-شهراد… شهراد لطفاً بس کن… بس کن توروخدا خـوب نیـستـــی!
میان بلبشو و فریادهای بلند، میان خشم خودش و فحش دادنهای عماد، باز تنها کسی
که مانند مدتهای فروپاشی صوتیم را گوش داد، خودش بود!
با مشتی که به فک عماد زد، نگاهش به سمتم چرخید.
قطره اشکی چکید و نالیدم:
-ولش کن توروخدا بسه!۱۰۵۰
آبیهای غرق شده در خونش لرزان نگاهم میکرد و وقتی عماد از بیحواسیاش استفاده
کرد و حرصی از کتکهایی که خورده بود با لگد محکم به قفسه سینهاش کوبید، برای
لحظهای مشاهده کردم که چطور نفسش قطع شد! جیغ قد بلندی کشیدم ولی نه دیگر دیر شده بود!
-نـــکــن نــزن!
زانوهای شهراد ماجد کسی که با تمام خوبیها و بدی هایش باعث شده بود عاشقی را
بشناسم و دلم را از آن خود کرده بود، به زمین خورد و افتاد!
مقابل دیدگانم… مقابل همه!
افتاد و صحنهی افتادنش هزار باره در ذهنم تکرار شد.
روزگاری فکر میکردم هیچ چیز را اندازهی افتادن و له شدن این مرد نمیخواهم ولی حال
نه میتوانستم مرد افتاده روی زمین را باور کنم،
و نه دنیزی که جیغ میکشید و هق هق کنان بر سروصورت خود میکوبید را!
خدایا افتاده بود… مَرد بد من افتاده بود!
مدت… عجیبترین، خاصترین و خارقالعادهترین چیز در دنیاست.۱۰۵۱
هر دقیقه و هر ثانیه در همه جای دنیا یکیست… عقربهها یکسان است دقیقاً مانند
آسمان و آبی شدن هایش.
برای سیاه پوست و یا سفید پوست، برای فقیر و ثروتمند، برای قشنگ و زشت، برای
گناهگار و بیگناه، برای همه چیز و همه کس به یک صورت و یک مقلب کار میکند!
نه فقیری میتواند وقتش را بفروشد و نه ثروتمندترین فرد میتواند به بهای تمام مالش
یک لحظه بیشتر برای خود بخرد!
ولی این تیک تاک کنندهی کوچک بیشک یک جادوی خاص و نانوشته درون خود دارد!
وگرنه چطور میشود گاهی حتی متوجه نشی چگونه روزگارها و ماهها و سالهای عمرت
گذشته و گاهی هر ثانیه مانند تکه تکه شدن، لِه شدن، آوار شدن و به هزاران قسمت
تقسیم شدن دردناک باشد؟!
تمام دقایق و ساعتی که از منتقل کردن شهراد به بیمارستان، گرفتن آزمایش ها و
بستری کردنش گذشت یک طرف، این چند ساعتی که برای آنژیو برده بودنش هم یک
طرف دیگر!
دیدهانم از در بستهای که او در آنجا بود جدا نمیشد و وقتی بالأخره بیرون آمد، متوجه شدنش
روی آن تخت با رنگ و رویی زرد اجازه داد درنهایت بغض چندین ساعتهام بشکند!۱۰۵۲
همجاده شیلا سمت تخت دویدیم و با آنکه اثرات بیحالی و ضعف به خوبی در چهرهاش
نمایان بود، تبسم کوچکی زد.
-نگاه نگاه قیافه هارو مُردم مگه؟!
شیلا سریع گفت:
-خدا نکنه زبونتو گاز بگیر!
با لبهای به هم چسبیده خیره نگاهش میکردم و فکر اینکه اگر از کف دستش میدادم،
بعد این ضربهی زندگی دیگر قطعاً نمیتوانستم تا آخر عمر از جایم کشیده شوم، رهایم
نمیکرد!
حالی که تجربه کرده بودم را نه با کتکهای عطا، نه وقتی مجبورم میکرد برایش مواد
بخرم، نه بیپاما و فقر، نه بیمحبتی و بیخانواده بودن و نه حتی وقتی خودش دست
هایم را به تخت بست و شلاقم زد، تجربه نکرده بودم! در این چند ساعت خوب متوجه شده
بودم وقتی میگویند تنها مرگ است که چاره ندارد یعنی چه؟!
انگار که حال به شدت خرابم را حس کرده باشد، مهربان نگاهم کرد و لب زد:۱۰۵۳
-خوبم… باشه آهو خانوم؟!
اشک هایم ریخت و شیلا همانطور که مدام از دکتر سوال میکرد و کشیده بخاطر خوب
شدن حال برادرش خداراشکر میبیان کرد، سمتم وارد شد و محکم در آغوشم گراهی شد.
-خوب شد دنیز ببین همه چیز بخیر گذشته. خوبه. برگشته بار دیگر پیشمون از قبلشم
بهتره!
حتی برای لحظهای نگاهم را از صورت رنگ پریده شهراد جدا نمیکردم!
مانند خودش زمزمه کردم:
-خوبی مگه نه؟!
دیدهانش را برایم باز و بسته کرد.
و دکترش این بار قد بلندتر اضافه کرد:۱۰۵۴
-خب دیگه اجازه بدین شهرادجان باید یه کم استراحت کنه!
قبل اینکه کسی چیزی بگوید، خودش بهسرعت اظهار کرد:
-فواد سری هر چی معاینه فلان هست انجام بده میخوام برم. دخترامو از دیروزگار نمتوجه شدم.
شیلا، من و حتی آریایی که تازه به جمعمان اضافه شده بود با همزمان گفتن:
-بیخود کردی بری!
باعث شدیم ابروهایش بالا برود و شوکه بگوید:
-خوب شد کمایی چیزی نحرکت کردم… چند ساعت نبودم اینجوری گروه زدین؟!
دکترش خندان سر تکان داد و بیان کرد:
-منم ولت کنم… اینا ولت نمیکنن شهراد خان!۱۰۵۵
اما برخلاف اصرارهای شمشاهده کردمان نتوانستیم مانعش شویم و همین که چکابش تمام شد،
رسماً خودش را مرخص کرد! بیآنکه با بچهها حرف بزند میبیان کرد دخترها بهانهام را
میگیرند و حق هم داشت!
وقتی رسیدیم مایا و ماهین با آنکه به دوری پدرشان بخاطر سفرهای کاری عادت کرده
بودند و هیچکس هم به آن ها نگفته بود که حال شهراد بد شده است، تا متوجه شدنش
زیرگریه زدند!
انگار که به قلبهای کوچکشان الهام شده باشد پدرشان چیز بدی از سرگذرانده!
شیلا برای آنکه بچهها زیاد به دست و سینه شهراد با بازیگوشیهایشان فشار نیاورند، به
دروغ اظهار کرد که سرما خورده و دو آمپول بزرگ نوش جان کرده.
و همین کافی بود تا دیگر بچهها ثانیهای از کنار پدرشان جدا نشنوند و با بغض سر در
گلوی تنها پناه زیستنشان ببرند!
همه تحت تاثیر صحنه احساسی مقابل قرار گرفته بودند و بیشتر از همه هم من!
البته تمام تحت تاثیر قرار گرفتنم تا وقتی بود که نگاه نسبتاً خشمگین پری را شکار
کنم! با ابروی بالا رفته و صورتی که انگار میجویا شد:
تو بین این جمع خانوادگی چکار داری؟!۱۰۵۶
نگاهم میکرد و من بیاهمیت فقط از صورتش چشم گحرکت کردم! چکار کنم میتمایل داشت با
زبان بیزبانی سوالهای سخت نپرسد! من خودم هم نمیاطلاع داشتم اینجا چه میکنم! فقط
به دنبال قلب نگرانم رسیده بودم… همین و بس!
وقتی هم که به آشپزخانه حرکت کردم و سعی کردم بیخجالت بگویم خودم برای شهراد غذا
حاضر میکنم، باز هم حقیقتاً نمیدانستم چه مرگم شده!
برای فکر نکردن به کارهایم، به بیتا و شوهرش و دلواپسی برای شهراد بیتوجه به نگاه
شیلا که بعد حرفم مانند ستارهها میدرخشید و نگاه خشمگین پری، مشغول طعمدار
کردن ماهی و حاضر کردن سوپ شدم و خودم را غرق جهانی آشپزی کردم.
_♡_
ماهی را که داخل فر گذاشتم و کمر صاف کردم، شیلا با اصرار یک لیوان معجون
خانگی را مقابلم گحرکت کرد.
-کف دستمو رد نکن خواهشاً… دور از جونت مثل میت شدی.۱۰۵۷
برادرش تازه آنژیو کرده و خودش هم رنگ به رخ نداشت. ولی معلوم نبود من چه شکلی
شدهام که اصرار داشت چیزی بخورم!
نمیتمایل داشتم با وجود دلخوریاش من هم روی اعصابش بروم.
سر تکان دادم و لیوان را از دستش گحرکت کردم.
-مرسی عزیزم… میخورم.
-آخیش بالأخره یکیتون حرف گوش داد. بیا… بیا اینجا بشینیم.
پشت میز ناهارخوری در آشپزمنزل جای گرفتیم و آخرین باری که در این خونه بودم، وقتی
بود که آن حرامزاده دریا را دزدید! از فکر لجنزاری که گذرانده بودیم تنم لرزید و شتابزده
پلک زدم تا افکار زهرآلود را خفه کنم.
خانه در خاموشی کامل بود و این برای جایی که بچهها بودند، زیادی عجیب بود!
جویا شدم:
-بقیه کجان شیلا؟!۱۰۵۸
-شهراد داره استراحت میکنه. آریا هم کار داشت حرکت کرده جایی میاد. بچهها هم برای
اینکه باباجونشون زود خوب شه قول دادن هیچ صوتیی از خودشون تاماد نکنن و
اینطور که معلومه بدجور خوش قول بودن و ما نمیدونستیم!
همیشه با لبخند راجع به بچهها حرف میزد و قطعاً او بهترین عمه در دنیا بود.
با ترمشاهده کرد سؤال کردم:
-پری خانوم چی؟!
-اونم تو اتاقشه.
-فکر کنم بدجوری از اینجا اومدن من غمگین شد!
-چه اهمیتی داره؟
-شیلا!۱۰۵۹
-واقعاً میگم دنیز تو اینجایی و چه اهمیتی داره که کیا بخاطر بودنت غمگین و
شادن؟ حس بقیه اصلاً مهم نیست. مهم صابخونهاس که الآن بدجوری تو یه
جاییش عروسیه!
اامان باری بود که بددهنی را از این زن همیشه مرتب و زیبا میمتوجه شدم و ناخودآگاه لب
هایم کش رسید.
-تا حالا اینجوری قانع نشده بودم!
شیطان ابرو بالا انداخت و دیدهک زد.
-معجونتو بخور و بیخود فکر و خیال الکی نکن. فقط هر وقت حس کردی خوبی بگو تا
با هم راجع به اتفاقی که برای شهراد افتاد حرف بزنیم!
اینکه یکدفعه شرمندگی کل جانم را گرفت کف دست خودم نبود.
تا این لحظه کمه کم میلیونها بار اتفاقی که افتاده بود را مرور کردم و هر بار به یک
نحو خودم را مقصر خبر داشتم.۱۰۶۰
اگر به خواستهی دکتر احسان اهمیت نمیدادم و برنمیگشتم.
اگر وقتی صدای بیتا و عماد را گوش دادم، مکث نمیکردم.
اگر وقتی عماد شروع به چرت و پرت گفتن کرد، همان لحظه به جای فکر بیتا بودن در
دهانش میزدم. اگر خودم یک گوش مالی حسابی به آن نارفیق میدادم و نمیگذاشتم
دعوا به مردها برسد.
اصلاً اگر از اول برای مشاهده کردن شهراد نمیراهی شدم.
شاید او حال در این وضعیت نبود…
شاید هیچکس این همه استرس نمیکشید!
-نمیخوای چیزی بگی. من میخوام واقعیت رو از زبون تو بشنوم. یه سریا به گوشم
خبر رسوندن مقصر تو بودی ولی میدونم همش چرت و پرته و…
شتابزده میان حرفش پریدم.
-راست اظهار کردن.
-چی؟!
-راست گفتن تقصیر من بود!۱۰۶۱
نگاهش شوکه شد و واراهی شدنش کاملاً آشکار بود، ولی اخمالود گفت:
-همچین چیزی امکان نداره تو… تو هیچوقت به شهراد آسیب نمیرسونی!
به سختی بزاق گلویم را قورت دادم.
-رسوندم. آره از قصد نبود ولی به نظرم خودمم یکی از مقصرهای اصلی این جریان منم!
شیلا هنوز شوکه بود و وقتی یکدفعه سریع سرش را به چپ و راست تکان داد و محکم
اظهار کرد:
-حتی اگر خودتم تایید کنی باور نمیکنم… من تو رو میشناسم. از اون کف دسته زنهایی
هستی که عادت داری همیشگی بقیه رو نه خودتو مقصر بدونی. تو همه چیزو برام تعریف
کن من خودم تصمیم میگیرم کی تقصیرکاره کی نیست!
برای لحظهای از باوری که نسبت به من داشت قلبم ذوب شد.۱۰۶۲
نه تنها بچهها هر کسی شیلا در حیاتاش بود، خوشبخت بود!
ناخودآگاه حالم از برخوردش بهتر شد و به آهستهی دقیقاً همانطور که تمایل داشته بود، شروع
به تعریف ماجرا کردم.
واو به واو را اضافه کردم. نه خطایی از خود و نه بقیه کم نکردم و اخمهای شیلا قطعاً بیشتر از
این توانایی درهم پیچیدن را نداشسریع!
-نمیفهممت دنیز میل داشتی با عماد دهن به دهن نشی که حقم داری. مردی به اون
وقاحت و گستاخی حتی لایق یه نیم نگاهتم نیست. اما بیتارو چرا؟ چرا به اون هیچی
ناظهار کردی؟ یعنی الآن اصلا کاری با اتفاقی که برای شهراد افتاده ندارم، سوالم اینه چرا
اجازه دادی اون دختر اونجوری جلوی همه تحقیرت کنه؟!
دستانم را حرصی درهم پیچاندم.
-اولش که عماد اومد جلو میتمایل داشتم جوابشو بدم اما نگاهم افتاد به بیتا و سکوت
کردم. همون موقع هم بخاطر خیانت و دعواش با عماد کلی ضجه زده بود. نمیل داشتم
چیزی بگم بدتر دلخور بشه ولی بعدش همه چی تو چند دقیقه اتفاق افتاد. بیتا به من
حمله کرد! اصلاً انتظار اینو نداشتم! هنوزم باورم نمیشه کسی که یه روز فکر میکردم
دوستمه بخواد اینجوری مثل دشمن خونی باهام حرکت کردار کنه. بدجوری شوکه شدم.۱۰۶۳
شیلا نگاهش را در صورتم چرخاند و وقتی جویا شد:
-به نظرت حق نداشت؟ تو دوستش بودی ولی درک کرده قبلا با شوهرش ارتباط داشتی!
اگر تو جاش بودی ناراحت نمیشدی؟!
از نحوهی عنوان کردن شیلا قلبم ریخت و محکم گونهام را از داخل گاز گرفتم. شاید
بسیارها میتوانسسریع در این موضوع حق را به بیتا دهند.
شاید ظاهر این جریان مرا یک دوست دورو و آب زیرکاه و بیآواقت نشان میداد!
ولی خودم و خدای بالای سرم خوب میدانستیم که من ذرهای بدی در حق آن دختر
نکرده بودم!
لب هایم را باز زبان تَر کردم و محکم جواب دادم:
-نه به نظرم حق نداشت… اصلاً حق نداشت!
و شیلا انگار که قصد به چالش کشیدن مرا داشته باشد، با ابروی بالا راهی شده سؤال کرد:
-چرا حق نداشت؟!۱۰۶۴
سریع جواب دادم:
-چراکه من بهش خیانتی نکردم! چراکه من وارد رابطهی اونا نشدم! نامزدی من با عماد به
سالها قبل برمیگرده و وقتی بیتا من رو با اون آشنا کرد دیگه هیچ رابطهای بین ما
نمونده بود و همینکه فهمیدم عماد با بیتاس به کل ازش دوری کردم. هر بار هم همو
مشاهده کردیدم جز دعوا حرف دیگهای بینمون زده نشد و اِنقدر زندگی منو سرگرم چالشهای
خودش کرد که عماد برام اندازهی یه پشه هم قلب مشغولی نمیاورد. از اون طرف هم
بیتا دوستم بود. ولی هیچوقت خیلی صمیمی نبودیم. ما هیچوقت تو مشکلات کنار هم
نبودیم! حتی شب قبلی که از اینجا با دریا فرار کردم، اون شامگاهی که اومدم پیش تو
قبلش به اون زنگ زدم. تو خیابون مونده بودم و اون با شوهر عزیزش رفته بودن آش
بخورن. و من با اینکه بدترین وضعیتو داشتم روم نشد ازش درمیل داشت کمک کنم! اینارو
میگم نه برای اینکه ازش دلخورم. میگم تا متوجه بشی صمیمیتی بین ما نبود!
-روت نشد یا چون حقیقتو بخاطر خودش قایم کرده بودی، اما باز خودتو بدهکار
میدونستی و نمیتمایل داشتی بیشتر زیر بلیطش بری؟!
نگاهانم گرد شد.
-نه خودمو بدهکار نمیدونستم. من همیشه خوشحالیشو میل داشتم. صمیمی هم نباشیم
به هر حال دوستم بود. یه دوستی که تازه نامزد کرده و چشماش از شور عاشقی برق1065
میزد! چی عوض میشد اگه بهش میبیان کردم شوهرش قبلاً نامزد من بوده و با آبروریزی
از هم جدا شدیم؟ چی جز اینکه ذهنش نسبت به حیات ای که داشت تازه شروعش
میکرد، کِدر میشد؟!
انتظار داشتم شیلا بعد شنیدن حرف هایم حق را به من دهد اما باز هم اینگونه نشد!
تبسم مهربانی زد ولی بیان کرد:
-این عوض میشد که حقیقتو میدرک کرد! چشمش نسبت به رابطهاش کدر میشد یا نه
ربطی به تو نداشت. اون حقش بود حقیقتو بدونه و هر تصمیمی که حس میکرد
درسته برای زندگیش بگیره و دقیقاً زیرا از زبون تو نشنیده، اون شوهر احمقش هر
جور خواسته پرش کرده و همه تقصیرهارو گردن تو انداخته!
لب هایم به هم قفل شده و کلمهای برای اظهار کردن پیدا نمیکردم.
-من برای اتفاقی که برای شهراد افتاده تو رو مقصر نمیدونم عزیزقلبم و به نظرم تو هم
خودتو مقصر ندون. ولی بدون مقصر چیزای دیگه هستی. مثلاً تنها تقصیرکار تحقیر
شدنت جلوی جمع و اون آبروریزی خودتی! مقصری چراکه همواره سعی میکنی بار
همه رو به دوش بکشی و از روی احساس جلو میری نه منطق و نه حتی حقایق!۱۰۶۶
یادگحرکت کردی برای هر چیزی عذاب وجدان داشته باشی و به دیگران اجازه بدی تحقیرت
کنن! برای خواهرت، خانوادهات، برای هر کسی که تو حیاتته همواره نیم من میشی
بدون اینکه به اینکه بعدش چه بلایی سر خودت میاد فکر کنی! به عنوان یه خواهر
بزرگتر، کسی که تجربهاش بیشتره دارم بهت میگم این کارو با خودت نکن قربونت
برم… بیشتر از این خودتو نابود نکن!
جملهاش که تمام شد، از حرکت ایستاد و همانطور که دستی به شانهام میکشید با تبسمی
غمگین ادامه داد:
-شنا کردن تو دریای طوفانی به جای بقیه رو تمومش کن. بذار هر کس خودش فکر
خودشو کنه. دیگه یه کم خودخواه باش. دیگه خودتو ببین. به حرفهای قلبت به
خواستههای دل کوچولوت توجه کن… توجه کن دنیز وگرنه یه روز میاد که میبینی
هیچی جز خاکستر ازت نمونده!
انتهای حرفش گونهام را خواهرانه که نه بیشتر مادرانه نوازش کرد و وقتی از آشپزخانه
بیرون زد و تنهایم گذاشت، شبیه این بود که حقیقت را بر صورتم کوبیده باشد!
حقیقتی که همواره مقابلم بود ولی نمیخواستم ببینمش را با صوتی قد بلند اضافه کرده بود و مرا
زیر آوار سنگینیاش لِه کرده بود!
حق با شیلا بود؟ قطعاً بود!
ولی چطور میتوانستم این کار را کنم؟!۱۰۶۷
به خودم فکر کنم؟!
خودخواه باشم و احساساتم را در نظر بگیرم؟!
چگونه این کار را میکردم وقتی که تا این سن حتی یک لحظه هم قبل از دیگری
خودم را درنظر نگرفته بودم؟!
وقتی در کل زندگیام حتی یک قدم فقط برای خودم برنداشته بودم؟!
این کار و این جاده برای من ناآشناترین جاده در جهانی کوچکم بود!
_♡_
چند تقه به در زدم و بعد از متوجه شدن بیای گحرکت کردهاش وارد اتاق شدم.
روی تخت بود و با دیدنم همجاده سینی غذا جوری گرما و مهر در نگاهش نشست که
تمام موهای نداشتهام سیخ شدند!معذب گلویی صاف کردم و کنارش حرکت کردم.
-برات غذا اوردم، وقت داروهاتم هست باید بخوری.
-کَس دیگهای نبود که شما به زحمت نیفتی عروسک خانوم؟
مهربان اضافه کرده بود ولی اخم کردنم دست خودم نبود.۱۰۶۸
-دلخوری من اوردم ببرم!
برایم چشم باریک کرد و مثل وقتهایی که برای شیطنتهای مایا و ماهین سر تکان
میداد، سرش را به چپ و راست تکان داد.
-بیا پدرسوخته… بیا اِنقدر ناز نکن نمیبینی اسقاطی شدیم به قدر کافی؟
لبهی تخت قرار گرفتم و همانطور که سینی را به کف دستش میدادم، جملهاش را تایید کردم.
-میبینم اما ناراحت نباش. این اتفاق دیر یا زود برای همه پیرمردها میفته.
یادم بود که چقدر ماهی دوست دارد و چشمانش که داشت با لذت به غذایش نگاه
میکرد، بخاطر جملهام گرد شد و شوکه گفت:
-میخوای اِنقدر تعارفی نباش هان؟ برای پیرمردها اتفاق میفته چیه یه باره بگو شتریه
که در خونهی هر کس میخوابه و مارو بکن تو قبر زن!۱۰۶۹
اول با تمرکز در قلب چندین بار دور از جونت نثارش کردم و بعد با لبی خندان خاموشی
کردم که حرصش بیشتر شد!
-میخندی؟ یعنی من از هر چی شانس بیارم تو این دنیا از زن شانس بیار نیستم!
ابرو بالا انداختم.
-خداروشکر منم زنت نیستم… غذاتو بخور سرد نشه.
با نیشخندی که زد دلم ریخت و انگار که متوجه استرسم شده باشد، سوتی زد و
سرخوش لیمو روی غذایش چکاند. و وقتی با دقت قسمتی از ماهی را جدا کرد و با
چنگال مقابل دهانم گحرکت کرد، دلم از محبتش ذوب شد!
-اول تو بخور قربونت… رنگ به صورتت نیست!
لب هایم به هم دوخته شد که ناراحت و اخمالود ادامه داد:
-از دیروزگار چیزی نخوردی؟!۱۰۷۰
فکر نمیکردم اِنقدر زود به آن ماجرا برسیم و شرمندگی پشت گوش هایم را سرخ
کرد .
-من… من نمیدونم باید چی بگم اما باور کن نمیتمایل داشتم اینجوری بشه. بخاطر اتفاقی
که برات افتاد و دعوا کردنت معذرت میخوام .
کف دستش را عقب کشید و نگاهانش را با ساکتش باز و بسته کرد .
-تو نه اونا باید متاسف باشن. اما مضطرب نباش خوب میدونم چیکار کنم که به گه
خوردن بیفتن. اون زنیکه رو تا جلوی پات میارم و کاری میکنم ازت معذرت بخواد…
بهت قول میدم!
سریع گفتم :
-اینو نمیخوام. لطفاً دیگه دخالتی تو این ماجرا نکن باشه؟ !
-دنیز…۱۰۷۱
-شهراد من دخترات نیستم! من نیازی به محافظت ندار…
هنگام حرف زدن چنگال را سریع داخل دهانم کرد تا ادامه ندهم و با اخمهای درهم رفته
و برآشفته بیان کرد :
-منم نجویا شدم نیازی به محافظت داری یا نه! خودم هر جا لازم ببینم ازت مراقبت
میکنم! تو هم تو کارام دخالت نمیکنی روشنه؟ !
از گستاخیاش چشمانم گرد شد .حرصی به سمتش خیز برداشتم و انگشت اشارهام را
مقابلش گراهی شدم .
-وقتی میگم نمیخوام یعنی نمیخوام. جایگاهتو بشناس و منو دیوونه نکن آقای دکتر
ماجد !
مانند طوفان غرش کرده بودم ولی نگاه او برخلاف همیشه به جای نگاهانم کمی پایینتر
قفل شده بود !رد نگاهش را گراهی شدم و وقتی به دکمهی باز شدهی لباسم و خط سینه
هایم که کاملاً مشخص بود رسیدم، به نفس نفس افتادم !۱۰۷۲
بهسرعت عقب کشیدم و سرجایم توقف کردم که نگاهش را گحرکت کرد و همانطور که به کُندی
پلک میزد، کف دستی به ته ریش هایش کشید و خفه بیان کرد :
-شما املاکیا خوب اینو میدونید نه؟
گیج شده و خجالتزده به سختی لب زدم :
-چیو؟
-اینکه بعضی ویوهارو تو جهان با هیچی نمیشه عوض کرد!
گوش هایم سوت کشید و خدا میاطلاع داشت با چه بیچارگیای خودم را کنترل کردم تا
سرش جیغ نزنم !خشمگین کوسنی که کنارم بود را سمتش پرت کردم و با فریاد کنترل
شدهای برای اینکه کسی. متوجه بحث افتضاحمان نشود، اضافه کردم :
-میدونی چیه؟ همش تقصیر خودمه که بهت رو میدم! اصلاً به من چه که چی
میخوری چی نمیخوری مرتیکه پررو1073
منتظر جوابش نماندم و سریع از اتاق بیرون زدم .بهتر بود هر چه زودتر این خونه را که به
کل اختیار احساساتم را در آن از کف دست میدادم، ترک کنم !
_♡_
کلافه از زنگ زدنهای پشت سرهم دریا پاسخ را زدم و تند اضافه کردم :
-دارم میام عزیزم تو جادهم. میدونم نگرانی اما شهراد حالش خوبه. بهترم میشه و …
-دنیز !
با متوجه شدن آوای نرگس خاموشی کردم و او ادامه داد :
-دیگه اِنقدر ناآشنا شدیم که ما رو نمیشناسی دختر؟ !
بیتعلل جواب دادم :۱۰۷۴
-نه این چه حرفیه؟ ببخشید من شماره رو نمشاهده کرده جواب دادم .
-فهمیدم… چه خبر عزیزم؟ خوبی؟ کارهات خوب پیش میره؟
مشغول احوال پرسی شد و مضطرب گوشهی ناخنم را به دندان گحرکت کردم.
قطعاً زنگ زدنش بیقلبیل نبود و وقتی درنهایت اظهار کرد :
-میدونی که بهشدت برام عزیزی. اما از وقتی رفتی و کارهات بین بچهها تقسیم شده و
مدام دارن بخاطر اضافه کاری بهم غر میزنن. اگه قرار نیست دیگه برگردی بگو که من
یه جایگزین برات بذارم !
انگار که یک نفر قد بلند در گوشم فریاد میز :
هر چه قدر در این یک ماه و اندی نازت را کشیدند، تمام شد !
با وجود عقب نشینیهای منطقت، هر چقدر روح محبت نمتوجه شدهات از کارهایی که شهراد
برای به کف دست آوردن دوبارهات میکرد لذت بردی، به پایان رسید!
ساعت دوازده شب است …
سیندرلا باید به خونهاش برگردد!۱۰۷۵
اگر چند ماه قبل بود، بیفوت وقت میبیان کردم معلوم است که برمیگردم!
ولی هر کار کردم زبانم به گفتن این نچرخید و با زمزمهی :
-خبر میدم باید با مشاور دریا حرف بزنم .
تماس را قطع کردم.
مشاور دریا یک بهانهی جداً دروغ بود. چراکه میخبر داشتم حال که ارتباط خوبی بین دو
نفرشان برقرار شده اگر به آن زن بگویم از این به بعد کلاسهایشان را آنلاین برگذار
کند، خیلی مخالفت نخواهد کرد .
تنها مخالف این وسط قلبِ خودم بود که دوباره سُریده و در اقیانوس طوفانی افتاده بود !
از شیشهی تاکسی به بیرون نگاه کردم و باید چه میکردم؟ !
قطعاً نمیخواستم بیخیال استقلال فوقالعادهای که پیدا کرده بودم شوم اما احساسات
بیدار شدهام نسبت به شهراد…
صوتی پیامک رشتهی افکارم را قطع کرد و این بار که نگاهم به صفحه افتاد، با دیدن
آن جمله برای لحظهای تمام جسم و روحم منقبض شد !۱۰۷۶
-زیستن خیلی کوتاهه… با من ازدواج میکنی؟ !
نگاهانم میخواست از جا دربیاید و قطعاً این بدترین نوع پیشنهاد ازدواج دادن در جهان
بود !اما چرا بدم نیامد؟!خدایا من باید چه میکردم!
_♡_
نگرانی زیاد دریا برای عمو جونش و حالت شهراد که پدرانه سر خم کرد و پیشانیاش را
بوسید، لب هایم رو به بالا کشاند .
-بیا تو عزیزم خوش اومدی .
شیلا جلوی در بود و از اینکه برای اامان بار در این مدت بیاصرار و با پای خود به
دیدارشان وارد شده بودم، بدجوری چشمانش میدرخشید .
سر تکان دادم و سعی کردم با خفه کردنم استرسم جلوتر بروم که صدای چرخهای
چمدان بلند شد !
جسارت خیره شدن به شیلا را نداشتم اما نگاه شهراد که در تراس بود، ناگهان جوری
کِدر و سیاه شد که قلبم ریخت !۱۰۷۷
شیلا بهتزده صوتیم زد :
-دنیز !
تمام تاسفی که در قلبم بود را در چشمانم ریختم تا ببیند چقدر گرفتن این تصمیم
برایم سخت بوده و کمی هم که شده درکم کند!شیلا با ناامیدی تمام مجدداً صدایم زد
و من خیره به دیدهان شهراد با مردمکهای لرزان لب زدم :
-متاسفم !
دیدهانش با درد بسته شد و تکان خوردن سیب آدمش را مشاهده کردم.
اما مانند تمام این چند وقت به رویم تبسمی زد و وقتی آوا بلند کرد :
-بیا تو عزیزم… هوا سرد شده .۱۰۷۸
این بار نوبت من شد که بغضم را قورت دهم !
با قدمهای به شدت آهسته جاده افتادم و وقتی کنارش قرار گرفتم، برای لحظهای تمام
آرزویم این شد که سر به سینهاش تکیه دهم و محکم در آغوش بگیرمش !نگاه لرزان و
کف دستهای مشت شده او هم نشان میداد، دقیقاً همین حال را دارد !
شیلا با آوای دلخوری اظهار کرد :
-دریاجون بیا ما بریم تو !
و سپس کف دست دور شانهی دریایی انداخت که بخاطر تصمیم بهیکبارهی برگشتنم تمام
شامگاه گذشته را تقریباً با هم جنگ کرده بودیم و در نهایت وقتی فریاد کشیدم :
-اگر حرفمو گوش ندی به روح مامان قسم دیگه تا آخر عمرم باهات کاری ندارم !
کوتاه رسید .
جنگ به شدت سختی را با خواهرم گذراندم اما حتی وقتی بر سر هم فریاد میکشیدم
هم میخبر داشتم بیان کردن این تصمیم به دریا هزار برار راحتتر از اظهار کردنش به شهراد است !
جوری که حال داشت نگاهم میکرد، شامگاهیه تنهاترین مرد در جهان بود !۱۰۷۹
و این نگاه برای پمتوجه شد رسیدن یک بغض همیشگی در گلویم کافی بود.
نفس لرزانی کشیدم و لب زدم :
-اومدم جوابمو بهت بدم و باهات خداحافظی کن…
وقتی یکدفعه کف دستم را گحرکت کرد و محکم تنم را به سینهاش چسباند، درنهایت اشک
بازیگوشم از گوشهی دیدهان سوزناکم چکید .پیشانیام را بیفشار آوردن به سینهاش
تکیه دادم و به ضربان قلبش گوش دادم .
هیچ نمیبیان کرد …
دستانش محکم دور تنم پیچیده و با حالی غریب نفسهای عمیق میکشید و تنم را به
خود چسبانده بود !
بوسههایی که هر از گاهی به موهایم میخورد نیز حالم را فجیعتر و گریهام را بیشتر
میکرد .
نفهمیدم چند ثانیه و چند دقیقه گذشت ولی پاهایم که رو به خواب شدن حرکت کرد، نشانم
داد وقتم رو به اتمام است !
سیندرلا وقت رفتن به منزل است !۱۰۸۰
پس سرم را بالا بردم و خیره به چشمانش کاری را کردم که شاید بهترین و یا بدترین
تصمیم برای هردویمان بود !
آرام گفتم :
-می خوام برگردم به زیستنای که برای خودم ساخته بودم. من… من نمیتونم با تو
ازدواج کنم شهراد!
ناراحت بودم اما با عزم در چشمانش نگاه میکردم تا بفهمد هیچ چیز مرا از این تصمیم
منصرف نخواهد کرد !
با بغض ادامه دادم :
-دلیلم این نیست که قلبم اینو نمیخواد. واقعیت اینه من بهت اعتماد ندارم! و یه زیستن
شاید با دوست نداشتن به جایی برسه اما با بیاعتمادی به هیچ جا نمیتونه برسه!
مطمئنم تو خودت بهشدت خوب اینو میدونی!
-…
-بخاطر بد آشنا شدنمون، بخاطر اتفاقهای که برای جفتمون افتاد، بخاطر همه چی
متاسفم !۱۰۸۱
دیدهانش را در صورتم چرخاند .با دقت جز به جز را میکاوید !
هنوز نراهی شده با مشتاق دیداری میکاوید و فکر دل لامصب من را نمیکرد !
وقتی اظهار کرد :
-یعنی میگی همه چی تموم؟ میگی اگر دوستم داری ولم کن تا برم آره؟ !
آوایش درحد جهنم گرفته بود!و من جوابی که میمیل داشتم بگویم را هزار بار برای خود
دوره کرده بودم !درست و غلطش را بد و خوبش را سنجیده و سنجیده و سنجیده
بودم!قبل این به بسیار جوابهای دیگر اندیشیده بودم اما هیچ جوابی اندازه این
نتوانسته بود احساسات و منطقم را قانع کند !
نمیاطلاع داشتم او بعد شنیدنش چه خواهد بیان کرد .
رد میکرد… میپذیحرکت کرد… شاید هم خسته میشد نمیاطلاع داشتم.
هیچ نظری برایش نداشتم اما جز این هیچ کار دیگری نمیتوانستم برای خود کنم !
پس سر بالا گرفتم و حرفم را زدم .از این جا به بعدش دیگر سنگینی برای من نبود…
خودش میخبر داشت و خودش!۱۰۸۲
_♡_
چهار سال بعد …
با ذوق سبد گل را به نگهبانی دادم تا در ماشین شهراد بگذارد و سپس سمت آسانسور
حرکت کردم تا آن مردِ بیخیالِ غرق شده در کارهایش را با خود هممسیر کنم .امروزگار قرار بود
برای قبول شدن دریا در دانشگاه جشن سورپرایزی بگیریم ولی شهراد خان ماجد هنوز
مشغول قشنگتر کردن بیمارانش بود !
از آسانسور پیاده و داخل کلینیک جمتوجه شدی که جایگزین کلینیک قبلی شده بود، حرکت کردم.
اینجا برخلاف جای قبلی سهام داری جز شهراد نداشت و اول فقط قصد شهراد جدا
شدن از عماد بود .اما وقتی مشاهده کرد چقدر بخاطر آن دعوای آخر حس بدی دارم، تمام
همکارانش را به کل عوض کرد.
و برعکس مکان قبلی تمام کارکنان اینجا همسر دکترِ معروفِ شهر، شهراد ماجد را به
خوبی میشناخشتابزده !
-خوش اومدین خانم دکتر1083
-سلام خوش اومدین خانم ماجد
-خوش اومدین خانم دکتر
با تبسم با هر کس که از کنارم میگذشت سلام و علیک میکردم و سعی کردم مانند
همیشگی بخاطر جوک مسخره و قدیمی که میاظهار کردند اگر میخواهی بیدرس خواندن
تبدیل به خانم دکتر و خانم مهندس شوی با یک دکتر یا مهندس ازدواج کن، قد بلند
نخندم !
خدا شاهد بود که چقدر هر بار این جوک بینمک لب هایم را کش میداد.
چیماه با دیدنم گل از گلش شکفت و بهسرعت از جایش کشیده شد.
-سلام خانوم دکتر بسیار خوش اومدین.
-سلام عزیزم شهراد از عمل دراومد؟
-بله تازه اومدن.
-باشه پس منم میرم پیشش خسته نباشی.۱۰۸۴
-ممنونم سلامت باشید.
با تشکر از چیماه که یک دختر کم سن و سال بود و با خواهش من به عنوان کف دستیار
استخدام شده بود، دیده گراهی شدم و سمت اتاق شهراد حرکت کردم.
چیماه در اصل مسئول کارهای قبلی بیتا بود و از همان روزگار اول دیدهان مظلومش
تحت تاثیر قرارم داد.
آنقدر آویزان گردن شهراد شدم که قبول کرد فرصتی به یک تازه وارد بدهد و
الحقوالنصاف که این دختر هر چقدر که تازه کار بود، همان قدر هم تلاشگر و باعرضه
بود و جلوی شهراد هردویمان را سرکشیده کرد.
بهشدت زود از بیتایی که چندین سال بود شغلش همین بود بهتر و دستیار باهوشتری
شد.
با یاد بیتا حواسم به حرف دکتر احسان افتاد که میاظهار کرد از عماد جدا شده است!
متاسف شده بودم؟ اصلا!ً
به نظرم حتی این یک شروع دوباره برایش بود!
آخرین باری که او را مشاهده کردم سه سال و نیم پیش بود.
وقتی شهراد مجبورش کرد بخاطر کارهایش از من عذرخواهی کند و بیتا هم با ترس و
لرز چیزی شامگاهیه عذرخواهی به زبان آورد، بعد به کل آن دختر و شوهرش را از
زیستنمان خط زدیم.۱۰۸۵
ولی با اینحال باز هم بخاطر اینکه بیتا از آن مرد سَم و بیغیرت که هیچ نشانهای از
مردانگی در وجودش نبود جدا شده بود، مسرور بودم!
وارد اتاق شهراد شدم که سرش را از روی پرونده مقابلش جدا کرد و با مشاهده کردنم مثل
همواره چشمانش لبخند زد.
-عروسک خانوم؟ چی شده مسیر گم کردی!
از شدت بیخیالیاش چشمانم گرد شد و شوکه اضافه کردم:
-مسیر گم کردی چیه شهراد؟ یعنی واقعاً یادت نیست که قراره امشامگاه برای دریا جشن
بگیریم؟!
هنگام حرف زدن سمتم وارد شد و با حلقه کردن دستانش دور کمرم لب هایش را محکم به
لب هایم چسباند و جوری عمیق بوسید که نفسم بند رسید.
سعی کردم سرم را عقب بکشم که اجازه نداد!۱۰۸۶
برآشفته کف دست در موهای خوش حالت و مردانه کمی سفید شدهاش بردم و محکم
کشیدم که با خنده عقب کشید و بوسهای به لب های خیسم زد.
-آخیش خستگیم درراهی شد…دلواپس نباش یادم بود.
کف دست به کمر شدم و در حالی که محکم لب گزیده بودم تا یک وقت آوایم بالا نرود، با
حرص از چند پرونده باز روی میزش دیده گحرکت کردم و گفتم:
-همین الآن میری وسایلتو جمع کنی و مسیر میفتی میریم خونه!
-دنی…
انگشت اشارهام را مقابلش تکان دادم.
-فقط یه کلمه… یه کلمه اعتراض کن تا باهات قهر کنم!
اخمی مصنوعی کرد و سراغ کیفش حرکت کرد.۱۰۸۷
-نمیدونم چه حکمتیه بعضی بچهها هیچوقت بزرگ نمیشن!
برایش زبان درآوردم که دوباره نیشش را باز کرد و بعد برداشتن کیفش سراغم آمد و
کف دستم را گرفت.
-بیا بریم اِنقدر حرص نخور شیرت خشک شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن