کسی که میبیان کرد اون قدر عاشقتم که بگی برو هم میرم…و رفت…
مردو مردونه رفت…
اضافه کرده بود عاشقی مقدسه… اظهار کرده بود اسم هر حس بی سر و تهی و نزاریم عاشقی…
گفته بود به اسم دلدادگی هر گندکاری میخوایم نکنیم….
اظهار کرده بود و الان میفهمم چی گفته…
آرشام اگه مثل اون بود الان این قدر بدبخت نبودم…
اون سال روانپزشکی میخوند… حتما الان یه پزشک موفقِ …
بیرون میرم و بی فکر و با خجالت شمارشو میگیرم به امید اینکه عوض نشده باشه …
بعد از سه تا بوق جوابشو میشنوم:
– بفرمایید؟!
حتی نمیدونم چی بگم…
چه طوری خودمو معرفی کنم…
بگم وامه چی زنگ زدم…
– س…سلام!
– سلام.. بفرمایید خانوم؟
– میشه بهم یه وقت بدید برای مشاوره ؟
با ترمشاهده کرد گوش میده و خاموشی میکنه…بعد مشکوک میپرسه:
– شما رو می شناسم؟کی شماره ی همراهمو داده به شما؟ چرا مطب تماس نگراهی شدید؟
پس مطب داره
حق دار با این صوتی گرفته و بی حال حتی من و یادش نیاد…
– نمیشناسم… شمارتون و یکی از بیماراتون و دادن… میشه لطفا ادرس بمشاهده کرد؟
کلافه نفسشو فوت میکنه و میگه:
– فردا ساعت ۳ تشریف بیارید… شاید منم شناختمتون…آدرسو میفرستم!
تشکر میکنم و قطع میکنم… شاید بتونم باهاش حرف بزنم و سبک شم!
ساعت ۹ شب که آرشام میاد… پای آیینه قرار گرفتم و کف دستمو زدم زیر چونم و زل زدم به
تصویر زنی که توی آیینه است و نمیشناممش… یه زن بدبخت…
کتک خورده … افسرده … پر از کینه… پر از حسادت… پر از عقده … کبودی پای دیدهم و
گوشه ی لبم حالمو بد میکنه… تصویر آرشامو که بالای سرم میبینم از جا می پرم….
– نترس… متوجه نشدی مگه اومدم؟
به کف دسته گل توی کف دستش نگاه میکنم … توی کف دست دیگش جعبهی قرمز رنگی …هر دو رو
سمتم میگیره و من فکر میکنم با اینا یادم میره دیروز زیر و کف دستو پاش داشتم له میشدم؟!
– اینا چیه؟
– واسه عذرخواهیه… بگیر که از خستگی آش و لاشم!
اونم جدی… سرد… سخت… شاید ناامید شده… شاید وقتی داد زدم و گفتم عاشق آرتانم اونم مُرد!
گل و جعبه رو می گیرم.. کف دسته گلو روی میز میزارم و جعبه روباز میکنم… با مشاهده کردن
گوشی صورتی رنگ لبخند کمرنگی میزنم و آروم میگم:
_مرسی!
به پشتی تخت تکیه میده و کف دستشو باز میکنه:
– بیا اینجا سیمکارتتو بندازم!
سمتش میرم… گوشیو میگیره و به زخمای صورتم نگاه می کنه..
– پمادتم بیار واست بزنم!
– خودم میزنم!
میخوام برم که مچ کف دست سالممو میگیره …
– چیکار کنم آشتی کنی؟ چه گوهی بخورم زندگی کنی؟کدوم قله رو فتح کنم ببخشی؟ به کدوم زبون بگم هر غلطی میکنم واسه اینکه عاشقتم تا بفهمی زبون نفهم؟
– قهر نیستم… فقط حالم بده، درد دارم!
– حالت بده زیرا منو نمیخوای… !
عقب میرم… کشیده میشه و پمادو از روی میز برمی داره… یکم پای دیده و لبم میزنه و میگه:
– دیروز اون قدر چرت و پرت گفتی و حرکت کردی رو مخم که اصلا ندرک کردم چیکار کردم… هدفت چیه دل ملایم؟ خسته نشدی؟ من خسته شدم… از این زندگی سگی خسته شدم!
هه طلبکار؟ همواره طلبکار…
– این حیاتو خودت ساختی… !
کف دستشو میزنه تخته ی سینش:
_من احمق فکر میکردم میتونی ببخشی و عاشقم شی.. فکر میکردم کنار میای.. فکر میکردم لااقل پای اون نذرت میمونی!
سرمو زیر می اندازم…اصلا یادم نبود…
من حتی دیگه خدا رو هم یادم نمونده وای به نذرم…
– وقتی تو یه نقطه از زندگیت گیر کردی که
جاده پس و پیش نداری کف دستو پا بیخود
نزن… سعی کن کنار بیای و بسازی.. !
– راه دارم… من نمیخوام بمونم!
– تو گوه میخوری… شروع نکن بار دیگر قلبی…روی سگمو بالا نیار … این همه بدبختی نکشیدم که طلاقت بدم!
اینو میگه و بیرون میره …
همراهش میرم… سمت یخچال میره و بطری آبو برمیداره …
عصبی میگم:
– تو چی؟ خسته نشدی این قدر زور اضافه کردی بهم؟
این قدر توهین کردی تحقیر کردی فحش دادی کتک زدی؟
مکث میکنه…از توی بطری زل زده به یه نقطه…
مسیر نگاهشو دنبال میکنم و با مشاهده کردن خشاب قرص روی میز لبمو محکم گاز میگیرم و
دردش همه تنمو بی حس میکنه…
بطری روی میز می کوبه… قرصو برمی داره… عقب میرم… میاد سمتم….خسته و ملتمس میگم:
– آرشام تورو خدا ولم کن!
– قرص میخوری؟
به دیوار که میخورم می ایستم …. مقابلم می ایسته … قرصو دوبار میزنه توی صورتم … سرمو
به سمت چپ می چرخونم…
– کجاست بقیش؟
– نکن لعنتی نکن… درد میکنه صورتم!
– به جهنم… میگم کجاست بقیه ی این ….!
از فحش ناجوری که میده چشمامو می بندم و لبمو گاز می گیرم…
– قلبی اگه هنوز جون کتک خوردن داری زر نزن!
– من بچه نمیخوام … نمیخوام… نمیخو…
دستشو میزاره روی دهنم و میگه:
– کف دستمو که برداشتم فقط میگی بقیه ی این قرصا کجاست بعدم میری تو اتاق تا بیام و بهت ثابت کنم میل داشتن نخواستن تو مهم نیست… اوکی؟
اشکام میریزه … دستشو برمیداره … آروم میگم:
– تو … کشو دومی!
– برو!
– چرا این قدر بی رحمی؟
– زیرا همه باهام بی رحم بودن…تو… مامان بابام…آرتان… حتی کسی که ادعا کرد عاشقم… نازی!
– من داشتم زیستن مو میکردم تو اومدی…
انگشت اشارشو میزارم روی لبام…
– گفتم هیس… برو اتاق تا بیام!
– نمیرم… میخوای چیکار کنی ؟
بزنی؟
بزن…
بکشی؟
بکش!
موهاشو چنگ میزنه و قرصو پرت میکنه گوشه ی سالن..زیر گردن و پاهامو میگیره و روی دستاش بلندم می کنه…
روی تخت که میزارتم برقو خاموش می کنه…
نمیخوام فکر کنم دیشامگاه باز چی بهم گذشت .. به هیچی نمیخوام فکر کنم …. به هیچ کدوم
از بدبختیام… در ذهنش گذراندن فقط بیشتر غرقت میکنه… هی میری
تو باتلاق… هی خفه میشی … هی کف دست و پا میزنی … هی خسته میشی … هی به هیچ کجا نمیرسی.
میز صبحونه رو می چینم و فکر نمیکنم به بدبختیام….
چای میریزم و فکر نمیکنم به دیشب و خستگیام…
منتظر میشم آرشام بیاد و فکر نمیکنم به بی رحمیاش…
به هیچی فکر نمیکنم…
از اتاق که بیرون میاد خودمو با هم زدن چاییم سرگرم میکنم .. مقابلم میشینه … صداش
سرده … دیگه حتی محبت نداره …
– پنیر بیار کره نمیخورم!
بی حرف قد بلند میشم… حتی دیگه واسش حالم مهم نیست؟
پنیر و از یخچال بیرون میارم و مقابلش میزارم… میخوام بیرون برم که مچ دستمو میگیره :
– بگیر بشین صبحونتو بخور.
– نمیخورم!
– به زور متوسل شم؟
… نه … جونشو ندارم … میشینم … یکم از چایو میخورم … سوالش انگار
خونه رو روی سرم خراب میکنه:
– اگه باردار باشی کی مشخص میشه؟
(کسی رو نمیشه ب زور نگه داشت، مطمئن باش ی روزی میره)
نگاش میکنم…باز میخوام به چیزی فکر نکنم … غرق نشم … خفه نشم … میخوام امروزگار برم
پیش پرهام و بگم من حرف میزنم تو فکر کن… آره فکر کنه بگه
چه غلطی کنم این حیاتو….
– با تو نیستم مگه؟
نگاش می کنم….
– ن..نمیدونم!
– ببینم… بشنوم… بفهمم قرص خوردی یا هر غلطی که ضرر داشته باشه کردی کاری میکنم مثل سگ پشیمون شی… حله؟
چشمامو می بندم… نه… حل نیست…. ولی فکر نکن قلب ارام.. حرف نزن…
– حله!
قد بلند میشه کتشو برمیداره و تنش میکنه…میخواد بره که میگم:
– من کلید اینجا رو ندارم!
برمی گرده …
– کلید میخوای چیکار؟
– قراره کلا زندونی باشم؟
کف دستی به پیشونیش می کشه… دستاشو توی جیب کتش میبره کلیدو سمتم میگیره …
جلو میرم که کلیدو بگیرم… عقب میکشه:
– جاهایی که حتی فکر میکنی ممکنه منو وحشی کنه نرو باشه عزیزم؟
از لحن ترسناکش می لرزم و فقط لب میزنم:
– باشه!
– حتی فکرشو نکن بتونی منو دور بزنی قلبی … فکر کن یه دوربین و میکروفن بهت وصله .. همین قدر زیر ذره بین!
پلکم می پره …ته دلم خالی میشه… بیرون که میره نفس سنگینمو فوت میکنم.
……………………. …………..
از تاکسی که پیاده میشم به ساختمونی نگاه میکنم که آدرسشو پرهام واسم فرستاده
بود… استرس داره دیونم میکنه… حالم اون قدر بده که به زور روی
پاهام ایستادم … وارد مطب که میشم ساعتو نگاه میکنم … پنج دقیقه مونده تا ۳ …سمت
میز منشی میرم… چند تا بیمار قرار گرفتن و نگام میکنن… تا این
حد اوضاع صورتم خرابه؟ عینک دودیو از دیدهام برنمیدارم… منشی که یه دختر حدودا
بیست پنج شش سالس میگه:
– جانم؟
– سلام… من… ساعت ۳ وقت گحرکت کرده بودم!
توی کامپیوترشو نگاه میکنه و میگه:
– اسمتون؟
چرا آوام می لرزه ؟ چرا همش فکر میکنم آرشام پشت سرمه؟
– با خود دکتر هماهنگ کرد بودم… از آشناهاشونم!
می ایسته… مقعنه شو درست میکنه…. لبخند میزنه:
– بله بله… دکتر بیان کردن ساعت ۳ یه خانومی میان… حواسم نبود… دکتر الان رسیدن یکم بشینید می فرستمتون داخل!
بغض سختمو قورت میدم و ممنونی میگم … روی صنقلبی میشینم … پرهام منو شناخته
بود؟ چرا اسممو نسؤال کرده بود؟ شایدم اون قدر سرش شلوغه که وقت معما حل کردن نداره … نگاهی به گوشیم می ندازم … آرشام پیام داده و من قلبم داره
کنده میشه:
– کجایی؟
اگه جواب ندم مونده زیر سنگ باشم پیدام میکنه…مینویسم:
– توی خیابون… دارم قدم میزنم…!
– خانوم؟
با صدای منشی گوشیو توی کیفم می ندازم و قد بلند میشم… ازش تشکر میکنم و سمت
اتاقش میرم… ضربه ای به در میزنم و با صدای آروم بفرماییدش
وارد اتاق میشم… سرش زیره و مشغول یادداشت یه چیزایی… قلبم میریزه … من الان باید زن
یه روانپزشک باشم… خوشبخت… بی درد…
-سلام!
سر لعنتی شو میاره بالا… نگام میکنه:
– سلام… شما همون خانومی…
– بله!
کشیده میشه … جلو میاد… .. بدبختی من الان بعد از جواب ردی که بهش
دادم دیدن داره …
– اسمتون؟
شک کرده … مطمئنم باهوش تر از این حرفاس…
– من اومدم که… حرف بزنم!
– صوتت بسیار آشناس… زنگش همیشگی توی گوشمه.. من اشتباه نمیکنم!
درد مثل مار دور قلبم می پیچه … به کف دست شکستم نگاه میکنه … بعد به چشولییی که زیر
عینک… جلوتر میاد… دستاش که سمت عینکم میاد نگاهامو
می بندم… عینک و برمیداره … و مدت همونجا متوقف میشه…
– دل ملایم؟!
فکر نکن قلبی… به هیچی فکر نکن…
– خودتی دختر؟
نگاش میکنم… چقدر پخته تر شده… چهرش هنوز معصوم و خواستنیه…
– تا خود صبح اندیشیدم این صوت رو میشناختم… هزار بار میل داشتم زنگ بزنم ولی گفتم شاید شرایط حرف زدن نداشته باشی… صوتت بهشدت گرفته بود… با اینکه شک داشتم اما ته قلبم میگفت خودتی… تصادف کردی؟
میمیل داشت تا اخر جلسه وسط اتاق بایستم؟ من داشتم می افتادم … انگار به خودش میاد …
سمت صنقلبی جلوی میز کارش اشاره میکنه:
– بیا بشین… بیا که شوکه شدم!
روی صندلی که می شینم اونم مقابلم میشینه…آروم و پر محبت میپرسه؛
– کجایی تو دختر… قد یه دوست که میتونستیم به درد هم بخوریم!
– رفتم که اذیت نشی!
– خوبی ؟ چیشده این قدر زخم و زار و پریشونی؟
جای سخت قصه رسیده… نگاش میکنم… نگاش میکنم تا بفهمم از شنیدن بدبختیام غم
میشینه توی نگاهاش یا خنده روی لباش…
– دل ملایم؟ داری دلواپسم میکنی… چیشده میگم؟
خالی از غرور و اعتماد به نفس میگم:
– کتک خوردم!
بخوام منصفانه باشم نگاهاش ناراحت میشه… بسیار غمگین:
– از کی؟
– شیش ماهی میشه که ازدواج کردم!
آخ آرومش سینمو میسوزونه… آواش دلگیر میشه:
– با کی ازدواج کردی که این بلا رو سرت آورده ؟ کدوم احمقی تونسته کف دست روی تو قد بلند کنه؟
ضربه ی بعدی و میزنم:
– ازدواجم زوری بود!
هاج و واج نگام میکنه… بلند میشه… قدم میزنه.. نفس میکشه…برمیگرده و میشینه:
– پدرت همچین ادمی نبود قلب ارام..!
بغض… جای نفسم بغض دارم:
– آره نبود!
– پس چی؟
ضربه ی کاری و اصلی و میزنم:
– بهم ت.ج.اوز شد!
چشماش تار میشه… خاموش میشه… یخ میشه… نگاهاش مثل دو تا گوی شیشه میشه…
-باورم نمیشه!
منم باورم نمیشه … آره هنوزم باورم نمیشه یه روزگار همه ی زندگی مو توی یه اتاق در بسته
با جیغ و داد و التماس از کف دست دادم و بعدش… بعدش
زیستنم شد جهنم… جهنم اگه فقط آتیش داره زندگی من آرشام داره … کی میشناسه این
مردو؟ کی دیده عصبانیتشو؟ کی میشناسه این هیولارو؟ کی له
شد زیر کف دست و پاش.. زیر زورگوییاش.. کی جز من؟
– دل ارام حرف میزنی یا اومدی سکتم بدی بری؟!
میخوام حرف بزنم… اومدم که حرف بزنم اما… ولی این ترس و بغض نمیزاره … آب
دهنمو سخت قورت میدم:
– همه چیو واست میگم… بعدش.. بعدش فقط تو حرف بزن… بگو که جهان به آخر نرسیده
یا اگه هم رسید … چه جوری باید مرد!
اون قدر تلخ و دلگیر نگام میکنه که یادم میاد چقدر اضافه کرد عاشقتم و من…
– این حرفا چیه… بگو همه چیو میشنوم!
بگم… خوب آره … اومدم که بگم ولی… من حتی میترسم اون روزو واسه خودم مرور کنم…
– دل ملایم… شوهرت کیه؟ اسمش … شغلش … چرا و کجا ت.ج.اوز کرد … اگه ت.ج.اوز کرد چرا رسید به ازدواج؟
– پسر عمومه!
گیج و عصبی نگام میکنه و بعد میپرسه:
– آرتان؟ تو مگه عاشق اون…
– آرشام!
کلافه دکمه ی اول پیرهنشو باز میکنه… کف دستی به گلوش میکشه و سعی میکنه آروم باشه:
– خوب؟!
– من… با آرتان صیغه یک ماهه کردیم تا بعد جشن نامزدی بگیریم … همه چی خوب بود …
خیلی خوب… اما.. این میون ابراز علاقه های آرشام دیونم
کرده بود…!
نفس می کشم و سعی میکنم روزگارای با آرتانو مرور نکنم….
– زن عموم یه مدت پاش شکست… مراسم ما عقب افتاد…من یه روزگار حرکت کردم که واسه زن
عموم سوپ ببرم… آرشام درو باز کرد…
شالمو باز میکنم… نفس ندارم…
_اندیشیدم زن عموم توی اتاق…
گیجگاش و با دو کف دست فشار میده و بغض من قدِ گردو شده …
– باهاش حرف زدم و بیان کرد مولینش اتاق…
یکی دار قلبمو از ریشه میکنه….
– رفتم اتاق زن عموم … درو باز کردم … نبود … در ذهنش گذراندم تو دستشویی … در کف دستشوییو که
باز کردم صدای بسته شدن در اتاقو شن..متوجه شدم!
نگاهامو می بندم… تموم بدنم شروع میکنه لرزیدن … خیس عرقم … کف دستامو مشت میکنم
تا کمتر بلرزه …
– آرشام بود… ا…اومد… من… داد زدم جیغ کشیدم…التماس کردم اما… کسی خونه نبود…
حضورشو کنارم حس میکنم…
– آروم باش … آروم باش دختر خوب… ادامه نده … بسه… نگاهاتو باز کن دل آرام!
بغضمو قورت میدم:
– نه… بزار بگم… اولین بار دارم اینجوری تعریف میکنم… واسه نازگل هم بیان کردما… اما نه
اینجوری… آرشام اول دستامو بست..بعد…
– اضافه کرد… اضافه کرد اینجوری دیگه نمیتونی زنم نشی!
بعد.. که کارش باهام تموم شد بیان کرد اگه حرف بزنم فیلممو پخش میکنه … با گوشیش
فیلم گراهی شد!
دیدهامو باز میکنم… نگاش میکنم … چشولیش سرخه… بغضم میشکنه … بالاخره یه مرد منو
متوجه شد… هق میزنم… زار میزنم… آروم میگه:
– هیشش… آروم باش… حرف میزنیم… من هستم… !
– من خیلی وحشت کردم!
_میدونم!
شالم روی شونه هام می افته… :
– منو هیچکس نفهمید!
_پرهام؟
– جان؟
– من… فقط میخوام از اون زندگی بیام بیرون!
– میارمت!
نفس عمیق میکشم و بعد از چند ماه حس ساکتش دارم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن