دود سیگارو توی صورتش فوت میکنم. سعی میکنه آروم بگه:
– منصفانه تر برخورد کن باهاش، ازت ضربه خورده. اون قدر محکم که نمیتونه تو نگاهات نگاه کنه… حتی اگه شرمنده نیستی وانمود کن هستی!
– من واسه تمایل داشتم جنگیدم. راهم غلط بود ولی جاده خوبارو بسته بودن… شرمندهی چی باشم؟
– قلبی نمیمیل داشتت روانی چه جنگی؟ چه کشکی؟
می بینم که آرتان میاد سمتمون پوریا صاف میشینه و میگه:
– امیدوارم نفهمه میدونم!
آرتان که میرسه پوریا فعلنی میگه و دور میشه… آرتان کنارم میشینه:
– متوجه شدنت حالمو بهم میزنه.
جوابی نمیدم. ادامه میده.
خجالت میکشم بگم برادرمی
پاهامو دراز میکنم و پک عمیقی به سیگار میزنم:
– نمیدونم تو به کی حرکت کردی… اون قدر وقیحی که حتی شرمندگی و پشیمونی نمیبینم توی چشمات
بی تفاوت میگم:
– نبش قبر نکن… کارمو جبران کردی. راهی شدم زندون زنمو از چنگم در آورمشاهده کرد!
بلند میشه. یقه مو میگیره و بلندم میکنه:
– نزار دندوناتو خورد کنم
– تو؟ نخندون منو تو خلاف سنگینت کف دست کردن تو دماغته بچه!
– آره خب… مثل تو کثافتکاری ندارم که حتی بهش افتخار کنم. مثل تو گندکاری ندارم اون قدر که خانوادم ردم کنن زنم ازم متنفر باشه تا پای چوب دار برم و دو سال حبس بکشم… بازم از افتخاراتت بگم؟
میخندم.. عصبی هیستریک:
– تو چی؟ تو چه غلطی کردی بچه سوسول؟ تا من اظهار کردم دلی منو میخواد و تورو نه… سریع تریپ شکست عاشقیی برداشتی و مثل بچه ترسوها کشیدی کنار.. اون قدر وجود نداشتی اون قدر قلبیو نمیشناختی که شک کنی که بجنگی.. اگه خوب به چشمای دلدادگیت نگاه میکردی تا تهش میرفتی اما تو بزقلبی آرتان.. بی جنمی. من کثافت بودنو به بزقلب و بی کف دست و پا بودن ترجیح میدم تو دلی و نشناختی که سه سوت در ذهنش گذراندی بهت خیانت کرد؟
میشکنه… میبینم که میشکنه قلبش کمرش غرورش ولی من همینم… رک… بی رحم… سنگدل یقه مو ول میکنه… عقب میره.. چشماش سرخ کمی فقط کمی نگرانش میشم:
– سمت دلی نیا. هیچ وقت… بارداره… نمیخوام بلایی سر خودش و بچمون بیاد!
یه مشت آتیش میریزن تو حلقم تو چشمام.. تو سینم…
نیشخند میزنه… این بار اون می شکنتم:
– داری عمو میشی حیوون .
زانوهام شل میشه… مگه دو سال پیش بچه ی من تو شکمش نبود؟ حیات یا مسخره بازی؟
– سمتش بری کاری میکنم تا ابد رو زانوهات راه بری.
عقب میرم روی نیمکت سقوط میکنم. مات نگاش میکنم:
من که قرار بود برم. پس چمه جلو میاد.
– جون کندیم تا به اینجا رسیدیم… با دارو با مشاور هنوز کابوس تو باهاشه… حتی از دور دیدیش فقط دور شو!
– چند ماهشه؟
اون قدر آروم میگم که نمیشنوه…. گلوم میسوزه:
– چی؟
– چند ماهشه؟
– نمیدونم امروزگار درک کردم از ایران برو تا بتونه نفس بکشه.
اینو میگه و میره به محض حرکت کردنش سرفه میزنم پشت هم پوریا سمتم میدوه
دستشو میزاره روی شونم:
_آرشام؟
سینمو فشار میدم…
– چته؟ چی گف؟ آرشام نگام کن
بی توجه بهش بلند میشم از جام
پوریا سمتم میاد:
– وایسا بیا بریم دکتر ببینتت با توام
سرفه میزنم… به زحمت میگم:
– خوبم!
– چیشد؟ چی گفت بهت بهم ریختی؟
از بیمارستان بیرون میزنم سوار ماشین میشم درو میگیره… نگاش میکنم:
– خواهرتو نامید کردم.. برو حله!
– چته؟
منو خوب دیدی بپرس چته؟
– آرشام؟ چرا کمر بستی به نابودی خودت؟
– فردا قبل ساعت ۵ بیا خونم قلبی میاد!
میخواد چیزی بگه که هولش میدم و درو عصبی می بندم. حرکت میکنم.. ضبط و روشن میکنم و تا ته زیادش میکنم… آهنگی میاد که حالمو خراب تر میکنه…
« جهانمی تو مثل نفس میمونی هرجا همرامی
میدونی تموم حیاتمی دنیامی
دیگه چی بگم بمونی و نری؟
شاید شد شاید موندی و دوباره هر چی باید شد.
نگو هیچی روبه راه نمیشه شاید شد
دیگه چی بگم بمونی و نری؟
مشتم و پشت هم روی فرمون میکوبم صدای آرتان توی گوشم می پیچه:
– بارداره نمیخوام بلایی سر خودش و بچش بیاد!
داد میزنم بلند پشت هم
یه چیزی توی سینم سنگینه نفسمو گحرکت کرده
دیگه داره بد میشه اما من نمیخوام از تو یه قدم دور شم
بخوامم نمیشه جز تو با کسی جورشم..
دیگه چی بگم بمونی و نری؟
توی دلم آتیشه نمیخوام بدونی حالمو تو این روزگارا
کسی چی میدونه از یه آدم تنها
دیگه چی بگم بمونی و نری؟
نگاهم کن یه نگاه تو میتونه زندگیم باشه
تو که بودنت میتونه قلبخوشیم باشه
بزار حس کنم همواره دارمت نگاهم کن بزار حیات با تو برگرده
ببین عشقمون روزای سخت و طی کرده
بزار حس کنم همواره دارمت.»
جلوی آپارتمان ترمز میکنم پیاده میشم و با دیدن مامان نیشخند میزنم و در ماشینو می کوبم جلو میرم… با دیدنم کف دستشو از روی زنگ برمیداره.. درو باز میکنم:
– آرشام؟ قورمه سبزی آوردم واست!
نیشخند میزنم هممسیرم میاد .. به خونه که میرسیم سمت آشپزخونه میرم و بطری آبو سر میکشم. پشت کانتر می ایسته:
– خوبی؟ کجا بودی عزیزم؟
جلو میرم:
– چی چیزم؟
– بداخلاقی نکن تو پسرمی… جیگر گوشمی. مگه میتونم ولت کنم؟
سرمو بالا میگیرم و قهقهه میزنم نگاش میکنم:
– داری نوه دار میشی… خوش خوشانت شده هوم؟
– تو!
– خبرنداری؟ آخی!
میخوام بیرون برم که مقابلم می ایسته:
– کجا بودی؟ از کجا میدونی؟
– کلاغا
یقه مو میگیره:
_آرشام… سمت دلی بری…
دستاشو پس میزنم:
– اه بسه دیگ … هی دلی قلبی قلبی… ولم کنید بابا!
بطریو برمیدارم و پرت میکنم کف پارکت گوشاشو می گیره هوار میکشم:
– منو تهدید نکنید. کسیو که چیزی واسه باختن نداره تهمشاهده کرد نکنید. کسی که چیزو واسه از کف دست دادن نداره تهمتوجه شد نکنید… آدم بی کس و کاری مثل من و تهدید نکنید. بابا من طناب دارمو بوسیدم… چی میگید شماها؟
گریه میکنه.. پامو به صنقلبی میزنم و صندلی پخش زمین میشه. کف دستاشو بالا میاره:
– آروم باش آروم باش آرشام
– منو مثل شوهرت ول کن برو نگو نمیتونی که خندم میگیره… از مهر مادری نگو که شوخی زیبای نیست!
– بچگیاتم شر بودی و شیطون
اشکش میریزه:
– هر چی آرتان درس خون بود تو دنبال دردسر و بازی بودی
نگاهامو میبندم:
– فقط دو بار سر آرتانو توی بازیاتون شکوندی
میخنده:
– اصلا نمیشد کنترلت کرد!
میزنه زیر گریه:
– اما مهربون بودی
نفس عمیق میکشم:
– چیزی که الان نیستی آرشام فکر میکنی نبودنت واسه بابات مهم نیست؟ واسه من نیست؟ بخدا هست بابات منتظر بهش بگی پشیمونی بگی میخوای از اول شروع کنی بخدا فقط منتظر تو بری سمتش. اما مغروری غدی آرشام
کشیده میشه:
– اشپزخونتو تمیز میکنم میرم
بخواب مولین جان.
****
کف دستمو میکشه و زل میزنه تو نگاهام:
– بهش زنگ بزن آرشام بگو نیاد… خر نشو. آخه تو چه مرگته مریض؟
بی توجه بهش ساعتو نگاه میکنم:
– بخوام با خودم صادق باشم خودمم نمیدونم هدفم چیه… خودمم نمیفهمم دارم چه گو.ه.ی میخورم.
پوریا حرص میخوره ولی ساعت پنجه و من منتظر دل ساکتم دل ساکت و
بچش هه!
زنگ که میخوره پوریا کف دستشو روی سرش میزاره:
– یا خدا!
میخوام سمت آیفون برم… دستمو میکشه:
– آرشام؟
– هان؟ چیه؟ چته؟ تو نره غول هستی دیگه ول کن برو اتاق .
– تف تو ذات خرابت
سمت اتاق میره… شاسیو میزنم و درو باز میکنم. منتظر میشم از آسانسور که بیرون میاد با مرده فرقی نداره.
رنگ پریده .. لبای سفید… کف دستشو به در میگیره:
– لعنت بهت!
بغضش میشکنه… عقب میرم جلو میاد وارد خونه میشه. نگاش اطراف خونه
میچرخه:
– پوریا کو؟
پشت سرش می ایستم و آروم توی گوشش میگم:
– اتاق
با ترس توی خودش جمع میشه.
عقب میره بلند میگم:
– پوریا اظهار وجود کن!
صوتشو میشنویم:
– اینجام قلبی .
مقابلم می ایسته
– اومدم! بگو چی قرار بگی!
– بشین
اشکش طبق معمول دم مشکشه:
– مهمونی نیومدم بگو.. میخوام برم. این خونه نفس مو میگیره.
نگام روی شکمش ثابت میمونه جلو میرم عقب میرد. به دیوار که میخوره می
ایسته… دستمو جلو میبرم زار میزنه:
– کف دست نزن بهم!
نگام بالا میاد خیره ی دیدهاش میمونم… پوریا جلو میاد:
– بیان کردی حرف دارم بکش کنار.
نگاش میکنم:
– گشت ارسرخوشی تو؟ دارم میگم کاریش ندارم… بیا برو !
دل ساکت با گریه میگه:
– نرو پوریا.. منو بیر اصلا.. غلط کردم اومدم
بازوی پوریا رو میگیرم… میکشمش… هوار میزنه:
– ول کن ولم کن میگم آرشام ،بقران خودم میکشمت
هولش میدم تو اتاق.. درو میبندم و قفلش میکنم… نعره میزنه:
– آرشام… باز کن این کوفتی تا نشکستمش دستت بهش بخوره قلمش میکنم. به رفاقتمون قسم میکشمت
قلبی ترسیده و لرزون به در چسبیده خواسته بره.. نیشخند میزنم:
– کاریت ندارم
– دروغ میگی بزار برم توروخدا!
صوتی فریاد پوریا و گریه ی دلی رو مخمه جلو میرم…
– کاریت ندارم. گریه نکن
ساکت میشه. کف دستمو سمت شکمش میبرم کف دستمو روی شکمش میزارم با گریه
چشم میبنده:
– حرکت کردی آزمایش؟
چشماش باز میشه… مات نگام میکنه تلخند میزنم:
– اینو که دوسش داری؟
اشکاش میریزن:
– چند ماهشه؟ بچه ی آرتانو که دیگه عاشقشی؟ آره چرا نباشی؟ اون بچه ی من بود که سقطش کردی
دستمو پس میزنه:
– اضافه کردم بهم کف دست نزن ازت بدم میاد از کف دستات که فقط خورد تو صورتم متنفرم. تویه شکنجه گری یه آشغال پست یه حیوون
– دیگه؟
– کاش رضایت نمیدادم. الان هفت تا کفن پوسونده بودی
میخندم. پوریا ساکت میشه… چراکهشو میگیرم:
– فکر کردی بهم ریختن زندگیت واسه من کار سختیه؟
با گریه نگام میکنه عصبی ادامه میدم:
– اندیشیدی از بین بردن این بچه و خودت واسم کاری داره؟
– تو اشغال بودن تو شکی نیست؟
پشت سرشو به در میکوبم اخ ضعیفی میگه عصبی میگم:
– سعی کن وقتی تو دهن شیری اون شیر و خشمگین نکنی!
– تو گرگی.. گرگ
– واسم کاری نداره تاریخو تکرار کنم
با بهت نگام میکنه دارم مزخرف میگم حتی دیگ نمیخوام بهش کف دست بزنم. دیگه مال من نیست. هیچ جوره
– میتونم ببرمت تو اتاقم و…
جیغ میزنه:
– نگو.. بسه.. بسه…
همون جا میشینه کف دستگیره در اتاق جدا میشه و پوریا بیرون میزنه. با متوجه شدنمون مات میگه:
– چیکارش کردی؟
– هیچی
سمت کاناپه میرم میشینم پوریا واسش آب میبره گیتارو برمیدارم. دیدهامو می بندم… میزنم… میزنم و میسوزم پوریا هم کنار قلبی سر میخوره و میشینه… میخونم:
« واسه خاطر تو بود اگر یه عمر مست شدم
اگه به قول خودت پاپتیو پست شدم
من که آروم بودم پشت تو دعوام کردم
حرف بد بلد نبودم که دهن وا کردم
تو اضافه کردی پشت من هستی تو بهم قول دادی
من شرارتی نبودم تو منو هول دادی
من رفیق باز بودم با تو قلبم تنها شد
واسه خاطر تو بود پام به زندون وا شد.
با وجود اینکه واست میدونستم مُردم،
واسه وایسادن پشت تو ابد هم خوردم.»
دلی بلند میشه و سمتم میاد مقابلم روی کاناپه میشینه خیره و خشک میمونه…
نگاش میکنم و میخونم:
« نه ملاقات من اومدی نه من زنگ زدم
ببین سلولمو و با بَخت خودم رَنگ زدم
مامورای زندونم عین خودت دیوونن
من تنها رو از انفرادی میترسونن!»
پوریا سرشو به در میزنه دلی شکمشو چنگ میزنه خم میشه زار میزنه.. قد بلند گریه میکنه.. من اما سرد فقط میخونم:
« گفتی اسمتو نیارم میدونم معنی شو
من دیگه آخر خطم خودتم، شاکی شو
مُردنم برام یه جشنه من به مرگ ریز خندیدم
پشیمون نیستم از اینکه جا زدی جنگیدم
تو میگی که بی گناهی من تو فکر دیگم
همه خوبا زیر حکما میدونن چی میگم
چه شامگاهایی که اذون اضافه کرد و قرار گرفتم بیدار
که میان میبرنم الان پای چوبه ی دار
حالا درس معرفت رو تو بهم حالی کن
پشتمو خالی کردی زیر پامم خالی کن
این تو این چارپایه این بار اقلا رو باش
لااقل وقت کشیدنش تو هم پررو باش! ”
آهنگ زیر حکم _ مجید خراطها )
«قلبملایم»
زیر دلم تیر میکشه ناباور و پر بغض خوندنشو نگاه میکنم قلبم از سنگ نیست قلبم میترکه واسه خودم واسه مرد مقابلم مردی که بد مسیر محبتو اومد خودشو ثابت کرده.
منو کشت خودشو کشت دلدادگیشو کشت.
بعد از امروزگار و این خوندنی که جیگرمو سوزوند فکر نکنم بتونم عادی زندگی کنم.
تا حالا فکر میکردم هیچ گناهی ندارم ولی حالا می بینم منم بد کردم در حق آرشام با دلش با عشقش
شاید باید جور دیگه تمومش میکردم… شاید باید با احترام بیشتری ردش میکردم اما ولی مرد مقابلم دل نداشت.
التماسمو نمیمتوجه شد فقط میزد.. فقط توهین میکرد. فقط ف. ح.ش میداد.
شایدم من ت. ح. ر. ی. ک. ش میکردم… با آرتان به آرتان حساس بود.
خدا؟ کجایی؟ نمیای؟ واقعا چشم دوختن کافی نیست؟
وجدان درد دارم… وجدانم داره دستو پا میزنه صوتشو گوش میدم و یکی اسیدو
خالی میکنه رو دلم:
« تو میگی که بی گناهی
من تو فکر دیگم
همه خوبا زیر حکما
میدونن چی میگم
چه شامگاهایی که اذون گفت و
جای گرفتم بیدار
که میان می برنم
الان پای چوبه ی دار ”
نفسم بالا نمیاد و دلم بدجور درد گرفته خوندنش که تموم میشه فقط و فقط سرشو به کاناپه تکیه میده و نگاه میبنده.
پوریا بلند میشد… چشماش سرخ.. کف دستی روی موهای آرشام میکشه و سمت آشپز خونه میره… چند لحظه بعد لیوانو سمتش می گیره.
آرشام نگاش میکنه.
– آتیش من با این لیوان آب خاموش نمیشه آتشنشانی خبر کن!
پوریا لیوانو روی میز میزاره و کنارش میشینه:
– دِ لامصب دق دادی این بدبختو منو خودتو،
ول کن این عاشقیو که همه چیو ازت گرفته.
اشکم می ریزه… آرشام نگام میکنه. خیره و عمیق… ل. ب. م. و گ. از می گیرم. پوریا ادامه میده:
– عاشقی این قدر بی رحم نمیشه آرشام اگه بهت آهستهش نمیده زیستن و امید نمیده یعنی باید دست بکشی و بگذری.
آرشام فقط نگام میکنه. پوریا دستی روی شونش میزنه:
– میرم توی ماشین آخرین خداحافظی تو باهاش بکن و بگو بیاد برسونمش… میدونم که نای جنگیدن واسه هیچی نداری.
نگام میکنه:
– نمیدونم توی اون یک سال چی متوجه شدی از آرشام نمیدونم چقدر عذابت داده و چقدر عذابش دادی منکر بدیا و خریاتشم نمیشم فقط یه چیزو خوب میدونم آرشام مرد جنگیدنِ نه جا زدن .. اگه با قلبش راه بیای جهان رو میریزه به پات. ولی خب نشد. بهتره همینجا همه چیو تموم کنید میفرستمش بره نه فقط بخاطر شما بخاطر خودش و زندگیش توی ماشین منتظرم.
بیرون که میره سخت نفس میکشم آرشام سرشو به پشتی کاناپه میزنه و چشم می بنده قد بلند میشم تموم وجودم می ارزه کنارش میشینم:
– هیچ وقت نخواستم کار به اینجا بکشه بخدا نتمایل داشتم نمیل داشتم بد باشی..خوشامگاهخت نباشی… حتی راضی به مرگت نبودم نیستم..
نفساش کنده…
مضطرب به عرقای روی پیشونیش نگاه میکنم:
– آرشام؟ نمیدونم شاید منم بد کردم شاید شاید باید بهتر راهی شدار میکردم … ولی بخدا روحمو کشته بودی هنوز صدای جیغا و التماسام توی گوشمه .
چشماشو باز نمیکنه… آواش خش داره….
– تو گوش منم هست!
اشکام میریزه سرشو میچرخونه و نگام میکنه:
– هر شامگاه توی زندون نگاهامو که میبستم صدای جیغات باعث میشد چشمامو باز کنم تا حالا با چشم باز خوابیدی؟
هق میزنم تلخند میزنه:
– من دو سالو با دیده باز خوابیدم حتی حالا هم خواب ندارم. یک ساعت خواب با ملایمش آرزومه.
با گوشهی شالم عرق روی پیشونیشو پاک میکنم:
– من بخشیدمت تو هم ببخش
می خنده:
– قلبت سوخته هان؟ من چیو ببخشم ؟
– اینکه حساس ترت کردم اینکه نتونستم آرتانو فراموش کنم و همه چیو بهش بیان کردم… اینکه سعی نکردم دوستانه تمومش کنم نمیدونم. فقط دارم خفه میشم.
– دو سال زندونو وقت داشتم فکر کنم هیچ وقت از جنگیدنم پشیمون نشدم قلبی!
نگام میکنه:
– جیغ و التماسات از توی سرم نمیره بیرون کاش یه مسیر دیگه ای بود کاش اون روزگار هیچ وقت نمی اومدی.
– آرشام من…
– گاهی فکر میکردم تو لایق این همه جنگیدن نبودی قلبی .
سرمو زیر میندازم. گوشه ی شالمو از توی کف دستم بیرون میکشه
_لایق اینکه بدنام شم. بی ناموس شم. بی خانواده شم… حبس بخورم. نبودی دلی
اونم بغض داره شالمو سمت بینیش میبره و بو میکشه قلب درد دارم. تمایل داشتم بیای که حرف بزنیم… حرفای آخرو… من جز همه ی چیزایی که از کف دست دادم. خواب و خوراکم ندارم ملایمش ندارم اما.. میخوام فراموشت کنم!
نگاش میکنم شال مو رها میکنه.
چونمو میگیره:
– خوب توی دیدهام نگاه کن این چشمارو تا آخر عمرت ثبت کن تو حافظت تو تنهایی یه تنه این مرد و با اون همه ابهت و قلدری کشتی.
اشکام میریزه:
– چرا نمیزاری تموم شه؟ آرشام برو حیات کن… بزار منم بدون وجدان درد حیات کنم.
– به آرتان چیزی از متوجه شدن من نگو برگرد خونت و حیات تو بکن. حق با پوریاست. این عشق هیچی به من نداد بلعکس همه چی مو گراهی شد
بلند میشه رو به پنجره می ایسته… دستاشو توی جیبش میبره… کشیده میشم و پشت سرش می ایستم با بغض میگم:
– یه روزگار که حالت خوب شد که خوشامگاهخت شدی که از این تنهایی وَهم انگیز خلاص شدی خبرم کن باور کن که خوشحال میشم.
نفس عمیق میکشه:
– به نفع هیچ دختری نیست که سمت من بیاد. به قول پوریا.. من دیگه آدم نیستم.
جلو میرم تا حالا این قدر خسته نمشاهده کرده بودمش: ارشام ؟
– برو قلبی!
درد داره صداش، نمیدونم چرا نمیخوام با این حالش برم شاید از بس همواره داد
زده دعوا کرده کتک زده حالا این قدر ساکت و آروم نمیتونم ببینمش. قلبم می گیره.
قلبم میگیره یه آدم محکم بخاطر من اینجوری نابود شد…
– میشه برگردی؟
سمتم برمیگرده. سرمو بالا میگیرم و توی چشماش زل میزنم:
– یه کاری کن از اینجا که میرم .. بتونم زیستن کنم.
تلخند میزنه:
– چرا نتونی؟ برو حیات کن عاشقی کن مادری کن.
جلوتر میرم:
– چرا این قدر آرومی لعنتی؟
فقط نگام میکنه با گریه میگم:
– همواره بلدی چه جوری اذیتم کنی. حالام داری فقط عذابم میدی… با خاموشیت… با آرامشت داری زجرم میدی؟
– حتما باید وحشی باشم شما آروم شی؟
آرامشش روانمو بهم میریزه مشتمو توی س. ی.ن. ش می کوبم:
– آره داد بزن هوار بکش اینجوری آروم نباش.
دیدهاشو میبنده:
– برو قلبی فقط برو تا آرومم برو!
میکوبم توی سینش:
– لعنت بهت لعنت بهت که فقط بلدی روانمو بریزی بهم
نگام میکنه مچ کف دستامو می گیرد. سریع و عصبی میگه:
– چیکارت کنم روانی؟ عذاب وجدان واسه یه آدم م. ت. ج. ا.و.ز نداشته باش برو حیاتتو بکن نترس پوستم کلفت شده. هیچ مرگیم نمیشه!
مثل دیوانه ها زار میزنم قلب دردم شمتوجه شدتر شده… خسته میگه:
– پشیمون نیستم از اینکه جا زدی جنگیدم.
سرمو زیر می ندازم. آروم تر میگه:
– فراموشت میکنم خوب میشم نترس خداحافظی کن بهت قول میدم دیگه هیچ وقت نمی بینیم!
نگاش میکنم:
– همواره آخر همه چیو یه جوری تموم میکنی که عذابش بمونه واسه خودم.
میخنده:
– بابا کاریت ندارم قلبسوزی بی مورد نکن.
شالمو جلو میکشه:
– یه بار من مثل آدمم تو نمیزاری. برو دختر خوب برو!
هر آدمی زل بزنه توی چشماش میفهمه تا چه حد داغونه….
– فقط کشوندیم اینجا که روانمو بهم بریزی؟
خسته میگه:
– قلب ملایم خداحافظی کن!
کف دستامو رها میکنه عقب میرم:
– مراقب خودت باش
کف دستاشو روی پشتی کناری میزاره :
– باشه.. عمو شدم خبر کن.
زده به سیم آخر. شک ندارم حتی سخت.
از حرکت ایستاده سمت در میرم کف دستم که روی دستگیره میشینه دل دردم شدید تر میشه… پشت به من ایستاده… درو که باز میکنم آوام میزنه:
– قلب آهسته؟
سمتش برمی گردم جلو میاد به در تکیه میدم و در بسته میشه…
سمتش برمی گردم. جلو میاد به در تکیه میدم و در بسته میشه…
– میخوام…
نگاهاشو سخت می بنده سخت تر نفس میکشه:
– میخوام واسه آخرین بار بغلت کنم!
خشک شده نگاش میکنم حتی نمیتونم درست نفس بکشم.
– میخوام واسه آخرین بار عطر تو نفس بکشم و ذخیره کنم!
لبمو گاز میگیرم و هق میزنم:
– میخوام آخرین تصویری که ازت باهامه… همین باشه!
ولی من نمیخوام دیگه نمیتونم توی دیدهای آرتان نگاه کنم مچمو میگیره … می نالم:
_آرشام؟
سرم که روی سینش میخوره تپش تند دلش گوشمو کر میکند. اون قدر محکم فشار میده که تلاشم برای بیرون اومدن از آغوشش بی نتیجه میشه. توی گوشم میگه:
– بچتو مثل باباش با اخلاق بار بیار. مثل عموش با قلب و جرات.
– تو رو خدا بسه
از آغوشش جدام میکنه… درو باز میکنه:
– برو به سلامت
– همیشگی غیر قابل پیش بینی ای
میخنده:
– میدونم برو لامصب.
– فکر میکردم میام و باز به بلایی سرم میاری ولی خدافظ
بیرون میرم درو میبنده و آوای افتادنشو میشنوم.
(دلم واسش سوخت، 😥🙂)
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن