-گ..بیان کردم که اشکالی نداره. من بهتون حق میدم امیدوارم خواهرزادهتون هم خوبشخت بشه و حیات خوبی داشته باشه. من یعنی ما میریم حتماً چیزی هم تا مهلتمون نمونده فقط تا… تا اون موقع که میتونیم بمونیم درسته؟ چون باید جا پیدا کنم و…
صورتش سرختر شد و سریع گفت:
-معلومه که میتونید دخترم این چه حرفیه؟ به زور که بیرونتون نمیکنم. تو دنبال یه جای خوب برای خودتون باش هر وقت پیدا کردی، اون موقع اثباب بکش.
بزاق گلویم را سخت قورت دادم و سر تکان دادم.
-باشه ممنونم.
تبسم زورکیای زد.
-پس… پس من دیگه میرم فعلاً عزیزدلم.
-به سلامت.
شتابزده چرخید و به سمت طبقه خودش رفت.
قبل این جریانات امکان نداشت بالا بیاید و داخل نیاید.
هر عصر با خوراکیها و چای تازه دم میرسید و باعث شده بود حسی مانند مدتهایی که مولین زنده بود را پیدا کنم. اما حالا بخاطر اتفاقی که هیچکداممان تاثیری در به وجود آمدنش نداشتیم، عملاً فرار میکرد!
گویی این جهان تجربه حسهای مادرانه را عملاً برای من ممنوع اعلام کرده بود!
آه عمیقی کشیدم و همینکه در را بستم و چرخیدم، با دریا که پشت سرم ایستاده بود روبهرو شدم.
-هـین… سکته کردم دختر چرا اینجوری مثل جن اومدی پشتم واز حرکت ایستادی؟!
#پارت۳۵۹
#آبشارطلایی
تبسم پرحرفی زد.
-پس بالأخره خاله اومد اضافه کرد باید پاشیم آره؟ میدونستم بهت اظهار کردم اینجوری میشه آبجی!
دقیقاً از ده دوازده روزگار پیش که شاهد بحث میان خانوم نویدی و خواهرش شدم و دریا هق هقکنان اضافه کرد میخواهند بیرونمان کنند و من اضافه کردم نه، هر روزگار صبح که بیدار میشد میاظهار کرد احتمالاً امروزگار خاله میگوید که دیگر نمیتوانیم اینجا بمانیم و من هر بار با وجود مضطربی خودم میبیان کردم بیخودی دلواپس است!
برای لحظهای خجالت تمام وجودم را گرفت.
من این بچه را از خونهی عطا آورده و قول یک زیستن راحت به او داده بودم ولی هنوز هیچی نشده شانههای کوچکش داشت با وزنِ سنگین دنیا آشنا میشد!
دستانم را دور تنش پیچیدم.
به سمتش خم شدم و با جدیت بیان کردم:
-هر چی بشه من نمیذارم تو آلاخون والاخون بشی. باشه قربونت برم؟ تو فقط رو درست تمرکز کن به هیچچیز دیگه هم فکر نکن خب؟ آبجیت همهچیزو درست میکنه. یه خونهی دیگه برای خودمون پیدا میکنم. از اینجا زیباتر و بزرگتر… باشه؟ بهت قول میدم قشنگم.
و برخلاف تصورم اینبار زودتر از همیشگی قانع شد و با تبسم گونهام را بوسید.
-باشه آبجی… من میرم بقیه مشقامو بنویسم. بهشدت مونده ناهار حاضر شه؟
ابرویم از حالت بیخیالش بالا پرید.
#پارت۳۶۰
#آبشارطلایی
-نه کممونده… کممونده عزیزم.
تبسم بزرگتری زد و میشد گفت حتی با خوشحالی بیشتری به سمت کیفش رفت!
شوکه سمت آشپزخونه راهی شدم و از روی اپن به اویی که زیرلب آواز میخواند، خیره شدم.
اینروزگارها حالت خوشحال عجیبی داشت!
یک مقلب خاص که درست سردر نمیآوردم بخاطر چیست ولی اگر میتمایل داشتم از نخبر داشتهها نترسم و با خود صادق باشم، میشد اضافه کرد برای اامانبار از افکار ذهنِ فرشتهی کوچکم سر در نمیآوردم و حتی گاهی حس میکردم که چیزی را مخفی میکند!
یکدفعه استرس عجیبی که ابداً منطقی پشتش وجود نداشت، تمام ذهنم را گراهی شد.
آنقدر که هر چه پریشانی داشتم از خاطرم رفت!
گلویی صاف کردم و ساکت از اشپزخانه بیرون زدم و بالای سرش راهی شدم.
همچنان داشت آواز میخواند و این اولینباری بود که متوجه شدن سرخوشیاش حالم را خوش نه و بلکه خراب میکرد!
-اووم دریاجون نظرت چیه یه کمحرف بزنیم تا غذا حاضرشه؟ من یه خرده حوصلهام سر حرکت کرده.
از روی دفترش سر قد بلند کرد و تبسم بزرگتری زد.
-باشه آبجی من که از خدامه.
کنارش نشستم و لب زدم:
-خب بگو ببینم چه خبرا؟ مدرسه چطوره؟ دوستات چیکار میکنن؟
و او شروع کرد…
از واو به واو اتفاقاتی که تجربه کرده اضافه کردن. از حرفهای خندهدار دوستانش و تکالیف زیادی که معلمها میدادند.
#پارت۳۶۱
#آبشارطلایی
مانند همیشه بود. بیهیچ تغییری و با هر کلمه که میشنیدم، مرا به این باور میرساند که احتمالاً داشتم به پارانویا دچار میشدم!
مانند یک مریضِ واقعی به لبخند خواهرم و حال خوبش شک کرده بودم!
جداً خجالت آور بود!
به یکی از یادگارهایش بلند لبخند زدم و تا بلند شدم که سری به غذا بزنم، چشمم به یک عروسک کوچک کنار کولهاش افتاد.
یک عروسکِ باربیِ زیادی دلربای ناآشنا!
-اون چیه دریا؟ تو عروسک با خودت میبری مدرسه؟!
با سوالم تند سر چرخاند و چنگی به عروسک زد.
-ن.. نه نمیبرم. یعنی فقط این بار بردم می..میخواستم به یکی از دوستام نشونش بدم بردم. وگرنه تو حالت عادی نمیبرم بخدا!
هول شده بود یا من بار دیگر توهمزده بودم؟!
کنترل لحن بازجویانهام ممکن نبود!
-تازه خریدیش؟ تا حالا نمتوجه شده بودمش!
بزاق گلویش را به سخت قورت داد و تبسم شلی زد.
-نه از… از خونه اوردم. آبجی ببخشید باشه؟ قول میدم دیگه نبرم فقط چ..چون قشنگه میل داشتم به دوستم نشونش بدم.
لحنش هراسیده بود…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن