موضوع اصلی رمان مرگ با آرزوی زندگی
داستان دربارهی دختری است که گذشتهای پر از سختی و رنج را پشت سر گذاشته و زیستناش پر از فراز و نشیب بوده. او روزی عاشق میشود، اما سرنوشت او و عاشقیش را از هم جدا میکند. سالها بعد، تقدیر بار دیگر آنها را روبهروی هم قرار میدهد، ولی این بار پسر حضور دختر را انکار میکند؛ انگار که هیچوقت عاشق او نبوده. اما چرا؟
مقداری از متن رمان مرگ با آرزوی حیات:
دندونامو از حرص بههم میفشردم. چقدر حقیر بودم من! برگشتم و متوجه شدم تو یکقدمی پشت سرم توقف کرده بود. سرمو بلند کردم و نگاهام به نگاه خشمگینش افتاد. از جیبش چاقوی کوچیکی درآورد، قفلشو زد و جلوی صورتم گرفت. هر ثانیه نزدیکترش میکرد و من با عجز، تماشاگر این مرد بیرحم بودم. چاقو به صورتم قرار گرفت. جیغ خفهای کشیدم و محکم نگاهامو بستم. یهو درد بدی توی بازوم پیچید. پسرهی روانی دستمو زخمی کرده بود. خون از بازوم جاری شد و زخم میسوخت. بمیرم برا خودم… برای هیچکس مهم نیستم. دلم گراهی شده بود. حرکت کردم لب حوضچه نشستم و خون بازومو شستم، ولی انگار قصد بند اومدن نداشت. چارهای نبود؛ اجازه نداشتم زیاد بیرون بمونم. شالمو پاره کردم و محکم به بازوم بستم. خون زیادی میاومد. میل داشتم کشیده شم که زیر قلبم تیر خفیفی کشید.
یعنی هنوز معلوم نیست بینشون چی بشه. فهمیدم… بسه. نکش خودتو. خب حالا اون پارچه رو باز کن و بیا سر کارت. – نمیشه این بار شما به جای من بشورین؟ قول میدم جبران کنم. تا میل داشت جواب بده، صدای بمی از پشت سرم بلند شد: – شما میتونین برین اتاقتون. با توجه به رنگپریدگی و خونی که از کف دست دادین، لازم نیست امروزگار کار کنین. برگشتم و آرش رو دیدم که دلخور و عصبی نگاهم میکرد. تشکر کردم و حرکت کردم تو اتاق. ولی اونم بلافاصله اومد: – مگه بهت نگفتم هر کاری رو که شاهین میگه انجام بده؟ – چی میگی تو؟ میفهمی غرور یعنی چی؟ چرا منو آوردین این خرابشده؟ من عمارت خودمونو میخوام! – اینکه چرا اینجایی رو خودت بهشدت خوب میدونی. یکم رام شو، مطیع شاهین باش. هرچی اظهار کرد، بگو چشم. وگرنه همواره وضعت همینه. – میفهمی اصلا؟ من نمیخوام افسرده شی.
– آرش… – بله؟ – لازم نیست نگران من باشی. ممنون میشم دیگه نیای اتاقم. من زن متاهلم و تو مجردی؛ نمیخوام پشت سرم حرفی باشه. پوفی کشید و از اتاق حرکت کرد. زخمم میسوخت. آخه مگه من چه کارش کرده بودم که اینقدر نسبت بهم عصبی بود؟ سرمو انداختم پایین و ادامه ندادم. روی زمین دراز کشیده بودم و قلبم برای تختم تنگ شده بود. سرامیکا سرد بودن. پتوی نازکی پهن کردم و روش دراز کشیدم تا کمتر اذیت بشم. چند لحظه بیشتر نگذشته بود که نگاهام سنگین شد و خوابم برد. با صدای زنی که داد میزد «بهت میگم پاشو، دختر! ارباب منتظرتِ» از خواب پریدم. – خب خب… حالا نوبت تنبیه شماست. – تنبیهم چیه؟ ازش میوحشت کردم، اما جلوش کوتاه نمیاومدم که زیادی پررو نشه. – ببین دخترجون، از این به بعد هر دفعه که بهم نگی ارباب، تو بغل سگام میخوابی. درک کردی؟ با ترس لب زدم: – ب… بله ارباب.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن