رمان آبرویم را پس بده پارت یک

آبرویم را پس بده

سخن نویسنده

این روزها همه چی عوض شده ..یادمه زمون ما حتی دوست پسر دوست دختر بودن هم ننگ بود وگناه کبیره ..اون مدت حتی اگه با یه پسر نامحرم کف دست میدادی… میشدی هرزه وفاسد ونااهل و…عقوبتت میشد تف ولعنت ..

وحالا تو این مدت ..این مشکل دوست دختر… دوست پسر داشتن حل که نشده هیچ ..صد درصد بدتر شده …

حالا بعضی…( توجه کنید) …بعضــــــــی ..دخترها با کلی پسر دوست که میشن هیچ …کف دست میدن وروبوسی که میکنن هیچ …تو بغل بی اف هاشون که میرن هیچ …بلکه کارهایی میکنن که یه وقتهایی منِ زن …منِ مادر …من همسر از غرایزی که خدا تو وجود انسان به ودیعه گذاشته حالم بهم میخوره ..

این داستان رو برای اونهایی مینویسم که نمیدونن با دراختیار گذاشتن خودشون دربرابر تمام تمایلات ریز ودرشت شهوانی خودشون ودوست پسرهاشون چه بلایی به سرشون میاد …

این داستان رو از قلب اون کسائی مینویسم که یه وقتی فکر میکردن اگه همهءدار وندارم رو دراختیار به اصلاح دوست پسرم یا عقشم بذارم اونوقته که پیشش ارج وقرب پیدا میکنم…

خیلی از این رابطه ها انی هستن ..زودگذر وتند ..پیش همن وبعد از یه مدت همه چی تموم میشه

اما بعضی ها فکر میکنن نه ….این مرد قراره یه روزگاری شوهر من بشه ..چرا جلوی رابطمون رو بگیرم ..

بزار باهاش باشم چه فرقی داره چهار تا کلمهءعربی بینمون بخونن ومن قبلتُ بگم یا نه …

من ودوست پسرم ..من ومرد اینده ام بالاخره مال همیم… پس دم رو غنیمته

این جور ادمها اگه شانس بیارن که بعد از یه مدت رابطه …..اون مرد از زندگیشون خارج میشه ودیگه هم نمیبیننش ..

ولی یه وقتهایی هم خدا راهی رو که دوست دارن جلوی پای این دخترها میذاره ..اینکه با همون مرد ازدواج کنن ..حالا باید متوجه شد این زیستن به کجا میرسه

نثر نوشتنم یه جورهایی شبیه به رج زدن هاست یه جوری حال وهوای دلم بدجوری گراهی شده بود

به خاطر همین همون جوری مینویسم ..اوایل داستان مطمئنا اعصابتون خرد میشه ..ومن از قصد این طور مینویسم

که اگه یه نفر ..فقط یه نفر شرایط بالا رو داشت ومیتمایل داشت همچین بلایی سرحیاتش بیاره بخونه ورفتارش رو درست کنه …اما قول میدم درنهایت اخر داستان خوب تموم بشه

فصل اول

(شاخه ی تکیده.. گل ارکیده …)

****

-کفش وجورابهاتو دربیار ..

-چی ..؟

بغض تو گلوم وقطره های اشکم از هم سبقت گحرکت کرده بودن ..دیگه از این همه خفت به فغان اومده بودم …خدایا من دارم به کدوم جرم بازجویی میشم ..؟

-گفتم کفش و جورابهاتو دربیار ..

با اشکهایی که دیگه حتی نمیتونستم جلوی ریزششون رو بگیرم …اروم کفشهام رو دراوردم …

کفشهای ساده وقدیمیم رو که حتی گوشه هاش زخمی بود ومجبور بودم به خاطر معلوم نشدن سوراخ های کنار کفشم جوراب مشکی بپوشم ..

نمیخواستم جورابهام رو دربیارم ..نمیتونستم ..

-یالالله گفتم جورابهات ..

نمیخواستم ..خدایا میبینی؟ نمیخوام ..ولی بنده ات …همین بندهءمغرورت …داره زورم میکنه ..

کف دستم به سمت جورابهام رفت یه قطره اشک درست کنار پام رو موزائیک افتاد که در باز شد ..

-اینجا چه خبره ..؟

اونقدر خفت کشیده بودم که همون جور که خم بودم از درد تا شدم وصدای هق هقم اطاق رو گرفت . کف دستهام رو رو صورتم گذاشتم وزار زدم به بخت شومم

صوتی امیر حافظ رو درست نمیشنیدم ولی معلوم بود که از دیدن پدرش اون هم تو این ساعت از روز تعجب کرده ..

-سلام حاجی شما کجا ؟اینجا کجا ..

-علیک سلام ..اینجا چه خبره ..؟

صوتی طعنه امیز امیرحافظ چنگ زد به اعصاب ناارومم

-خانم دزدی کرده دارم کف دستش رو رو میکنم ..

نفس حاج رساما به قدری سنگین بود که حتی من هم میون هق هق هام صداش رو گوش دادم ..

-لا الله الا الله ..مگه تو خدایی که داری آبروی یه آدم رو میبری ..؟

-حاجی مطمئنم کارخودشه ..

صوتی نیمه بلند حاجی من رو هم ترسوند

-میشنوی چی میگم امیر حافظ..؟دارم میگم مگه خدایی که همه چی رو بدونی ..

-اما حاجی ..

-برو بیرون..برو بیرون تا بیشتر از این گند بالا نیاوردی ..

اشکهام بی مهابا میریخت ..بهم اظهار کرده بود دزد ..تهمت کف دست کجی زده بود ..

به من… به منی که برای یه لقمه نون حلال حاضربودم هرکاری بکنم حتی طی کشیدن کارخونه ..

درکه بسته شد آوای گریه ام هم بلند تر شد ..اونقدر تحقیر شده بودم که میون همون زار زار گریه ام نالیدم …

-میبینی حاج رسولی ..میبینی پسرت با من چه کرده ..؟

صدای نادم حاج رسولی هم نتونست دلم رو اروم کنه ..

-شرمنده ام دخترم ..

-شرمندگی شما چی رو عوض میکنه حاج آقا ..؟

-بپوش دخترم ..

اونقدر دلم پربود که بی توجه به تمام محبت هاش ..به تمام پدرگریهاش برام ..

توپیدم …

-اگه دخترتون بودم اونوقت پسرتون بهم تهمت ناروا نمیزد ..منو اینجا گیر نمیانداخت که نکنه یه ریال از تو کارخونتون ببرم بیرون ..من رو نمیسپورد کف دست خانم شریفی تا لباسهام رو بگرده …

-بیشتر از این چوب کاریم نکن دختر جان .. امیرحافظ بچه است …جوونه ..پخته نشده ..

-حاج رساما میدونید با ابروم بازی کرد؟ ..میدونید جلوی چند نفر خاروخفیفم کرد ..؟حالا من دیگه با چه رویی بین این ادمها سر بلند کنم ..

زار زدم ..

-زیرا پول ندارم ..چراکه فقیرم ..چون یه ادم اس وپاسم ..باید ابرو هم نداشته باشم …باید هرانگی که تمایل داشت بهم بزنه ..؟

یه نفس گرفتم وبا بغض گفتم ..

-حاج رساما …بد کرد با من ..

حاجی جعبهءدستمال کاغذی رو از رو میز برداشت وکنارم خم شد ..نگاهش رو با متانت به یه جای دیگه دوخته بودانگار شرمش میشد تو دیدههام نگاه کنه وبگه تا پسرش رو ببخشم …

خودش هم میدونست که پسرش چه بلایی به سر من اورده بود ….

-شرمنده ام جز شرمندگی حرفی ندارم ..

چند تا کف دستمال کشیدم بیرون ..

-شما چرا شرمنده ای ..؟شما که بهت تهمت دزدی نزدن ..؟شما که پول داری ..افتخار داری . همه چی داری ..

همه پشت سرت نماز میخونن حاج رسولی ..من شرمنده ام ..من رو سیاهم ..منم بندهءبی ابروی خدا ..

دستهای حاجی مشت شد

-چرا قلبت اینقدر پره دخترجان…آبروت رو برات پس میگیرم .. ..

کف دستمال کاغذی تو کف دستم رو خورد کردم وپرت کردم رو زمین

-ابروی من مثل این تیکه های پخش شدهء کف دستماله ..میتونی جمعشون کنی حاجی ..؟

اگه میتونی بسم الله ..ولی بدون باید تا بشی ..باید زانو بزنی ..باید بگردی دنبال تک تک ریز ریزهاش ..

میتونی حاجی ؟…میتونی غرور خودت وپسرت رو بشکنی آبروی من رو برگردونی ؟نمیتونی حاجی ..

چرا اینقدر بی رحم شده بودم ..این مرد حاج رسولی بود ..کسی که هربار بی مزد ومنت کمکم کرده بود

ولی با این کار پسرش دیدهم رو رو همه چیز بسته بودم …حس میکردم کاسهءچشم حاجی خیس شد ..

-نمیتونم ولی سعیم رو میکنم ..

بغضم رو قورت دادم ..

-نخواستم ..تاحالا از صدقه سریتون نون بردم تو سفره ام ..نمیخوام سرخم کنید ..نمیخوام به خاطر من.. شما خم بشید ..

من میرم به حرمت اون نونی که تو سفره ام بردم …حرمتتون رو نگه میدارم ومیرم ..

شروع کردم به پوشیدن کفشهام وبعد هم خم شدم روزمین تا دستمال کاغذی ها رو جمع کنم ..

حالا اگه سرکارم برنمیگشتم هم مهم نبود… حداقل تمام اون بار خفت وخاری رو رو دوش حاجی گذاشته بودم ..

خدای من هم بزرگ بود ..بالاخره یه جایی.. یه کاری پیدا میکردم ..

حاجی کنارم خم شد وگوشهءمانتوم رو گرفت ..

-قد بلند شو دختر جان… میگم بیان تمیزش کنن ..

-نه جمع میکنم

وجمع هم کردم .وهمه رو ریختم تو سطل اشغال درست مثل ؟؟؟ ..

میل داشتم برم سمت در که آوای حاجی قد بلند شد ..

با همون چشمهای خیس از اشک برگشتم به سمت حاجی …

حاجی با شرمندگی جویا شد ..

-ارکیده خانم مارو بخشیدی ..؟

دوباره کاسهءنگاههام پر شد .. …کی قرار بود خلاص شم از این همه حقارت …؟

-من کیم که ببخشم حاج رسولی ..خدا از گناه پسرت بگذره من که دارم میروم و..

بغض توگلوم اجازهء نداد بیشتر از این حرف بزنم .. ولین از این بغض ودرد تو سینه

چی میبیان کردم من ..؟کجا میرفتم ؟..تو این برهوت تنهایی کجا رو داشتم که برم ..?

آوای پر صلابت حاج رسولی پنجه کشید به افکارم …

-نه شما نمیری ..شما میمونی تا همه چیزرو به حالت اولش برگردونم ..

یه پوزخند نامیل داشته جای گرفت کنج لبم ..

-ولش کنید حاج رساما ..آدم بزرگی نیستم که طبقه ام بالا باشه .همین که بیان کردین بهم اطمینان دارین برام بسه …دوست نداشتم حداقل شما راجع من فکر بد بکنین ..

بابت حرفهایی هم که زدم معذرت میخوام درست نبود گناه پسرتون رو به پای شما حساب کنم ..

-چرا بری دخترم ..؟مگه آبروت رو نبرد ؟..مگه جلوی همه بهت ناضافه کرد دزد؟ ..حالا بمون وبه همه ثابت کن که دزد نیستی با عملت به همه بگو که پسر من اشتباه کرده ..

تو قلبم گفتم

( من رو با کی در میندازی حاجی ..؟با پسرت …؟با نبض تپندهءکارخونه ات …با کسی که با یه گوشهءچشمش ده تا مثل من رو میخره ومیفروشه …؟فکر میکنی تو این نبرد نا جوانمردانه کی میبازه ..؟خب معلومه …ارکید پیشونی سوخته …)

-حاج اقا چرا اینکارو میکنید مگه من کیم؟ ..تو این مملکت هرروزگار کلی ادم متهم میشن ..وکسی هم جوابگو نیست.. من هم مثل اونها ..

-من به اون ادمها کاری ندارم …به کاروکاسبی این مملکت هم کاری ندارم …بلکه با سرنوشت تو کار دارم …

تو داری پیش من کار میکنی… پسر من بهت تهمت زده ..نمیتونم ساده بگذرم ..امیرحافظ باید درست بشه ..باید یاد بگیره که رو قیافهءادمها قضاوت نکنه ..

-پس من رو برای تنبیه کردن پسرتون میخواید ..؟

-این چه حرفیه ..؟من نمیتونم دو روزگار دیگه که افتادم مُردم… اون جهان جواب قلب شکستهءتو رو هم بدم ..هرچقدر که خوب باشم حلال وحروم سرم بشه وقلب خلق الله رو بکف دست بیارم

بازهم تنم میلرزه که اون دختر به خاطر رفتار احمقانهءپسر من بی آبرو شد ..نمیتونم ولت کنم دخترجان.

مجدداً عزم رفتن کردم ..اما با یاد اوردی چند دقیقهءقبل برگشتم ..

-حاج اقا یه سوال بپرسم ..

-بپرس دخترم ..

-از کجا میدونید که من دزد نیستم ..شاید واقعا اون چک رو ورداشته باشم ..

حاجی یه تبسم ملایم زد …

-دخترجان من ادم شناس قابلیم ..شصت وپنج سال …صحبت یه عمره ..دوبرابرتجربهءتو واون پسر …دیگه میدونم جنس گریه ات چیه ..

میدونم وقتی تو چشمهات نگاه میکنم غصه داری یانه ..

میمیل داشتم بهت بگم امروز رو مرخصی بگیری ..اما مشاهده کردم صلاح نیست …بمون سر کاروعزتت رو پس بگیر ازهمین پسربیفکرمن هم پس بگیر

شاید با این اتفاق سرش به سنگ خورد وادم شد ..شاید فهمید که نباید این جوری راجع به یه ادم بی گناه قضاوت کنه ..

واقعا برای خودم متاسفم که بعد ازیه عمر خدا خدا کردن ….پسرم تبدیل به کسی شده که خیلی راحت به دیگران تهمت میزنه وبه عواقبش هم فکر نمیکنه

از روت شرمنده ام دخترم …ایشالله که حلالم کنی …

حس کردم شونه هاش زیر بار حرفهام به قدری خم شده که دیگه راست نمیشه …

-برو دخترم ..وحلالم کن …

نگاهم به صورت ومحاسن زیباش افتاد …این مرد غرق نور بود …برام یاداور محبت خدا بود ..فقط خدا میدونه که تا حالا چقدر بهم کمک کرده وکف دستم روگرفته …

واقعا قلبم نمیومد با این سنگدلی …روح وروانش رو ازار بدم وکاری کنم که مدام شرمنده باشه …

درسته که پدر امیرحافظ بود ..درسته که پسرش ناتو از اب دراومد بود وجنسش خراب بود ..ولی مرد بود …ومن مدیون تموم محبت های پدرانه اش …

برگشتم به سمتش واز ته قلب اظهار کردم …

-حلالید حاج رساما ..نگران نباشید …

(این روزگارهایم به تظاهر میگذرد

تظاهر به بی تفاوتی تظاهر به بیخیالی به شادی…!!!!

به اینکه دیگر هیچ چیز مهم نیست ولی…

چه قدر سخت میکاهد از جانم این نمایش)

سوار سرویس شدم بازهم نگاهم روی حسامی چرخید ..کسی که از روزگار ااما که پامو گذاشته بودم تو این سرویس فقط بهم چشم دوخته بود ..ساکت واروم ..بدون حرف

نگاهش روی صورتم چرخید اما من زودتر از اون نگاههام رو گردوندم ورو گحرکت کردم ..امروزگار از اون روزگارهایی بود که نه حوصله داشتم… نه اعصاب وکشش کافی ..

صوتی پچ پچ همکارام کم کم داشت برام واضح تر شد ..

-مثل اینکه پسرحاجی مچش رو گرفته .

-وای راست میگی .؟به قیافه اش که نمیخوره دزد باشه …

-خب دیگه اونی که ناخلفه.. نمیاد رو پیشونیش بنویسه من دزدم یا کف دستم کجه …

-اره والله راست میگی ..ادم دیگه تو این زمونه نمیتونه حتی به نگاههای خودشم اطمینان داشته باشه ..

نگاه حسامی سنگین تر میشه ..سنگین وسنگین تاجایی که پَرِ چادرم رو رو صورتم کشیدم واشکایی که پشت پلک چشمام حبس شده بودن و ازاد کردم ..

قلبم به قد دنیا از همهءجهان گحرکت کرده بود ..امروز از اون روزگارهایی که فقط میتمایل داشتم نگاه ببندم ..بمیرم تا ابد …زیر لب زمزمه کردم ..

(کــــــــــــــــآش

میــــــــشد

آدمــــــــــــــ……..

گــــــآهی

به اندازه ی نـیــآز، بمیـــــرد!!!

بعد قد بلند شــــــود

آهستــــه آهستــــــــه

خــــــــآک هایش رآ بتکــــــــآند

گردھآیش بمآند

اگــــــــر دلش خوآست،

برگردد به زنــــــــــدگی.

قلبش نخوآست،

بخوآبــــــــــــــــد تا ابـــــــــــــــــــــــ د)

نه هوایی فرو کنی تو شش هات ..نه انرژی ای بدی به قلبت برای تپیدن ..فقط بمیری ..بمیری وتموم

از زیر چادر خیره شدم به شهر سُربی… به ادمهای خاموش… به مردم مُرده ..

خدایا اینجا کجاست که زندانیاش به حبس محکوم شدن …اون هم تا ابد …؟نفس نفس تا ابد ..؟

گه گاهی هم یه قلب خوشکنک ساده… برای راحت تر طی کردن عمر محکومیت .

نگاه خیرهء یخ زده وسردابه ام…. به خیابون های پرازتلخی میوفته …اشکام رو اروم اروم پاک میکنم ..با احترام …

حرمتشون رو نگه میدارم ..حرمت قطره هایی که اگه نبودن…. تا حالا غمباد این قلبم رو زیر و رو کرده بود

سرکوچه که رسیدم اقای خسروی وایساد… مثل همواره… مثل این دوسال …بی حرف وبی کلام ..

ومن پیاده شدم…مثل همیشه …مثل این دوسال …بی حرف وبی کلام .

نگاه حسامی بدرقهءمسیرم شد تو پا گذاشتن به زهر هلاهلی که هرروزگار غلیظ تر از قبل میشد ..

قدم گذاشتم تو گنداب زیستنم ..سلام بخت وپیشونی سوخته .ارکیده مجدداً اومده تا تَن بِده به سیاهی هاتون ..تا بسوزونه باقی عمر سوخته اش رو .

پا گذاشتم رو زمینی که حتی شک داشتم که خدا از اون بالا ی اسمونها گوشه چشمی هم بهش داره یا نه …

اصلا میدونه این تیکه زمین وجود داره یا مثل اون قسمت از مثلث برمودا گم شده تو قلب زمین ..؟

قدم هام سست بود ..سست وبی جون …نگو چرا سست .؟نپرس چرا بی جون ..؟

مگه تو حیاتم رو نمتوجه شدی؟ ..مگه ندیدی قضا وقدرم رو؟ …مگه لمس نکردی حقارتم رو؟ ..

این سستی هم مال یه حقارت دیگه است… مال حیات کردن با موجودی به اسم سپهر ..با حیوونی که سگ پاسوختهءدم درحیاط هم شرف داره بهش ..

چهار چوب زنگ زده با درسبز لجنی …مثل هرروزگار بهم دهن کجی کرد..

به این کسی که سست وبی جونه …از زیستن با سپهری که… مرد نبود …نامرد هم نبود ..حیوون وجن واِنس هم نبود ..

هرچی بود …من عاجز بودم از کشفش ..از کشف موجودی که سه ساله دارم سر به بالینش میزارم وهرروزگار عطر یه زن غریبه رو از لابه لای دکمه های صدفی لباسش بو میکشم ..

خیانت که شاخ ودم نداشت …مال پسر همسایه هم نبود …خیانت رو پَر سفرهءمن جای گرفته بود… چه با دعوت …چه بی دعوت ..

مثل یه ربات چادرم رو بالاتر کشیدم ..کلید دروانداختم وحرکت کردم تو .

به نظرت روزگاری سردتر وپژمرده تر از امروزگار هم وجود داره ..؟نه نداره ..

اخه امروز خدای اون بالا …..دست جدیدی برام رو کرده بود …انگ دزدی ..انگ دست کجی ..به منی که خودش میدونست حاضر بودم بمیرم ولقمهءحروم از گلوم پائین نره …

من که زندگیم رو روپایهءحلال وحرومی گذاشته بودم این عاقبتم بود… چه برسه به بردن لقمهءحروم سرسفره ام

دروبازکردم ..بخت سوخته وانتخاب غلط واشتباهم بهم سلام کردن ..پاگذاشتم تو حیاط ۳ در3 ..

انتخاب غلط پررنگ شد ..پررنگ وپررنگ… تا جایی که من رو حبس کرد تو خودش

.تو جواب این انتخاب ..تو عقوبت این خیره سریها …

چادرم رو از سرم برداشتم.. کمرم قد یه کوه سنگین شده بود ..

(ای کاش میــــــــشد

آدم

گــــــآهی

به اندازه ی نـیــآز، بمیـــــرد!!! )

التماس میکردم مثل همیشگی …مثل سه سالی که تنم به مزهءکمربندش بدجوری عادت کرده بود ..

-نزن …بی انصاف نزن …

نزن که دیگه این تن وبدن خسته طاقت یه ضربهءبیشتر رو نداره .نزن که با هر شلاق اضافه خون وجونی نمیمونه .

اخه چرا میزنی ..؟چرا کباب میکنی ..؟چرا این تن به گل نشسته رو شکسته تر میکنی ..؟

مگه من چیم ..؟کیم …؟به غیر از یه زن …؟به غیر از یه همسر ..؟تا کجا میخوای پیش بری ؟…کی این ولع سیری ناپذیرت تموم میشه ..

بازهم شلاق بود وضربه های مشت ولگد ..دردشون اونقدر زیاد وزیاد زیاد شد که دیگه حس نمیکردم ..که دیگه درک نمیکردم داشتم میحرکت کردم رو ابرها .داشتم اسوده میشدم از بند زن بودن ..

ولی بازهم میون ضربه ها التماس میکردم ..

-نزن بی غیرت ..

به توای که داری زیستنم رو میبینی میگم …غیرت که به رگ برامده نیست …به بازوهای برجسته نیست ..به عدالتِ …به حفظ حریم زنانگیم ..

به اینکه وقتی عصبانی میشی با خودت بگی اون زن ومن مرد ..اون نازه ومن نیاز ..اون حوّاست ومن ادمی که به محبتش از بهشت رونده شدم .

اما چقدر زودفراموش کردی ..که تو ادمی ومن حوّام .چقدر به‌سرعت از یاد بردی که حوّا همون حوّای سابقه ولی تو دیگه اون ادم قبل نیستی ..اون عاشق بی قرار که اسمون رو به زمین میاورد نیستی ..

صوتی نفس نفس از یه جای دور میاد ..از میون کلی مه وبوران ..خسته شده …حق داره ..زدن یه ادم کم چیزی نیست

انرژی میبره ..خستگی داره ..داره نفس تازه میکنه تا بره برای راند بعدی ..راند بعدی .؟

منظورم چیه ..؟کتک یا مشت ولگد ..یا یه همخوابگی دیگه …تو قلب کثافت تن وبدنم …

حکایت من حکایت همونیه که از درد زیاد ..زده به طبل بی عاری …

پوست کلفت شده تو سختی ها …محکم شده تو چینش لوگوهای رنگارنگ زندگیش ..

بازهم بی اراده زمزمه میکنم ..

(من همونم که یه روز می میل داشتم دریا بشم

می میل داشتم بزرگترین دریای جهان بشم

آرزو داشتم برم تا به دریا برسم

شبو آتیش بزنم تا به فردا برسم)

رسیدم ..اما به کجا …؟خب چی عایدم شد از این رسیدن …؟شد این رویای کَبَره گحرکت کرده ..شد این حیات سراپا نجاست وکثافت ..

آوای زمزمه ام رو حتی بعد از این همه عصبیت هم میشناسه …میشنوه وحالش عوض میشه ..انگار تازه میفهمه …

اِ اِ؟دیدی چی شد …؟اینکه همون ارکید خودمه ..همونی که پاشنهءدرخونشون رو برای بله گراهی شدنش از جا کندم …

ای قلب غافل ..پس تو کی هستی ..؟تویی که سروصورت وبدنت پراز کبودی وزخم شده چه جوری رخنه کردی تو حیاتم ..؟

حافظه اش مجدداً میپَره به گذشته ..مرد شیک پوش من که عطر(کِنزووایِرش) تمام بینیم رو پرکرده ..قلاب کمربند رو ازاد میکنه از کف دستش …

یادش سوخته!! …یه مدتی!! …تو دوران جاهلیتم !!…چقدر این رایحه رو عاشق شدم

کف دستهاش بعد ازچند ماه نبودن …پَرمیکشه برای دراغوش کشیدن جسم مرده ام ..

میدونی چی تو این لحظات بدتر از مردن …ازار دهنده است ..؟

اینکه نمیدونی محبت رو باور کنی یا نفرت رو ..نمیدونی اینی که داره میدَّره لباسهات رو… عاشقته یا فارق؟ …مجنونته یا قاتل ؟

اینی که داره لبهاش رو رو زخم های خونی صورتم میکشه… این کسی که انگشتهاش رو رو زخم قلاب رون پام میکشه ..چی تو ذهنشه ..؟

چه تصویری از من تو ذهنش ساخته که این جوری داره لهم میکنه …

بیا تو حداقل بهش بگو ..بهش بگو اینی که داری از لمس پوستش نئشه میشی… همونیه که التماس میکرد تا نزنیش …

همونیه که تا یه ساعت پیش از سگ خونه ات هم کمتر بود ..؟

بیا بهش بگو …عصبی شدی ،کمربند رو از کمر شلوارت بازکردی وبه روی تن وبدنش کشیدی ،عیب نداره ..دستت درست …

اما دیگه چرخش کمربند توی کف دستت وازاد کردن قلابش …برای زدن تن وبدن این زن سیاه بخت … چه حکمتی داشت …؟

بس نبود این گوشت وخون رگه رگه شده ؟….کافی نبود این کبودی های پهن قلبمه قلبمه شدهء رو شونه وکتف وکمر ورون پاش ؟….

باید حتما قلاب کمربندت رو هم با تن وبدن ارکید سینه سوخته اشنا میکردی .. تاحرصت بخوابه .. ؟

حالا که نئشه شده…. لمس شده از وس.وسهءتن همون دخترک گذشته …شده یه مرد دیگه ..شده همون آدم هزار رنگ حوّا ..

همونی که یه روزگاری به عشق فردوس برینی که وعده اش رو داده بود پا گذاشتم تو حجله اش ….وبله دادم به همهء یا علی هاش …

ولی الان… از اون همه یا علی …یه قلاب کمربند مونده وضربه های محکم ودرد تنم …

این لحظه ها …از اون موقع هائیکه میخوام هوار کنم ….میخوام بگم اینی که داره زجر میکشه ..چه فرقی با اونی که یه ساعت پیش پنجه ات رو تو موهاش فرو کرده بودی وپوست سرش رو با زورغلفتی میکندی ..داره؟

بدنم که از شدت درد مچاله میشه … سرقد بلند میکنم ونگاهم رو میچسبونم به سقف اطاق ..

اگه خونه ام سقف نداشت حتم دارم که میرفت ومیچسبد به حریم کبریایی خدا ….و اونوقت بود که میتونستم ازش بپرسم ..

-خدایا! ..خسته نشدی از این همه درس عبرتی که به بنده ات دادی …؟

بس نبود تکلیف های شبی که هزاران هزار بار از رو تصمیم کبری نوشتم ودم نزدم …؟

کی میخوای تمومش کنی خداجون ..؟.

یه وقتی اون قدیم ندیم ها خیلی مهربون بودی ..بعد از کلی دعا دعا وخدا خدا …حاجت روام کردی ….اخر سرمن رو زن سپهر کردی ..

اما حالا سه ساله که دخیل بستم به دامنت ..

نیستی ..؟

هستی …؟

نمیبینی ..؟

یا خودت رو به ندیدن میزنی ..؟

لب میگزم ودیده می کَّنَم از سقف خونه ام ..که زیرش یه عالم گناه وکُفر خوابیده ..

از زیر دیده …تو بین دردِ درد آور تنم ….یه نگاه زیر زیرکی میندازم به سقف کَبَره بستهءخونه ام ومثل یه بچهءدوساله لب ور میچینم ..

-کافر شدم خداجون ..نه .؟تو ببخش ..این قلاب تمام فلزی …عجیــــــــب درد اوره ..کافر میکنه مسلمونت رو ..بی دین میکنه بنده ات رو ..چه توقعی از ارکید بی جونت داری ..؟

ای کاش هیچ وقت این ساختهءبشر نبود… اونوقت شاید من هم این قدر ازت سرد نمیشدم خداجون .اینقدر دلزده از قضا وقدر وتقسیم زندگیم …

صدای نفس های سپهر درست مثل یه موسیقی ناهنجار گوشهام رو ازار میده ..

-بخون ارکید ….بازم برام بخون

اما من نمیخوام بخونم .نمیخوام وسیلهءعیشش رو بیشتر کنم .کف دستش که به سمت سگک کمربند میره… زبونم باز میشه نامیل داشته

(توی چاله افتادم خاک منو زندونی کرد

آسمونم نبارید اونم سرگرونی کرد

حالا یه مرداب شدم یه اسیر نیمه جون

یه طرف میرم تو خاک یه طرف به آسمون)

-عاشقتم ارکید… تو تنها زنمی ..تویی که هرکاری بکنم بازهم هستی …

آوام دندونه دار میشه ..

خدایا بگو این قلب تا کی طاقت بیاره؟ ..تو فقط یه لطفی کن وزمان بگو ..حداقل یه امیدی برام باشه ..

اینجوری که همه اش شده ذلت …همه اش شده سفریک طرفه به جهنم روی زمینت …

دردها …نفس کشیدن ها …چرا اینقدر تهوع اور شده؟ ..

باز هم بی اراده میخونم ..تا فراموش کنم …تا شاید برم تو شیرینیِ اندک رویاهای قدیمی ..

(خورشید از اون بالاها …زمینم از این پایین

هی بخارم می کنن زندگیم شده همین)

..درد ..درد …خدایا ..صدام رو میشنوی ..؟ من الان میخوامت .گوشه نگاهی بهم بنداز ..

به خداوندی خودت که من هم بنده اتم ..درست مثل همینی که داره نئشه میشه …چه فرقی بین من واون هست ؟

..به جز اینکه اون مردِ ومن زن ؟..اون دام پهن کرد ….ومن….. دونه ءاول رو نخورده… تو دامش افتادم ..؟

(با چشام مردنمو دارم اینجا می بینم

سرنوشتم همینه من اسیر زمینم)

یه جورهایی حس میکنم که اصلا نفس نمیکشه ..یا شاید هم هوایی برای نفس کشیدن نداره ..

-بخون ارکید ..بخون بزار تموم بشه …

ومن میخونم …مگه با وجود اون کمربند ِچرمی قلاب فلزی… چاره ای هم دارم …؟

میخونم برای قلب اون …برای نجات خودم از این دردی که فکر میکنم تمومی نداره …برای تموم شدن این زجر واپسین ..

(هیچی باقی نیست ازم لحظه های آخره

خاک تشنه همینم داره همراش می بره

خشک میشم تموم میشم فردا که خورشید میاد

شن جامو پر می کنه که میاره کف دست باد)

وتمام ..تموم شد ..ارکیدهءسه سال پیش هم تموم شد ..یا شاید هم به‌شدت وقته که تموم شده وخودش خبر نداره وداره کف دست وپای بی خود میزنه برای زنده موندن …

تازه میتونم نفس بگیرم …بعد از دقیقه هایی که نمیدونم چقدر طول کشیده تازه میتونم یه نفس از ته قلب بکشم …

کشون کشون با همون تن وبدن ..با همون زخم های خون ریز بدنم … میرم گوشهءدنج اطاقم پناه میگیرم ..

پشت میکنم بهش و رو به دیوار با سرانگشت لرزان مینویسم …

(این روزگارها به احساسم میگویم

نفس نکش …

عجیب الوده است هوای دلها ..)

صوتش رو از پشت سرم میشنوم …

-ارکید پاشو یه چایی بده ..

سعی میکنم تن خورد وخسته ام رو از جا کشیده کنم …اونقدر ضعیف وبی حال شدم که حتی نای کشیده شدن رو هم ندارم .ولی باید کشیده شم وبرم برای راند سوم …

حالا راند سوم چیه ؟

کارکردن برای مردی که هم مزهءبوسه هاش رو چشیدم وهم مزهءقلاب کمربندش رو ..مردی که حتی از تنفس بوی عرق سریع بدنش که تو فضای شیش متری اطاقکم میپیچه متنفرم

از سرمسیر دونه به دونه لباسهام رو جمع میکنم ….وتو نمیدونی ….که چه دردی رو برای خم وراست شدن وجمع کردن اون دو سه تا تیکه لباس پاره تحمل میکنم …

«تواگر می اطلاع داشتی ….

که چه دردی دارد

که چه زجری دارد خنجر از کف دست عزیزان خوردن؟؟!! »

از برکت ضربات بی وقفهءقلاب کمربند مــَــــردم !!پام تیر میکشه ویه جورهایی لنگ لنگون خودم رو به بیرون اطاق میکشونم ..

هوای تازه رو تو سینه ام پر میکنم ولباسهای مچاله شده رو که با هر حس دردی تو دستم مچاله تر شده بود یه گوشه میزارم تا سرفرصت رفوشون کنم …

پول اضافه ای برای خرید همین سه تیکه لباس هم ندارم ..باید با حقوقم تا اخر ماه سرکنم ..

لباسهای مرتب شده ام رو از تو کمد گوشهءجادهرو درمیارم …جای زخم ها داره هوا میکشه ویه جور عجیبی میسوزه ..

انگار که تازه عصبهای تن وبدنم درد رو حس کردن ودرک کردن چه بلایی سرشون اومده .

با جون کندن …دقیقا عین کلمهء جون کندن… لباسها رو به تن میکنم …

سلانه سلانه میرم سمت اشپزخونهءسه متریم ..یه اشپزخونهءجمع وجور که به جز یه یخچال کوچیک پنج فوت ویه گاز سه شعلهءرومیزی که مش حیدر… پیرمرد مهربون همسایه برام جور کرده ویه کهنه شور دو قلوی سه کیلویی دست دوم ..چیزی دیگه ای توش نشونه دار نمیشه …

همهءدار وندارم از دار جهان …همین سه قلم جنس واون کمدوفرش زیرپامه ..

-پس چی شد این چایی ..؟راهی شدی از کارخونه بسازی وبیاری ..؟

بعد از اون همه انرژی ای که مـــــَّــردم مصرف کرده.. حق داره با یه لیوان چایی رمقی به جسم خسته اش بده …

مـــــَّـردم شدیــــــد خسته است ..خسته از کتکهایی نفس بُر من و…خسته از نئشگی دقایق قبل ..

زیر کتری رو که از همون اول با اومدن سپهر روشن کرده بودم .. کم میکنم وتو قوری کوچیک گل سرخیم یه پیمونه چایی میریزم ودم میکنم …

سوزش گردنم نسبت به زخم های دیگه ام ازار دهنده تره …کف دستی به گردنم میکشم که رگه های قلبمه قلبمه بسته روی کف دستم …باعث میشه بچرخم به سمت ظرفشویی ام وخون خشکیده روی گردنم رو تمیز کنم ..

از بوی خون وکثافت …چندشم میشه از خودم ..از زن حقیر سپهر ..

برام عجیبه که چه طوری مــــَّـردم …میتونه سرش رو تو گودی گردنم فرو کنه وبوی زهم خون لخته شده تو بینیش بپیچه وبازهم نئشه بشه ولذت ببره ..؟

-ارکـــــــیـــد ..!!

کف دستهام تند شروع به کار میکنن ..میدونم این ارکید اظهار کردن یعنی بدو تا دوباره با کمربندِ قلاب نشانم…. نیومدم سراغت …

بجنب وتیز وبُز اون لیوان چایی رو برسون به کف دستم ..تا خر نشدم ویه نشون دیگه از قلاب کمربندم رو رو تنت امانت نذاشتم …

پس میجنبم قبل از اینکه تن وبدن خرد شده ام با درد اشنای کمربند مجدداً جلا پیدا کنه …

تو لیوان دسته دار ساده ام که به اندازهءسالهای بدبختیم قدمت داره ..چایی خوش رنگ رو میریزم ..

درسته که چاییم زیاد مرغوب نیست ولی با چاشنی هل ودارچین اونقدر خوش عطر شده که بی هوا یه نفس از ته ریه ام میکشم وخودم رو مهمون عطر خوش هل ودارچین میکنم …

لیوان رو همجاده قندون کوچیکم تو سینی دو نفره ام میذارم ولنگ لنگون ازاشپزخونه ام بیرون میرم ..

یه نگاه به سینی میندازم …چقدر جمع وجور …چقدر غریب

درست مثل حیات ام ..درست مثل بخت سوخته ام …درست مثل پیشونی نوشته سیاهم ..

سینی رو که جلوش میذارم« چه عجب» زیر لبش رو میشنوم .. یه جبه قند برمیداره ویه جرعه چایی میخوره ..مثل همواره از خودم سوال میپرسم ..

چه جوری میتونه چایی ای به این داغی رو بخوره ؟دمای این چایی صد درجه است شاید هم نود درجه ..چه جوری اون زبون نیش مارش جزغاله نمیشه ..؟

با صدای دادش از جا میپرم ..

-اَه …اینکه باز مزهءاب زیپو میده ..

لیوان رو با عصبانیت پرت میکنه تو سینی وقندون چَپه میشه وتمام حبه قندهای ریز ریزی که تنها شیرینی این زندگی همیشگی تلخه ..خیس از مایع قهوه ای رنگ چایی میشه ..

-پس تو تو خونه ءننه بابات چی یاد گراهی شدی ..؟فقط عشوه گری وتور پهن کردن واسه پسرهای مردم …؟سی سالته هنوز بلد نیستی یه چایی درست ودرمون دست شوهرت بدی ..؟

توقلبم مثل همیشه به کلمهءشوهر نیشخند میزنم ..چقدر هم که برازندهءمـــــَّـرد لجام گسیختهءروبه رومه ..

کم کم عصبانی میشه وبا کف دست میزنه زیر سینی چایی ….سینی اماوان وچایی داخل سینی وقندون وحبه های خیس خورده تمام اطاق کوچکم رو میگیره .

-مَردُم زن میگیرن ما هم زن میگیریم ..نه هنری …نه زَنیِّتی .نه کف دست پختی ..فقط بلدی زهر مار درست کنی بدی به خورد شوهرت ..پس تو کی میخوای هنر شوهر داری رو یاد بگیری ..؟هان ..؟

تو دلم میگم

وقتی که یه نفر عاشق حیاتش باشه همهءهنرها هم تو وجودش جمع میشه اما وقتی یکی مثل من باشه …گنجینهءهنر هم که باشی …گند میزنی به تمام اون هنرها

-کی میخوای بفهمی که باید چه جوری شوهر داری کنی ..؟وقتی سرم رو گذاشتم زمین ومردم .؟

یه آمین زیرلب به این حرفش میگم ..شاید که مرغ حق ..همینجا زیرسقف همین اطاق کوچکم باشه وحرف قلبم رو اجابت کنه …

-هرچند غیر از این هم از شازده خانم توقع ندارم .اونقدر تو خونهءننه بابات خوردی وپَروار شدی که دیگه وقتی برای یاد گرفتن هنر خونه داری نداشتی ..فقط خوردی وخوابیدی وهیکل گنده کردی …تا قاپ پسر مردم رو بدزدی ..

ازجا قد بلند شد …سعی کردم نگاهم رو از تک تک اعضای لخت بدنش بگیرم تا یه وقت مثل دفعهءقبل بالا نیارم ومهمون ناخوندهءکمربند های اضافهء دم حرکت کردنش نشم …

یه نفس عمیق میکشم وسعی میکنم تا فکرم رو منحرف کنم ..هرچند که نفس عمیقم هم …به خاطر حس بوی تنفر اور عرق بدنش بی بازدم میمونه …

همون جوری که تک تک لباسهاش رو میپوشه غرغر میکنه ..

-اَه… باز ما اومدیم تو این دیوونه خونه …ر—-د تو اعصابمون …

لباسش رو با حرص میپوشه ومیره جلوی ائینه وهمون جوری که داشت جلوی ائینه دکمه هاش رو میبست موعظه هاش رو ادامه داد ..

-برو زَنیَّت رو از زن های مردم یاد بگیر .چنان شوهر داری میکنن ادم حض میکنه …خوشگل ..خوشتیپ ..خوش هیکل .نه مثل تو نی قلیون که ادم برای دیدنت باید کفاره بده …

اخرین دکمه رو هم بست وادامه داد ..

-خدایا اخه من به چی این زنیکه قلب بستم که خر شدم؟ ..اینی که معلوم نیست جز من با چند نفر دیگه بوده …؟

برگشت سمت من وبا چشمهای دریده اش غرید ..

-جز من برای چند نفر دیگه ترانه خونده وبا صوتش قلببری کرده …

(نگاههام رو میبندم …مثل یه مجسمه ام …غیر از مجسمه بودن کار دیگه ای از کف دستم برنمیاد ..

این سناریوی همواره تکراری رو قشنگ از بهرم …این داستانی رو که مـــــَّـردم راویِ اونه ویک طرفه میخوندش …سالهاست که دارم میشنوم ومشق شب مینویسم ..)

-میدونی ارکید ؟وقتی فکرشو میکنم که چه جوری تو دامت افتادم از خودم بدم میاد ..من رو چه به دختر دوست پسر بازی مثل تو …؟

(حرفی نمیزنم …خودش هم میدونه که اامان واخرین دوست پسرم ..وختم کنندهء اشتباهاتم سپهر صولتی بوده ..)

-حالا بببین …ببین حیات من رو به کجا کشوندی؟ .. که عارم میاد تو روت نگاه کنم ..عقم میگیره ازت ارکید …

(یاد لحظات قبل وصدای نفس نفس زدن های تندش که از بیخ گوشم میمتوجه شدم برام تازه میشه ..عقش میگیره .؟دروغ میگه عین سگ …)

-اینکه قبل ازمن با چند تا پسر دیگه دوست بودی مثل خوره روح وروانم رو میخوره …بی خودی هم برای من ادای ادمهای مظلوم رو درنیار که تو اامان واخرین دلدادگیم بودی

از کجا معلوم که جز من با کس دیگه ای کثافت کاری نکردی ؟فکر کردی من اونقدر ساده ام که نفهمم …بسیار از دخترها یه جوری با این واونن که تا اخر هم دختر باقی میمونن ..

(با اینکه یه عمره دارم این حرفها رو میشنوم ..با اینکه سالهاست که عادت به گوش دادن این اراجیف دارم اما بازهم هربار با گوش دادنشون…. لالهءگوشهام میسوزه و…قلبم اتیش میگیره از این عدالت ناجوانمـــــــردانه اش …)

جرات ندارم حتی کف دستم رو به سمت گوشهام ببرم ..باید بازهم مجسمه باشم… بازهم سعی کنم نشنوم ..ولی بازهم عجیـــــب میشنوم ..وعجیــــــب قلبم میسوزه ..

خدایا ننگ به من که خام حرفهاش شدم ..خام اون زبون چرم ونرمش که حیثیتم رو به باد داد ..خام اون لحظه هایی که مسخ سرانگشتهای سحرانگیزسپهر شدم ..

این هم از تشکرِ بعد از لذتِ مــــــــرد من ..)

خم میشه به سمت کمربندش …دستش که به سمت کمربند میره موهای تنم سیخ میشه وروزگار برام تنگ ..

گارد میگیرم وسرخم میکنم که نکنه مجدداً هوس یه پذیرایی دیگه ازم رو داشته باشه …

اما انگار خدای اون بالا …همون خدایی که چسبیده به سقف خونه ام داره نظاره ام میکنه …اینبار با منه

چراکه کمربند رو دونه به دونه از بندینک های کمرشلوارش رد میکنه ومن با هرردشدن یه پله به نفس کشیدن نزدیک میشم ..

دونهءاخررو هم رد میکنه وقلاب رو میبنده وتمام …

یه نفس عمیق …مهمون شش های مچاله شده ام میشه …این نفس از اون نفس های راحتیه که فقط خدا میدونه که چه جوری حس شیرین رهایی رو به رگ وپی ام تزریق میکنه ..

بُرسِش رو از رو تلوزیون برمیداره وهمون جوری که به موهایی که یه وقتی دردوران جاهلیتم ..دیوانه وار عاشق هرتارشون بودم شونه میزنه …ادامه میداره ..

-ای تف به ذاتت ارکید ..اخه چرا من روبدبخت کردی ..؟زیستن من رو ببین… به خاطر اینکه اسم توی اشغال تو شناسنامه امه نه میتونم زن بگیرم نه راه به جایی دارم …

خیر سرت اونقدر هم پوست کلفتی که هرچه قدر کتک میخوری بازهم پا میشی ..نمیوفتی بمیری که حداقل از شرت راحت بشم .

با این جمله انگار خشمگینتش به قدری فوران میکنه که آناً برمیگرده وبُرس تو دستش رو با ضرب پرت میکنه تو صورتم ..

ضربه کاری تر وسرعتی تر از اونه که بتونم عکس العمل نشون بدم واخر سر اون چیزی که نباید بشه میشه ..

شونه با ضرب میخوره به شقیقه ام وگوشهءابروم رو زخم میکنه ..

بازتو قلبم میگم

-خدا لعنتت کنه مــــــرد ..این همه خودم رو کشتم تا خراشی به صورتم نیوفته اما توی نامرد بازهم کار خودت رو کردی ..

نیشخندی میزنه واز کنارم رد میشه …انگار این کارش… آبی بوده رو اتیش درونش ..

خودش خوب میدونه که چقدربرام مهمه که آبروداری کنم ونذارم کسی پی به حیات سراسر لجنم ببره ..

-دعا کن بیفتی بمیری یه جماعت رو از شرخودت خلاص کنی ..اخه من موندم تویی که نه ننه بابای درست وحسابی داری ونه پشت وپناهی …واسهءچی خدا زنده نگهت داشته ؟..

بی خودی داری برای خودت راست راست میگردی واکسیژن حروم میکنی ..

برو خودت رو بنداز زیر ماشینی… تریلی ای .والله به خدا ثواب میکنی… من بیچاره رو از بند ازاد میکنی …به خدا خسته شدم از این یه بوم دو هوایی ..

بابا جان چرا نمیفهمی ؟…میخوام زن بگیرم ..یا طلاق بگیر یا بمیر ..هرکدوم رو که صلاح میدونی

فقط زودتر که یه موقع متوجه شدی صبرم لبریز شد وخودم زدم کشتمت… بدبختی شانس هم ندارم میترسم بزنم لهت کنم ناقص بشی …بیوفتی وبال گردنم .از بس که پوست کلفتی

با ادای اخرین کلمه لگدی به پهلوم زد که دیگه نتونستم مجسمه باشم ومثل مار به خودم پیچیدم ..

بی شرف زده بود روی زخم قلاب کمربند ..انگار همین عکس العمل کافی بود تا خیالش راحت بشه واز پله ها سرازیربشه ..

نفس حبس شده ام رو رها میکنم …بالاخره …..عزرائیل……حرکت کرد

و نفسی میکشم از ته دل ..اندکی راحت .اندکی اسوده ..

همون جور که نگاهم به اطاق بهم ریخته خیره است لب میزنم

(اختلافی نداریم…

کمی جغرافیای ما متفاوت است!

دل من در شمال غربی تنم می تپد و دل تو در جنوب مرکزی ات!

من دلتنگ ماضی ام که بعید شده,

تو اسیر حالی…فرقی ندارد ساده یا استمراری…

فصل مشترکی که ۹۰ درجه اختلاف دارد!

رویاهای تو…کابوس های من…)

«-الو بفرمائید …

-الو ..؟بابا ..؟

خاموشی اون طرف خط باعث شد تا بغض تو گلوم بزرگتر بشه …

-بابا ..؟صدام رو میشنوی ..؟یا مثل تمام روزگارهایی که بهت زنگ زدم فقط گوش میدی وبعد هم بدون جواب قطع میکنی ..؟

قلبت میاد بازهم با من اینکارو کنی .؟من دخترتم ..ارکید..همون دختر کوچولویی که میشستم رو پاهاتو وبا شونهءانگشتیت …ریش هاتو مرتب میکردم ..یادت میاد بابایی …؟

بغض آوام بیشتر میشه ..

-بابا به خدا اشتباه کردم ..هنوز چند ماه نیست که زنش شده ام ولی داغونم کرده ..دارم نابود میشم بابا …ارکیدت ..ارکید کوچولوت داره زیر بار حیات با اشتباهش خرد میشه ..

-انتخاب خودت بود ..نبود ..؟

خاموشی میکنم ..جوابم جز یه اره ء سنگین چیز دیگه ای نیست …

-بابا پشیمونم ..

صوتی شکسته اش که انگار از ته دل زخم خورده اش بلند میشه… تیشه میزنه به همون روزنه های کوچیک اُمید ..

-پشیمونی دیگه سودی نداره ..روزگاری که با آبروم بازی کردی ….روزی که خودت رو دراختیار ..

نفسش سنگین شد ..نفس من هم …بابا اون ور خط …من این ور …خط …خدایا چرا حتی یه مولکول اکسیژن هم تو هوای این شهر پردود ودَمت نیست …؟

-چی کار کنم بابا ؟

-وایسا پای اشتباهت ..

-یعنی بسوزم وبسازم ..؟

با قلب سنگی ای که بعد از اشتباه نابخشودنی من بهش دچار شده بود گفت ..

-اره بسوز وبساز ..خاکستر شو ..مردونه پای اشتباهت بمون ..

-قلبم تنگتون شده بابا …تنگ شما ..مامان ..امید …

-بهتره عادت کنی به این بی‌قراری ..ما داریم میریم ..امید بورسیهء کانادا شده

قلبم وایساد ..جهان جلوی نگاههام شد قد یه ارزن ..بی ارزش …بی رنگ ..بی نورو صوت …

ومن شدم ….اون تیکه برفی که جلوی اولین تابش اشعه های خورشید ذره ذره اب میشه ..

-چه جوری میتونی اینقدر سنگقلب باشی بابا ..؟من دخترتم ..مثل امید که پسرته ..برای اون حاضری از خونه زیستن ای که یه عمر براش جون کندی بگذری اما برای من ..

-برای تو هم همه کار کردم …زیستنم رو به پات ریختم.. ولی تو شدی گربه کوره وپنجول کشیدی به نگاههام ..به دلم ..به حیاتم …

بدکردی باهامون ارکیده ..از قلبخوشیم نیست که دارم میرم ..از درد بی آبرویی که دارم چوب حراج میزنم به دارو ندارم وخاک غربت رو سرمهءچشمهام میکنم …از درد نیش وکنایه های مردمه که میخوام بشم شامگاهگرد کوچه های غربت …

-بابا چرا من رو یادت نمیاد..؟یعنی اینقدر بدم ..؟سیاهم …؟نجسم …؟که نمیخوای کف دستم رو بگیری واز این لجن درم بیاری .؟بابا منم ارکید ..دخترت ..

صدای سرد بابا …خط صاف قرمز کشید رو التماسهام ..

-من وزنم دیگه دختری به اسم ارکید نداریم ..

-بابا ..؟

-دیگه به اینجا زنگ نزنید خانم.. اهالی این خونه قصد سفر دارن دیگه هم برنمیگردن ..

-قلبتون میاد …؟

آوای بوق اشغال ..اشکهای چیکه چیکه ام رو رگبار کرد ..من رو نمیخوان …منی رو که شیش ماه پیش بزرگترین خبط حیاتم رو مرتکب شدم نمیخوان ..منی که رو سیاه عالم وادمم …نمیخوان …پدرومادرم… ارکیدهءبی حیثیتشون رو نمیخوان ..

این روزها عجیب

قلبم می خواهد بخوابم

درست مثل ماهی حوضمان

که چند روزیست روی آب خوابیده است.»

-به به سلام خانم دزده …

بی تفاوت به امیر حافظ پسر با نام ونشون حاجی به کارم ادامه دادم ..کاری که گه گاهی خوشی لحظاتم میشد..

ردیف کردن خازن ها ومقاومت ها ..دی یود ها وزنرها ..پتانسیل ها وآی سی ها ..همه چی وهمه چی درکنار هم ….روی یه مادربورد کوچیک …قد کف دست …

این کارو دوست داشتم ..رنگهای رنگارنگ مقاومت ها رو که هرکدوم یه اندازه ای رو مشخص میکرد ..

خازن ها رو …دی یودها رو …اِل ای دی های رنگی سبز و زرد و قرمز رو ..

کارخونهءحاج رساما پراز محصول بود ..محصول های جالب الکترونیکی ..از سنسور مخازن بزرگ اب بگیر تا کنترل سه فاز وتک فاز برق ..

حتی ساختن وتعمیر مادربوردهای کامپیوتر ..

وکار من تو این کارخونه ءبزرگ حاج رسولی …درست مثل یه چرخ دندهءمتحرک بود …یه وقت اینجا ..یه وقت اونجا ..

یه وقت درحال پیچ ومهره کردن قطعات …یه وقت درحال بسته بندی …یه وقتهایی هم اگه شانس می اوردم چینِش مقاومتها وخازن ها ..کارمورد علاقه ام ..

به سرعت از تو ظرفهای کوچیک 5در10 مقاومتهای کف بورد رو میچیدم ..جامپرها رو …دستم مثل یه ماشین به‌سرعت کار میکرد ..

عادت کرده بودم که مقاومت رو تو کف دستم بگیرم وبا سرانگشتهام پایه هاش رو خم کنم وبزنم رو بورد نقشه دار …

آی سی ..دی یود ..زِنِر …حالا میراهی شدم سراغ قطعات پایه قد بلند ..جهانیی بود برای خودش ومن عاشق این دنیا ..

یه وقتهایی که کنار کف دست نرگس وایمیستادم تا براش قطعه سوا کنم …قبطه میخوردم بهش ..اون همواره اصل بود ومن فرع ..

توقع زیادی نداشتم .بازهم شکر ..میتمایل داشتم کم کم زمینه رو برای اقای سیاحی بچینم تا بزاره پای ثابت مونتاژبشم که این ماجرا پیش اومد وهمون نَم نَمَک قلب خوشی من هم پرید .

هرچند که امروزگار به یُمن کمبود وقت …بازهم داشتم لذت غرق شدن تو جهانی زیبام رو لمس میکردم که با صدای نه چندان آروم پسرِ سرشناس حاج رسول داغ شدم ….سِر شدم ولذت از سرم پرید ..

-پارسال دوست امسال اشنا سرکار خانم …

سرش رو کمی نزدیک تر کرد واضافه کرد ..

-میشه از علیا مخده بپرسم تصمیم به دزدی از کدوم قسمت کارخونه گراهی شدید …؟

صوتی خنده های ریز ریز از گوشه وکنار بلند شد ..

-مونتاژ …؟بسته بندی ..؟قطعات انبار …؟ای وای یادم حرکت کرد ..گاو صندوق کارخونه ..؟

با این حرف صدای خنده های ریز ریز کرکننده تر شد ..نگاش نکردم ..حتی دستم هم از حرکت باز نموند ..نلرزیدم …من چیزهای بدتر از این رو گذروندم ..ابمتوجه شده شدم درمقابل حرف وکنایه …

فقط قلبم سوخت ..وبا خودم اظهار کردم ..

-شاید یه روزگاری ببخشمت امیر حافظ رساما ..ولی اون روزگار… روزگاریه که مطمئنا ابروی حرکت کرده ام رو ازت پس گرفته باشم ..

که فکر نکنم هیچ وقت بشه اب رفته رو به جوب برگردوند ..این سبو شکسته اقای رساما ..بی خیال بخشش من شو …

-یه لطفی کنید خانم نجفی… دفعهءبعد به بنده اطلاع بدید تا کارتون رو براتون راحت تر کنم ..میخواین اصلا رمز گاو صندوق رو بدم خدمتتون یه موقع خدای نکرده تو زحمت نیفتید ..

(نمیدونم اون چک بی صاحاب کجا راهی شد ..وچی شد ..اصلا کف دست کی موند؟ ..خرج شد؟؟یا دود شد راهی شد هوا ..؟

اما لکهءننگش قرار گرفت رو دامن من ..وانگار قرار نیست تا اخر عمرم از رو پیشونیم پاک بشه ..حتی با وجود تمام محبت ها ودل گرمی های حاج رساما ..

با خودم گفتم ..

-عیب نداره پسر حاج رساما ..شما هم بتاز ..ارکیده…. پیشونی باخته تراز این حرفهاست ..)

(این روزگارها قلبم اصرار دارد

فریاد بزند

اما . . .

من جلوی دهانش را می گیرم

وقتی می دانم کسی تمایلی به متوجه شدن آوایش ندارد !!!

این روزگارها من . . .

خدای خاموشی شده ام

خفقان گحرکت کرده ام تا آهستهش اهالی جهان

خط خطی نشود . . .!)

-اینجا چه خبره ..؟

جمعِ خنده کنان …مگسان دور شیرینی امیر حافظ… سکوت کردند..دستهای من اما ..

نه ایستاد ..نلرزید …بلکه مثل هرروزگار بورد کوچیک رو گذاشت کنار و….حرکت کرد سراغ بورد بعدی .

یه جامپر ..دو تا مقاومت سیصد ونود کیلو اُهم …سه تا دی یود ..یه دونه زِنِر شیشه ای …یه آی سی مشکی که کمی باید پایه هاش رو خم کنم تا راحت رو بورد سوار بشه …

-همتون برید سرکارتون ..

سرم پائین بود انگار نه انگار که بهم توهین شد… تهمت زده شد ..باز با خودم اظهار کردم ..

(-بزار بگن با حرف یه مشت لاف زن من که خراب نمیشم ..

اما این حرفم دروغ محض بود ..چون خراب شده بودم ..ویرون و…سرپا شدن سخت بود …به‌شدت سخت ..)

آوای زمزمهءحاجی به این زخم ها مرهم شد…دست حمایتی شد برای سرپا شدن ..

-ببخش بابا جان ..جوونه وجاهل ..

همون لحظه یه سوال چسبید به بیخ گلوم ..

(مگه من جوون نبودم ..؟جاهل نبودم ..؟خبط نکردم ..؟درست مثل امیر حافظ …شاید بدتر از خبط امیر حافظ ..

ولی مشاهده کردی که بابام چی گفت ..؟بیان کرد مرده ام براش ..اظهار کرد دیگه ارکید نداره ..

خدایا …چقدر باباها با هم فرق دارن ..یه بابا مثل بابا فرزین من …یه بابا مثل حاج رساما …که رو زخم زبون های تک پسرش ..دردونه پسرش ..شاه پسرش …ماله میکشه..

بازهم کف دستهای من نه توقف کرد ..نلرزید ..بلکه رفت سراغ مقاومتهای بزرگ …خازن های از حرکت ایستاده …پتانسیل های سه پایه ..

دونهءتسبیح تو کف دست حاج رسولی یه دونه افتاد ..صلوات فرستاد یا استغفار کرد ..نمتوجه شدیم ..فقط صدای سین کشیده اش دلم رو نرم کرد ..

اینبار کف دستم از حرکت ایستاد ..لرزید .. بغض تو گلوم نشست …خوب میدونستم که طاقت دل شکستهءحاجی رو ندارم ..حاجی جزو کسائیی بود که بی اختیار راجع بهشون میاضافه کردم ..

(برآیم در ردیف کسانی هستی

کــــــه

به قول نیمایوشیج :

یادت روشنم میدآرد)

وواقعا هم همین بود ..حاجی ارج وقرب بالایی پیش من داشت …حاج رساما منجی بی قید وشرط من بود …

برای بار دوم حرف چند روزگار پیشم رو تکرار کردم ..

-حلالید حاج رسولی ..غصه نخورید ..

با این حرفم سبک که نشد هیچ… بدتر از قبل سنگین شد ..درست مثل یه کوه …توقع بخششم رو نداشت اما من بخشیدمش ..به حرمت همون دونه تسبیحی که نمیدونستم استغفار بود یا صلوات ..ولی بدجور ناجوری قلبم رو اروم کرد ..

بخشیدمش به این بغض تو گلوم که نه بابا میراهی شد ونه پائین …گیر کرده بود درست وسط سینه ام ..

سینه ای که هرروز تنگ تر میشد …مچاله تر ..ومن مدام میترسیدم که نکنه یه روزی.. یه جایی… دیگه چیزی از این قلب مچاله شده باقی نمونده ..

حاجی رفت وبازهم من چیدم …قطعات رنگی رنگی جهانم رو ..این بار دیگه لذت نبردم ..سیب قَندک تو گلوم …نمیذاشت اون همه لذت رو حس کنم ..

-نرگس جان اماده شدی …؟

پشت به من مکث کرده بود انگار رو نداشت برگرده به سمتم ..کف دستم رو گذاشتم رو شونه اش

-چی شده نرگس ..؟

-ارکیده ..؟

برگشت به سمتم ..نگاههاش قرمز وسرخ بود ..

-الهی بگردم ارکید ..

-خدا نکنه… چی شده نرگسی ..؟

-قلبم طاقت نمیاره کسی پشت سرت حرف بزنه ومن بشنوم وچیزی نگم …اگه قسمم نداده بودی یه چند تا لیچار بار سبحانی میکردم …اون امیر حافظ ذلیل …

لب گزیدم ونگاهی به این طرف واون طرف انداختم ..خدا روشکر که کسی نبود …

-هیس نرگسی.. نکن اینکارو عزیزم ..چرا بی خودی اعصاب خودت رو خورد میکنی ..؟ ..بزار هرکی هرچی دوست داره بگه ..مهم دل من وخدای بالا سرمه …

شونه ام رو گرفت ..

-چرا اینقدر صبوری ارکید ؟..چه جوری شدی این ارکیدی که هرکی …هرچی اضافه کرد نگاه میدوزه زمین وحرف نمیزنه …

زهر خنده رولبم عمیق شد..شکاف خورد و …….وصل شد به سه سال زیستن با موجودی به اسم سپهر ..

اما نرگس که سپهر رو نمیشناخت ..فقط میدونست یه شوهر دارم ..فقط میدونست یه اقا بالا سر دارم که گه گاه با ماشین اخرین مقلبش میاد دنبالم ..وهمواره فردای اومدن سپهر ازم میسؤال کرد ..

-چرا با این مال ومنال شوهرت ..درست مثل سنگ زیرین اسیاب میسوزی ودم نمیزنی ؟..

کار میکنی وقناعت میکشی ..وزیاد به خودت نمیرسی ؟..

ومن هیچ جوابی برای این سوالهایی که تازگی ها فقط با یه نگاه ازم پرسیده میشد نداشتم ..

چی بگم بهش ..؟تو بگو ..بهش بگم شوهرم صاحب کارخونهءریسندگی صولتی وشرکاست ..؟بهش بگم خودم یه روزی کیا وبیایی داشتم مشاهده کردنی ..؟

بهش بگم این دختر فرتوتی که تو جوونی قلبش به قد یه پیرزن هفتاد ساله مرده است یه مدتی به زمین ووقت فخر میفروخت ..؟

بهش بگم این دختربدبخت…. یکی از نخبه های فیزیک بوده ولی اونقدر یه دفعه ای …بی واسطه ..بی مقدمه ..از تو خونهءکودکی هاش کشیدنش بیرون…. که حتی نتونست درسش رو تموم کنه ؟

بگم این زنی که از نظر تو صبوره ..یه روزی نه چندان دور بهترین زیستن رو داشت اما الان شده یه کف دستمال کاغذی مصرف شده تو کف دست وبال سپهر که هربلایی که میل داشت سر این دختر شاه پریون بیاره …

یه آه از ته قلب کشیدم …نمیشد که این دردها روبگم ..هرکدومشون یه مثنوی هفتاد مَن بود برای خودش ….

داستان عرش به فرش رسیدن من سردراز داشت وحوصلهءغیر بهش قد نمیداد ..

ناضافه کردم …هیچی نگفتم وریز خندیدم ..حداقل تو میدونی که چرا ..؟تو میدونی که نمیتونستم بیشتر از این جلوی دوست واشنا خرد بشم ..بیشتر از این تحقیر وتو سری خور ..

همین انگ واضح دزدی …هفت پشت مرا بس …

-بریم نرگسی ..عیب نداره خدای من هم کریمه ..بالاخره یه روزگاری آبروم رو از پسر حاج رسولی پس میگیرم …

-به خدا ارکید اصلا وقتی حاج رساما وپسرش رو میبینم اعصابم بهم میریزه ..

کف دستش رو گحرکت کردم ولب گزیدم ..

-نگو نرگس جان ..حاج رساما حق پدری به گردن من داره ..چه جوری میتونی همچین حرفی بزنی ..؟اگه همین حاج رساما نبود من الان باید اوارهءکوچه خیابون ها در به در.. دنبال کار با یه حقوق بخور نمیر بودم ..

-پس چرا جلوی پسرش رو نمیگیره ..؟

-تونست ونگرفت ..؟نتونست نرگسی ..وگرنه من میدونم که تو دل اون بندهءخدا چی میگذره …یه سری حرفها رو نباید اظهار کرد ..باید بمونه تو سینه تا ابد ..به خاطر همون حرفهاست که دلم نمیاید جز خوبیش چیزی بگم ..

احساس کردم کاسهءدیدههای نرگس هم پر شد …درست مثل اون روز حاج رساما… مگه چقدر حرفهام سوز داره که با نیم کلام من …نم اشک به دیدههاشون میاد ..

-خانمی به خدا ..خیلی میخوامت …

برای اینکه از اون حال وهوا دربیاد گفتم ..

-ما بیشتر ..میخوایمِــــــــــت …

یه نگاه به سرویس که تقریبا پر شده بود انداختم ..

-بجنب نرگسی که اگه از سرویس جا بمونم تا دم خونه ام باید کولم کنی ..چون دیگه جون وایسادن تو مترو وایستگاه اتوبوس رو ندارم ..

نفس نفس زنان رسیدم به سرویس وبا نرگس خداحافظی کردم سوار سرویس شدم وجای گرفتم رو صنقلبی اول ..مثل همواره ..

وحسامی خیره شد بهم مثل همواره …

رو گحرکت کردم ازش مثل همیشگی …

خیره شد بهم مثل همیشگی …

چرا کف دست برنمیداشت از این کار مداوم ..؟چی تو صورت من ..ظاهر من …چادرسیاه وخاکی من .. بود که خیره اش میکرد ؟..که ماتش میبرد .. ؟

روزهای اول عصبی میشدم ..چند بار جام رو تغیر دادم ..فایده نداشت ..

حتی یادمه یه بار تو کارخونه کشیدمش کنار بهش گفتم خوبیت نداره به زن شوهر دار خیره بشید ولی اون حرفی نزد وبازهم خیره شد …بازهم خیره موند ..

اوایل زنها پشت سرمون حرف میزدن اما با خطا نرفتن حسامی وظاهر موجهءمن …حرفها خوابید ..سکوت شد

اما حسامی کف دست از خیرگیش برنداشت ..

این کار شد کار هرروزگارش… کار هرعصر وشبش ..منم عادت کردم به این سنگینی نگاه ..عادت کردم که راحت نفس بکشم ..فراموش کردم یه نفر بااختلاف چند تا صندلی بهم خیره شده ..بی حرف ..بی کلام ..بی صحبت ..

با رسیدن به نزدیکی های خونه …فضای خفهءمحلمون… مجدداً بهم دهن کجی کرد ..رسیده ونرسیده سلام کردم به بخت سوخته ام ..به جام آبروی ریخته ام ..به خونه ای که تنها پناه اشتباهم بود ….

شـبــهـــا زیــــر دوش آب ســــــــرد

(رهــــا میکـــنـم بـغـــــض زخـــمـهــایــم را

در حالی که هــــمــــه میگویند :

خــوش به حـــالــَــش …

چه زود فــــــرامــــــوش کـــرد)

****

-اقای روحی پور …

روحی پور… انبار دار شرکت از بین قفسه هایی که پراز قطعات مختلف الکترونیکی بود سرک کشید …

-سلام خسته نباشید ..

-سلام دخترم مونده نباشی

-میشه ۲۰ تا آی سی بهم بمتوجه شد ..؟

اقای روحی پور یه نگاهی بهم انداخت وبدون حرف به سمت قفسه های پشت سرش راهی شد ..لولهءکشیده وطلقی حاوی آی سی ها رو به دستم داد ..

-مرسی ممنون ..

میمیل داشتم جاده بیفتم که آوام کرد ..

-خانم نجفی ..؟

-بله ؟

دفتری رو با نوک انگشت جلوتر اورد ..

-ببخشید این حرف رو میزنم ولی میشه اینجارو امضا کنی دخترم ..؟

یه نگاه مستقیم بهش انداختم …

-یعنی چی ..؟

-ببخشید اما اقا امیر حافظ ..

نفس کشیدم ..عمیق عمیق …تا شاید این بغض دوئیده تو گلوم رو محو کنم …

با خودم اضافه کردم ..صبور باش ارکید ..خوب برخوردکن تا همه یه روزی شرمنده ات بشن …

یه تبسم فقط برای حفظ ظاهر زدم ودفتر رو امضا کردم ..اسمم رو نوشتم ..تاریخ زدم ..مقدار آی سی ها رو هم نوشتم …

-کافیه اقای روحی پور ..؟

اقای روحی پور که زیر نگاهی میدید چی نوشتم ..فقط سری تکون داد ..

بندهءخدا شرمنده بود ..دلم سوخت ..اون چرا شرمنده باشه؟ ..امیر حافظ رسولی باید شرمش بشه وفکر عاقبت تهمت هاش رو بکنه ..

****

«سرانگشتهاش رو سرانگشتهام سرخورد …سرخ شدم وگرگحرکت کردم اما نتونستم جلوی تمنای کف دستهامون رو بگیرم …سپهر سرش رو بهم نزدیک کرد وهوای نفسهاش با نفسهام یکی شد ..

-دوستت دارم ارکید… بگو که تو هم حس من رو داری …

داشتم ..از ته قلب دوستش داشتم ولی روم نمیشد ..هنوز خام بودم …پرشرم وحیا ..هنوز درمقابل هردوستت دارم سرخ میشدم ودست وپام یخ میکرد

-بگو ارکید ..حسرت یه دوستت دارم به قلبم موند …نکن اینکاروبا دل عاشقم که داره این جوری برای تو میزنه …

کف دستم رو گذاشت روی قلبش وگفت ..

-ببین برای تو میزنه ..به عشق تو ..بسیار میخوامت ارکید …بگو …بهم بگو که تو هم مثل من عاشقی ..خاطرم رو میخوای ..بگو که بدون من هیچی ..

ومن بیان کردم …نگاههام رو بستم وبه نوای ضربه های کف کف دستم که با نبض های پر تپش دل سپهر نبض گحرکت کرده بود گوش دادم واز ته دل اعتراف کردم که

-دوستت دارم سپهر ..با همهءدلم دوستت دارم ..

چقدر تو اون لحظه تبسمش …برق نگاهش برام شیرین بود …حتی بوسهءپشت کف دستم

درسته که بازهم سرخ شدم …درسته که این اامان لمس ل.ب.هاش روپوست بدنم بود اما برام به اندازهءجهان ارزش داشت ..من عاشق سپهر بودم وبوسه ها ولمس هاش باعث میشد شیداتر از قبل بشم ..

(حـــــــــــوا که بغض کند

حتی خـــــــــــدا هم

اگر اجازه برداشتن سیب را بدهـــــد

چیزی به جز اغــــــــــــــــــوش ادم ارامش نمی کند ….)

هیجانی که با سپهر تجربه میکردم من رو به عرش میبرد ..به بالاترین درجهءخلقت….

من عاشق بودم وقلبباخته… ونمیدونستم که این قلبباختگی میشه زهر هلاهل تو وجودم ..

میشه خنجری که هرلحظه بیشتر از قبل دلم رو میشکافت ..کاش اون قدر خام نبودم …نارس ..اونقدر که نفهمم این ره که میروی به هیچستان است …

کف دستهام توکف دست سپهر مهر وموم شد ..دیگه هم جدا نشد… اما ایکاش میشد ..ای کاش وصد ای کاش یه نفر پیدا میشد تا کف دستهای بهم گره کردمون رو ازهم جدا میکرد ..

ای کاش یکی میومد ومن رو با خودش به ناکجا میبرد ..شاید که این طلسم نفرین شده تموم میشد ومن از بند سپهر رها میشدم ..

دلم کمی خدا می خواهد…

کمی خاموشی…

کمی قلب بریدن می خواهد…

کمی بهت…

کمی آغوش آسمانی…

کمی دور شدن از این جنس آدمها»

اخر ساعت کاری بود ..بُوردهای ولیده شده رو رو میز وسط چیدم… واقعا با مشاهده کردن بوردهای کوچولو کوچولو که هرروزگار بیشتر از قبل میشد لذت میبردم ..

-ارکید بیا بریم دیگه ..دل بِکن از این قطعه ها ..

یه لبخند بهش زدم وگفتم ..

-بریم بابا …چرا اینقدر غر میزنی ..؟

نرگس درحالی که کش وقوسی به بدن خسته اش میداد گفت ..

-اخه من موندم تو که از صبح داری کار مونتاژ میکنی دیگه اینهمه شوق وذوقت برای چیه ..؟به خدا من از بس کار مونتاژ کردم همه چی رو شامگاهیه دی یود وزِنر میبینم …

-وای چطوردلت میاد بگی نرگس ؟من عاشق قطعه هام …هزار سال هم اینکارو انجام بدم خسته نمیشم …تازه دارم سعی میکنم آمارم رو بیشتر از حد نصاب کنم

نرگس با دیدههای گمسرور شده اش نالید …

-وای نه ارکید تورخدا به من بیچاره رحم کن …من به زور میتونم شصت تا بورد رو تو یه صبح تا شب تموم کنم …چه کاریه خب؟ اروم اروم کارت رو انجام بده …

رسیدیم به رختکن پرسنل دستهامون رو شستیم وهمزمان بیان کردم …

-لذتش به سرعتشه ..من اگه بتونم یه روزگاری هفتاد تا بورد رو تو یه شیفت کاری تموم کنم شاید اقای سیاحی یا حاج رسولی بزارن بشینم پای ثابت مونتاژ ..

نرگس درحالی که مانتوش رو رو لباس استین حلقه اییش تن میکرد اضافه کرد ..

-باباجان من چند بار بگم خودم با اقای سیاحی حرف میزنم ..که جای من رو با تو عوض کنه …

با همون سرانگشتهای خیس کلید رو از تو جیب روپوش کارم دراوردم ..

-دیگه چی ..؟همینم مونده که بیام جای تو …من اگه میخوام پای ثابت مونتاژ باشم دوست دارم اینکارو کنار تو انجام بدم ..

کمد رو بازکردم وبا حوله دست وصورتم رو خشک کردم …نرگس که دو سوته ولیده شده بود دستهاش رو ازپشت دور گردنم حلقه کرد

-فدای تو دوست گلم بشم که اینقده ماهی …به خدا یه دونه ای ارکید ..

-قربون تو ..

روی دستش رو بوسه زدم که حلقهءکف دستهاش باز شد ..همون جور که پشت به نرگس داشتم مانتوم رو میپوشیدم آواش رو گوش دادم

-پنج شنبه رو چی کار میکنی ..؟

با خونسردی روسریم رو عوض کردم ..

-هیچی بلیط سفر به جزایر سلیمان َم اُکی شده میخوام با دوزتان برم به تعطیلات …خودم رو برنزه کنم ..

خودم از فکر همچین برنامه ای خنده ام گراهی شد ..

نرگس با مشت ارومی تو بازوم زد واضافه کرد ..

-گمشو …هروقت ازت سوال میپرسم تو مسخره میکنی ..

-خب چی کار میخوام بکنم ؟…میشینم توخونه ..درسم رو میخونم …تو این چند وقته لای کتابهام رو هم باز نکردم …

-وای ارکید بس کن تروخدا ..

یه کم کرم مرطوب کننده رو دستهاش مالید واضافه کرد ..

-اینقدر از خودت کار نکش دختر جان ..میدونی چند وقته یکم استراحت نکردی ..؟ما که هروقت تو رو متوجه شدیم ..داری با کار ودرس خودکشی میکنی ..

با سرانگشت نوک دماغم رو کشید که رایحهءخوش لیمو تو بینیم پیچید …

-ادم خوب نیست با همچین شوهر پولداری خسیس بازی دربیاره …

پوزخندی که به زور داشت رو لبم جا میگحرکت کرد رو عقب فرستادم و باخونسردی جواب دادم ..

-بالاخره یه جوری باید خرج زندگی رو دراورد ..

کش چادرم رو انداختم دور سرم وبه همراه نرگس بیرون اومدم ..

-ارکید بهت دروغ نمیگم ..وقتایی که میبینم این جوری داری جون میکنی… فکر میکنم شوهرت بهت خرجی نمیده که با کار کردن زیاد داری خودتو به کشتن میدی …همه اش کار ..کار …درس

با آزردهی برگشتم به سمتش ..

-نرگس جان هزار بار بیان کردم اون چیزی که تو میبینی همهءزیستن ادمها نیست ..

-اره حق باتواِ…اما بخشی از زندگیشون که هست ..چه طور شوهر تو ماشین اخرین مقلب سوار میشه ..عینک فلان مارک میزنه …

بوی ادکلنش از ده فرسخی جار میزنه بعد تو این طوری میگردی …اینقدر ساده ..اینقدر معمولی ..؟

وقتی این جوری ازم سوال میکنه برای بار هزارم به خودم میگم عجب غلطی کردم که بهش اضافه کردم سپهر شوهرمه …

یه وقتهایی واقعا دوست دارم به شتاب‌زدهی جوابش رو بدم ..ولی رفاقت با نرگس اون هم تو زمان قحط الرجال والناس ..اونقدر برام ارزش داره که قلبم نمیاد با حرف تند مانع کنجکاویش بشم

(بسیار وقت است که “بی تابم…”

دلم تاب میخواهد

و یک هل محکم

که دلم هُـــری بریزد پایین

هرچه در خودش تلمبار کرده)

کف دستش رو گحرکت کردم تا وایسه وبا تمام محبتی که تو دلم بهش داشتم بیان کردم ..

– مطمئن باش یه روزی همهءزندگیم رو برات تعریف میکنم واونوقت میبینی که همچین هم چیز عجیبی نیست …اما تا اون روز بهم مهلت بده ..

نگاه نرگس تو نی نی چشمهام چرخید ..

-باشه ارکید جان ..خدا گواهه من فقط دلواپس خودتم که هرروزگار داری بیشتر از قبل آب میشی …

-میدونم عزیزم وازت ممنونم ..

نگاه نرگس ازم جدا شد وبه پشت سرم خیره ..از لابه لای لبهای بهم دوخته اش گوش دادم که گفت ..

-بهتره بری ارکید …شوهرت اومده دنبالت …

کف دستهام انا یخ کرد ومردمک نگاههام شروع به دودو زدن کرد ..یه نگاه به پشت سرم انداختم ..اره خودش بود ..مــــــــرد من …تو همون بنز سیاه رنگش …

نرگس که کف دستم رو فشرد ..برگشتم به سمتش وروش رو بوسیدم …

-پنج شنبه جمعه بهت خوش بگذره نرگس جان ..

-ممنون عزیزم …امیدوارم با این حجم کار به تو هم خوش بگذره …

اینبار واقعا دیگه نتونستم پوزخند کش اومده رو لبم رو دور کنم ..مگه میشه سپهرباشه ارکید هم باشه وبهشون خوش بگذره ..؟

گذشت اون زمونی که این دو موجود شگفت انگیز خلقت درکنار هم اسایش رو مز مزه میکردن …

(ایـنروزگارهـــا…

احســــاسم دم َدمــــی مــــزاج شـــده

گاهــــی آرام

گاهـی بـــــــــــارانـی)

ازش جدا شدم وبه سمت ماشین سپهر راهی شدم…از دور امیر حافظ رو مشاهده کردم که درست نرسیده به ماشین سپهر دم در با چند تا از مدیرها وایساده بود وگپ میزد ..

چادرم رو محکم تر تو دستهام فشردم وبا گامهای محکم بهشون نزدیک شدم …

این روزگارها …نمیدونم چرا اما متوجه شدن امیرحافظ شده برام مصیبت عظما …سخت وطاقت فرسا ..نفس گیر ونفس شکن …

همین که داشتم از کنارشون رد میشدم ..صوتی پوزخند آوا دار امیرحافظ درجا قدم هام رو میخکوب کرد ..

-بعضی ها با پول دزدی به چه دم وکف دستگاهی که نمیرسن ..فقط من موندم چرا اینقدر رو دارن …ادم دزد ذاتش مشخصه ..نمیتونه جلوی کف دست کجش رو بگیره ومن یه روزی اخر سر مچ اون بعضی ها رو باز میکنم …

نفس شکسته ام رو بار دیگر از سر گحرکت کردم ..قدم های ثابتم رو به زور به راه انداختم

(کاش می شد مُرد

مثل جاده رفتن

خوابیدن

خرید کردن

کاش می شد میل داشت

و مُرد)

پشت به نگاه خیرهءمردها وامیرحافظ سربه زیر ومطمئن به سمت ماشین سپهر رفتم ودرجلوی ماشین رو بازکردم ..

حتی بعد از سوار شدن هم سر قد بلند نکردم ..دوست نداشتم نگاهم تو نگاهش بیفته ..سپهر که مسیر افتاد من هم یه کام عمیق از هوای ماشین گحرکت کردم ..نیمه نفس بودن واقعا سخت بود ..

سرکه کشیده کردم هموقت نگاهم افتاد به حسامی ..مرد خیره در سرویس …بازهم خیره بود ..تعجبی نداشت…

حسامی یه عمره که به من خیره مونده بود وکف دست برنمیداشت از این مات زدگی کاذب ..

مثل همیشگی ..نگاه ازش گراهی شدم وبار دیگر خیره شدم به بند انگشتهام نمیدونم چرا سپهر اینکارو باهام میکرد ..اگه دوستم داشت پس چرا زجرم میداد؟ ..

واگه من رو نمیتمایل داشت چرا چند وقت یه بار به سراغم میومد …ازارم میداد ..کتکم میزد واز بدنم سوءاستفاده میکرد ودراخر وقتی که قشنگ تمام روحم رو خرد کرد میحرکت کرد ..؟

اصلا درکش نمیکردم ..نمیدونستم هدفش از این کارها چیه ..انگیزه اش چیه ..اصلا چرا اینکارو میکنه؟

یه وقتهایی فکر میکردم سپهر …شوهر من …مـــــرد من …یه ادم دو شخصیته است ..یه بیمار روانی که من ندونسته پا تو زیستنش گذاشتم ..

حالا بعد از سه سال دیگه از رایحهءتنش مست که نمیشدم هیچ …با هرنفس میمردم وخاکستر میشدم …

از نوازش سرانگشتهاش گر نمیگرفتم واز بوسهءلبهام داغ نمیشدم ..

دیگه هیچ حس خوبی نسبت به سپهر تو وجودم نمونده بود…جز نفرت ..جز اشمئاز ..جز حس کثافت بودن من ..

از خودم بدم میومد از اینکه هربار تحقیر میشدم ..کتک میخوردم وبازهم ازم سوءاستفاده میکرد ..من براش هم نقش یه کیسهءبوکس رو داشتم هم یه معشوق ..

نمیگم زن ..نمیگم همسر ..میگم معشوق ..زیرا تو اون لحظه های خاص …سپهر بدجوری شیدا میشد …..شیدای تنم ..بدنم .. شاید هم شیدای ارکیدِ گذشته

وقتی عصبانی میشد بهم میاظهار کرد بمیر …میاضافه کرد گورت رو گم کن …میاظهار کرد دیگه نباش ..

اما بازهم وقتی باهام بود ..ازوجودم لذت میبرد ..

وضعیت حالای من درست مثل یه کلاف پیچیده بود که نه سرداشتم نه تَه ..

گره خوده بودم به هم ..وباز نمیشدم از این تکرار مسلسل …

(رفاقت ها کمرنگ

بی کسی ها پیداست

راست اظهار کردی سهراب

آدم اینجا تنهاست)

-میخوام برم میل داشتگاری دینا …

اوف …بالاخره به حرف اومد ومنظورش رو از این تشریف فرمائی پر طمطراق متوجه شدم ..

هیچی ناظهار کردم ..فقط نفس کشیدم ..اروم وبی صوت ..نگاهم هنوز درگیر ناخون های دستم که به خاطر کار ….سیاه وکثیف شده …. بود ..

بسیار وقت بود که برام فرقی نداشت شوهرم مال خودم نیست ..خیلی وقت بود که فهمیده بودم مجنوی اون روزهای من ..مجنون هزاران هزار لی لی دیگه است ..خیلی وقته

بی نظم وترتیب شعر سیاوش قمیشی تو ذهنم خونده شد ..

(به‌شدت وقته دیگه بارون نزده ..

رنگ محبت به این خیابون نزده ..

بسیار وقته ابری پر پر نشده ..

دل اسمون سبک تر نشده ..)

نمیدونم چرا شعر سیاوش قمیشی این قدر به‌سرعت تو ذهنم نشست ..شاید به خاطر تک کلمهءاول بیتهاش ..

به‌شدت وقته …

به‌شدت وقته ..

-فکر کنم خوب بشناسیش …اصلا مگه میشه دوست مدت دانشجوئیت رو نشناسی …؟رفیق گرمابه وگلستانت رو نشناسی …؟

به هرحال اومدم اینبار مرد ومردونه باهات حرف بزنم ..به خدا دیگه نمیکشم ارکید ..بیا طلاقت رو بگیر وخلاصم کن ..

بابا اصلا همین خونه ای که توشی رو از صاحبخونه ات میخرم وبه نامت میکنم ..تو فقط راضی به طلاق شو ..

قسمت دوم شعرپابرهنه تو ذهنم میچرخید …تاب میخورد وسیاوش قمیشی با اون صوتی پرهجاش ..برام میخوند ..از بسیار وقتها ..

(مه سرده رو تن پنجره ها ..

مثل بغض تو سینهءمنه ..

ابر نگاههام پراشک ای خدا ..

وقتشه دوباره بارون بزنه ..)

-باشه ارکید ..؟قبوله ..؟

جوابم یک کلام بود …

-نـــــــه ..

نه گفتن من همان وتو دهنی آنی سپهر هم همان …مزهءخون مثل یه قطره جوهر سیاه رنگ تو لیوان شفاف اب ..تو دهنم پخش شد..

صدای پراز حرصش رو ازپشت حس های مختلف درد میشنیدم .

-چقدر تو قُدی ارکید ..تا کی میخوای کتک بخوری ..؟

زبونم رو رو اماس لبم کشیدم …این نه از ته قلبم بود ..سپهر من رو از ریشه سوزوند ..من هم میسوزوندمش وخاکسترش میکردم ..اونقدری که مثل گداخته های اتشفشان هیچی ازش باقی نمونه ..شاید که با این گداختن .. نفرت انباشته شده تو قلبم اروم بگیره …

حتما برات عجیبه که چرا سپهری که اینقدر مشتاق جدائی از منه… خیلی راحت نمیره ودرتمایل داشت طلاق نمیده ..؟با این همه اشتیاق سپهر… چه احتیاجی به رضایت ارکید هر…زه …؟

ولی سپهر نمیتونست طلاقم بده …بابام سر عقد… نه مهریه خواست ..نه شیر بها ..نه چک زد ونه چراکهه ..مهمونی نتمایل داشت ..هل هله وکف دست وشادی هم نخواست ..فقط چند تا مورد رو مکتوب کرد …

حق طلاق با ارکید ..حق کار وحق پیشرفت تحصیلی .ودراخر اگه سپهر به هرقلبیلی میمیل داشت بدون رضایتم طلاق بده ..سه چهارم اموالش به نام من میشد …

حالا ریش سپهر… گروی من بود وبدتر از اون اینکه نمیتونست من رو از همه پنهون کنه …

اون ابروریزی ای که خونواده هامون مسیر انداختن ..کافی بود تا تمام بازار وگردن کلفت ها بدونن که سپهر زن گرفته وحق طلاق با زنشه ..

یعنی من ..یعنی ارکیده نجفیِ سیاه بخت ..ومن به خاطر تمام بدی هاش ..به خاطر تمام کثافت کاری های که دامن من رو هم گراهی شده بود ..میاضافه کردم نه ..

کتک میخوردم وبازهم میگفتم نه ..

زجر میکشیدم و….بازهم …میاضافه کردم …نه ..

یادمه اوایل صبوری میکرد… اما وقتی هفت ماه بعد از عقدمون حرفش رو اجرا کرد وراهی شدیم دادگاه خونواده ومن قرص ومحکم سر تمام حق وحقوقم موندم …

راهی شدارش صد درجه بدتر شد ..رزیلانه تر ..تا جایی که یه وقتهایی ازته قلب مرگش رو از خدا میتمایل داشتم ..

با نه اظهار کردنم سپهر رو به اتیش میکشوندم وخودم هم تو این اتیش خاکستر میشدم …شاید این نه اظهار کردن یه خودکشی خود تمایل داشته بود …

اینقدر سیر بودم از زیستن که دیگه برام مهم نبود دارم تو اتیش انتقام از مــــــردم خاکستر میشم ..

یه تو دهنی دیگه من رو به خودم اورد ..به حالی که انگار حال نبود …گذشته بود… شاید هم اینده …تو خودم جمع شدم ومزهءخون رو هیجی کردم ..

-ادم نمیشی ؟..نه ادم نمیشی ..ای خدا من چیکار کنم از کف دست این افریته ..؟نه میمیره نه طلاق میگیره اخه من با تو چی کار کنم ارکید …

بابا من دینا رو دوست دارم میخوام زندگیم رو درست کنم ..ولی بدبختی شرط گذاشته که تا وقتی طلاق نامه رو نیارم زنم نمیشه …

اخه چی میخوای از جون من ..؟بابا منم ادمم ..قلبم یه زن درست وحسابی میخواد نه مثل تو کف دست خورده وهر—ه ..یکی که هرروزگار با یه نفر دوست نبوده …

تو این جور مواقع گوشهام رو به میل داشتهءخودم میبندم …نمیشنوم ..تو ذهنم ادامهءاهنگ سیاوش رو که هیچ ربطی به حال من نداره میخونم وگوشهام رو همچنان بسته نگه میدارم ..

با غیض برمیگرده به سمتم ومیجوشه ..

-ارکید یه کاری نکن که بندازمت تو خونه وحبست کنم تا از گشنگی بمیری ..؟

تو قلبم یه پوزخند میزنم ..ادم مُرده رو چه باک از مُردن …اگه اینکارو میکرد مسلما لطفش شامل حالم شده بود ..

بازهم یه پوزخند دیگه از یاداوری اولین کلماتش تو دلم میزنم ..

چقدر جالب !!..حرف مردو مردونه ءمرد من ..حبس خونگی بود وتو دهنی ها ی تو دهنم ..نمیدونم اگه حرف غیر مردونه ای داشت چه میکرد …به ارومی زمزمه میکنم

– خودت میدونی که نمیتونی …

-اره معلومه که میدونم وبه خاطر همین هم خون خونم رو میخوره …اون بابای بیشرف تر از خودت فکر همه چی رو کرده بود ..حق طلاق وکار وتحصیل …کم مونده بود بگه حق مردنت هم کف دست دختر هرزهءمن ..

پوزخند رو لبم رو که دید انگار دیگه طاقت نیاورد که با دست راستش پنجه کشید تو موهایی که از پشت بسته بودم وزیر چادر ومقنعه ام مشخص بود ..

برخلاف تو دهنیش درد زیادی نداشتم ولی مقنعه وچادرم تو مشتش اسیر بود ..

-میدونی ارکید اینقدر ازت متنفرم که دلم میخواد همین جوری که موهات تو مشت امه سرت رو بکوبم تو همین داشامگاهورد ..اونقدر بزنمت .اونقدر بزنمت که درجا ضربهءمغزی بشی تا از دستت راحت بشم…

باکف دست چپم مچ دستش رو گحرکت کردم ودست راستم رو داشامگاهورد ماشین گرفتم ..

از سپهر بعید نبود که همچین کاری رو انجام بده … مـــرد من تبحر وافری …تو انواع واقسام شکنجه های خاص داشت ..

با پیچیدن یه ماشین جلوی ماشینش سرم رو با ضربه به سمت داشامگاهورد هل داد …بی شرف بدجوری هم هل داد ..پیشونیم به داشبورد خورد ودرد تو سرم پیجید ..همون لحظه از ته دل نالیدم …

-خدایا پس کی تمومش میکنی ..

سعی کرد ماشین رو کنترل کنه که ای کاش نمیتونست ..واخر سر هم بی حرف بعد از کلی فحش به من ورانندهءبی چاره…. به سمت خونه ام به جاده افتاد ..

همون محلهءقلب گیر ..همون پناه بی پناهی هام ..که دقیقا نمیدونستم برای من جهنمه یا بهشت .خدایا من که دیگه عادت کردم به این ذلت ….اما تو بیا خدایی کن وتمومش کن ..همین ..

(فریاد ها مرده اند، سکوت جاریست،

تنهایی حاکم سرزمین بی کسی است،

می گویند خدا تنهاست

من که خدا نیستم پس چرا از همه تنهاترم)