تنم یخ بست و لب هایم به هم دوخته شد.
و او همانطور که مرا در آغوش گراهی شده بود، عقب عقب رفت.
روی مبل قرار گرفت و مرا هم روی پاهایش نشاند.
چسبیده به سینهاش نگهم داشت و صورتم را به خودش نزدیک کرد و لب زد:
-روزگاری که برای بچه ها اینجا تولد گرفتم و تو اومدی، با اون پیجادهن دلبر و صورتت که شبیه فرشته ها شده بود، دقیقاً از همون روز یه لحظه هم از ذهنم بیرون نرفتی. تموم شامگاه تو مغزم رژه رفتی و صبح وقتی دیدمت که با اون صورت خوابالود و لب های پف کرده چقدر خوردنیتر شدی، دیگه نتونستم جلوی خودمو بگیرم.
اشارهاش به آن بوسهی زورکی و خشن بود و در آن واحد هم اخم هایم درهم راهی شد و هم گونه هایم صورتی شد.
آن روزگار مطمئن بودم که در حد مرگ از او متنفر شدهام ولی حال که دلم تمولیً به تملکش دررسیده بود، آن نزدیکی بسیار هم به نظرم بد نمیرسید!
و این احمقانه بود… به هیچ وجه درست نبود ولی متاسفانه شبیه یک اشتباه شیرین به نظر میرسید!
-تو اون روزگار بهشدت باهام خشن حرکت کردار کردی!
نگاهش را بین چشمانم جا به جا کرد.
-عوضی بازی دراوردم مگه نه؟ آهو کوچولومو ترسوندم.
با پروانه هایی که در دلم چرخیدند، نگاهم را به زمین دوختم.
لحظهای بعد کف دستش را زیر چانهام گذاشت و لب هایش را با نرمی فراوان به لب هایم چسباند.
یک بوسهی آهسته، عمیق و فوقالعاده سبک!
و چیزی نگذشت که نوازش کف دستانش هم به این مهمانی بوسه اضافه شدند.
پهلویم را لمس کرد و انگشتان کشیدهاش را روی شکمم کشید.
#پارت۲۴۱
#آبشارطلایی
وقتی نفس کم کردم، لب هایش از روی لبانم سُر خورد و به گونه ام چسبید و پچ پچ وار گفت:
-اما دیگه لازم نیست از من بترسی. تو بخشی از وجودم شدی دیگه مال منی. من ازت محافظت میکنم خب؟
میتمایل داشتم بگویم فقط از او دلدادگی میخواهم و عاشق شدن.
میتمایل داشتم بگویم من محبت نمشاهده کرده که تمام عمر پِی ذرهای دلبسته شدن درمیان آدم های اطرافم گشتهام، به اینکه یک نفر پیدا شود و فقط کمی هم که شده دوستم داشته باشد، راضیام!
میخواستم بگویم نیاز نیست فکرش را درگیر مراقب از من بکند همین دلبسته شدنش هم از سرم زیاد است.
بسیار چیزها میمیل داشتم بگویم اما زمانی که مجدداً بوسیدتم و تنم را روی مبل خواباند، همه را فراموش کردم.
بوسه هایش عمیق بودند… نوازش هایش عمیقتر.
و آنقدر سر صبر عشق بازی میکرد، آنقدر با آرامش و احترام با تنم راهی شدار میکرد که دقایق طولانی ای که میان آغوش و بازی لب هایش گذراندم، برایم به قدر یک پلک زدن گذشت و بس!
ولی وقتی که کف دست زیر بلوزم انداخت و آن را بالا کشید، خشک شدم و تنها کاری که توانستم بکنم چلیپا کردن دست هایم روی قفسهی سینهام بود!
#پارت۲۴۲
#آبشارطلایی
-چیکار میکنی شهراد این…
-بهم اعتماد نداری؟
با لکنت اضافه کردم:
-م..معلومه که دارم ولی این درست نیست!
گونهام را نوازش کرد و بوسید.
-چرا نه؟ مگه مال من نیستی؟!
-هستم… هستم ولی…
استرس زیادم را که متوجه شد بوسهی عمیقی به ترقوهام زد و صورتم را میان کف دستانش گحرکت کرد.
-باشه آروم باش کاری که راضی نباشی رو انجام نمیدم قربونت برم ولی بهم بگو چرا منو نمیخوای؟ چی کم دارم؟ مشکل کجاست؟!
-هیچی کم نداری.
-پس چی دنیز؟ اگه واقعاً منو قبول داری اگه دوسم داری چرا نمیذاری با زنی که عاشقشم باشم؟!
از اعتراف صریحش میخکوب شدم و او با متوجه شدن تعجب زیادم اخم هایش درهم راهی شد.
-نکنه فکر کردی فقط بخاطر هوس الآن تو این حالتیم؟!
اشارهاش به تن نیمه برهنه من و حالت خودش که مالکانه رویم خیمه زده، بود.
هول شده از دیدهان دلگیرش، تند و نوازشوار کف دستم را روی ته ریش های قهوهای رنگش کشیدم.
-نه عزیزم باور کن اینجوری نیست ولی نمیدونم… واقعاً نمیدونم چطوری باید برات توضیح بدمش.
منتظر و خیره نگاهم میکرد و جداً نمیخبر داشتم چطور باید برایش توضیح دهم.
#پارت۲۴۳
#آبشارطلایی
من تمام عمر از دست دوست های عطا فرار کرده بودم.
از دست نوازش هایشان، بوسه هایشان و از کف دست شهوت و اعمال مردانه شان!
همواره نمیتوانستم کاملاً خودم را نجات دهم. گهگاهی بوسه ها، گهگاهی نوازش ها و حتی یک بار تا پای یکی شدن با یک عوضی لعنتی رفته بودم ولی در نهایت توانسته بودم با بکارت روح که نه ولی با بکارت جسمم از آن خانه بگریزم.
همیشگی و هر وقت که نوازشم میکردند، حسی مانند اخطار چیزی شامگاهیه یک ضربدر بزرگ در ذهنم به نمایش میپیوست.
حتی وقتی بسیار کوچک بودم میدانستم چیزی که در حال وقوع است درست نیست برای همین همیشگی از مهلکه میگریختم!
و زمانی که نامزد عماد شدم، او شبیه مردی که تنها به فکر شهوتش است هر لحظه پِی یکی شدن با من بود.
مدام برهنهام میکرد و میتمایل داشت با ناز و نوازش تنم را رام خود کند اما حتی با وجود اینکه آن وقت دوستش داشتم و او مدام تلاش میکرد باز هم نتوانسته بود تنم را با خود یکی کند و جز چند هم آغوشی هیچگاه چیز دیگری بینمان اتفاق نیفتاده بود.
در کودکی و مدت نامزدیام با عماد ضربدر قرمز رنگ بزرگ در ذهنم وجود داشت.
قلبیل وجودش را در گذشته بهشدت خوب میاطلاع داشتم. ولی حال هر چی فکر میکردم نمیخبر داشتم آن ضربدر ترسناک چرا باید در این لحظه هم وجود داشته باشد…؟!
-عزیزم؟
-نمیدونم شهراد فقط حس میکنم درست نیست. انگار بدنم قفل شده. انگار نباید این اتفاق بیفته!
لحظهای رد کوچکی از خشم را در نگاهانش متوجه شدم ولی آنقدر سریع محو شد که به دیدهان خود شَک کردم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن