با وجود زخم هایم، برای خوشحالی دریا و مایا و ماهین حاضر به این ارتباط بودم ولی با خواهرم که هیچگاه حمایت های پدرانه را تجربه نکرده و حال با کلی حسرت و شوق به شهراد خیره بود، باید چه میکردم؟!
با نزدیک شدن به خانه سریع خودم را جمع و جور کردم و لب زدم:
-اگر شد هماهنگ میشیم… ما دیگه میریم ممنون که رسوندیمون.
با سختی بسیار تشکر کردم و با توقف ماشین تقریباً از آن فضای پرخفقان بیرون پریدم.
-صبر کن یه لحظه دنیزجان
شیلا هم به سرعت پیاده شد و کنارم آمد ولی جای نگاه کردن به او نگاهانم بیاختیار زوم دریا و شهرادی شد که بهشدت گرم در حال خداحافظی کردن از هم بودند.
صورت دریا میدرخشید و شهراد همان تبسم مهربانی که همیشه در مقابل مایا و ماهین داشت را به روی خواهر محبت ندیدهی من زده بود.
و وقتی خم شد و پیشانی دریا را عمیق و پدرانه بوسید، قلبم فرو ریخت.
شخصیت یک نفر چطور میتوانست تا این حد عجیب باشد؟!
چطور میتوانست هم به خوبی فرشته ها و هم به بدی شیطان باشد؟!
#پارت۲۹۹
#آبشارطلایی
-سلام خسته نباشید برای ساعت چهار وقت داشتم.
همانطور که خیلی تند در حال نوشتن اطلاعات بیمار جمتوجه شد دکتر نساجی بودم بیآنکه سر بلند کنم، اظهار کردم:
-سلام… تشریف داشته باشید آواتون میکنم.
-بله دیده.
با عجله صفحات دفتر را ورق زدم و کاش میشد فهمید دلیل دکتر نساجی برای استفاده نکردن از کامپیوتر و لپتاپ چیست!
این مطب برخلاف ظاهر قدیمی و به شدت سادهاش هر روزگار مراجعه کننده های زیادی داشت و ثبت کردن اطلاعتشان روی کاغذ علناً تمام زمانم را میگحرکت کرد و دو روزگار نیامدنم هم همه چیز را بدتر کرده بود.
-ببخشید چقدر دیگه باید منتظر بمونم؟ باید زود برگردم.
با بار دیگر کشیده شدن آن آوای ملیح و زیبا کلافه از روی دفترهای مقابلم سر بلند کردم.
حس کودکی را داشتم که تکالیفش را انجام نداده اما با مشاهده کردن صورت تقریباً کبود زن، هر چه خستگی و کلافگی داشتم از خاطرم راهی شد!
با نگاه خیرهام خجالت زده سر پایین انداخت.
به سختی خودم را جمع و جور کردم.
-اووم آقای دکتر مریض دارن، اجازه بدین نفر قبلی بیاد بیرون بعد شما میتونید برید داخل.
-باشه ممنونم.
نگاهم از زن روی پسربچه کوچکی که کنارش جای گرفته بود، سُر خورد.
یک پسربچه به شدت ظریف و ریز با نوک بینیِ سرخ و نگاهانی ناراحت و مظلوم.
ناخودآگاه از جا قد بلند شدم و به سمتش راهی شدم.
-عزیزدلم؟ چقدر خوشتیپی شما… اسمت چیه آقا کوچولو؟
پسربچه با خجالت نگاه دزمشاهده کرد و سرش را در پهلوی مادرش فرو برد.
مادری که هر چقدر میمیل داشتم خوشبین باشم، نمیتوانستم فکر کنم که کبودی های صورتش میتواند قلبیلی جز کتک خوردن داشته باشد!
#پارت۳۰۰
#آبشارطلایی
-وای که چقدر هوا سرد شده.
با آمدن یک آوای مردانه و پرهیجان از پشت سرم چرخیدم.
یک مرد جوان با کت کِرمی قد بلند و شلوار خوش دوخت قهوهای و چشم و ابروی مشکی و خوش حالت و قدی تقریباً بلند.
سوالی سر تکان دادم.
-بفرمایید با کی کار داشتین؟
نیشخند زد و به زنی که پشت سرم بود، اشاره کرد.
-هممسیرم هستن.
کنار زن حرکت کرد و عقب کشیدن آن دختر و لرزیدن بهشدت نامحسوس تنش وقتی مرد کنارش جای گرفت، از دیدهم دور نماند!
صورتم از حرص سرخ و کف دستم مشت شد.
پس از آن کف دسته عوضی هایی بود که کف دست روی زن و بچهاش بلند میکرد!
-خانوم عامری تشریف میارید؟
با آوا زدن دکتر نساجی حرصی نگاه گحرکت کردم و به سمت اتاقش جاده افتادم.
-جانم؟
نسخهای به سمتم گحرکت کرد.
-اینو به پروندهشون اضافه کن جایزه خانوم کوچولو رو هم بده و نفر بعدی رو بفرست داخل.
-نگاه آقای دکتر
دستم را پشت دخترک هشت ساله و زیبایی که همجاده مادرش رسیده بود گذاشتم و به بیرون هدایتشان کردم.
-بیا عزیزم… شما میتونید برید داخل
تا این را اظهار کردم، زن با عجله پسربچه مظلومش را در آغوش گرفت و طوری که انگار در حال فرار است، بهسرعت به اتاق دکتر نساجی راهی شد.
از این فرار نه تنها من بلکه مرد هم اخم هایش درهم رفت و تا ایستاد، ناخودآگاه با صوتی کشیدهی اظهار کردم:
-شما همینجا تشریف داشته باشید.
-اما میمیل داشتم…
-گفتم شما همینجا تشریف داشته باشید!
در آوایم آنقدر حرص و خشم نهفته بود که شوکه شد و کف دست هایش را به نشانهی تسلیم بالا گحرکت کرد.
#پارت۳۰۱
#آبشارطلایی
-خیلیخب آروم باشید!
دیده غره رفتم و بادکنکی به کف دست دختربچه دادم.
-بیشتر مراقب خودت باش عزیزم.
-ممنونم خاله خدافظ
-به سلامت گلم.
مادر دختربچه نیز همانطور که چپ چپ به مرد غریبه و وحشی نگاه میکرد، زیرلب اظهار کرد:
-کف دستش بشکنه ایشالا… خسته نباشی خانوم.
و بیرون رفت.
حرف زن مانند یک تاییدیه به افکار سمیام زده شد و خون خونم را میخورد.
برآشفته پشت میز نشستم.
دوباره حالت تهوع و معده درد گرفته بودم و میاطلاع داشتم شاید در این لحظه بهشدت هم انسان نرمالی به نظر نیایم ولی زخم هایی که از هم جنس هایش خورده بودم، تلخی هایی که با همهی جانم چشیده بودم، باعث شده بود قلبم بخواهد در این لحظه مردک هرز دست را از لامپ وسط اتاق حلق آویز کنم!
-مشکلی هست خانوم؟!
تیز نگاهش کردم.
دیدهانش آرام و ملایم به نظر میرسید.
از آن دسته مردهای خوش قیافه و لطیف که اخلاق خوبشان از صدفرسخی داد میزد و این خوش خط و خال بودنش، حرصم را بیشتر کرد.
-مثلاً چه مشکلی میتونم باهاتون داشته باشم؟!
خونسرد شانه بالا انداخت.
-نمیدونم والا ولی بدجور چپ چپ نگاه میکنید!
چشمانم باریک شد.
-اینجا من کار میکنم. دلم بخواد نگاه میکنم قلبم بخواد نگاه نمیکنم. شما هم اگه مشکلی دارید، برید بیرون منتظر باشید!
اخم هایش خیلی کم درهم رفت.
-این چه طرز برخورد با ارباب رجوع خانوم محترم؟ این حق طبیعی منه که وقتی به یه دکتر مراجعه میکنم داخل مطبش هم منتظر بمونم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن