موضوع اصلی رمان کیمیاگر:
این رمان ماجرای سانتیاگو، چوپان جوان اسپانیایی است که زادگاهش در انقلبس را ترک میکند و رهسپار شمال آفریقا میشود تا گنجی پنهان را در نزدیکی اهرام مصر بیابد. در طول سفرش با زنی کاما، مردی مرموز که خود را پادشاه مینامد، و کیمیاگری دانا مشاهده کردار میکند. او در میانهی صحرا دل به فاطمه، دختری از قبیلههای بادیهنشین میبازد. هر یک از این افراد، او را قدم به قدم در مسیر کشف گنج مسیرنمایی میکنند. ولی هیچکس نمیداند این گنج دقیقاً چیست و آیا سانتیاگو میتواند بر سختیهای بیپایان بیابان پیروز شود؟ یا اینکه سرنوشت چیز دیگری برایش رقم زده است.
مقداری از متن رمان کیمیاگر:
به گوسفندانش اظهار کرد: «مهم نیست، میتوانم با سایر دختران در جاهای دیگری آشنا شوم.» میاطلاع داشت، اما در دلش احساس میکرد که آن دختر برایش مهم است. چوپانها هم مثل ملوانان و فروشندگان دورهگرد، همواره شهری را پیدا میکنند که در آنجا کسی موجب میشود خوشی و بیخیالی ناشی از سفر را به فراموشی بسپارند. خورشید نخستین انوار زرین خود را بر زمین میپاشید که چوپان جوان، گوسفندانش را به سمت مشرق راند. با خود اندیشید: «گوسفندان هرگز نیازی به تصمیمگیری ندارند، شاید برای همین است که همواره کنار من میمانند.» تنها چیزی که موجب مضطربی گوسفندان میشد، آب و غذا بود. مادامی که میتوانست گوسفندان را به بهترین چراگاههای آنقلبس برساند، دوستش بودند. همهی روزگارهای آنها یکنواخت بود، با ساعاتی ظاهراً بیپایان از طلوع خورشید تا غروب آن.
گوسفندان در طول زندگی کوتاه خود هرگز کتاب نمیخواندند و از چیزهایی که پسرک دربارهی مناظر شهرها برایشان تعریف میکرد، چیزی سر درنمیآوردند؛ آنها فقط آب و علف میخواستند. در عوض، با او همجاده میشدند و با سخاوت تمام، پشم و فقط برای یک بار، گوشت خود را به او عرضه میداششتابزده. پسرک با خود فکر میکرد: اگر جانوری درنده شوم و بخواهم تکتک آنها را بدرم، تا بخواهند از عمل من آگاه شوند، تقریباً بیشتر گله نابود شده است. به من اطمینان کردهاند و غریزهی خود را از یاد بردهاند، زیرا من جاده چراگاهها را به آنها نشان میدهم. از افکار خودش احساس پریشانی کرد. شاید کلیسا و چنار توی صحن آن جنزده شده بودند، برای همین دوباره همان رؤیا را دیده بود. از دست گوسفندان باوفای خود عصبانی شد. از شراب باقیمانده از شام دیشامگاه جرعهای نوشید و کتش را بیشتر به دور خود پیچید.
میاطلاع داشت تا چند ساعت دیگر، خورشید به بالاترین نقطهی آسمان میرسد و آنقدر هوا گرم میشود که نمیتواند گله را از دشت عبور دهد. در این وقت از فصل تابستان، تمام مردم اسپانیا میخوابیدند تا شامگاه، که از شدت گرما کاسته شود. اما وقتی میل داشت از سنگینی کتش شکایت کند، به یاد آورد همین کت او را از سرمای سحرگاهی مصون نگه داشته است. اندیشید: «باید آمادگی تغییرات آبوهوایی را داشته باشیم.» و علیرغم سنگینی کت، نسبت به گرمای آن احساس قدردانی کرد. هم کت و هم پسرک، هر یک هدفی داشسریع. هدف او در زیستن سفر بود و پس از دو سال جادهپیمایی در سرزمین آنقلبس، با همهی شهرهای آن منطقه آشنا شده بود. قصد داشت هنگام ملاقات دخترک، به او بگوید چگونه یک چوپان ساده میتواند خواندن یاد بگیرد. تا سن شانزدهسالگی، در مدرسهی علوم دینی درس خوانده بود، چون پدر و مادرش آرزو داشتند او کشیش شود
تا باعث سرقد بلندی و افتخار خانوادهی سادهی روستایی آنها گردد. آنها سخت کار میکردند تا به آب و غذا کف دست یابند، درست مثل گوسفندان او. او لاتین، اسپانیایی و الهیات را فراگحرکت کرده بود، ولی از همان کودکی، آرزوی جهانگردی در سر داشت. و این، از شناخت خدا و آموختن گناهان انسان برایش مهمتر بود. یک روز عصر، هنگام ملاقات با خانوادهاش، به پدرش گفت دیگر نمیخواهد کشیش شود و شوق سفر دارد. پدرش گفت: مردم از اقصی نقاط جهان به این دهکده وارد شدهاند. آنها به دنبال چیزهای تازه هستند، ولی وقتی از اینجا میروند، با سابق هیچ فرقی نکردهاند. از کوه بالا میروند تا قلعه را ببینند و به این نتیجه میرسند که گذشته از آنچه هماکنون در کف دسترس ماست، بهتر بوده است. آنها موهای روشن یا پوست تیره دارند، ولی در اصل با مردم اینجا تفاوتی ندارند. پسرک پاسخ داد: ــ ولی من میخواهم شهرهای آنها را ببینم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن