خسته بودم اما فکر به اینکه حال دریا منتظرم است و چقدر با متوجه شدن شکلات مورد علاقهاش مسرور میشود، قوت به تنم برمیگشت.
با امروز درست یک هفته از کار کردنم پیش دکتر نساجی میگذشت و دیگر کاملاً دریافته بودم که چقدر روزهای اول در موردش اشتباه فکر میکردم.
آن مرد یک انسان نه بلکه فرشتهای بود در قالب یک انسان!
خیلی نشان نمیداد اما آنقدر روح والا و دل مهربانی داشت که حتی من زخم مشاهده کرده و درب داغان هم نمیتوانستم مهر وجودیاش را نامشاهده کرده بگیرم!
وقتی به یاد چهرهی صبحش میافتادم نمیتوانستم جلوی لبخندم را بگیرم.
چهرهاش بعد از آنکه دیده بود روی بادکنکهایش نقاشیهای عروسکی کشیدم تا بیشتر بتواند بچهها را خوشحال کند و خودش از شادیشان تبسم بزند، از خاطرم نمیحرکت کرد.
طوری با قدردانی خیرهام شده بود که انگار ارزشمندترین الماس جهان را به او هدیه دادهام.
-کجا داری سیری میکنه عروسک که اینجوری نیشت باز شده؟!
با متوجه شدن آوای یک غریبه از فکر بیرون رسیدم ولی قبل آنکه بخواهم وضعیت را تحلیل کنم، با جسمی سخت که از پشت به کمرم کوبیده شد تعاقلبم را از کف دست دادم.
روزگاری زمین افتادم و جیغ بلندی کشیدم و درست در همان لحظه مرد غریبه که ترک یک موتور خاموش نشسته بود و ماسک نیمی از صورتش را پوشانده بود، به طرفم خم شد و بیرحمانه کیفم را محکم سمت خودش کشید.
#پارت۲۷۱
#آبشارطلایی
-ولم کن… ولم کن داری چیکار میکنی؟ دزد… دزد یکی ک..کمک کنه!
هول شده تقلا میکردم ولی خیابان خلوتتر از آنی بود که کسی صدایم را بشنود!
-خفه شو … بِبُر آواتو.
بیشتر تقلا کردم که بهیکباره تیزی چاقوای روی دستم کشیده شد و آوای حرصیای که میگفت:
-ولش کن هرزه.
-زود باش محمود یکی داره میاد!
مرد کیف را از بین کف دستان خونیام بیرون کشید.
و در کسری از ثانیه موتورشان را روشن کردند و در سیاهی شب خلوت گم شدند.
روی زمین افتاده و نگاه ناباورم به سمتی که حرکت کرده بودند، خشک شد.
با ارزش ترین داراییام در آن کیفی بود که دیگر نداشتمش!
یکباره بغضم ترکید و اشک همهی صورتم را خیس کرد.
خدایا همهی اینها حق من بود؟!
قلبم میمیل داشت جیغ بزنم و از زمین و زمان شکایت کنم ولی با کف دستی که روی شانهام قرار گراهی شد و صدای گرمی که لب میزد:
-خوبی؟!
حتی شکوه هایم هم از خاطرم رفت.
و شاید راست میبیان کردند که قاتل همیشه به صحنهی جرم خود برمیگردد!
شیطان بازگشته بود…!
_♡_
#پارت۲۷۲
#آبشارطلایی
شهراد:
مانند دو روزگار گذشته ماشینش را در یک جای خلوت پارک کرده و منتظر بود دنیز از جایی که احتمالاً محل کار جمشاهده کردش بود، به سمت خانهاش برود.
تصمیمش را گراهی شده بود…
میخواست هر طور که شده امروزگار با آن دختر صحبت کند.
باید با او حرف میزد قبل آنکه دل دختر تبدیل به سنگ شود و ناراحتیاش از او بیشتر!
-غمگینی بیشتر؟ واقعاً داری این حرفو میزنی؟ شهراد بعد کاری که کردی اون دختر تنها حسی که بهت داره نفرته! نه قلبخوری و دلخوری! اصلاً اینا دیگه چه …؟!
کفری از دست افکار به شدت خرابش زیرلب فحشی کشیدهبالا به خود داد و تند از ماشین پیاده شد.
نفس عمیقی کشید و نگاهش را به آسمان تاریک داد.
-چی کار باید بکنم؟ چطوری باید این گندوکثافتو تمیز کنم؟ اصلاً به دختره چی میخوام بگ…
با صوتی جیغ عجیبی که یکباره متوجه شد، افکارش پر کشیدند.
این صوت… صدای دنیز بود!
چند قدم بلند برداشت و زمانی که نگاهش به انتهای خیابان افتاد، با دیدن دنیزی که روی زمین افتاده بود همه چیز از خاطرش راهی شد.
ناراحتیاش از خود، عذاب وجدانش، همه چیز و همه کس را فراموش کرد و حتی نفهمید چطور یکدفعهای شروع به دویدن کرد.
-دنیز… دنیز خوبی؟
کف دستش را روی شانهی دختر گذاشت و او را به طرف خود چرخاند.
نگاهش که به زخم روی صورت دنیز افتاد، چیزی در دلش سقوط کرد.
و کاش یکی پیدا میشد و میگفت:
چرا دلش یکدفعه اینگونه آتش گحرکت کرد؟!
فقط زیرا به این دختر بدهکار بود؟!
_♡_
#پارت۲۷۳
#آبشارطلایی
دنیز:
تصویری که مقابلم بود را باور نمیکردم.
این نگاهان، این صورت، چهرهای که حتی نمیتمایل داشتم در خواب ببینمش!
شیطان بزرگ دوباره مقابلم قرار گراهی شده بود!
ترس همانند زهری کشنده وارد رگ و پی تنم شد و دندان هایم روی هم ساییده شدند.
-آروم باش… داری میلرزی!
به سختی توقف کردم.
تصویر باور کردنی نه ولی واقعی بود!
قدمی رو به عقب برداشتم او سریع جبرانش کرد.
و همین که شانهام را گراهی شد، حس کردم جای انگشتانش آتش ذوب کننده پوست و گوشتم را لمس کرده و قلبم میخواست از درد شمتوجه شد فریاد بکشم ولی جای این کار با شدت خودم را عقب کشیدم و تلاش کردم تا بابتِ نگاه به درد جای گرفتهاش استفراغ نکنم!
-تو اینجا چیکار میکنی؟!
با جان کندن این جمله را گفتم.
شوک دیدنش آنقدر زیاد بود که به کل دزدها و اینکه باارزش ترین داراییام دیگر وجود نداشت، در نظرم کمرنگ شده بود!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن