دانلود رمان پیانیست از آناهید قناعت

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان پیانیست از آناهید قناعت

مضوع اصلی رمان پیانیست :

رمان پیانیست روایت برادر کُشی است.

مقداری از متن رمان پیانیست :

زمستان ۱۳۹۳

آنچنان برفی می بارید که طی ده سال گذشته همتایش را نداشتیم. هوا به شدت سرد شده بود و بخاری بی جان ماشین هم هرچه سعی و تلاش میکرد کارساز نبود.

انگشت پاهایم با وجود آن کفش جلو باز و پاشنه بلند یخ کرده و آزارم می داد. ماشین را به کنار خیابان کشیدم، خم شدم از کف ماشین بوت پاشنه تختم را برداشتم و پوشیدم

با شعف انگشتان گرم شده ام میان خز بوت را تکان دادم. دانه های سفید و پفکی برف آهسته روی شیشه ماشین فرود می امدند ، برف پاکن خم و راست میشد و ولین شان نمی داد.

نگاه دواندم میان پیاده رو سفید پوش، توده ای پتو پیچ شده لبه ی باغچه افتاده بود، توجهم جلب شد وقتی تکان خوردنش را متوجه شدم ولی برایم هیچ تعجب نداشت!!

باز هم تکان خورد و پشت بندش آوای سرفه ای مردانه شنیده شد، نگاهم به ساعت داشامگاهرد کشید ، ۲:۴۵ صبح را نشان میداد.

در را باز کردم پیاده شدم و سوز هوای سرد به تنم ریخت، لباس شامگاه بلندم که حالا بدون کفش پاشنه قد بلند روی زمین کشیده میشد را بالا گرفتم و با احتیاط قدم برداشتم که روی آن زمین لغزنده زمین نخورم.

ماشین را دور زدم و پا به پیاده رو گذاشتم، پتو را دور گُرده ی بزرگش گحرکت کرده و قسمتی را هم روی سرش کشیده بود، در یک متری اش ایستادم ، او حتی سرش را بلند نکرد.

ـ آقا … کمک نمی خواین ؟!

اندکی سرش را چرخاند، نگاهش از آن بوت ها که وصله ناجور تیپ معرکه ام بود بالا کشید و نگاهم کرد ولی من هنوز صورتش را در سایه پتو روی سرش واضح نمی متوجه شدم

مجدداً نگاهش را مقابل پایش داد و سرفه زد.

اکثر معتادهایی که ما از کنار خیابان پیدا میکردیم ابتدا همینطور بودند، مایل به حرف زدن نبودند و این ما بودیم که باید به حرف می اوردیم شان.

ـ سرفه میکنید … توی این هوا حتما سینه پهلو کردین.

جوابم را با سرفه اش داد و من نگاهم خورد به پایپ شکسته ای که جلوی پایش توی باغچه افتاده بود.

امیدوارانه اضافه کردم :

ـ اون مال شماست ؟

ـ خودم شکستمش.

صوتیش جوان بود و گیرا و آشنایی آهنگ این صوت، آوایم را لرزاند.

ـ این که … به‌شدت خوبه

صوتی پوزخندش را سرفه ای شکست و من اضافه کردم :

ـ ما کلینیک داریم … برای ترک اعتیاد ، از این کمپای بی در پیکر نیستا ، کلینیکِ با دکتر و پرستار …می تونم همین الان شما رو ببرم اونجا.

سر چرخاند ، پتو از صورتش عقب حرکت کرد و برق نگاهانش چیزی را در میان سینه ام شکست. موهای ژاماده و ریش بلندش با آن چشمان قشنگ و خوشرنگ که بسیار معصوم بود تناقض داشت و خاطره هایی که هنوز جان داشسریع را جلوی نگاهم مجسم کرد.

بلافاصله سر تکان دادم، حالا وقتش نبود…

نگاهم را از چشمهای پُرکشش او گحرکت کردم و بیان کردم :

ـ پاشید ، برف داره شدت می گیره ، اگر اینجا بمونید با این وضعیت سینه تون دووم نمیارید.

ـ خودکشیِ.

منظورش را درک میکردم. اینکه اگر اینجا بماند تا صبح قطعا می میرد را خودکشی می خبر داشت. در همین دقایق برف اندکی روی ریش و موهای نامنظمش نشسته بود.

سرمای هوا دندان هایم را بهم میزد و من زیر آن پالتو لباس شامگاه کشیدهی تنم بود که اصلا گرما نداشت.

بدون اینکه برگردد نگاهم کند بیان کرد :

ـ تضمین میکنی اگه بیام اونجا پاک بشم ؟

ـ به خودتون بستگی داره به همت و اراده تون، اگر فرض رو بر این بذاریم که بخواین و همکاری کنید صد در صد سلامت میشید.

در حالی که سرفه میزد برخاست… برخاست و من در حیرت ماندم ، قد و قامتش بسیار بلند بود مثل همان یادگار ها …

پتو را محکم دورش گرفت و به سمت ماشین راه افتادیم. خودم را پشت فرمان انداختم و گرمای ماشین را بلعیدم.

او هم کنارم جای گرفت و بهزاد اگر می درک کرد تنها همچین کاری کرده ام ، شقه ام میکرد. نگاهش را توی ماشین گرداند و من استارت زدم

ـ منم یکی عین همینو داشتم ، مال منم دو در بود.

پشت جمله اش حسرتی عجیب نهفته بود و نمی دانم چرا حسرت صوتیش شبیه به کسی بود! کف دستم را روی فرمان گحرکت کردم و این ماشین یادگار همان عزیزی ست که امشب بی اختیار خاطراتش به مغزم ریختند.

عزیزی که یک روزگار رفت ، رفت و قید همه ما را زد …

تا برسیم سرفه هایش عمیق تر شده بود و با هر سرفه احساس میکردم دیواره گلویش خراش برمیدارد. جلوی درب بزرگ و سفید کلینیک از حرکت ایستادم و شماره اتاقک آقا نوروز را گرفتم ، جواب داد و اضافه کردم که درب حیاط را باز کند.

اعضای مجموعه دیگر به مهمان های ناخوانده ای که شب و نصفه شامگاه همراه ما به کلینیک می امدند عادت کرده بودند ولی چیزی که تعجب داشت تیپ من بود !!

یکی از پرستارها که امشامگاه شیفت داشت جلو وارد شد و اضافه کرد :

ـ خانم دکتر با این لباسا …

من خانم دکترنبودم ، مدیر و سرمایه گذار این مجموعه بودم آن هم با قرض !

ـ از مراسم یکی از دوستان برمی گشتم ایشونو دیدم اصلا حالش خوب نیست به نظر میاد ریه هاش عفونت داره زودتر کف دست به کار شین

چرخیدم و نگاهش کردم. کمر به دیوار چسبانده و سرش را پایین انداخته بود و آن پتو هنوز دور گرده اش پیچیده بود جلوتر حرکت کردم و بیان کردم :

ـ من باید برم اما خیالتون راحت این جا یکی از بهترین کلینیک هاست و باید بگم کسایی که هممسیر ما به این جا میان نیازی نیست مبلغی پرداخت کنن

سرش هنوز پایین بود

ـ همین نگهبان که درو باز کرد مشاهده کردی ؟ یه شب عین تو آوردیمش اینجا بعدشم شد یکی از اعضای این مجموعه

سرش را بالا کشید ، نگاهش بیش از اندازه آشنا بود و من انگار قلبم نمی تمایل داشت باور کنم

دست بردم به پتویی که روی سرش بود و بیان کردم :

ـ اسمت چیه ؟

ـ من اسم ندارم

آه از این آهنگ صدا و آه از این شهر که بی اندازه کوچک بود و این زمین ، بی اندازه گرد!

نفسم را بیرون فرستادم، حالت نگاهانش بی طاقتم کرده بود و شک لعنتی پا جفت ایستاده و به دلم چنگ میزد. کف دست گذاشتم روی پیشانی کشیدهش.

مرد خاطرات من هم پیشانی اش بلند بود ولی اقبالش نه…

تبش به شدت بالا بود همانطور که حدس میزدم. دست چپش را گرفتم که نبضش را بگیرم و صوتی پرستار را نمتوجه شده گرفتم.

ـ خانم دکتر شما چرا بذارین من …

چشمانم میخ نبض کف دستش شد و دلم به دیوار سینه می کوبید، تند و بی وقفه. این تاتو مشکی رنگ …

یک آهو در حال جست زدن به اندازه دو بند انگشت. اشک به نگاهانم رساند. سرم آهسته بالا رفت. این دیده ها و این نگاه را کسی غیر از او نداشت.

انگشت شستم روی نبضش بالا و پایین میشد. این همانی ست که از یادها حرکت کرده بود. همانی که شکش به قلبم افتاده بود. این همان عزیزی بود که روزی قید همه را زد و حرکت کرد

حتی قید مرا هم زد و راهی شد …

نبضش هنوز میزد پس زنده بود. نگاهش به نگاه خیسم چسبیده ولی غریب بود، آن آشنایی گذشته را نداشت. دستم از کف دستش رها شد و بدون اینکه حرفی بزنم از کنارش گذشتم

روزگارگار در بدترین شرایط او را به من بازگردانده بود و این باورکردنی نبود.

داستان ما موازی با منطق نه اما عین واقعیت بود.

اگه یه روزی نوم تو

تو گوش من صدا کنه

دوباره باز غمت بیاد که منو مبتلا کنه

به قلب میگم کاریش نباشه بذاره درد تو دوا شه

بره تو تموم جونم که باز برات آواز بخونم…

رمان پیشنهادی مشابه این مطلب:

لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان زن دونی از آناهید قناعت