آخرین دانه لباسه مثلاً کثیف شهراد که بوی خوش ادکلنش توان مست کردنم را داشت در سبد انداختم و همین که کمر صاف کردم، چشمم به کت مشکی چروک شدهاش کنار تخت کینگ اتاق افتاد.
صدای شرشر آب از حمام اتاق به گوش میرسید و با آنکه قلبم میخواست هر چه زودتر فرار کنم اما چروک های رو اعصاب کت مشکی رنگ این اجازه را نمیدادند.
تخت دقیقاً رو به روی حمام قرار داشت و میخبر داشتم اگر یکدفعه شهراد از حمام بیرون بیاید قطعاً با هم رو به رو میشویم و بیشک دل بیجنبهام طاقت بیشتر صمیمی شدن با او را نداشت پس باید بسیار بهسرعت عمل می کردم!
تند جلو حرکت کردم و چنگی به کت سروته زدم.
هنوز صوتی آب میوارد شد و تقریباً موفق شده بودم درست مدت بندی کنم اما با سر خوردن و افتادنه چیزی از کت مقابل پایم، اخم هایم درهم حرکت کرد.
کنجکاوانه خم شدم و آن را برداشتم.
از متوجه شدنه شئ چشمانم داشت از کاسه در میرسید و یکباره با شنیدن آوای شهراد ماجد که میگفت:
-بهت یاد ندادن هیچوقت دست تو جیبه یه مرد مجرد و بالغ نکنی خانوم کوچولو؟
عرق تیغه کمرم را خیس کرد و هول شده به سمتش چرخیدم.
نگاه پرشیطنتش از روی صورتم تا آن وسیله لعنتی که حتی نفهمیده بودم کِی از میانه انگشتانم سر خورده و دوباره روی زمین افتاده بود، کشیده شد.
سپس خم شد و آن را برداشت و با بیحیایی مقابله من مشغوله وارسیاش شد!
#پارت۱۹۸
#آبشارطلایی
-خب … نمیخوای چیزی بگی دنیز خانوم؟!
گویی علاوه بر کلمات حتی صدایم را هم گم کرده بودم.
-من… من یعنی ا..اومده بودم لباس کثیف هارو جمع کنم که… که…
-چرا انقدرهول شدی آهو؟ نگو که فقط بخاطر متوجه شدنه این کان…
میان حرفش پریدم و تقریباً با فریاد اظهار کردم:
-وسیله جلوگیری ل..لطفاً اون کلمه زشتو به زبون نیارید!
نگاهانش گرد شد و یکدفعه قهقهه زد!
در این حالت که با حولهی تن پوش مردانه و طوسی رنگش و موها و صورت نمناک و دیدهانی که با شروشیطانی تمام همهی حالت هایم را زیر نظر گرفته بود، هیچ اثری از شهراد ماجد همیشگی که فوقالعاده جدی و اتو کشیده بود، وجود نداشت!
این حالت گرم و صمیمی و خودمانیاش باعث شده بود قلبم یک درمیان قلبم بتپد و نمیتوانستم درست ذهنم را جمع و جور کنم.
از یک طرف خجالت زده بودم. از یک طرف دلم برایش ریخته بود. اما بیشتر از همه غمگینی در وجودم رخنه کرده بود!
آن وسیله به این معنا بود که کسی در زندگیاش است مگر نه؟!
آن زن اشتباه میکرد. امکان نداشت مردی مانند او سال ها هیچ جنس مونثی را کنار خودش راه ندهد. حتی اگر خودش میمیل داشت امیال مردانهاش همچین اجازهای را نمیدادند!
با قدمی که جلو گذاشت، از فکر بیرون رسیدم و برای فرار از نگاه های خاصش بیشتر سر پایین انداختم ولی بیخیال نشد!
-میمیل داشتم بگم فقط بخاطر متوجه شدن این کانون مغزیتو از کف دست دادی و نمیتونی درست حرف بزنی؟ ولی خب فکره تو رو هم دلبسته شدم… جالب بود!
کانون مغزی؟ هه مسخره بود!
خشمگین از دست انداختنه زیادی آشکارش و غمگین از زن یا شاید هم زن هایی که قطعاً در حیاتاش بودند، چشمان سوزناکم را به چشمانش دوختم و به سختی زمزمه کردم:
-من… من معذرت میخوام که اومدم اینجا فقط میمیل داشتم لباس کثیف هارو جمع کنم تا یه کمکی کرده باشم، الآنم با اجازه دیگه میخوام ب..برم!
شتابزده گفتم و اولین قدمم به دومی نرسیده بود که محکم ساعدم را گراهی شد و لب هایش به گوشم چسبید.
#پارت۱۹۹
#آبشارطلایی
نفس هایم به شدت تند شدند و خدایا چه اتفاقی داشت میافتاد؟!
-مشاهده کردنه اون وسیله به این معنی نیست که کسی تو حیاتمه آهو خانوم… فقط محض احتیاطه!
چشمانم به گردترین حالت ممکن رسید و خشک شده به دیوار خیره شدم.
لعنتی… چرا داشت برایم توضیح میداد؟!
متوجه دلخوریام شده بود؟!
اصلاً از کی تا حالا این مرد به من جواب پس میداد!
-فقط م..م..میخوام برم!
نفس عمیقی کشید و بازدم نفس هایش روی گوش و گردنم، همهی علائم حیاتیام را به اختلال انداخت.
-البته که میتونی بری ولی قبلش…
و دقیقاً وقتی که فکر میکردم امکان ندارد از این آشفته حالتر شوم، لب هایش به سبکی پر روی گونهام جای گرفت و نرم ترین، بهترین و قشنگترین بوسهی عمرم را به دخترک آسیب دیدهی درونم هدیه داد!
-این منم که نمیتونم بدون بوسیدن این گونه های سرخ و خوشمزهت اجازه رفتنتو صادر کنم!
ساکت گفته بود. آنقدر ساکت و زمزمه وار که حتی میتوانستی به شنیدنش شک کنی اما اظهار کرده بود!
و وقتی که بالاخره دستش دور آرنجم شل شد، با آخرین توانم و بیاهمیت به همهی لباس کثیف هایی که در اتاقش جا گذاشتم، دوان دوان بیرون حرکت کردم.
پروانه ها در سرم میچرخیدند و بیآنکه خود بدانم آن روزگار و آن لحظه برای همیشگی و تا ابدیت دلم را پیشه شهراد ماجد جا گذاشتم…!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن