۵
_مادر من وقتی یه نفر از لحاظ جسمی و روحی مشکل داره با جنسیتش، و اذیت میشه، چرا باید از امکانات پزشکی استفاده نکنه و طوری که میخواد زیستن نکنه؟
_این حرفا تو کت من نمیره افرا.. خودش هر غلطی میخواد بکنه ولی بچه ی منو از راه بدر نکنه
_چه بچه ای مولین؟.. من ۲۱ سالمه.. دانشجوام.. چرا نمیخوای کمی منو، تمایلاتمو، مشکلاتمو، درک کنی؟
_تو مشکلی نداری و یه دختر عادی هستی.. من زاییدمت خودمم کره خرمو میشناسم.. اینا همش تاثیر حرفا و راهی شدارهای اون دختره ی گوربگور شده ست.. ایشالا خبر مرگش بیاد که دخترمو هوایی کرده
_مامان !!.. بسه دیگه برو بیرون بازم گند نزن به اعصابم تورو جدت
بالاخره رفت بیرون و در اتاقمو محکم کوبید.. دری که سالها بود همواره کوبیده میشد و هیچوقت با مهربونی و ملایمت باز و بسته نشد از طرف مادرم..
سالها پیش که تو سن بلوغ بودم و دوران سختی رو از نظر روحی و جسمی میگذروندم، مادرم هیچوقت سعی نکرد دلیل گریه های شامگاهونه ی دختر نوجوونش رو بفهمه و کف دست نوازشی به سرم بکشه و دوست و رفیق باشه برام..
همواره انتقاد.. همیشه انتظار و توقع بیجا.. توقع داشت من بی نقص باشم.. توقعی بیجا که نباید از یه نوجوون ۱۴_۱۵ ساله داشت..
اما مادر کمال گرای من انگار خودش از اون دوران نگذشته بود و میخواست که من کامل و خانم و پرفکت باشم..
میخواست تو همه ی مهمونی های خاله زنکی هممسیرش بهترین لباسمو که خودش برام انتخاب کرده بود بپوشم و فقط لبخند بزنم و مقابل چرت و پرتایی که دوستاش میگفتن مودب باشم و فقط بگم بله، مرسی، چشم..
و درس بخونم و دکتر بشم..
در ذهنش گذراندن به رشته ای بجز تجربی تو خونه ی ما گناه کبیره بود و پدر و مادرم بدون توجه به تمایل داشت و علاقه ی من برای آینده م برنامه ریزی میکردن..
برای منی که همیشه تنها بودم و توی اون سنین بیشتر از همیشگی احساس تنهایی میکردم.. بعد ها که سنم بیشتر شد متوجه شدم که اکثر دختر و پسرها ی نوجوون اون حالات افسردگی و حس تنهایی و درک نشدن رو دارن و اقتضای سن بلوغ هست و بعدا رفع میشه..
اما خوشبحال اونایی که پدر و مادر فهمیده ای داشتن و از اون سنین، با سختی و پر از زخم و جراحت روی روحشون نگذشتن..
شاید بزرگترین قلبیل نزدیکتر شدن من به سمانه، مادرم و سختگیریها و عدم درکش بود..
اگه مادرم همون سالها دوست میشد برای من و حرفامو گوش میکرد، شاید من به دوستام و مخصوصا سمانه که حرفامو با حوصله گوش میکرد و قلبداریم میداد، پناه نمیبردم..
شاید هم مادرم راست میاظهار کرد و من تحت تاثیر سمانه تو فکر تغییر جنسیت بودم..
همونطور که باهاشون لج کردم و با وجود علاقه م به رشته ی ریاضی، هنر رو انتخاب کردم، که شمشاهده کردا مخالفش بودن، و تمایل داشتم به میل داشته ی اونا عمل نکنم و تجربی نخونم، همونطور هم پافشاری کردم روی تغییر جنسیتم و هر چقدر که پدر و مادرم گفتن نمیشه من گفتم باید بشه..
تا حدی که تو سن ۲۱_۲۲ سالگی هنوز هم حس میکردم از دختر بودن متنفرم و قلبم میخواد پسر باشم..
ولی در واقع نمیدونستم حسیاتم واقعا مثل سمانه پسرونه ست یا اونم از روی لج و اعتراض به پدر و مادرمه..
هر چی که بود پدر و مادرم، علی الخصوص مادرم به سالهای حساس عمرم گند زده بود و دیگه مدت رو نمیشد برگردوند و زخم ها رو ترمیم کرد..
من با داشتن همه ی نعمت ها و مزایا و دارایی ها، تنها و بی پناه بودم و همیشگی دنبال منبع ملایمشی میگشتم که حمایتم کنه و پشتم باشه..
پشتی که همیشگی خالی بود و عقده شده بود برام که پدرم و یا مادرم تو مشکلات و ناراحتی هام دست بزارن روی شونه م و بگن من هستم، مواظبتم، مضطرب نباش..
تنها کسی که درکم میکرد و از ۹ سالگی تنهام نزاشته بود سمانه بود که اونم کاراش جور شده بود و میخواست بره خارج و اونجا عمل کنه و همونجا هم موندگار بشه..
چون پدر و مادرش و برادر بزرگترش که خیلی با درک و فهم و بافرهنگ بودن، معتقد بودن که مسئله ی تغییر جنسیت هنوز توی ایران جا نیفتاده و فک و فامیل و آشناهاشون سمانه رو اذیت میکنن و بهتر بود برن خارج و اونجا با ساکتش زندگی کنن..
هر چند که سمانه راضی نبود و مثل همواره عصیان میکرد که من گناهی مرتکب نشدم که بخوام از وطن خودم فرار کنم، اما پدرش با مهربونی متقاعدش کرده بود که ما فرار نمیکنیم و به همه هم میگیم که سمانه عمل کرده، فقط دنبال آرامشیم و نمیخوایم اجازه بدیم یه عده آدم بی فرهنگ و سطحی نگر با حرفی یا تیکه ای ساکتش زیستنمون رو خدشه دار بکنن..
بالاخره سمانه راهی شد و بعد از چند ماه بهم زنگ زد و اظهار کرد که عمل کرده و خیلی حالش خوبه..
صداش کلفت تر شده بود در اثر هورمونهای مردونه ای که بهش تزریق میکردن و میبیان کرد با آوا و ظاهر جدیدش خیلی حال میکنه..
بهشدت غبطه خوردم بهش که اونقدر خانواده ی پایه ای داشت که به مشکلش و تمایلاتش توجه کردن و ارزش دادن بهش..
کاش منم میتونستم برم پیشش و اونجا عمل کنم.. سمانه میگفت پاشو بیا خودم همه ی کاراتو حل میکنم و پیش خودمون بمون..
اما شدنی نبود.. از پدر و مادرش خجالت میکشیدم و نمیشد سربار اونا بشم..
۶
یه شامگاه جای گرفتم با بابا و مامان جدی صحبت کردم و بیان کردم که هیچ حس دخترانه ای ندارم و حتی یکبار هم قلبم برای پسری نلرزیده..
بهشون گفتم منو پیش یه روانشناس یا هر مرجعی که صلاحیتش رو داره و میتونه با انجام تست و یا هر چیز تخصصی دیگه ای ثابت کنه که روح و تمایل من پسرونه ست، ببرن.. اما مادرم داد و بیداد کرد و ضجه زد و پدرم قد بلند شد و سیگاری روشن کرد..
و نتیجه ی حرفهای اون شامگاه من این شد که دوتایی تصمیم گرفتن منو بهسرعتا شوهر بدن !
۷
روزگارهای بدی از پی هم میگذشت و هر روزگار توی خونه مون جنگ و دعوا داشتیم..
مولینم با هر کدوم از زنهای فامیل و یا دوستاش که تلفنی حرف میزد لابه لای حرفاش میگفت که افرا قصد ازدواج داره و باباش میخواد تا ما زنده ایم سر و سامون بگیره..
طوری میاظهار کرد انگار ۸۰ سالشون بود و دلواپس مردن خودشون و تنها موندن من بودن..
و به این ترتیب هر کدوم از اون زنها یک تمایل داشتگار برای من ردیف میکردن و قرار و مدار میزاشتن..
مامانم به خاله زنک های دور و برش رضایت نمیداد و به بابام هم سپرده بود که پیش دوستاش از من حرفی وسط بیاره و بهشون بفهمونه که دختر دم بخت داره !
عوقم میگرفت از کارایی که میکردن و به زور میتمایل داشتن برای دخترشون شوهر جور کنن..
قلب من از اون پدرها میمیل داشت که با اخم و تخم و نارضایتی دخترشون رو به خونه ی بخت میفرستادن و قلبشون میمیل داشت دخترشون تا ابد پیششون بمونه..
و مادری میمیل داشتم که بگه برای دختر من زوده که ازدواج کنه، و نگاهاش از فکر رفتن و ازدواج من پر از اشک بشه..
ولی این ها رویاهای من بودن و غیرممکن..
مامانم میگفت تنها مسیری که فکر تغییر جنسیت از سرش بره ازدواجه و تا بدبختمون نکرده و آبرومونو نبرده باید شوهرش بدیم..
و بابام مثل همواره حرفهای مادرمو تایید میکرد..
مقابل همه ی قرار خواستگاری ها مقاومت کردم و بیان کردم غیر ممکنه بیام جلوی خواستگار و اگه تحت فشارم بزارین حرفایی میزنم که آبروتون بره..
اما یه بار که قرار بود خواستگار خیلی پولدار و مهمی بیاد، اولش با دو روزگار دعوا و مرافعه و بعدش با نرمی و زبون خوش بهم گفتن که قول میدن اگه از پسره خوشم نیومد اصرار نکنن و بزارم بیان..
من هم خسته بودم از اونهمه مقاومت و دعوا و قبول کردم که بیان چراکه میدونستم جوابم منفیه و قول داده بودن اصرار نکنن..
وقتی خواستگارها اومدن لباس ساده ای پوشیدم و راهی شدم پیششون..
پسره که بهشدت خوش لباس و مطابق مد روزگار بود، نگاهی به من کرد که حتی رژ هم نداشتم و سبیل هایی بالای لبم داشتم که همش تیغ میکشیدم که بیشتر و زبرتر بشن.. هرچند زبر و زیاد نبودن اما منظره ی چندان جالبی هم نبود..
معلوم بود که پسره دنبال دختری مثل خودش خوشتیپ و امروزگاری میگرده و با دیدن من هنگ کرده بود و با تعجب به مادرش نگاه کرد..
خوشحال شدم که منو نپسنمشاهده کرده و یه گوشه بدون حرف قرار گرفتم تا اینکه مادر پسره اضافه کرد که با اجازه ی آقای حسن زاده بچه ها با هم یه صحبتی بکنن و من پسره رو مسیرنمایی کردم به اتاقم..
اتاقی که از قصد درب و داغون کرده بودم که از بی سلقیگیم بدش بیاد..
بوی ادکلن پسره توی اتاقم پیچید و من خم شدم کف دستمال کاغذی مچاله شده ای رو از روی زمین برداشتم و فین کردم توش..
متوجه شدم که چندشش شد و با تعجب نگام کرد.. نخواستم طولش بدم همونطور که سرپا بودیم اضافه کردم
_ببین بچه قرتی، من خودم یه پا مردم برا خودم.. سبیلامو ببین.. اینا بزودی از سبیلای تو پرپشت تر میشن.. پس دمتو بزار رو کولت و برو، وقت هردومونو تلف نکن
با چشمهای گرد شده نگاهم کرد و بیان کرد
_تو دیگه چه جور جونوری هستی؟
و از اتاقم خارج شد.. دنبالش نراهی شدم و نمتوجه شدم چی اضافه کرد به پدر و مادرامون که رفتن و یکم بعدش مولینم اومد و کلی دعوام کرد که ای مارمولک بگو چیکار کردی که پسره اونطوری با عجله حرکت کرد..
تا یه مدت خیالم راحت بود تا اینکه بابا اظهار کرد قراره خانواده ی دوستش برای خواستگاری بیان و از من خواهش کرد که معقول راهی شدار کنم و آبروشو نبرم..
برام مهم نبود کدوم دوستش رو میگفت و من میشناختمشون یا نه.. چون بهر حال هر کی که بود جوابم منفی بود..
اونم ناظهار کرد کیا قراره بیان، و من بازم ازشون قول گراهی شدم که اگه خودم نخوام مجبورم نکنن وگرنه از اتاقم بیرون نمیام..
چاره ای نداشتم و باید یکم باهاشون جاده میومدم.. جایی رو نداشتم برم.. نه عمو و دایی مهربونی، نه برادر و خواهر بزرگتری داشتم که قهر کنم و برم خونشون..
یه بار که خیلی غمگین بودم و بریده بودم قصد کردم فرار کنم و برم از خونه..
ولی انقدری عاقل بودم که بدونم اون بیرون چه خبره و چقدر خطرناکه برای یه دختر فراری..
از فروخته شدن به عربها بعنوان برده ی جنسی و فاحشه گری گراهی شده تا معتاد شدن و هزار جور خلاف و کثافت دیگه، اون بیرون بین گرگ ها منتظرم بود و من عمرا از خونه فرار نمیکردم..
پس مجبور بودم بمونم و بجنگم برای تمایل داشته هام..
قرار بود عصر بیان و یک ساعتی تا اومدنشون مونده بود که مامانم اومد توی اتاقم و از بین لباسام پیراهن یاسی رنگ تنگی رو که قدش تا بالای زانوهام بود گذاشت روی تختم و یه جفت کفش پاشنه قد بلند هم با لباس ست کرد و اضافه کرد اینارو میپوشی موهاتم خودم برات میپیچم
پوزخندی زدم و اضافه کردم
_نه مامان خودم میپیچم موهامو تو برو به کارت برس
باور کرد و گفت
_حتما همینو بپوشیا، دوست ندارم طوری بیای که مریم چشم و ابرو نازک کنه برامون
مریم لابد زن دوست بابا بود و با مولین هم آشنای مهمونیها بودن که میمیل داشت با بزک دوزک کردن من پیشش پز بده
۸
من چند سالی میشد که باهاشون به مهمونی ها نمیرفتم و هر چی اصرار میکردن تو خونه میموندم یا ترجیح میدادم با دوستای خودم باشم.. اینه که بیشتر دوستها و همکارهاشون رو نمیشناختم..
وقتی مولین از اتاقم حرکت کرد بیرون، یه شلوار پارچه ای مشکی با یه بلوز سفید که سبک پیرهن مردونه بود پوشیدم و موهامو یه دم اسبی ساده بستم..
مامان وقتی سر و وضعمو میدید سورپرایز میشد حتما.. منم عاشق این لج کردن هام بودم و لذت میبردم از اینکه نقشه هاشو به باد میدادم..
کمی بعد صدای در شنیدم و مولین داد زد
_افرا بیا بیرون اومدن
معلومه که نمیحرکت کردم بیرون.. صبر میکردم تا بیان و یکم منتظر بشن تا افتخار بدم و برم پیششون و دیدهشون به جمال بینظیرم روشن بشه..
آوای تعارفات و فدات بشم قربونت برم های الکی به گوشم خورد و من بیخیال روی تختم دراز کشیده بودم و سیب گاز میزدم..
داشتم فکر میکردم که به این یکی پسره چی بگم که مثل اون یکی فلنگو ببنده و بره رد کارش..
تو فکر بودم که مولین صوتم زد و مجبور شدم قد بلند بشم برم بیرون..
وقتی قدم گذاشتم توی پذیرایی اامان چیزی که دیدم قیافه ی رنگ پریده ی مولین بود که با نگاههای گرد شده سرتاپامو نگاه میکرد..
آروم سلامی کردم و یه نگاه کلی به تمایل داشتگارها انداختم و رفتم قرار گرفتم روی مبل کنار مامان..
چهار نفر اومده بودن.. دو تا مرد و دو تا زن.. اما از لجم به پسره اصلا نگاه نکردم..
خانمی که حتما مریم خانم بود و مادر پسره بود با لبخند شروع کرد به احوالپرسی با من و تشکر کردم که مامان اظهار کرد برم چای بیارم..
این دیگه برای من زیادی دخترونه بود و فکر کردم جای سمانه خالیه که منو موقع تعارف چای به خواستگارام ببینه و حسابی بخنده بهم..
موقع حرکت کردن به آشپزخونه نگاهم خورد به زن جوونی که کنار مریم خانم قرار گرفته بود و با دقت منو نگاه میکرد..
احتمال دادم خواهر پسره باشه چون شبیه مریم خانم بود و زن خوشگلی هم بود..
رفتم توی آشپزخونه و چای های کمرنگی توی استکانهای پایه نقره ای که مامان آماده گذاشته بود ریختم..
اولین حرکتمو زدم برای اثبات بی لیاقتیم و کمی از چایی های بی رنگ و رو رو ریختم توی سینی تا بفهمن چقدر بی سلیقه م..
مجدداً وارد پذیرایی شدم و اول چای رو به مریم خانم تعارف کردم و به ترتیب به اونایی که پیشش نشسته بودن..
مرد میانسالی که حتما پدر پسره بود کنار دخترش جای گرفته بود و با محبت نگاهم کرد و موقع برداشتن چای گفت ماشاالله دخترم..
از مقابلش رد شدم و مقابل کسی که روی مبل کناری نشسته بود وایسادم..
از متوجه شدن شلوار کتان مشکی و کت بهاره ی کرم رنگی که تنش بود مطمئن شدم آقای داماد اوشون هستن و سرمو کشیده کردم تا هم ریختشو ببینم هم چای تعارفش کنم..
سرمو که بلند کردم نگاهم افتاد به دو تا چشم آبی طوسی آشنا !
و موهای قد بلند طلاییش که نگاهمو اسیر کرد..
اما این.. این پسر.. این که آهیر بود !.. آهیر ولینی !!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن