موضوع اصلی رمان پاسار:
امیرحسین، پسر محبوب فامیل و بهویژه مادربزرگ، در قلب گذشتهای تاریک و پرزخم بزرگ شده؛ گذشتهای که سایه سنگین خانوادهاش، بهویژه پدر و مادرش، آن را ساختهاند. سالها بعد، درست وقتی که به ثبات رسیده و گذشته را پشت سر گذاشته، ورود مردی به نام ابوذر و پسرش ساعدی، رازهایی را از قلب خاک بیرون میکشد؛ رازهایی که برای سالها پنهان مانده بودند…
مقداری از متن رمان پاسار:
کم حوصله تر از آنی بود که بعد از ساعت ها پشت فرمان ،جای گرفتن کف دست روی دیوار بکشد و کلید برق را .بزند همین تاریکی بهتر بود. چمدان کوچک سفری اش را همان کنار در گذاشت و کفش هایش را به حال خود رها کرد با کمی پلک زدن متوجه شد مهمان دارد. راه کج کرد سمتِ سرویس و کف دست و رویی شست و حین خشک کردن ،صورتش سری به آشپزخانه زد و ناگزیر چراغی روشن کرد. روی سینک پر بود از ظرف های قرار گرفته و قوطی ها و بطری ها. حوله را روی پشتی صندلی گذاشت و سراغ سینک رفت. بطری های خالی از نوشابه را داخل سطل انداخت و با بدخلقی سراغ شستن ظرف ها حرکت کرد. هنوز ذهن اش درگیر بود و با هر تکه ظرفی که کف می زد لحظه ای پلک روی هم میفشرد و باز به کارش ادامه می داد ولی نشد نتوانست ظرف ها را بشورد همان طور کف خورده روی سینک رهایشان کرد و کف دست هایش را آب کشید.
کف دست هایش را چسباند به پهلو و خیره شد به سقف اگر تماس خانم جان ،نبود قصد نداشت به این زودی برگردد. راهی شده بود که از تمام حرف و حدیث ها دور بماند از بحث های ناتمام و حرف های گزنده ای که دیگر به تن او کارگر نبود. صدای ناله ی بنیامین او را به آن خونه ی نقلی کشاند جز چراغ آشپزخانه هیچ نوری وجود نداشت نگاه اش افتاد به سایه ی عقربه های ساعت که دنبالِ هم کرده بودند قولنج کردن اش را شکاند و بی حوصله پا به هال گذاشت و به عمد ولی ملایم، لگدی به کف پای بنیامین کوبید همین ضربه ی ملایم کافی بود تا او از زیر پتو بیرون بخزد و روی مبل نیم خیز شود و با متوجه شدنِ شَبَهِ هیکل او که روبه رویش ایستاده بود بدخلق شود و موهایش را به هم بریزد به خدا تازه خوابیدم هنوز یه ربع نشده چرا چک و لگدی میکنی آدم رو؟ خوش اومدم. بنیامین پتو را از روی پاهایش کنار زد و ناامید از این که محال است بتواند بیش از این بخوابد، اظهار کرد: خوش اومدی.
کلید دادم لازم بود سر بزنی نه تو نقش صاب خونه فرو بری حالا ده شیم قم اومدم این جا باید بزنی تو ذوقم؟ نذاری بخوابم مسلمون نیستین آزاده باشین حداقل. امیرحسین چرخید و برای این پسر جوان کم تجربه ی تازه داماد شده سری به افسوس تکان داد و برای تعویض لباس های سفری اش پا به اتاق خواب گذاشت و در نبسته تی شرت را از تن در آورد و روی یک شانه انداخت و لبه ی تخت نشست بنیامین پتو را تا زد و روی مبل تختخوابشو گذاشت و با روشن کردن لوستر هال، نوری به خانه پاشید. سرکی توی اتاق امیرحسین کشید و با لمس کردن دیوار، کلید برق را پیدا کرد اتاق هم روشن شد. با مشاهده کردن بدن برهنه و سری که توی کف دست های او داشت فشرده میشد: سؤال کرد حالا متوقع نبودم ولی بعدِ بیست روز به آب نبات لیسی که واسه من و خانومم سوغاتی می آوردی.
نگاه اش بالا رسید و روی اجزای چهره ی بنیامین چرخید و مجدداً دیده گرفت که او شاکی شد: اومدی بی خوابم کردی اون وقت چرا تو سیس گراهی شدی واسه من؟ برو برس به کارت بنیامین سمج تر شد و پا به اتاق گذاشت و گفت: چی شده؟ همه خوبن؟ کسی مشکلی داره؟ مگه ناضافه کرده بودی یک ماهی نیستی واسه خودت. حرف در دهانش ماند. بنیامین که عادت داشت به این گوشه کنایه های آب دار، کف دستی در هوا پرتاب کرد و پشت به او، در حال خارج شدن از اتاق اضافه کرد خب بابا درک کردیم با بچه ها نمیپری و زیر لب به غر زدن ادامه داد: رفته سفر که آب وهوا عوض کنه تو نمیخواد بری زندگی رو به کام بقیه هم زهر کنی بگیر بشین تو خونه ت. پیراهن اش را از روی مبل تک نفره برداشت و مشغول پوشیدن بود که صدای امیرحسین را با فاصله ی کمی از پشت سرش گوش داد پوشاکی کف دست کی بوده این چند روزگار؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن