دانلود کتاب بیرون رانده

دانلود کتاب بیرون رانده نوشته نویسنده ساموئل بکت pdf بدون سانسور

عنوان اثر: بیرون رانده

پدید آورنده: ساموئل بکت

زبان نگارش: فارسی

سال نخستین انتشار: خرداد ۱۴۰۴

شمارگان صفحات : ۱۲

معرفی کتاب بیرون رانده

در کتاب بیرون رانده دو داستان کوتاه از ساموئل بکت گنجانده شده که با درون‌مایه‌ای از لحن طنز تلخ همیشگی وی، روایتگر فردی است که به دلایل مضحکی از خانواده رانده شده و به جهت برخورداری از شخصیتی خاص، قادر به درک معمول از جامعه خود نیست. بکت در این داستان‌ها از شخصیت اصلی چهره‌ای قهرمانانه عرضه نمی‌کند و او را با تمام جوانب خوب و بدش به تصویر می‌کشد.

خلاصه کتاب بیرون رانده

پلکان بلند نبود. من ھزار بار پله ھایش را شمرده بودم. چه ھنگام بالا راهی شدن و چه ھنگام پایین وارد شدن، ولی رقم دیگر در حافظه ام نیست. ھیچوقت نفھمیدم که باید وقتی پایم روی پیاده روست بگویم یک و وقتی آن پایم روی اامان پله است بگویم دو و ھمین طور تا آخر، یا اصلاَ پیاده رو را به حساب نیاورم. بالای پله ھا کھ میرسیدم باز سر ھمین قضیه گیر میکردم. از طرف دیگر، مقصودم از بالا به پایین است، عیناَ ھمین طور بود، اغراق نمیکنم. نمیخبر داشتم از کجا شروع کنم و به کجا ختم کنم. این حقیقت امر است. بنابراین به سه رقم کاملاَ متفاوت میرسیدم و ھیچوقت ھم نمیفھمیدم کدامش صحیح است. و وقتی کھ میگویم رقم دیگر در حافظه ام نیست مقصودم این است که ھیچکدام از آن سه رقم دیگر در حافظه ام نیست. البته وقتی ھم در حافظه ام یکی از آن سه رقم را ، که حتماَ آن جا ھست، پیدا میکنم فقط ھمان را پیدا میکنم و نمیتوانم آن دوتای دیگر را از آن به کف دست بیاورم. و حتی اگر دوتایش را پیدا میکردم باز سومی اش را نمیاطلاع داشتم چیست. نه، باید ھر سه تا را با ھم در حافظه پیدا کرد تا بشود آنھا را، ھر سه تا را شناخت. این کُشنده است. یاد ھا را میگویم. پس بعضی چیزھا را نباید در ذهنش گذراند، ھمان ھایی که برای آدم عزیزند. یا نه، اصلاَ باید آنھا را فکر کرد، زیرا اگر فکرشان را نکنی خطر این ھست که آنھا را یکی یکی در حافظه پیدا کنی. یعنی باید مدتی، یک مدت حسابی، فکرشان را بکنی، ھر روزگار و چند بار در روزگار، تا وقتی کھ یک لایه لجن رویشان را بگیرد به طوری که دیگر نتوانی از آن رد بشوی. این قاعده کار است.

تازه شماره پله ھا ربطی به قضیه ندارد. چیزی که میبایست به ذھن سپرد این بود که پلکان بلند نبود و این را من به ذھن سپردم. حتی برای بچه، در مقایسھ با پلکان ھای دیگر که میشناخت بلند نبود، از بس آنھا را ھر روزگار میمشاهده کرد و از آنھا بالا و پایین میحرکت کرد و روی پله ھایشان بازی میکرد، قاپبازی یا بازی ھای دیگر کھ حتی اسمشان را فراموش کرده است. آنوقت این برای مرد بالغ، مرد کامل بالغ، چه اھمیتی داشت؟ بنابراین سقوط چندان سخت نبود. در حین سقوط آوای بسته شدن در را شنیدم و این برایم، در عین سقوط، مایه دلگرمی بود. چراکه معنایش این بود که مرا تا توی کوچه تعقیب نمیکنند و چوب برنداشته اند تا پیش دیده رھگذرھا چوبم بزنند. زیرا اگر قصدشان این بود، در را نمیبستند، بلکھ آن را باز میگذاشتند تا اشخاصی کھ توی دھلیز جمع میشدند بتوانند از کتک خوردن من لذت ببرند و عبرت بگیرند. پس اینبار به ھمین راضی شده بودند که بیرونم بیندازند و خلاص. پیش از اینکه توی گودال راهآب قرار بگیرم فرصت کردم که این استقلبال را به نتیجھ برسانم .

در این وضع و حال، ھیچ چیز مجبورم نمیکرد که فوراَ کشیده بشوم. آرنجم را، عجیب است که یادم است، بھ پیاده رو تکیھ دادم، گوشم را گذاشتم کف دستم و شروع کردم درباره وضعم، که برایم نامأنوس ھم نبود، به اندیشیدن. اما صوتی ضعیف تر، اما ترمتوجه شد ناپذیر در که مجدداً محکم بھ ھم خورد مرا از عالم رؤیا به در آورد که در آنجا منظره دلکشی از گل و گیاه خودرو، که به‌شدت رؤیایی بود، داشت نقش میبست. ھمین باعث شد که سرم را کشیده کردم و در حالی که کف کف دستھایم را روی پیاده رو گذاشته و ساق ھایم را کشیده بودم فرار کنم. اما این فقط کلاھم بود که از میان ھوا چرخ میخورد و ملایم بھ طرف من پایین میوارد شد. گراهی شدمش و سرم گذاشتم. آنھا، حسب الامر خدای خودشان، آدم ھای بسیار درستی بودند. میتوانسسریع این کلاه را نگه دارند، ولی مال آنھا نبود، بلکه مال من بود. آنوقت آن را به من پس دادند. اما طلسم شکسته بود.

چه جور شرح این کلاه را بدھم؟ و برای چه؟ وقتی که جمجمه ام به حد ابعادش رسید، نمیگویم به حد نھایی بلکه بھ حداکثر، پدرم بھ من بیان کرد: بیا پسرم برویم کلاھت را بخریم؛ انگار آن کلاه از ازل، در مکانی معین، پیشاپیش وجود داشت. یکراست سراغ کلاه رفت: من حق اظھار نظر نداشتم، کلاه فروش ھم ھمینطور. بارھا از خودم جویا شدم که آیا قصد پدرم این نبود که مرا خوار بکند و آیا به من حسادت نمیکرد که جوان و زیبا بودم، خوب لااقل شاداب بودم، در حالی که خودش دیگر پیر و آماسیده و کبود شده بود. از آن روزگار بھ بعد دیگر اجازه نداشتم که سربرھنه بیرون بروم و موھای زیبای بلوطی ام در ھوا افشان باشد. گاھی ، در کوچه دور افتادهای، آن را برمیداشتم و در کف دست میگراهی شدم، ولی میلرزیدم. ھر صبح و عصر میبایست تمیزش کنم. جوان ھای ھم سنم، که به ھر حال گاه گاه مجبور بھ حشرونشر با آنھا بودم، مسخرهام میکردند. اما من بھ خود میاظهار کردم موضوع کلاه نیست، آنھا شوخی ھایشان را بھ کلاه من بند میکنند به عنوان یک چیز مضحک که سخت توی دیده میخورد، چراکه آنھا ظریف نیسشتاب‌زده. من ھمیشه از کمی ظرافت مردم این وقت تعجب کرده ام. منی کھ روحم از صبح تا شامگاه بھ جستجوی خودش در تقلا بود. ولی شاید ھم از روی مھربانی بوده باشد، از آن نوع مھربانی ھایی که مثلاَ دماغ گنده آدم قوزی را به جای قوزش مسخره میکنند. پس از مرگر پدرم میتوانستم از شر این کلاه خلاص بشوم، دیگر مخالفی نبود، اما این کار را نکردم. اما چه جور شرحش را بدھم؟ یک وقت دیگر، یک وقت دیگر .