با گفتن:
-من الآن برمیگردم جناب.
از املاک بیرون زدم و حرصی تماس را وصل کردم.
-بفرمایید رعنا خانوم!
-الو س..سلام دنیزجان خوبی؟!
گریه میکرد…؟!
-خوبم… چیزی شده؟!
-من زنگ زدم یه چیزی بهت بگم. فقط نمیدونم چطوری باید بگم و…
یکدفعه آوای گریهاش بلندتر شد و چشمانم گرد شد.
-چی شده؟ چرا گریه میکنی رعنا خانوم؟!
-…
-الو؟ آوام میاد؟!
با همان صدای لرزان ناشی از ضجه زدنش بیان کرد:
-میدونم پشت تلفن جای گف..تن این حرفها نیست و میدونم بخاطرشون ازم م..متنفر میشی ولی نتونستم زودتر بگ..م. منو ببخش باشه؟ باور کن خودمم فک..ر نمیکردم تا این حد پیش بره!
ضربان قلبم بالا رفت و شتابزده جویا شدم:
-چی میگین؟ من اصلاً نمیفهمم… میشه واضح حرف بزنید؟!
#پارت۳۷۸
#آبشارطلایی
در زندگی روزگارهای سخت زیادی را گذرانده بودم.
روزگارهایی که فکر نمیکردم زمانی برسد که تلخی آن ها در نظرم رنگ ببازد!
اتفاقاتی را تجربه کرده بودم که فکر میکردم بعد آن ها ابداً بیشتر از این شکسته و ویران نخواهم شد!
ولی مدتی که زن پشت تلفن شروع به تعریف کرد…
وقتی هق هقکنان چیزی را گفت که حتی کابوسش هم برایم مانند مرگ بود…
وقتی طلب بخشش کرد…
وقتی همجاده با حلالیت خواستنش منت گذاشت که همین حالا هم با گفتن حقیقت خودش را به دردسر انداخته…
وقتی پشت سر هم حرف زد و حرف زد و من بیجواب، بیواکنش، شل شده و به معنای واقعی کلمه سست شده، لبهی جوب کنار خیابان جای گرفتم.
وقتی از شدت ترس زیاد حس میکردم عقلم رو به زوال میکرد، تنها یک چیز در ذهنم میگذشت!
مگر میشود در این دنیا اِنقدر زیاد مُرد؟!
قلب لعنتیام چطور هنوز میتوانست ضربان داشته باشد؟!
چطور هنوز نایستاده بود؟!
_♡_
دریا:
در صنقلبی ماشین جمع شد و تلاش کرد نگاهش حتی اتفاقی هم به پیرمردی که کنار عمو بهرام روی صنقلبی جلو نشسته بود، نیفتد!
مرد چشم آبی با محاسن سفید، مدام با عمو بهرامش میلبخند زد و لحظهای نگاهش را از آینهِ وسط ماشین جدا نمیکرد!
#پارت۳۷۹
#آبشارطلایی
مستقیم بهصورتش نگاه میکرد و باعث شده بود حسِ سوزنسوزن شدن عجیبی پیدا کند!
یک استرس عجیب، چیزی شامگاهیه وقتهایی که دوستان بابا عطایش به منزل میرسیدند!
کف دستانش را درهم پیچاند و آوای پیرمرد که ساکت رو به عمو بهرام میبیان کرد:
-تو نمیفهمی دیگه برات قابل درک نیست. من اینجوری دوست دارم. همچین نرم و نورمن چیه اون سن بالاهای سلیطه با اون بدنهای عین کاکتوسشون؟ تیغ تیغی… اوغ حال به هم زنن.
شلیک خندهی عمو بهرام در ماشین پیچید و بیشتر در خود جمع شد.
برعکس همیشگی این بار از خندههای عموی مهربانش نهتنها ذوق نمیکرد بلکه باعث استرسش شده بود!
و از طرفی حرفهای عجیبِ پیرمرد فکرش را درگیر کرد.
نرم و نورم و کاکتوس؟
پیرمرد داشت راجع به گلها صحبت میکرد؟!
-از کف دست تو مرد… چی بگم آخه بهت؟
-هر چی دوست داری بگو. با کادوی امروزت بالأخره تونستی نظرمو جلب کنی!
دیگر تحمل حرفهای عجیبی که هیچ از آن ها سر در نمیآورد را نداشت، پس کمی نیمخیز شد و اضافه کرد:
-عمو گفته بودی قراره بریم خونهرو ببینیم، من یه کمخستهام اگر نمیریم میشه برسونیم خونمون؟!
بهرام از آینه ماشین نگاهش کرد و سر تکان داد.
-میریم دریاجان مضطرب نباش، صبر کن اول یه غذایی چیزی بخوریم.
میمیل داشت بگوید نه… حال عجیبی پیدا کرده بود.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن