لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان ۴۹ کبوتر از زینب ایلخانی
چکیده خلاصه رمان ۴۹ کبوتر :
سرگذشت بازگشت جوانی به قصد انتقام جویی به خاطر اتفاقات شومی که در گذشته علیه پدرش صورت گحرکت کرده و تبعات آن تا هنوز هم ادامه دارد.
مقداری از متن رمان ۴۹ کبوتر :
-گیلاسی…آهای دختر! گیس بریده! کجا موندی تو…
به سمت لبهی تراس میدوم. کف دستهام رو قفل لبهی هره کرده و به سمت پایین خم میشم. دندونهام رو با غیظ روی هم فشار میدم و کمی عصبی میگم:
-وااااااای….عزیز عالم، اووووووووف! از دست شما! تو رو قرآن! آخه چند بار بهتون بگم انقدر وسط حیاط واینسین هی همینطور یه بند منو آوا بزنین. بیان کردم که کارم تموم بشه خودم میام…
همینطور که سرش رو به سمت آسمان قد بلند کرده، یک دستش رو سایبان نگاههاش میکنه و در حالی که چشمهاش رو کمی مچاله کرده میگه:
-دِ پس آخه دیگه کِی پدر سوخته؟ یه ساعت پیش هم که همینها رو اضافه کردی. بدو تا این یه لقمه زهرماری جزغاله نشده از دهن نیفتاده.
-من هم بهتون اضافه کردم که منتظرم نمونین شما ناهارتون رو بخورین. فعلا گرسنه نیستم. گرسنه که شدم، به وقتش میام پایین عزیز…به وقتش!
-تون به تون شدهی خیره! پَ آخه وقتش کِیِه؟ پیرمرد بیچاره ضعف کرد، نفله شد از گشنگی! نصف بیشتر برنج ته دیگ بست و ذغال شد! ول کن اون زبون بستهها رو. جَلدی بپر پایین تا سفره بازه.
-بهشدت خوب بابا…اومدم. ول کن هم که نیستین…
هزار ماشالله چه جونی داری عزیز!
البته این قسمت رو طوری میگم که احتمال میدم جز خودم کس دیگهای نمتوجه شده باشه.
-چی اضافه کردی؟؟ یه کم بلندتر بگو ببینم چی اضافه کردی، نمتوجه شدم.
-هیچی بابا! اظهار کردم شما غذات رو بکش من هم دارم میام. اَهههه…
-اومدیا! آخرین بارت هم باشه اونطور لک و لوچهات رو واسهی من کج و کوله میکنی. پاچه ورمالیده.
بدون توجه به حرفهاش برمیگردم به سمت دیوار سیمانی. به دیوار تکیه میزنم، یک دستم رو سایهبون چشمهام میکنم و زل میزنم وسط آسمونی که توی ظهر داغ تابستونیش خالی خالیه.
نگاهم رو از آسمون پس میگیرم، بغضم رو تلخ قورت میدم و چشمهام میسوزه از اشک. هر بار که جای خالیش رو میبینم انگار قلبم میخواد بترکه!
همونطور که زل زدم به نی وسط گنجه، جایی که همیشه شاه نشین شازده سرور نازنینم بود، با ناامیدی یه بار دیگه آه میکشم.
“شازده سرورم…الهی که من قربون اون خال خالیهای زیبات بشم! فدای اون طوق بنفش دور گردنت! آخه تو کجا موندی؟
نمیگی الان دو روزگار سیاهه که قلب گیلاسی بیچاره داره مثل سیر و سرکه میجوشه؟
اگه خدایی نکرده بلایی سرت اومده باشه من چه خاکی سر کنم؟! اگه بی وفا شده باشی؟ ولم کرده و حرکت کرده باشی؟
آخه تو که اصلا اهل هرز پریدن نبودی دختر! آخه من اینجوری تربیتت کردم؟!
نکنه یه جای هرز پیدا کردی! جایی که بومش بلندتر از بوم اینجا و دونههاش چربتره؟ ای الهی که لال بشی گیلاسی! نکنه کَت گحرکت کرده شده باشی؟
وای خدایا کور شم نبینم اون روزگاری رو که حریف نامرد طورت زده باشه! به خدا دلم داره میترکه! تو رو خدا امروز دیگه برگرد. آخه تو کجا موندی دلنشینم؟! برگرد دیگه…برگرد.”
آوای زنگ حیاط که توی خلوت خونه میپیچه بیاختیار من رو از جا میکنه و یه بار دیگه به سمت لبهی تراس میکشونه.
میدونم هرکسی که هست احتمالاً غریبهاست چون این رو نمیدونه زنگی که داره میزنه مربوط به قسمت حیاطه نه داخل ساختمون.
این رو هم نمیدونه عزیز عالم این روزگارها انقدر گوشهاش سنگین شده که اگه توی ساختمون باشه و احیاناً داخل آشپزخونه و مشغول کار، محاله که صدای زنگ حیاط رو بشنوه. واسه خاطر همین از پشت هره یه کم به سمت پایین خم میشم و با صدای بلند چند بار پشت سر هم صدا میزنم:
-عزیز عالم…عزیز عالم…دارن زنگ میزنن…نگوش دادین؟ میگم یکی داره زنگ میزنه.
عزیز عالم لِک لِک کنان و با عجله خودش رو به حیاط میرسونه و کمی خشمگین میگه:
-خودم گوش دادم دختر، کر که نیستم!
هنوز به در نرسیده، از وسط حیاط میپرسه:
-کیه؟
یه بار دیگه صوتی زنگ قد بلند میشه. عزیزعالم قبل از باز کردن در میایسته و همونطور که مشغول محکم کردن گرهی واراهی شدهی روسریشه یه بار دیگه تکرار میکنه:
-میگم کیه؟
صوتیی مردانه و ناآشنا از پشت در کشیده میشه.
-غریبه نیستم. لطفا در رو باز کنین.
-غریبه نیستم یعنی چی؟ یقین مامور آبی!
-حاج خانم اگه لطف کنین در رو باز کنین میگم کی هستم .
از بالا میگم:
-عزیز جون خب چرا بندهی خدا رو پشت در معطل نگه داشتی؟ نگوش دادی؟ خودش داره میگه که غریبه نیست، اون وقت شما ازش میپرسین مامور آبی یا مامور برق؟
-آخه به تو چه ورپریده؟! مگه تو داروغهی محلی؟ تو اول بپر اون یه وجب لچکت رو پیدا کن و بنداز روی سرت. خوبه که صوتش رو گوش دادی میدونی نامحرمه که پشت دره.
بی حوصله و کلافه پوفی میکشم و چند قدم عقب میرم تا خیالش راحت شه که قرار نیست دیده هیچ نامحرمی به من بیفته و باورش بشه درسی که سالها توی گوشم خونده رو از بَرَم.
میدونم سجاد تا چه اندازه متعصب و به قول خودش ناموسپرسته؛ این رو نه تنها از عزیز عالم، که تا حالا هزار بار دیگه هم از دهن دیگرون متوجه شدم، بیشتر از همه از خود دایی علی. زیرا عمریه مدام توی گوشم از غیرتی بودن تاج سرش خونده.
بدون اینکه تمایلی به دیدن غریبهای که هنوز پشت در حیاط توقف کرده داشته باشم سمت گنجهی کبوترها برمیگردم. چیزی که الان از همهی دنیا برام مهمتره فقط برگشتن شازده سرور نازنینمه.
جای خالی اونه که داره اینطور آتیشم میزنه! تلخ خندی میزنم و نفسم رو بریده بریده بیرون میدم. چه خوش خیال بودم وقتی دیروز از سر استیصال پاشدم و تا خونهی دایی علی راهی شدم،
اون هم فقط به این بهونه که زن دایی پری برام فال قهوه بگیره چراکه مامان فیروزگاره بدجور معتقده که فال قهوهی پری شک نداره! زن دایی زل زده بود کف فنجون قهوه و من هم غرق نگاه متفکرانه و پیچ ابروهای پهن و سیاهش که یه مرتبه سرش رو کشیده کرد،
نگاهش رو از روی فنجون برداشت و با یه خندهی نه چندان دلچسب بهم گفت:
-ببینم ورپریده! کیه این شاهزاده که رفتنش غم عالم رو توی قلبت ریخته؟ نکنه جز شازده پسر من یکی دیگه هم هست که اینطور خیالت رو بهم ریخته و توی قلبت آشوب به پا کرده؟!
به خیال خودش میمیل داشت با شوخیهاش یهکم حال قلبم رو خوب کنه. خجالت کشیدم، سرخ شدم و بهش اضافه کردم:
-چه حرفیه زن دایی! کبوترمه، شازده سرورم!
انگشت اشارهاش رو به سمتم نشونه گحرکت کرد، موذیانه لبخند زد و اضافه کرد:
-شوخی کردم زن دایی. غیر این بود که خودم با همین ناخنها الان جفت دیدههات رو درآورده بودم!
بعد ته فنجون رو جلوی دیدههام گراهی شد و گفت:
-الله اکبر…ایناها! تو هم میبینیش؟ یه مرد کشیده بالا و جوون که یه تاج روی سرشه. خودشه دیگه! به نظر تو اینطوری نمیاد؟
تلخ خندی زدم و ناباور بهش گفتم:
-یعنی الان این شازده سرور منه که تاج روی سرشه؟
متوقعانه و کمی هم دلخور ابرو در هم کشید و گفت:
-ببین زن دایی جون، توقع نداشتی که توی فالت کبوتر تاج به سر بیفته؟ شاهزاده، شاهزادهاست دیگه. آدم یا کبوتر حالا چه فرقی میکنه؟ مهم اون تاجیه که نماد شاهیه!
داشتم فکر میکردم این واقعا قلبیل قانع کنندهایه؟! که اون بدون اینکه منتظر بمونه تا بخواد واقعا نظرم رو بدونه فنجان رو روی میز گذاشت، این بار بشقاب زیر فنجان رو برداشت، سمتم گحرکت کرد و اظهار کرد:
-یه بسم الله بگو انگشتت رو بکش وسطش.
توی قلبم گفتم خدایا به امید تو و انگشتم رو محکم وسط انبوه تفالهی قهوه کشیدم. یه حفرهی بزرگ، روشن و شفاف جلوی نگاههام ظاهر شد که لبهای باریک زن دایی رو به خندهی غلیظی از دو طرف کش آورد.
دیده به دهنش دوختم. میدونستم قراره که خبرهای خوبی ازش بشنوم. از طرفی هم یه جور حس بیاعتمادی آزارم میداد. چون زن دایی که علم غیب نداشت!
همهی اون چیزایی هم که بهم اظهار کرد حرفهایی بود که خودم بهش اظهار کرده بودم. اون خوب می دونست دردم از کجاست؛ که یه شامگاه تا صبح پلک روی هم نگذاشته.
هر کبوتری که از لب بوم پر میزد بند قلبم به متوجه شدن صوتی بالهاش پاره میشد و چنان از جا میپریدم به خیال اینکه شازدمه که برگشته و دلم هزار بار چاک چاک میشد اما نبود…نیومد…
رمان پیشنهادی مشابه این مطلب:
لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان ماه طوفان از زینب ایلخانی
لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان مرگنواز از زینب ایلخانی
لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان هزارچم ۱ از زینب ایلخانی
لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان هزارچم ۲ از زینب ایلخانی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن