صورت هر دویشان خیس از اشک بود!
-چه خبره اینجا؟ چیکار دارید میکنید شما؟!
صوتی پر از جدیتش باعث شد با سرعت از هم فاصله بگیرند و وقتی اخم های درهمش را مشاهده کردند، ماهین لوس شده بیشتر زیر گریه زد و مایا هم لب ورچید.
جلوتر رفت.
-بیخودی گریه نکنید ازتون سوال جویا شدم. اشکاتو پاک کن ببینم ماهین لوس شدی بار دیگر شما؟!
تپل بانمکش تند سر تکان داد.
-مایا اذیت میکنه بلمیداله علوسکمو!(برمیداره عروسکمو)
مایا شاکی شده سریع اظهار کرد:
-مال منم هست پلو خانوم.(پررو خانوم)
-ت..تو خلاب میکنی همه ش..شیو.(تو خراب میکنی همه چیو)
-خودت میکنی ننه بچه موهاش کَند.(بچه ننه موهاشو کَندی)
نگاهش به یک جاسوئیچی بسیار کوچک عروسکی که روی زمین افتاده و موهایش پخش و پلا شده بود، افتاد.
به نظر آشنا میرسید ولی حال حوصله نداشت فکر کند که کجا آن را مشاهده کرده.
لحظهای نگاه بست تا ملایم شود و این چندمین دعوایی بود که امروزگار از بچه هایش میدید.
و کسی نمیخبر داشت. هیچوقت حتی نزدیک ترین هایش هم نتوانسته بودند درکش کنند اما پدر دو دختربچه کوچک بودن و تنهایی بزرگ کردنشان، اصل و ابداً کار سادهای نبود!
#پارت۳۰۷
#آبشارطلایی
نفس را سخت بیرون داد و ملایم سؤال کرد:
-الآن شما دوتا بخاطر یه عروسک که قد بند انگشته دارید دعوا میکنید؟ آره؟ اونم با وجود اون همه اسباب بازی که تو اتاقتون هست؟!
-…
-هووم؟ بعدم مگه من از همه چی دوتا نمیگیرم؟ اون یکیش کجاست؟
با صوتی خیلی آهستهی میسؤال کرد اما عصبیت و جدیت آشکارش باعث شد بچه ها دست از بحث با هم بردارند و مایا با سری پایین افتاده و آوای ساکتی بگوید:
-بابایی تو نگلفتی مال دنیس جونه افتاده یادش ببرش.(تو نگرفتی مال دنیزجونه یادش راهی شده ببرتش)
و قطعاً یک پدرِ تنها بودن بسیار سختتر از یک پدر نرمال بودن، بود.
مخصوصاً وقتی بچه هایت با حسرت بزرگی به اسم نبود مادر سروکله بزنند و بسیار زود به هر زنی که کنارت قرار بگیرد، به شدت وابسته شوند!
این اولین باری نبود که در همچین موقعیتی قرار میگرفت ولی قطعاً اولین باری بود که تا این حد اعصابش خراب میشد!
نفس عمیق دیگری کشید تا ساکت شود و بخاطر دل ناکوکش که این روزگارها آن هم مانند بچه هایش داشت عربی صحبت میکرد، فوران نکند!
جلو حرکت کرد و همانطور که جاسوئیچی را برمیداشت، اظهار کرد:
-از اونجا که یاد نگرفتید از هیچی شریکی استفاده کنید، این پیش من میمونه. حالا هم زود برید مواسک هاتونو بزنید وقت خوابه… یالا ببینم.
-بابایی
-بابایی تولوخدا!
-هیس… گفتم مسواک!
#پارت۳۰۸
#آبشارطلایی
در تمام مدت مسواک زدن بچه ها، عوض کردن لباس هایشان، شانه زدن موهایشان و کرم زدن به کف دست های کوچک و لطیفشان هیچ اهمیتی به بغض و غرغرهای زیرزیرکیشان نداد.
آنقدر ذهنش شلوغ و درهم شده بود که داشت روانیاش میکرد و فریادرسی نبود!
در نهایت وقتی طاقت نیاورد با اخم امیدهای زندگیاش را بخواباند، بوسهای به پیشانیشان زد و ماهین با همان نگاه های اشکی دلربایش اظهار کرد:
-یه چی ب..بگم بابای..یی؟
با پشت دست گونه سرخش را ناز کرد.
-بگو جوجهم.
-من… د..دلم بلای دنیس ژون انگد ش..شده.(دلم برای دنیزجون اِنقدر شده)
وقتی دو انگشت کوچکش را با فاصلهی بهشدت کمی مقابل صورتش گراهی شد، مایا هم از آنطرف زمزمه کرد:
-منم بابا!
نگاهش را بین دخترانش چرخاند.
ماهین به این علت که تا حدودی مشکل تکملش را با کمک های دنیز حل کرده بود زیادی وابسته شده بود ولی عشق بیقید و شرط آن دختر مایا را هم تحت تاثیر خود قرار داده بود!
دقیقاً چطور باید این اوضاع را راست و ریس میکرد؟!
_♡_
#پارت۳۰۹
#آبشارطلایی
دنیز:
-واقعاً میگی آبجی؟
-آره قربونت برم اومدنی خونه حتماً برات میگیرم.
-وای عاشقتم… عاشقتم بهترین آبجی دنیا خیلی دوست دارم.
ریز خندیدم و وسایلم را جمع کردم.
-بسیارخب قطع کن شیطون کم کم باید راه بیفتم.
-منتظرتم محبتم کلی مراقب خودت باش.
با تبسمی که روی لبم بود تماس را قطع کردم.
امروزگار کمی شاد بودم و میشد اظهار کرد از آن مرده متحرک بودن فاصله گرفتهام.
اولین حقوقم را از دکتر نساجی گحرکت کرده و میتمایل داشتم قول پیتزا و همبرگر و نوتلایی که به دریا داده بودم را برآورده کنم.
بعد از دزدیده شدن کیف و پول های نقدم کل ماه را با مبلغ بسیار کمی گذرانده بودیم.
میدانستم قلب کوچک دریایم چقدر هوس های رنگی دارد اما چارهای نداشتم و حال با آنکه احتمالاً بعد از دادن قسط ها و خرید منزل تنها پول اتوبوس برایم میماند ولی ارزشش را داشت!
هر چیزی در این جهان ارزش خرسند کردن دریایم را داشت!
تند کتم را پوشیدم و از پشت میز کشیده شدم ولی با وارد شدن یکبارهی مردی که هیچ انتظار بار دیگر دیدنش را نداشتم، سرجایم از حرکت ایستادم.
درست داشتم میدیدم؟!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن