-سلام آقای دکتر
-آقای دکتر خسته نباشید.
-وای آقای دکتر بسیار ممنون از اینکه مجدداً تو این ماه بهم وقت دادین.
کیف سامسونتش را در دست جا به جا کرد و همانطور که با کسانی که در پذیرش کلینیک منتظر بودند، سلام احوال پرسی میکرد به سمت اتاقش راهی شد.
-سلام آقای دکتر خوبین؟ خسته نباشید.
-سلام ممنون
اکثریت یا او را میشناخشتابزده و یا برای اامان ویزیتشان رسیده بودند و با دیدن حجم زیادی از افراد که منتظر بودند، اخم هایش درهم راهی شد.
-آقای دکتر میشه یه سوال بپرسم؟
محترمانه به فردی که جلو رسیده بود، گفت:
-صبر کنید تا نوبتتون بشه.
-فقط یه سوال کوچیک!
لبخند مردانهای زد تا زن کف دست از سرش بردارد و خشمگین وارد راهروی کلینیک شد.
درها که پشت سرش بسته شدند، توانست نفس راحتی بکشد.
باور کردنی نبود که بعد از یک هفته احسان و عماد هیچ کف دستیار جمتوجه شدی پیدا نکرده و این وضعیت دیگر زیادی داشت اعصابش را خرد میکرد!
-آقای دکتر؟
با آوا زدن بیتا به سمتش چرخید و اخمالود گفت:
-این چه وضعشه خانوم؟ مثله صف مرغ یه عالمه آدم اون بیرون جای گرفتن! مگه من به شما نگفتم روزی پونزده نفر بیشتر ویزیت نمیکنم؟!
بیتا شرمنده لب گزید و مشغول بازی با پَر شال آبی رنگش شد.
-دکتر باور کنید این یه درصد از کسایی که وقت میتمایل داشتن هم نیست! بهشدت هاشون هفته هاس که برای یه وقت مشاوره تماس میگیرن بیشتر از این نتونستم کف دست به سرشون کنم!
ابرویش بالا پرید.
-اگر شما نمیتونی چهارتا تایمو با هم هماهنگ کنی میشه بگی دقیقاً حکمتون تو اینجا چیه؟ برای چی دارید حقوق میگیرید؟!
بیتا شوکه شد و اشکی که در دیدهانش جای گرفت، حرصیترش کرد.
متنفر بود از اَدا و اطفارهای این جنس ظریف!
از صلاحی که هر زمان کم میآوردند، فوراً از آن استفاده میکردند!
-من فقط…
میان حرف بیتا پرید و با همهی جدیتی که میخبر داشت همیشه باعث ترس و قلبهرهی افراد میشود، اظهار کرد:
-برید یه سروسامونی به اوضاع بیرون بدین و مطمئن باشید اگر یه بار دیگه همچین چیزی رو ببینم، بدون اهمیت به روابطتون با دکتر صامتی اخراجید… این اخطار اول و آخرم بود!
بیتا پربغض چشم آرامی اضافه کرد و تقریباً از مقابلش فرار کرد.
اخمالود وارد اتاقش شد.
روپوش سفید و اتو کشیدهاش را پوشید و پشت میزش جای گرفت تا یک روز پرمشغله دیگر را بگذراند.
روزگاری روزگاری عاشق این شغل بود…
عاشق تغییر و تحول دادن به حیات انسان های دیگر…
عاشق دیدن لبخندهای رضایت بخششان اما حال چند سالی میشد که از همه چیز قلبزده بود!
به خصوص از متوجه شدن ادا و اصول های جنس ظریف… جنسی که روح های شیطانی شان را پشت تبسم های معصومانه پنهان میکردند!
_♡_
با فرا رسیدن شامگاه بالاخره ویزیت آخرین بیمار هم تمام شد و توانست نفس خستهاش را بیرون دهد.
نگاهی به لیست کارهایش انداخت.
در هفتهی آینده پانزده عمل سنگین داشت. باید آن ها را به اتمام میرساند و سپس فکری به حال مهد کودک بچه ها میکرد.
ماهین را به دکتر میبرد و مایا را هم کلاس ثبت نام میکرد.
آخر هفته هم تولدشان بود و یک برنامهی خاص را هم برای آن روزگار باید میریخت و از آنجا که پای خدمتکار هم شکسته بود، برای او هم یک جایگزین پیدا میکرد.
نگاهش پایینتر حرکت کرد.
کارهای ریز و درشت تمامی نداشتند اما ماننده همیشگی زیر اسم دخترانش را خطی پررنگ کشید تا اول کارهای آن ها را انجام دهد.
اولویت های همیشگیاش…!
لپتاپ را خاموش کرد و همین که از حرکت ایستاد، متوجه صدای بحثی از بیرون اتاق شد و در کسری از ثانیه احسان با عجله به در کوبید.
-شهراد بیا مثله اینکه عماد با دختر جمشاهده کرده دعواش شده!
ابرویش بالا پرید.
دخترِ جمتوجه شد دیگر که بود؟!
احسان بهسرعت راهی شد و نتوانست بپرسد.
بیحوصله صنقلبی را عقب کشید و از اتاق بیرون رفت.
دیگر کم کم داشت از ادا و اصول های تمام نشدنی عماد حوصلهاش سر میرفت.
-بابا خانوم چرا نمیفهمی؟ شما به درد کار ما نمیخوری!
به دیوار سفید رنگ تکیه داد و با چشم های ریز شده به عماد عصبی و دختری که مقابلش توقف کرده بود، خیره شد.
تا دختر سر بالا گرفت، با متوجه شدن آن چشم های فراموش نشدنی یادش آمد که او کیست.
همانی که عماد از روزگار اول نخواسته بودتش و حالا از خلوتی قسمت پزشکان و نبود بیتا داشت تمامه بهره را میبرد و با همهی توان به شخص مقابلش میتاخت!
-من… من رزومه بهشدت خوبی دارم اگر فقط یه فرصت کوچیک بهم بدین…
عماد عصبانی غرید:
-خانوم چرا متوجه نیستی؟ قیافه نــداری. قـیافه نــداری! وقتی قیافهت خوب نیست رزومه تو میخوام بزنم فرق سرم؟!
خب حقیقتاً این هم تعجب برانگیز بود و هم بهشدت بیادبانه!
صورت دختر در یک لحظه سرخه سرخ شد حتی میتوانست لرزش دست هایش را هم ببیند.
احسان که تاکنون شوکه کنارش ایستاده بود، زمزمه کرد:
-این مرتیکه دیوونه شده؟ آخه این چه حرفیه؟ الحق که گاوه!
سریع جلو راهی شد و کف دست عماد را گحرکت کرد.
-عماد جان شما برو من با خانوم محترم صحبت میکنم، نیازی به داد و فریاد نیست یه وقت بیمارها میشنون!
عماد حرصی اضافه کرد:
-احسان من دیگه واقعاً نمیدونم با چه زبونی به این خانوم حالی کنم که نمیخوایمش! این سومین باریه که داره میاد خودت یه جوری ردش کن بره وگرنه بار بعدی یه جور دیگه راهی شدار میکنم!
عماد بعد خط و نشان کشیدن هایش برآشفته روپوشش را مرتب کرد و با تنهی سنگینی که به شانهی دختر زد، از بین درهای جدا کننده رد شد.
این دختر را تا اینجا اورده بود که دور از چشم مردم راحت حرصش را خالی کند و عقده گشایی کند؟!
این قضیه بدجور بودار شده بود…!
تن سست شدهی دختر با همان ضربه نه چندان محکم تعادلش را از دست داد و ثانیهای بعد نقش زمین شد.
احسان شرمنده به سمتش خم شد تا کمکش کند ولی دختر با همان صورت سرخ شده و اشکی که آرام روی گونه هایش میریخت، خودش را عقب کشید و با صدای بهشدت ضعیف گفت:
-خ.. خودم کشیده میشم م..ممنون.
-معذرت میخوام نمیدونم چرا اینطوری شده. دکتر صامتی اصلاً همچین آدمی نیست. مطمئن باشید مشکلش با شما هم نیست فقط…
دخترک سر بالا انداخت و ارام اظهار کرد:
-میدونم… مشکلش با من نیست با قیافمه!
احسان علناً سرخ شد و عقب کشید.
در خاموشیی کامل خیره به حالات شکننده دختر بود.
نه دلش سوخته بود و نه حتی ذرهای تحت تاثیر قرار گحرکت کرده بود.
سال ها پیش به خودش قول داده بود که تا آخرین لحظهی عمرش نه برای این جنس قلب بسوزاند و نه شیفتهی کوچکترین چیزی در آن ها شود، حال هم مانند همیشگی با بیاحساسی تمام به صحنهی مقابلش خیره شده بود.
تکیهاش را از دیوار گراهی شد و نزدیکشان شد.
نه مانند احسان شرمنده بود و نه مانند عماد خشمگین…!
با بیاهمیتی ای که در لحنش بیداد میکرد، اظهار کرد:
-احسان شما دیگه برگرد سرکارت خودشون تشریف میبرن.
احسان متاسف و ساکت سر تکان داد ولی مثله همیشه اعتراضی نکرد و در کسری از ثانیه به سمت اتاقش راهی شد.
-جایی که اینطوری باهات رفتار میکنن اصرار کردنت که جای خود داره، خودت نباید بمونی دختر خانوم!
با جملهاش سر دنیز بالا رسید و همین که چشم های سرخ و اشکیاش قفل قرنیه هایش شد، اخمی عمیق روی پیشانیاش قرار گرفت.
چرا از مشاهده کردن اشک هایش منزجر نشده بود…؟!
-م.. مجبورم!
دنیز بعد از اظهار کردن این حرف سریع قد بلند شد و با عجله از سالن باریک و روشن بیرون زد.
دستبند رنگی ای که روی زمین افتاده بود، تنها نشانه از دختری بود که تا کمی پیش روی سرامیک ها جای خوش کرده بود.
خم شد و آهسته دستبند رنگین کمانی را برداشت.
قضیهی عماد و این دختر زوایای پنهان زیادی داشت ولی از آنجا که هیچ چیز در این جهان نمیتوانست نظرش را جلب کند، چرخید تا با برداشتن کتش پیش دخترانش برود.
و حتی حواسش نبود که به چه قلبیل دستبند یک دختر غریبه را داخل جیب شلوار خوش دوختش گذاشت…!
_♡_
-بابایی شیل کاکائو هم میخلی بلای مایا جونت؟( بابایی شیرکاکائو هم میخری برای مایا جونت)
سوئیچ را از جیبش درآورد و همانطور که کیفش را در کف دست جا به جا میکرد، جدی اضافه کرد:
-مایا جونم شامشو خورده؟
-نخولده اما…(نخورده)
-ولی نداره همین الآن میری شامتو میخوری امشبم خبری از خوراکی نیست، صبح بهت دادم.
-بابا فقط یه شیل کاکائو…(شیرکاکائو)
-اظهار کردم نه… سهم خوراکی امروزگارتو صبح خوردی شما.
آوای نفس های مایا قد بلند شد و قطعاً بغض کرده بود!
گاهی فکر میکرد این بچه شیرکاکائو را از هر چیز و هر کس در این جهان بیشتر دوست دارد!
متاسف سر تکان داد و دزدگیر ماشین را زد.
-قبل اینکه برسم شامتو تموم میکنی مایا حالا هم گوشی رو قطع کن میخوام رانندگی کنم.
مایا همچنان در حال غرغر کردن بود ولی با دیدن جسمِ کوچکی که به ماشین تکیه داده و از سرما در خودش جمع شده بود، اخم هایش درهم حرکت کرد.
-مایا قطع کن میام خونه صحبت میکنیم.
بیآنکه منتظر جواب دخترش بماند تلفن را قطع کرد و جلو رفت.
-اینجا چیکار میکنی شما؟!
دخترک با صدایش تکانی خورد و به سمتش چرخید.
-آبجیم اضافه کرده اینجا منتظرش باشم.
ناخواسته چانهاش سفت شد و نگاهش به پارکینگ زیادی خلوت و تاریک دوخته شد.
این دیگر چطور خواهر بیخیالی بود که یک دختربچه را این موقع شب در همچین مکانی به حال خودش رها کرده بود؟!
باید بیخیال میشد و میحرکت کرد ولی نمیتوانست. این بچه که چند سال بیشتر از مایا و ماهینش بزرگتر نبود!
-بسیارخب هوا سرده بشین تو ماشین منتظر خواهرت بمون.
تا این را گفت، دخترک مثله فشنگ عقب پرید و ترسان سر تکان داد.
-سردم نیست ن..نمیام.
متعجب قدمی به سمتش برداشت ولی دخترک یکدفعه سر چرخاند و قد بلند گفت:
-آبجی اومدی؟ استخدام شدی؟
در مقابل نگاه متعجبش دختر دوان دوان به سمت خواهرش دوید.
چرخید و با متوجه شدن کسی که همین چند دقیقهی پیش شاهد شکستنش بود اما حال با لبخندی بزرگ آغوشش را برای دختربچه باز کرده بود، حرصی نفسش را بیرون داد.
این عادی بود که در روزگار چند بار با این دختر رو به رو شود…؟!
-عزیزم سردت که نشد؟
-نه نشد آبجی دنیز ناظهار کردی استخدام شدی؟
حال که دیگر تنها نبود پس قلبیلی برای صبر کردنش وجود نداشت ولی نمیاطلاع داشت چرا ناخودآگاه با متوجه شدن لحن پرذوق دختربچه ذهنش درگیر شده بود!
-راستش یعنی صبر کن ببینم تو سردت نیست؟ اول بریم خونه بعد با هم حرف میزنیم… بیا بریم تاکسی بگیریم بیا قشنگم.
چه… چه اظهار کرد؟!
تاکسی بگیرد؟ در این سرما و تاریکی هوا میمیل داشت تاکسی بگیرد؟!
دخترک احمق… خودش هیچی ولی اگر بلایی سر بچه میوارد شد چه؟!
حرصی جلو راهی شد و صوتیش زد.
-دنیز
سر دختر بهسرعت بالا رسید و گوی های خوش رنگش از تعجب دوبرابر حالت عادیاش شده بودند.
_♡___
دنیز آخه نامسلمون؟؟؟ 😕🥲😂
چرا اِنقدر زود پسرخاله میشی خب بچم😞😂
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن