دیدهانش با تلالوی اشک میدرخشیدند و اوج شکستکی روحش تا مغز استخوانم را
سوزاند!
-عطا مگه نه؟ کار اون بابای بیشعورمونه آره؟ نشونش میدم… بسته دیگه این گنداب
باید یه جا تموم بشه! امروزگار یا من اونو میکشم یا اون منو!
با شتاب و مانند گولهای از خشم و حرص و عصبیت کشیده شدم. خونم غل غل م کی رد و
انگار آهن مذاب قورت داده بودم ولی تا دستم روی کف دستگیره جای گرفت، دریا تند بیان کرد:
-ک..کار بابا نیست آبجی اون… اون نکرده!۷۹۲
شوکه سرم را به سمتش چرخاندم.
-پس کی؟!
…-
-دریا بیان کردـم پس کی؟ کی جـرات کرده؟!
صوتیم کمی بلند شد و آماده برای شنیدن هر اسمی بودم! حتی اگر نام جمشید رفیق
حیوان صفت عطا که در محل همه از او میوحشت کردند را میآورد!
آماده برای نابود کردن هر کسی که توانسته بود اِنقدر وحشیانه کف دست روی یک
دختربچه آسیب دیده کشیده کند، بودم!
حال که کف دستم نه به بهرام و نه به آن پیرمرد حرام لقمه میرسید و از خوش
شانسیشان به جای منِ دیوانه شده، به جای منی که دیگر به آخر خطر رسیده بودم
اسیر قانون شده بودند، میخواستم دق و دلیام را تمولیً بر سر این یکی حیوان خالی
کنم!۷۹۳
میمیل داشتم… قسم میخورم میمیل داشتم اما وقتی خواهرم با گریه نالید:
-مولین بزرگ!
برای یک لحظه مغزم به کل خالی شد!
-چ..چی؟!
-و..وقتی اومدیم خونه گ..اضافه کرد خودش باید حمومم کنه. گ..اظهار کرد باید اِنقدر کیسه
بکشتم تا ن..نجاستم از بین بره و وقتی لخت شدم و ک..کبودیامو متوجه شد…
به سینه هایش اشاره کرد و خدایا کاش همین حالا فرشتهی مرگت را م دی یدم!
-و..وقتی متوجه شد نتونست طاقت بیاره! زد زیرگریه و داد و ب..بیداد کرد که… که مایه
آبروریزیم و بعد نمتوجه شدم چی شد. فقط یهو رفت سراغ کمربند ب..بابا و آوردتش.
کف دستم را چنگ دیوار کردم تا نیفتم و دریای معصومم با دلداریای که حتی حالم را
خرابتر از قبل میکرد، تند ادامه داد:۷۹۴
-اما بابا هیچ کاری نکرد آبجی… حتی وقتی متوجه شد مامان بزرگ د..اره چیکار میکنه
س..سرشو پایین انداخت! دلخور شده بود باورت میشه؟ من… من فکر میکنم اون یه
کم منو دوست داره!
مرد ایستاده و له شدن دخترش را تماشا کرده بود اما چراکه ناراحتی در نگاهش رسیده
بود، خواهر دوازده سالهی من با صورتی کبود شده میاظهار کرد فکر میکنم دوستم دارد!
کف دستی به تیغه بینیام کشیدم و کمی در را باز کردم.
مولین بزرگ که دیگر نمیشد گفت ولی آن زن، زنی که قبل ترها وقتی هنوز نتوانسته
بودم دریا را پیش خود ببرم بخاطر بودنش در خونه خیالم راحت میشد، در آشپزخانه
تاریک و قلبگحرکت کردهاش در حال چرخیدن به اینطرف و آنطرف بود. و از حرکات حرصی و
لب هایش که داشت تکان میخورد، مشخص بود در حال غر زدن است.
از بودنم در اینجا برآشفته بود زیرا مرا مایه آبروریزی میمشاهده کرد ولی کارهای خودش و
پسرش را نرمال! چقدر احمق بودم که فکر میکردم بودنش کنار دریا خوب است و
حتی اگر خوب هم نباشد از هیچی بهتر است!۷۹۵
چقدر احمق بودم که نمتوجه شدم از روحی که سیاه شده باید بیشتر از هر چیزی بترسم!
نگاهم از روی او روی عطا چرخید.
هنوز هم سرجای قبلیاش خوابیده بود ولی مانند تمام وقتهایی که چرت میزد، پلک
هایش تمولیً بسته نبودند و مدام این استرس را به آدم میداد که نکند یکدفعه
دیدهانش را باز کند!
پنجرهها بسته و بوی موادش که انگار روی تک تک قسمتهای منزل قرار گرفته بود!
تاریکی… تاریکی و تاریکی!
این خانه در تاریکی غرق شده بود و آدم هایش با آنکه نمیدرک کردند ولی فقط جسماً
زنده بودند!
مجدداً آهسته در را بستم و نگاهم را با بغض از صورت ترکیده دریا گحرکت کردم و در اتاقش که
مانند بقیه جاهای این خانه بوی غم میداد، چرخاندم.
«چه گرگ باشی چه بّره باید بلند شی دنیز! مجبوری این کارو کنی! بخاطر خودت
بخاطر دریا باید کشیدهشی وگرنه اینا میشن روزای خوشت. تو این جهان اگه ضعیف باشی
کسی کف دستتو نمیگیره اینو دیگه بفهم! اینو قبول کن! َمردم آدم های ضعیفو دوست
ندارن. شاید یکی دو بار بهت صدقه بدن ولی دفعه سوم یه دونه میزنن تو سرت و از
کنارت رد میشن! و تو تنها نیستی! یه دخترکوچولوی دوازدهساله الآن تو اون خونهی
ویلایی قدیمی تو پایین شهر نشسته و منتظره که تو نجاتش بدی! منتظره یه کاری796
براش کنی! منتظره بری سراغش! منتظره قبل اینکه تلخ هی ا بیشتر از این بزرگش کنن،
بهت پناه بیاره! صداشو بشنو دنیز… اونو ببین»
صدا شروع به چرخیدن در سرم کرد! یک بار دو بار و یا شاید هم دهمین بار بود!
ندرک کردم چندبار و یا چند دقیقه در سرم پیچید ولی این بار که با عجله قدم برداشتم،
عزمی به شدت راسخ و قوی در من به وجود رسیده بود!
-دنیز چیکار میکنی؟!
شتابزده انگشتم را به نشانهی خاموشی مقابل صورتم گحرکت کردم و با عجله کمدش را باز
کردم چ. نگی به کولهاش زدم و لباسها و وسایل شخصیاش را در آن چپاندم و تند
زیپش را بستم. ضعیف بودن بس بود! احمق بودن کافی بود! هیچ ناجیای وجود
نداشت! ناجی خودمان بودیم… ناجی خودم بودم!
-دنیز؟!
دریا با ترسی فراوان نگاهم میکرد و دوزاریاش تا حدودی افتاده بود!
مقابلش زانو زدم و آرام اظهار کردم:۷۹۷
-می تونی یه بار دیگه فقط یه بار دیگه بهم اعتماد کنی؟!
ترسش حتی بیشتر شد و چیزی نمانده بود زهره اش بترکد.
-آبجی توروخدا!
کف دستانم را قاب صورتش کردم و مطمئن لب زدم:
-میفهمم که میترسی ولی تو دختر عاقل و آگاهی هستی مگه نه دریاجونم؟ خوب
میدونی تو این خونه نمیشه زیستن کرد… ما باید بریم. باید بریم وگرنه نابود میشیم!
اگه اینجا بمونی، تو هم دیر یا زود آلوده میشی و من بدون تو هیچ جایی نمیرم…
نمیتونم برم. پس باید با هم از اینجا بریم… باشه عزیزم؟!
…-798
-یه امروزگار فقط یه امروزگارو بخاطر من، بخاطر خودمون شجاع باش و کمکم کن. بهت قول
میدم از اینجا که دور شدیم هر وزنی رو شونه هات هستو بردارم، به روح مامان قسم
میخورم!
با آوردن اسم مولین حالش خرابتر شد اما دیگر چیزی نبیان کرد!
خوب میدرک کردم که چقدر از این همه جنجال خسته شده ولی دیگر آخر مسیر بود! ما از
این جهنم بیرون میحرکت کردیم… به هر قیمتی که شده خودمان را نجات میدادیم!
-ب..اید چیکار کنم؟!
-عطا خوابه احتمالاً تا عصر هم بیدار نمیشه. من وسایلتو میبرم و تو خیابون پشتی
منتظر میمونم. لباس هاتو عوض کن. یه بولیز و شلوار بپوش که باهاش بشه رفت تو
خیابون اما حواست باشه لباس بیرون نباشه و در اتاقو نیمه باز بذار و حواستو جمع کن.
وقتی مامان بزرگ راهی شد کف دستشویی آروم و بیسرصدا از خونه بزن بیرون و در حیاطو و
هم کامل نبند و بعد که زدی بیرون بدون اینکه حتی یک ثانیه صبر کنی بدو سمت
کوچه پشتی… من یه ماشین میگیرم و همونجا منتظرت میمونم… باشه؟!
-ولی… اما از کجا بدونم مولین بزرگ کی میره کف دستشویی؟!۷۹۹
-اونش مهم نیست من تا شامگاه حتی شده تا فردا همونجا منتظرت میمونم. فقط سعی
کن تابلو نکنی و ب سی روآوا باشی… باشه خوشگلم؟ این کارو بخاطر زیستن جفتمون
میکنی؟!
مظلومانه سر تکان داد.
-میکنم!
سر خم کردم و به نرمی پر گونه کبود شدهاش را بوسیدم اما با این حال مشاهده کردم که از درد
لرزید! و این آخریاش بود!
آخرین آسیب های جهنم!
ایستادم و لب زدم:
-من دیگه میرم… مواظب خودت باش باشه؟!
و در حالی که پر از آشفتگی و استرس بود، سؤال کرد:
-اگه تونستم بیام و موفق شدیم، قراره کجا بریم؟!۸۰۰
ضعیف بودن بس بود…
-جایی که بتونیم مجدداً قد بلندشیم. یا نه جایی که بتونیم برای اامان بار قد بلندشیم!
هفده ماه بعد…
شهراد:
کلافه و برای بار بیستم صدا بلند کرد:
-قد بلندشـید… مایـا ماهـین دیـر شـده!
میز را چید و همانطور که ساندویچ بچهها را حاضر و قمقمههایشان را با آبمیوه پر
میکرد، در ذهن تند کارهای امروزگارش را برنامه ریزی کرد.
شش عمل پشت سر هم و بعد هم باید کارهای شعبه جمشاهده کرد را سروسامان میداد و برای
شامگاه هم قول سینما به بچهها داده بود. امروز هم مثل دیگر روزهایش تمولیً پر بود.۸۰۱
چه بهتر… مثل تراکتور کردن از دیوانه شدنش جلوگیری میکرد!
با دینگ دینگ ساعت از فکر بیرون رسید و از دیدن عقربهها و سکوت منزل حرصش
بیشتر شد. تا نیم ساعت دیگر باید به مدرسه میرسیدند ولی خرسهای تنبلش هنوز
خواب بودند!
اخمالود سمت اتاقشان رفت.
-مگه من با شما نیستم… دخترا؟!
با دیدن مایا که با دهانی باز خوابیده و ماهین که مثل همواره مانند یک نوزاد تپل با
دستهای مشت شده در خوابی عمیق غوطه ور بود، ناخودآگاه آهسته شد. خرسهای
کوچکش زیادی شیرین بودند.
-بیدار شید ببینم دیر شد مدرسهتون.
اول سمت ماهین رفت و از تخت جدایش کرد.
-بابایی نه!۸۰۲
بوسهای به گردن و سر عرق کرده دخترش زد و او را از روی تخت پایین گذاشت.
-یه صبحانه بهشدت خوشمزه حاضر کردم، نمیخوای بخوری؟!
با آوردن اسم صبحانه دیدهان نیمه باز ماهین برقی زد اما با این حال غرغر کرد:
-خوابمه.
-برو دست و صورتتو زیبا بشور بعد صبحانه تو بخور، اگه بازم خوابت میومد بخواب…
خب؟
-اوممم…
-اگر بدونی خامه گذاشتم، توت فرنگی برای پرنسسم بریدم، آبمیوه…۸۰۳
و هنوز جملهاش تمام نشده بود که ماهین با دو از اتاق بیرون و مستقیم سمت
آشپزخونه راهی شد. قلبش میخواست قهقهه بزند اما ریز خندیدن را به یاد نمیآورد پس نفس
عمیقی کشید و سراغ مایا رفت.
کف دستانش را دور تن دخترش حلقه و او را در آغوشش کشیده کرد. مایا را نمیشد با وعدهی
خوراکی راضی کرد پس باید خودش صورتش را میشست تا خواب از سرش بپرد.
مایا یم ان خواب و بیداری نالید:
-بابا خواب لطفا!ً
کمر کوچک دخترش را ماساژ داد و سمت سرویس اتاقشان رفت. و به نرمی و
بیاهمیت به نق زدن های مایا و حالتش که چیزی نمانده بود زیرگریه بزند، صورتش را
با آب وِلرم شست.
-مگه هی بهم نمی گفتی دوست داری باسواد بشی؟ برای این باید بری مدرسه دیگه
عزیزم… چیزیم نیست که فقط مختص شما باشه! همهی هم سن و سال هات… همه
بچه های مدرسه همین موقع بیدار میشن.۸۰۴
مایا همچنان با نگاهان سرخ نگاهش میکرد و اخمالود گفت:
-دوست دارم بابایی ولی الآن نه عصر برم خو!
سمت آشپزمنزل رفت و همانطور که مایا را پشت صنقلبی می گذاشت، متاسف برای
ماهین که با صورت نَشسته یک لقمه اندازهی تمام هیکلش برای خود گراهی شده بود،
سرتکان داد و گفت:
-تایم مدرسهتون صبحه مثل وقتی که مهد بودین. حالا این یه کم زودتره ولی شما
موظفید سر ساعت اونجا باشید چه خوابتون بیاد چه نه… این یه قانونه!
و در این لحظه انتظار هر چیزی را داشت جز اینکه مایا با دلخوری تمام بگوید:
-هفت روز از عملمو بخاطر این قانون عذاب کشیدم… فکر کنم درس به درد نمیخوله!
و ماهین نیز تایید کند:۸۰۵
را بینشان چرخاند. هنوز یک هفته از مدرسه راهی شدنشان هم نم گی ذشت و-مبافقم.
وارفته نگاهش
این حال و احوالشان بود و. هیچ حدسش سخت نبود که قرار است دیوانهاش کنند!
_♡_
دنیز:
-خب؟ نظرتون چیه؟!
با تبسم این را از زنی که با بینی چین خورده به اینطرف و آنطرف نگاه میکرد و
شوهرش که لحظهای نگاه از روی صورتم برنمیداشت، جویا شدم.
زن بیان کرد:
-نمیدونم والا… به نظرم اگه بگردیم میتونیم جاهای بهتری پیدا کنیم.
ابرویم بالا پرید اما تبسمم را حفظ کردم.۸۰۶
-درسته… البته حدس میزدم شاید نوع دکوراسیون اینجا بسیار مناسب شما نباشه. به
هر حال سبکش زیادی مدرن و جوون پسنده و زیاد برای شما مناسب نیست!
این بار ابروی زن بود که بالا پرید و با کمی حرص بیان کرد:
-والا ما هم همچین سن و سالی نداریم خانوم محترم!
ساختگی چشم درشت کردم و کمی نزدیکش شدم.
-آآ نه خواهش میکنم این چه حرفیه؟ والا شما اِنقدر دلربا به نظر میرسید که از
لحظهای که دیدمتون نمیتونم نگاهمو بردارم فقط…
صدایم را پایین آوردم و ملایم ادامه دادم:
-فقط میگم احتمالاً برای همسرتون مناسب نیست چطوری بگم ایشون… ایشون به نظر
خیلی سنتی میاد. حتی اول که متوجه شدم در ذهنش گذراندم با پدرتون تشریف اوردین!۸۰۷
ایمان داشتم کم کم ده سال از مرد بزرگتر است و برقی که ناگهان در نگاهش آمد،
نشان دهنده درست بودن فکرم بود. با عشوه موهایش را لمس کرد.
-چی بگم والا… اامان نفری نیستید که این حرفو میزنید.
با نگاه به حالت پرافاده و چینهای صورتش در قلب زمزمه کردم:
«آره جون عمهات»
-واقعاً بعضی از ما خانوم ها داریم حیف میشیم!
این بار تبسمی هم روی لبش قرار گرفت ولی هنوز به قدر کافی قانع به نظر نمیرسید! پس
سمت مرد مسیر افتادم و بیآنکه نگاه هیزش را به رو بیاورم، پیشنهادی را دادم که
مطمئن بودم عمراً ردش نمیکند!
-خب جناب نظرتون چیه من چندجا دیگه رو بهتون نشون بدم؟ یه سری مکان سنتی
و کلاسیک هست که مطمئنم خوشتون میاد فقط الآن باید یه جای دیگه برم اگه موافق808
باشید شمارهتون رو بهم بدین تا شامگاه برای نشون دادن جاهای جمشاهده کرد باهاتون تماس
بگیرم.
دیدهان گرگی و حریص مرد برقی زد و با عجله دستش را سمت جیبش برد.
-حتماً… حتماً چراکه نه اتفاقاً من عاشق جاهای کلاسیکم!
-اگر بدونید یه جارو میشناسم حیاطش فوقالعادهاس. یه حوض آبی کوچیک، ماهی،
تخت و فرش های قرمز. مطمئنم میپسنمتوجه شد!
دیگر عملاً دهانش آب افتاده بود… شغال!
-میپسندم چرا نپسندم؟ مخصوصاً اگه هندونه بندازی توش و شامگاه با شامگاه با یار بشینی.
یه چایی بخوری و…
-صبر کن چی داری یم گی همینجوری برای خودت؟ هندونه چیه آخه مرد؟
-چیزی نگفتم که فقط…۸۰۹
-خیلیخب حالا ولش کن… خانوم عامری شامگاهیه اینجا بازم نمونه دارید بهمون نشون
بدین!
با همان لبخند معصومانه و بیگناهم آزرده بیان کردم:
-خیلی قلبم میخواست اما متاسفانه فعلاً همین یه موردو آرشیو داریم. مخصوصاً که تو
فصل بدی هم برای جا به جایی هستیم!
لب هایش را روی هم فشرد و کمی دیگر نگاهش را در فضا چرخاند و سپس یکدفعه
کشیده اضافه کرد:
-خیلیخب ما عجله داریم و و من هم عمراً دکوراسیون و معماری سنتی نمیخوام
پس…
-پس؟!
-همینجارو میگیریم!۸۱۰
_♡_
در را باز کردم و داخل راهی شدم. با صوتی کفشهای پاشنه دارم نگاه تک تکشان به سمتم
چرخید و نرگس به صندلی مدیریتش تکیه داد.
-بگو ببینم دنیز خانوم شیری یا روباه؟!
لب هایم کج شدند و کشیده بیان کردم:
-قرار شد شب برای بیعانه دادن بیان.
آوای دست زدن دخترها و جیغ قد بلند الناز:
-ایول بهت ایول… عاشقتم پنجه طلایی منی تو دختر!
محکم در آغوشم گرفت و مهر این دختر همواره باعث تبسمم میشد.۸۱۱
-دیوونه نکن اینجوری خفه شدم.
بوسهای آبدار به گونهام زد و رو به نرگس چرخید:
-خب رئیس شیرینی این کارو قراره تو کدوم رستوران بخوریم؟!
نرگس با همان حالت فوق لوکس زنانه و خاصش سر تکان داد و ملایم گفت:
-شیرینی هم میخوریم مضطرب نباش النازجان ولی شیرینیه اصلی برای دنیزه!
اول اندیشیدم مانند همیشه در مورد درصدی که از معامله جوش دادنها میگراهی شدیم
حرف میزند. ولی با کمی دقت دریافتم که این بار عطش چشمانش متفاوت است!
-چیزی شده؟!
-چیز بدی نیست نگران نباش… الآن میخوای بری دنبال خواهرت درسته؟۸۱۲
با نگاهی به ساعت سر تکان دادم.
-آره یه کم دیگه تعطیل میشه.
-بسیارخب برو برسونش خونه بعد برگرد صحبت میکنیم… ماشین مغازه رو ببر که دیر
نکنی.
اگر دنیز سابق بودم نگران میشدم اما مدتی بود که دیگر هر چیزی نمیتواست آشفتهام
کند. پس فقط خونسرد سر تکان دادم.
-باشه پس من راهی شدم… بعداً میبینمتون بچه ها
_♡_
-خب چه خبرا دریاجون؟ امروز همه چی خوب پیش راهی شد؟ مدرسه خوب بود؟!
با صورت سر813
-بد نبود.
فرمان را چرخاندم و بیشتر برای ارتباطگیری تلاش کردم.
محتاطانه اظهار کردم:
-امروزگار مدیرتون زنگ زد، مثل اینکه صبح با هم کلاسی هات دعوات کردی!
کلافه از پنجرهی ماشین نگاه گراهی شد… دقیقاً شامگاهیه یک نوجوان تخس و حرص درار! از
بعد تغییر هورمون هایش و بلوغ کامل و وقتی نسبت به تمام مسائل آگاه شده بود،
جوری رنگ عوض کرد که گاهی فراموش میکردم این نوجوانِ بیاحساس همان دریای
معصوم و مظلوم خودم است!
-دعوا نکردم حقشونو گذاشتم کف دستشون، زیادی حرف مفت میزدن.
اخمالود ماشین را مقابل خانه نقلیمان نگه داشتم.
-دریا خوب میدونی که از این سبک حرف زدنت خوشم نمیاد مگه نه؟!۸۱۴
چنگی به کولهاش زد و همانطور که پیاده میشد غرغر کرد:
-منم دنیز منم اصلاً از بازجوییهای تموم نشدنیت خوشم نمیاد… پس بدون حسمون
کاملاً متقابله!
در ماشین را محکم کوبید و سمت خونه حرکت کرد.وقتی خیالم از داخل شدنش راحت شد،
کلافه سر تکان دادم و مجدداً استارت زدم. نگاهم به خیابان های شهر و دقیقاً هفده ماه
بود که اینجا زیستن میکردیم. یک زیستن بهشدت متفاوت از گذشته برای خودمان
ساخته بودم.
دیگر خبری از دنیز گذشته که بهشدت راحت دل م سی وزاند و خام میشد، نبود! دیگر
اول از همه فقط خودمان را در نظر میگحرکت کردم! با انسانها چه مرد و چه زن تنها در حد
نیاز هم کلام م شی دم و ابداً اجازه نمیدادم چیزی از زندگیمان بفهمند!
به مردهایی که سمتم میرسیدند، تبسمهای شیرین میزدم ولی اجازه نمیدادم جمله
اولشان به دوم برسد! الناز میاظهار کرد عاشق اینم انسانها را شیفته خود کنم و به در آب
نمک خواندن معروف شدهام ولی ذرهای برایم اهمیت نداشت!
در اصل آن ها نمیدرک کردند حیات برای دختری تنها که بار خواهر کوچکترش هم به
دوش میرسد، به چه شکل است! نمیمتوجه شدند وقتی از هر کسی که نزدیک است نیش815
میخوری، چه درد وحشتناکی دارد اما من میفهمیدم! بهشدت خوب میمتوجه شدم و فقط
در حد نیاز به این موجود دو پا نزدیک میشدم!
زن و مردش برایم فرقی نداشت. چیزی که فرق داشت انجام دادن مهمترین قانون بود!
قانونی که میاضافه کرد هر نوع صمیمیتی ممنوع است!
از به اینجا رسیدنم کاملاً راضی بودم ولی مسیر تا اینجا رسیدن تقریباً توانسته بود مرا
بکشد!
دو ماه اول قرارمان را با دریا در پانسیون گذراندیم و آن روزها به قدر مجدداً راه رفتن
یک انسانِ فلج سخت بود.
هراسیده، نگران و آشفته حال بودم.
دلواپس حال و آینده… نگران اینکه بعد فرارمان عطا و مولین بزرگ چه واکنشی نشان
به پلیس شکایت
ممکن است کف دستگیر شوم؟!
ممکن است بار دیگر دریا را از کف دست دهم؟!
ممکن است همه چیز را به جای درست کردن بدتر خراب کرده باشم؟!۸۱۶
اما هر روزگار که میگذشت و خبری نمیشد، ترس کم کم رنگ میباخت و علاوه بر آن
پاما که از خانوم نویدی برای خالی کردن منزل گرفته بودم هم در حال تمام شدن بود.
پس باز هم خودم را مجبور به قد بلند شدن کردم!
مقابل مکان بزرگی که سردرش نوشته بود، «املاک فرشته» توقف کردم. پیاده شدم و
نگاهی به تابلوی درخشان مقابلم انداختم.
وقتی در آن روزگار بارانی و بعد تمام تجربیات مزخرفم در کلینیکها تصمیم گرفتم بودن
در یک شغل جمتوجه شد را امتحان کنم، حتی فکرش را هم نمیکردم که یک شروع دیگر
بتواند چقدر زیاد برام مفید باشد!
_♡_
شهراد:
روپوشش را پوشید و پشت میز نشست. مانند همیشگی تا تنها ماند، فکر و خیال و نگرانیِ
وحشیانه به ذهن و قلبش حمله کرد. بیاختیار کف دست داخل کشویش برد و تنها عکسی
که از چشم آهویی داشت را بیرون آورد.
با متوجه شدنش شقیقه هایش شروع به نبض زدن کرد و دلش تیر کشید.
این دختر برایش ت817
درست از روزگاری که نتوانست به او کف دسترسی پیدا کند، از روزی که وجب به وجب شهر را
گشت ولی پیدایش نکرد، درک کرد وقتی م گی ویند در حسرت شدید سوختن یعنی چه!
روی صورت دنیز را ناز کرد و پچ زد:
-میدونی دارم می یم رم برای یه بار دیگه دیدنت هووم؟ میدونی عروسکم؟ کجا راهی شدی
آخه!
تلفن روی یم ز زنگ خورد و از فکر بیرون کشاندتش.
-بله؟
صوتی بیتا در گوشش پیچید.
-آقای دکتر یه خانومی اومدن میگن با شما کار کردن.
-کی؟ اسمش چیه؟۸۱۸
– یم گن گلاره هستن ه..همسر سابقتون!
چشمانش درشت شد و عکس از یم ان انگشتانش سر خورد. گلاره؟ نه… همچین چیزی
امکان نداشت! نفهمید چطور تلفن را کوبید و با قدمهای کشیده از اتاق بیرون زد. این
افتضاح را باور نمیکرد! قطعاً یک سوتفاهم رخ داده بود!
ولی وقتی در سالن با آن زن رو به رو شد، سرجایش خشک شد و آتش بسیار زود در
همهی جانش زَبانه کشید!
_♡_
دنیز:
-همه چی خوب پیش یم ره؟ از کار کردن باهامون راضی ای؟
تبسمی به نرگس زدم و سر تکان دادم.
-شما خیلی چیزها بهم یاد دادین چرا راضی نباشم؟ راضیام و ممنون.۸۱۹
تبسم متقابلی زد و دستانش را درهم پیچاند.
-میتونم بگم یکی از بهترین کارمندامی. وقتی اول اومدی متوجه شدم چقدر کاریای
ولی انتظار نداشتم تو این مدت کوتاه اِنقدر خوب جاده بیفتی. واقعاً دختر باهوشی هستی!
-خوشحالم تونستم اونجوری که میخواید باشم و مزد اینکه بهم اعتماد کردینو بدم
نرگس جون.
-عزیزمی خب بریم سراغ موضوع امروزگارمون، یه پروژه جدید داریم. یه کلینیکه که
میخواد شعبه جدید بزنه و این شهرو انتخاب کردن. کف دستیارشون امروز صبح بهم زنگ
زد.
با وارد شدن اسم کلینیک مورمورم شد ولی صورتم را بیحس نگه داشتم!
-و میخواید من به عنوان نماینده برم؟
-قبلاً بیان کرده بودی چندین سال به عنوان کف دستیار تو کلینیکها بودی. به نظرم بسیار
خوب میتونی متوجه خواسته هاشون بشی و جاییو پیدا کنی که براشون مناسب باشه.۸۲۰
اگه بتونی از پس این کار بربیای بسیار برات خوب میشه. اضافه کردن مشکل مالی ندارن و از
اونجایی که یه جای بزرگ و بینقص میخوان پس با موفقیت سه برابر همیشه درصد
میگیری!
سه برابر همیشگی عالی بود! می توانستم پول پسانداز کنم ولی با حالت تهوعم چه
میکردم؟!
-خب نظرت چیه؟ قبول میکنی؟
-چطوری بگم من زیرا از اون شغل خسته بودم خواستم یه چیز جدیدو امتحان کنم و
اومدم اینجا.
-میدونم قرار نیست کار خاصی بکنی فقط با دقت بهشون گوش میدی و یه جای
مناسب براشون پیدا میکنی. بعدم کلاً برای یک هفتهاس مثل اینکه مجیدی جون
سرش بدجوری شلوغه و بیشتر از یه هفته نمیتونه بمونه.
-مجیدی؟!۸۲۱
-همونی که میخواد اینجا شعبه جمشاهده کرد بزنه… سه روزگار دیگه میاد و قرار شد یه جلسه
بذاریم برای آشنایی و اینکه جزئیات چیزی که میخوادو بررسی کنیم.
-آهان.
-خب چی میگی؟!
مور مور شدنم را فراموش کردم و با تایید سر تکان دادم. به هر حال نمیشد یک فرصت
شغلی خوب را فقط بخاطر اینکه موهای نداشتهام سیخ میشد از دست بدهم!
-اوکیه انجامش میدم.
_♡_
شهراد:
او را به سمت پارکینگ و جایی که کسی متوجهشان نشود هول داد و با خشمی که
داشت دیوانهاش میکرد، غرید:۸۲۲
-تو اینجا چیکار میکنی؟!
-شهراد
-با چه جراتی یم ای میگی م خی وای منو ببینی؟!
-یه لحظه گوش کن…
-فکر کردی کی هستی که یم ای با افتخار میگی زن سابق منه بیغیرت بودی؟!
-شهراد لطفاً!
بیاختیار چانهی ظریف زن را گراهی شد و در صورتش فوران کرد:
-لطـفاً چـی؟ لطـفاً چـی هـرزه؟!
صوتی فریادش در پارکینگ پیچید و گلاره هق هق کنان کشیده اضافه کرد:۸۲۳
-دارم یم رم. دو… دو ماه دیگه برای همیشگی از این کشور یم رم!
ناباور سر تکان داد و حس میکرد چیزی تا ایستادن قلبش نمانده.
-خـب که چـی داری یم ـری؟ بـه درک… به جهنـم… به تخمم که داری میری! برای
چی اومدی اینجا؟ مگه من بهت نگفتم یه بار دیگه سر راهم قرار بگیری جنازهات
میمونه رو کف دستم؟ هووم؟ مگه من بهت نگفتم؟!
آنقدر محکم چانه گلاره را فشار میداد که چیزی نمانده بود بشکند و زن با مدام اشک
ریختن جای ساکت کردنش عصبیتش را بیشتر میکرد.
این اشکها نفرت انگیز بودند!
از تک تکشان متنفر بود!
این اشکها او را به یاد وقتهایی که در تخت خواب بودند، میانداختند!
وقتهایی که زن برای درد کشیدن التماس میکرد!
-ی..یه لحظه بهم گوش بده لطفا!ً
-بـه چیت گوش بـدم هرزه؟ به چیـت گـوش بـدم؟!۸۲۴
-شهراد؟ شهراد چیکار میکنی؟!
با وارد شدن شیلا و صوتی ترسیدهاش زن را رو به عقب هول داد و جریتر فریاد کشید:
-گمشـو بـرو گـلاره… گـمشـو برو قبل اینکه یه کار کف دستـت بدم. گـمشو بـرو وگرنه
بـرات بـد تموم یم ـشه!
-شهراد جان لطفاً آروم باش.
شیلا ملتمسانه جلویش از حرکت ایستاده و کف دستانش را از دو طرف باز کرده بود.
-ارزششو نداره باشه؟ آروم باش.
بیاهمیت به شیلا کف دستش را بالا برد و با خشم ادامه داد:
-پاشو گمشو برو… گمشو برو تا نموندی رو کف دستم… یالا!۸۲۵
و گلاره همانطور که گریان در خود جمع شده بود، قد بلند گفت:
-نمیرم من میخوام دخترامو ببینم. میخوام ق..قبل اینکه از اینجا برم باهاشون
آشناشم! م..میخوا اونا منو بشناسن! مادرش..ونو بشناسن!
این بار حتی شیلا هم خشمگین شد و برآشفته رو به گلاره اضافه کرد:
-چی میگی تو دیوونه شدی؟!
ولی خودش تمولیً وارفت و حس کرد خون در رگ هایش خشک شده!
داشت خواب میمشاهده کرد مگر نه؟!
-یه بار دیگه بگو چی گفتی!
…-826
-یه بار دیگه بگو اسم کی هارو اوردی!
گویی این حالت ملایمش بیشتر گلاره را ترساند که تند از جا برتمایل داشت و بیحرف
د گی ری سمت ورودی پارکینگ دوید!
می میل داشت دنبالش برود…
می تمایل داشت بیخیال هر چه باور دارد بشود و زن مقابلش را چنان له کند، چنان در هم
بشکند که دیگر هرگز مانند قبل نشود! ولی حسی که داشت، تماماً کف دست و پایش را
لَمس کرده بود!
خونش را یخ زده کرده بود!
آهسته زمزمه کرد:
-چطوری میشه؟ چطوری یم شه یه نفر وقتی حاملهاس ده بار بخواد سقط کنه و با هزار
زور و التماس و مجبورشه بچه هاشو نگه داره! چطوری یم شه وقتی حاملهاس، وقتی
شکمش جلو اومده، وقتی سینه هاش بخاطر جمع شدن شیر سنگین شده، بره زیر یکی
دیگه بخوابه و ککشم نگزه! چطوری یم شه زایمان کنه حتی یه بارم نخواد بچه هاشو
ببینه ولی بخاطر کات کردن با محبت نامشروعش راهی دیوونه خونه بشه و بعد چند سال
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن