نفس عمیقی کشیدم و به سمت آشپزمنزل حرکت کردم. مونا، به محض مشاهده کردنم، با ژستی حقبهجانب از حرکت ایستاد و سؤال کرد: «پس تو داشتی دنبالم میاومدی، چیشد یهو؟»
با بیتفاوتی جواب دادم: «ناهار آقا آراد رو آماده کردم و براش بردم.»
با حالتی متفکرانه نگاهم کرد و اضافه کرد: «مگه قرار نبود فقط به خانم رسیدگی کنی؟»
خودم اعصاب درستی از کف دست راهی شدارهای آراد نداشتم، حالا مونا سوالهایش شروع کرده بود. با بیحوصلگی گفتم: «بیستسوالیِ؟ آقا آراد ازم میل داشت، نمیتونستم که بگم نه وظیفه من نیست! تازه قرار شده بعد از حرکت کردن خانم، مدتی کف دستیارش باشم.»
مونا پوزخندی زد و گفت: «دستیار؟ چه عالی! خدا شانس بده.»
چشمانم را ریز کردم و پرسیدم: «مونا، این حرفها یعنی چی؟»
مونا سعی کرد خودش را با سالاد نصفهکارهی روی میز مشغول نشان دهد و گفت: «هیچی! فقط با این دستفرمون که داری میری، تا یه ماه دیگه تو میشینی و ما باید برات خم و راست بشیم!»
چشمانم از فرط تعجب گرد شده بود. بهزور خودم را کنترل کردم که صدایم بالا نرود: «مونا، مواظب باش چی میگی؛ تو اصلاً اون مونای چند ساعت پیش نیستی!»
او با تندی گفت: «چراکه دارم حقیقت رو میگم؛ بهت برخورده؟»
دیگر داشتم از کوره درمیرفتم. در این مدت مونا را جور دیگری شناخته بودم، ولی انگار تازه چهرهی واقعیاش را نشان میداد. باز هم صبوری کردم و اظهار کردم: «مونا، برای بار آخر میپرسم: چیشده؟»
مونا یکباره منفجر شد: «تازه میپرسی چیشده؟! نیمهشب از اتاق آقا آراد میای بیرون، بعد میشی دستیارش، الان هم که رو پلهها تو بغل امید غش کرده بودی! چیشده ناز خانم؟ دوتادوتا روقلب نکنی! حالا خوبه از حسم به امید خبر داشتی؟ بنظرم تو یه دختر دورویی که فقط تو فکر تور کردن پسرهایی. دختره عوضی، اگه من تو رو از این خونه نندازم بیرون، مونا نیستم!»
هنوز حرفش تمام نشده بود که سیلی محکمی به صورتش نشست. آوای مقتدرانهی ماه بانو مرا که لرزان و گریان توقف کرده بودم، به خودم آورد. ماه بانو با خشم رو به مونا اضافه کرد: «دخترهی دیدهسفید! معلوم هست چی داری برای خودت بلغور میکنی؟ اگه اخراجت نمیکنم فقط بهخاطر پدر و مادر پیرته، وگرنه یک لحظه هم رحم نمیکردم! حالا هم از جلوی چشمام گمشو!»
مونا ناباورانه به ماه بانو چشم دوخت و گفت: «خانم، شما دارید در مورد ناز اشتباه…»
ماه بانو میان حرفش پرید و بلندتر بیان کرد: «مگه نمیگم گمشو؟»
مونا با نفرت نگاهم کرد و با چشمانش برایم خطونشان کشید و رفت. چقدر راحت و بیرحمانه، آبروی نداشتهام را با خاک یکسان کرد! ماه بانو به سمتم آمد و مرا که چیزی تا فروپاشیام نمانده بود، در آغوش کشید. کف دستانم را دور کمرش حلقه کردم و خودم را در بغلش پنهان کردم. برای تمام آنچه بر سرم رسیده بود، از اول تا آخر گریستم. ماه بانو هیچ نمیاظهار کرد؛ فقط پشتم را نوازش میکرد و بوسه بر سرم میزد.
وقتی کمی سبکتر شدم، از او فاصله گحرکت کردم. ماه بانو با همان تبسم همیشگیاش که جزئی از صورتش بود، گفت: «حیف دیدهای دلنشینت نیست که اینجوری گریه میکنی؟ برو کف دست و صورتت رو بشور و بیا تا با هم حرف بزنیم.»
بدون حرف به سمت سرویس حرکت کردم. با متوجه شدن خودم در آینه کپ کردم؛ دیدهانم بهقدری قرمز شده بود که انگار خون در آنها جوشیده بود. لبهایم هم متورم بود؛ و شاهکارِ کسی جز آراد نبود! در این مدت صورتم کمی پرتر به نظر میرسید و رنگورویم باز شده بود، اما انگار خوشی به من نیامده بود. آن از مونا که رفاقت را در حقم تمام کرد، بدون اینکه حتی لحظهای به حرفهای من گوش دهد، قضاوتهای سنگینش را مثل کفن به تنم دوخت.
کف دست و صورتم را خشک کردم و پیش ماه بانو برگشتم. سلما، در حالی که سینی چای در کف دست داشت، وارد شد؛ انگار هنوز متوجه حضور ماه بانو نشده بود چون من جلوی متوجه شدش را گرفته بودم. فقط مرا دید و با کنجکاوی جویا شد: «مونا کجاست؟»
شانهای بالا انداختم و خودم را کنار کشیدم. وقتی سلما ماه بانو را دید، دستپاچه شد و همانطور که سینی را روی میز میگذاشت، گفت: «عع… سلام خانم! شما اینجایید؟ اصلاً ندیدمتون، چیزی میل دارید براتون بیارم؟»
ماه بانو بیان کرد: «آره قربونت دستت، برای من و ناز قهوه درست کن.»
سلما دستش را روی نگاهش گذاشت و با لهجهی شیرین شمالیاش گفت: «ای بهدیده خانمجان!»
ماه بانو اشاره کرد کنارش بنشینم. من هم اطاعت کردم. ملایم دم گوشم جویا شد: «بهتری؟»
سرم را به نشانه مثبت تکان دادم. ماه بانو شانهام را نوازش کرد و طوری که فقط خودم بشنوم، اظهار کرد: «میدونی که فردا پرواز دارم؛ علاوه بر آراد، حالا قلبنگران توام. میتونی از پسِ خودت بربیای؟»
برای اینکه فکرش پیش من نماند، بیان کردم: «معلومه که برمیام. یه سوءتفاهم بود، بینمون حل میشه؛ فکر هیچچیز رو نکن خانمم.» بوسهای روی شانهاش زدم. او هم دستم را فشرد و گفت: «امیدوارم.»
سلما قهوهها را آورد و تمایل داشت برود که ماه بانو از او میل داشت کنارمان بنشیند. سلما اول تعجب کرد، ولی بعد با مسروری برای خودش هم قهوه ریخت و قرار گرفت. ماه بانو با لبخند سؤال کرد: «دیدهت روشن، امید اومده»
برق دیدهان سلما با متوجه شدن نام پسرش نمایان شد و گفت: «مرسی خانمجون.»
ماه بانو پرسید: «چقدر میخواد بمونه؟سربازیش خیلی مونده تا تموم شه؟»
سلما تبسم بزرگی زد و بیان کرد: «والا خودش میگه که یک هفته ای روزگاری موندگارِ،از سربازیشم یک ماهی مونده»
ماه بانو بیان کرد: «پس بهسلامتی داره تموم میشه؛ دیگه باید آستینهات رو بالا بزنی و دنبال عروس برای گلپسرت باشی.»
سلما نگاه معناداری به من کرد که از نگاه ماه بانو دور نماند. سلما گفت: «ای خانم، من که از خدامه زود سر و سامون بگیره؛ ولی هر وقت بحث ازدواج رو پیش میکشم، میگه بذار اول خونه و ماشین رو ردیف کنم، بعد به اونجاش هم فکر میکنم.»
ماه بانو گفت: «بهش بگو غصه هیچی رو نخوره؛ پس من و آراد اینجا چیکارهایم؟ کمکش میکنیم. در مورد کار و بارشم به آراد سپردم که کف دستش رو توی شرکت یه جا بند کنه.»
سلما تمایل داشت به نشانه قدردانی دست ماه بانو را ببوسد، ولی ماه بانو زود دستش را عقب کشید. سلما که دیدهانش از خوشحالی پُر از اشک شوق شده بود، بیان کرد: «خانم، خدا از بزرگیتون کم نکنه! انشاءالله از خدا هرچی میخواید بهتون بده.»
ماه بانو آغوشش را باز کرد و سلما را در بر گحرکت کرد. من هم که تا آن لحظه فقط نظارهگر بودم، با لبخندی محو تماشایشان کردم.
***
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن