♥️♥️🔥🔥♥️♥️🔥🔥♥️♥️🔥🔥
تو تمام نیم ساعتی که منتظر اثر کردن و جذب قرص بودیم، کلمه ای بینمون در و بقلب نشد.
از کیا بابت این سکوتش ممنون بودم.
اخبار برای اون هم قطعا شوک برانگیز بود، اما کوچک ترین اشاره ای بهش نکرد و منو به حال خودم گذاشت.
با هماهنگی وارد اتاق دکتر شدم تا مجدداً فشارم رو چک کنه.
خداروشکر پایین تر اومده بود و بیان کرد جای مضطربی نداره.
تشکری کرده و از اتاقش خارج شدم.
رو به کیا گفتم:
– نرمال شده بود، بهتره زودتر بریم.
بی حرف از جا کشیده شد و به اتفاق به سمت ماشین راهی شدیم.
مجدداً در رو برام باز کرد تا بشینم.
یکم بعد ماشین رو جلو ساختمون خونم نگه داشت.
به سمت عقب برگشت و گفت:
– مطمئنین تنهایی براتون مشکلی پیش نمیاد؟!
میخواید به خونه یکی از دوستاتون ببرمتون؟!
لبخند بی جونی زده و جواب دادم:
– ممنون کیا، خونه خودم راحت ترم!
خیلی امشب بهت زحمت دادم، سر ماه جبران میکنم.
اخمی کرد و اظهار کرد:
– اینطوری نگین خانوم بهم برمیخوره.
کار خاصی نکردم، همش وظیفه بوده!
مجدداً تشکری کرده و از ماشین پیاده شدم.
تا از داخل رفتنم مطمئن نشد به ماشین حرکت نداد.
همیشگی از این جنتلمن بودنش با وجود سن کمش، غرق لذت میشدم.
بی خیال گحرکت کردن پنی شده و به سختی خودم رو به واحدم رسوندم.
بیشتر از ظرفیتم امروزگار اطلاعات دریافت کرده بودم و نیاز به یه ریکاوری جدی و خوب در ذهنش گذراندن بهش داشتم؛ اما امشامگاه نه!
به تختم پناه برده و با همون لباس ها خودم رو روش انداختم.
شقیقه هام از درد و فشار نبض میزد و حالم رو بدتر از چیزی که بود میکرد.
نمیدونم بالاخره با این حجم از فکر و خیال بالاخره ساعت چند نگاهام گرم شد و خوابم برد، اما بالاخره اون شامگاه پر ماجرا به اتمام رسید و فصل جمتوجه شد با مشکلات جمشاهده کردتری رو تو زیستنم رقم زد!
صبح روزگار بعد با به صدا در اومدن آلارم گوشیم از خواب بیدار شدم.
تمام طول شد کابوس روز هایی رو میدیدم که به شدت نبود بابا رو حس میکردم و شبایی که بخاطرش با نگاهای خیس میخوابیدم.
خاطراتش تمام طول شامگاه کف دست از سرم برنداشت و یکی از بدترین خواب های عمرم رو برام رقم زده بود.
با کرختی از جا کشیده شده و به سمت حموم راهی شدم تا بلکه با دوش مختصری، این کسالت رو از خودم دور کنم.
زودتر از ساعت مقرر، با فلاسک کوچک پر از قهوهام به دفتر رسیده و در رو باز کردم.
بغیر از منشی ها هنوز هیچ کدوم از وکلا نیومده بودن و سکوت آرامش بخشی تو کل ساختمون حاکم بود.
به همشون سلام کرده و رو به مژگان اضافه کردم:
– خانوم رستمی امروز اگه کسی قرار ملاقات داره کنسل کنید و زودترین نوبت رو براشون بذارید.
حدالامکان کسی رو هم به دفترم جاده نمتوجه شد!
با اینکه مشخص بود برای دونستن علت کارم دل تو دلش نیست، ولی با نگاهی به صورت گراهی شدم فهمید وقت مناسبی برای کنجکاوی های همیشگیش نیست!
” نگاهی ” اظهار کرد و به سرعت به پشت مانیتور حرکت کرد تا برنامه امروزگار رو چک کنه.
دیگه معطل نکرده، وارد دفتر شده و با خیال راحت قفلش کردم.
برای تمرکز بهتر مجبور بودم فعلا بیخیال بقیه پرونده ها بشم و تمام حواسم رو برای مشکل پیش اومده بذارم!
با زنده بودن بابا، مامان حسابی دچار بحران میشد!
از همه مهم تر هم موضوع ازدواجش با حامد بود!
زندگی آروم شیرین هردوشون که بعد از مدت ها بهش رسیده بودن، قرار بود حسابی کف دستخوش تغییر و مشکل بشه!
نمیدونستم میتونستن این موضوع رو هضم کنن یا قرار بود اتفاقات بدتری بیوفته!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن