خواهرش در مورد زندگی خصوصی و روابطش هیچ چیز نمیاطلاع داشت برای همین بالاجبار قسمت هایی را سانسور کرد ولی در نهایت همه چیز را به تنها یاور همیشگیاش اظهار کرد.
در عین صوتقت اشتباهات دنیز و نقشههایش و کارهای خودش را تک به تک برای شیلا بازگو کرد.
مدتی طول کشید و در حالی که داشت تعریف میکرد تمام سعیش این بود که بهشدت به صورت خواهرش نگاه نکند اما هر بار که اتفاقی چشمش به او میخورد و نگاه ناباورش را میدید، دلش میخواست آب شود و در زمین فرو رود!
وقتی که شیلای آرام و همیشگی مهربانش اینطور داشت واکنش نشان میداد یعنی آنکه غلط اضافهاش زیادی افتضاح و پست فطرانه بوده است!
-خلاصه قضیه همین بود.
لبهای شیلا میلرزید و رنگش شامگاهیه گچ دیوار شده بود.
-شیلا تو میدونی من مرد بدی نیستم. ظاهرم سنگی نشونم میده ولی تو منو میشناسی. میدونی چقدر روی بچهها حساسم درسته؟ اون دختر نتونست آسیبی بهشون برسونه ولی فکر به اینکه اگه اتفاق جبران ناپذیری میفتاد و…
و با سیلیای که ناگهان روی صورتش قرار گرفت، کلمات از ذهنش پر کشیدند و شوکه به خواهری که تاکنون جز محبت از او چیزی نمشاهده کرده بود خیره شد!
#پارت۲۷۹
#آبشارطلایی
نمیتوانست اتفاقی که افتاده بود را هضم کند.
شیلا همیشه او را به همه چیز و همه کس ترجیح میداد و حال این عکسالعملِ زیادی در باورش نمیگنجید.
-شیلا!
با ناباوری تمام آوایش زد و خواهرش با صدایی که از ناراحتی زیاد میلرزید اضافه کرد:
-تو زن نیستی، یه دختر نیستی برای همین نمیفهمی چیکار کردی. ولی فقط یه جمله بهت میگم، خداروشکر مولین و بابا زنده نیستن تا اِنقدر کثیف شدن تنها پسرشونو ببینن!
و قطعاً درد چیزی که متوجه شده بود، هزاران برابر بدتر از سیلی و بدتر از همه دردهای جسمی در جهان بود!
نگاه ناباورش به شیلا بود که چطور بعد از بیان کردن کلمات جهنمیاش وسایلش را چنگ زد و از منزل بیرون حرکت کرد.
بیرون رفت و ندید که چطور سستش کرد!
بیرون رفت و نمشاهده کرد که جملهی تلختر از شراب صد سالهاش، چطور ویرانهی ذهنش را ویرانهتر کرد!
_♡_
-میخوام دریارو ببینم.
چشمان سوزناکم را به ساعت روی دیوار دوختم.
-مولین بزرگ؟ ساعت هفت صبحه!
-به من نگو مامان بزرگ من دیگه نسبتی باهات ندارم! به من چه ساعت چنده؟ پاشو دریارو بیار خونه میخوام ببینمش.
با جملهای که بیان کرد، خواب و درد به کل از سرم پرید و سرجایم جای گرفتم.
-فکر نمیکنم کار درستی باشه یعنی اصلاً کار درستی نیست. برای همین شرمنده نمی…
-بلبل نشو برای من کار درستیه کار غلطیه… حالا دیگه باید درست و غلطو از تو یه الف بچه یاد بگیرم؟!
و کاش گاهی اوقات چیزی به اسم حرمت وجود نداشت!
#پارت۲۸۰
#آبشارطلایی
-نمیدونم… شاید باید یاد بگیری! مامان بزرگمی احترامتم واجبه اما شرمنده من یادگار مامانمو، دوباره تو جهنم شما و پسرت برنمیگردونم. بمیرمم این کارو نمیکنم!
-هووم زبونت دراز شده. پشتت به اون مرتیکه گرمه مگه نه؟ مثل مادرت راه و رسم هرزگی رو خوب بلد شدی ماشالله! بزنم به تخته دیده نخوری!
حرصی دندان روی هم ساییدم و با نگاهی به در خانه با بیچارگی آوایم را پایین آوردم تا دریا متوجه نشود.
-درست صحبت کن. هرزه مولین من نیست، پسرته. پسری که همواره پشتش دراومدی و چشماتو رو کثافت کاریاش بستی. حیات ما، روح و روانمون همش بخاطر کارهای اون عوضی تا آخر عمر آسیب متوجه شدهس. همیشه زخمی میمونیم زیرا کسی که قرار بود نزدیک ترینمون باشه، بزرگ ترین دردارو بهمون داد. حالا حساب چی رو داری ازم پس میگیری؟ حساب اینکه خودم و خواهرمو از جهنم پسرت نجات دادم؟ هر کاری کردم خوب کردم. شما هم اگه یه ذره خدا پیغمبر سرت میشه برو کلاهتو قاضی کن ببین اینجا در حق کی ظلم شده!
عصبانی اسمم را صدا کرد:
-دنیز!
-راستی پشتمم به هیچ احدوالناسی گرم نیست اما اگر هم اینجوری بود، نه به شما و نه به پسرت هیچ ربطی نداشت و اینم بدون تا وقتی پشت پسرتی، باید مُرده باشم تا بذارم بازم خواهرمو ببینی… خدافظ بهترین مولین بزرگ دنیا!
حرف هایم که تمام شد به سرعت قطع تماس را زدم و نفس نفس زنان به گوشی داخل کف دستم خیره شدم!
دندان هایم از خشمگینت روی هم ساییده میشد.
از همهی آدم ها خسته بودم.
حالم داشت از تک تک شان به هم میخورد… از جهالت و کثیف بازی کردن هایشان!
#پارت۲۸۱
#آبشارطلایی
خدا میخبر داشت که اگر دریا نبود این وضعیت را حتی یک لحظه هم دوام نمیآوردم.
-آبجی؟
با صدایش شانه هایم بالا پرید.
با لباس های مدرسهاش کنار در ورودی ایستاده و نگاه معصومانهاش اشکی بود.
لعنتی… حرف هایم را متوجه شده بود!
-ج..جونم عزیزم حاضر شدی؟
-مامان بزرگ بود؟
محکم لب گزیدم.
-آره!
دمپایی هایش را کناری انداخت و مقابلم چهارزانو قرار گرفت.
نگاهش منتظر بود و میخبر داشتم باید به او توضیح دهم.
هنوز سنش کم بود ولی حق داشت بداند و بفهمد دلیل تصمیماتی که برای زندگیاش میگیرم، چیست.
-میخواست تو رو ببینه. ف..فکر کنم قلب تنگته اما من قبول نکردم. راستشو بخوای به نظرم اصلاً کار درستی نیست. یعنی تازه تونستیم از عطا نجات پیدا کنیم برای همین هر چقدر بیشتر جلو چشمش نباشیم بهتره!
-میفهمم!
آنقدر حس محافظتیام نسبت به او زیاد بود که دلم میخواست همه رو فراموش کند تا بتوانم روح و جسمش را از مقابل احساساتی که ضعیفش میکردند، حفظ کنم.
با استرس کوچکی که سعی داشتم پنهانش کنم، سؤال کردم:
-خب تو چی؟ تو هم قلبت براش تنگ شده؟ دلت میخواد ببینیش؟!
-راستش آره قلبم تنگ شده!
لعنتی… از استرس حس میکردم درد معدهام بیشتر شده!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن