موافقتم رو اعلام کردم.
با اینکه کار و پرونده عقب افتاده بسیار داشتم، اما ترجیح میدادم فردا پیششون باشم!
– به شرط اینکه فردا برام از اون غذا های خوشمزت بپزی!
خنده تو گلویی کرده و با بیان کردن ” باشه دردونه ” موافقتش رو اعلام کرد.
حامد کف دستپخت خوبی داشت و هنوز روزگارایی که اینجا زندگی میکردم و بعضی از جمعه ها آشپزی رو گردن میگحرکت کرد، تو خاطرم بود!
با اینکه چند سال بیشتر نگذشته، ولی اونقدری زندگیم با اون وقت ها عوض شده که انگار یه نسل مدت برده!
تو این عمر کوتاهم چه چیز هایی رو که تجربه نکرده و چه چیز های دیگه ای قرار بود تجربه کنم؛ خدا میدونست!
صوتی باز شدن در خونه اومد و پشت سرش صدای سیمین خانوم، قد بلند شد:
– آقا حامد زیر غذا رو خاموش کردم.
منم میرم اتاقم تا کمی استراحت کنم، اگه چیزی لازم داشتین صدام کنین.
حامد با نهایت محبت ازش تشکر کرده و شامگاه بخیری گفت.
وقتی به شامگاه بخیر من هم جواب داد، مجدداً به خونه برگشت.
حامد که برای حرف زدن با سیمین جون از جاش بلند شده بود، به سمت من چرخید و اضافه کرد:
– پاشو بریم تو شام بخوریم.
هوا هم داره سرد تر میشه!
قبول کرده و از جا کشیده شدم.
پشت سر حامد وارد خونه شده و تو همون حین جویا شدم:
– مامان گرسنه خوابید؟!
نیاز نیست بیدارش کنیم شام بخوره؟؟
وارد آشپزخونه شد و جوابم رو داد:
– قبل از اینکه بهش قرص بدم مجبورش کردم چند قاشق غذا بخوره.
با اون سردرد شدیدی که گراهی شده بود، بهتره بذاریم بخوابه!
ازش ممنون بودم که حواسش به کوچکترین چیز مربوط به مولین هم بود!
واقعا حضور حامد تو زیستنمون نعمتی بود که میتونست تو کفه مقابل همه سختی هایی که تجربه کردیم، قرار بگیره و برابری کنه!
با کمک هم فسنجونی که مامان درست کرده بود رو تو ظرف کشیدیم و با چیدن میز، پشتش جاگیر شده و مشغول خوردن شدیم.
وقتی تموم شد، نذاشتم حامد دیگه کمک کنه و به بیرون هدایتش کردم.
ظرف هارو تو ماشین ظرفشویی چیده و اطراف رو کمی مرتب کردم.
وقتی کارا تموم شد،برای خودم و حامد چایی ریخته و به پذیرایی بردم.
اما وقتی پیداش کردم، روی کاناپه دراز کشیده بود و ساعد کف دستش رو روی صورتش قرار داده بود.
آروم صوتش کردم تا از خواب یا بیدار بودنش مطلع بشم.
وقتی جوابی نگراهی شدم، سینی چایی رو روی میز گذاشته همون پتویی که برام اورده بود رو، روش انداختم.
علاوه بر خستگیش، از لحاظ روحی هم روزگار سختی رو گذرونده بود و حق داشت به این سرعت خوابش ببره!
چایی هارو برگردونده و به سمت اتاق مولین حرکت کردم تا بهش سری بزنم.
اتاق با اینکه تو تاریکی و سکوت مطلق فرو حرکت کرده بود.
به آهستگی به تخت نزدیک شده و کنارش جای گرفتم.
رد خشک شده اشک رو صورتش نشون میداد که تو نبود حامد، باز هم کلی اشک ریخته تا خوابش برده.
کف دستی به موهای خوش رنگش کشیده و به آهستگی پیشونیش رو بوسیدم که با صوتیی گحرکت کرده اسمم رو زمزمه کرد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن