولی جای آروم و تمیزی بود و کاملا برای قرار ملاقات های کاری مناسب بود!
ده دقیقا قبل از ساعت مقرر، دفتر رو ترک کردم تا به موقع به قرار ناهارمون برسم.
چند دقیقه زودتر رسیده و بعد از انتخاب یه میز مناسب، منتظرش شدم.
تو این تایم هم بیکار نمونده و شروع به کتاب خوندن، کردم.
غرق کتاب بودم که با آوای سلام کردن کسی، هراسیده تکونی خوردم.
دایان بود که با ظاهری آشفته روی صنقلبی رو به روم جای گرفت.
– ببخشید قصد ترسوندت رو نداشم.
– نه مشکلی نیست، اما فکر کنم تو حالت بسیار رو به جاده نیست؛ نه؟؟
حدس اینکه حالش مسائد نبود، اصلا کار سختی نبود
آدمی که همواره تو کت شلوار های تمیز و خوش دوخت میدرخشید، امروزگار فقط با یه پیمسیرن کمی چروکی که دو دکمه بالاش رو باز گذاشته و روش هم کتی نپوشیده، به قرار ملاقات وکیلش اومده بود!
شاید هر کس دیگه ای بود، نمیتونستم از روی لباساش احوالاتش رو حدس بزنم، ولی دایان هرکسی نبود!
نفس خسته ای کشید و اظهار کرد:
– واقعا رو به جاده نیستم!
– اتفاقی افتاده؟!
نگاه عمیقی بهم انداخت، انگار دو قلب بود که ماجرا رو برام تعریف کنه؛ یا نه.
انگار بالاخره قلبش رو به دریا زد، که اظهار کرد:
– امروزگار یه اتفاق بد برام پیش اومد!
#یه پارتم آخرشامگاه براتون میذارم
به جبران فردا؛ وقت ندارم.. 😘♥️
༄❥︎┅┄┄┅✵♥️🔥✵┅┄┄┅❥︎༄
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن