لینک مستقیم بدون سانسور دانلود رمان محراب قلبدادگی از سارا ناصری
چکیده خلاصه رمان محراب قلبدادگی
سرگذشت دختری راحت و بیبندوبار، که توی ناز و نعمت بزرگ شده. با اتفاقی که به دست خودش برای مادرش میافته، مجبور میشه وارد مسیری بشه که باهاش بیگانه هست و محبتی که به وضوح باعث تغییرش میشه.
مقداری از متن رمان محراب قلبدادگی:
با حال گراهی شدهای که جزء جدا نشدنیِ روزگارهای بیقلبرباش بود، به مریم سلام زیرلبی داد و به طرف تخت خوابِ بزرگ طرح سلطنتیش راهی شد.
تا برای نشستن نیمخیز شد، مریم رو ایستاده و مردد وسط اتاقش دید و برای حواسِ پرتش، هین آرومی کشید و کلافه پلکهاش رو باز و بسته کرد.
– چرا از حرکت ایستادی مریم؟ ببخشید من فکرم بهشدت مشغوله، حواسم نبود تعاراهی شد کنم.
مریم تبسم تلخی زد و حین برانداز کردن افسون توی پیجادهن ساحلیِ کوتاهش، به سمتش نزدیک شد و اظهار کرد:
– بهتری عزیزم؟
خودش هم از چهرهی بیرمغ افسون، جواب سوالش رو میدونست و از عذاب وجدانی که در کنار غم سنگینِ روی قلبش بود، خبر داشت.
کنارش روی تخت قرار گرفت و چهرهاش که طی یک هفتهی گذشته، با آرایشهای غلیظش بیگانه شده بود رو از نظر گذروند.
– وضعیت مامانت چطوره؟
– سطح هوشیاریش هیچ تغییری نکرده. همچنان زیر پنج هست.
کف دستش رو روی شونهی سفید و برهنهی افسون قرار داد و با دلسوزی بیان کرد:
– دلواپس نباش! خدا بزرگه.
افسون نگاه بیتفاوتی به همدردیِ کلیشهایِ مریم انداخت، توی ذهنش کلمهی خدا مرور شد و باز به نتیجهای نرسید. خدایی که توی هفتهی گذشته، همه به نحوی اسمش رو برای قلبداری دادنش به زبون آورده بودن و افسون هیچ درکی از حضور و تاثیرش نداشت.
نفسش رو کلافه و پرآوا آزاد کرد و خیره به انگشترِ فیروزهای که برای اامان بار بین انگشتهای تپل و گندمیِ مریم میمشاهده کرد زمزمه کرد:
– چطور نگران نباشم؟ تو که خبر داری، قلبربا همه کسمه، هم جای بابامه که مدام توی سفرهای کاریِ و زیاد خونه نیست، هم جای خواهری که ندارم، جای دوست صمیمیای که هیچ وقت نداشتم، جای خاله و عمهای که اصلاً نمشاهده کردم. شاید نقش مادرانهاش بعد طلاق کمرنگ شد، اما من به همونم دلخوش بودم. چطور آروم باشم، وقتی خودم با بچهبازیم…
حرفش رو نصفه گذاشت و قطرهی سمجی که گوشهی چشمش وول میخورد، با نوک انگشت اشارهاش پس زد و بغضش رو با سکوت کنترل کرد.
مریم از عمق تنهاییِ افسون خبر داشت، با وجود چهارسال همکلاسی بودن و حرکت کرد و رسید، باز هم جایگاه یک دوست معماما رو براش اشغال کرده بود و هیچوقت ردپای دوست صمیمیای رو توی زیستنِ افسون ندیده بود.
سرش رو پایین انداخت و به نورِ سفیدرنگِ تازه نفس خورشید، که خودش رو بیمنت روی گلیم دایرهای شکلِ کف اتاق پهن کرده بود خیره شد.
صوتی ضعیفِ افسون رو که شنید، به سمتش چرخید و سعی کرد نگاهش رنگ ترحم نداشته باشه.
– چطوری به خدا امید داشته باشم؟
– نذر کن!
با دیدن نگاه متعجب و سوالیِ افسون، ترمتوجه شد رو کنار گذاشت و فکری که از ابتدا توی ذهنش بود رو به زبون آورد:
– یعنی در جاده خدا، یه نذری کن که مولینت رو شفا بده.
– مثلاً چی؟
– ببین خب بعضیها به یه موسسهی خیریه کمک مالی میکنن، بعضیها هم به یه مکان زیارتی! باید ببینی خودت به چی ایمان داری؟!
افسون سری تکون داد و نگاه خیرهاش که نشون از ذهن درگیرش بود، روی طبقاتِ طلاییِ کیفهای رنگاورنگش زوم شد.
– تا حالا هیچ وقت نذر نکردم، اگر واقعاً جواب بده…
مریم وسط حرفش پرید و بامحبت اظهار کرد:
– عزیزم نباید شک داشته باشی، هرچی با اطمینانِ دلی نذرت رو ادا کنی، زودتر به مقصودت میرسی.
تقهای به در خورد و با اجازهی افسون، تهمینه با سینیِ محتوای شربت خنک و کیک بستنی وارد شد.
مریم به احترامش قد بلند شد و با تبسم تشکر کرد. تهمینه نگاه آبی رنگِ پر از تحسینش رو سرتا پای مریم جابهجا کرد و با محبت جواب داد:
– راحت باش دخترم.
مریم که پایین مانتوی قد بلند کرمی رنگش رو صاف کرد، بار دیگر قرار گرفت و تهمینه سلانه-سلانه جلوتر حرکت کرد و سینیِ طلایی رو روی میز شیشهایِ دودی رنگ گذاشت.
افسون با ذهنی که درگیر پیشنهاد مریم بود، با راهی شدنِ تهمینه بدون معطلی اضافه کرد:
– میخوام نذری باشه که کمتر کسی انجامش بده، کمک مالی و این حرفا راضیم نمیکنه. چیزی مد نظرت هست؟
مریم ریزبینانه نگاهش کرد و با کمی مکث، طوری که فکرش به چند سال قبل برگشته بود، سر چرخوند و خیره به پردهی حریر سفیدرنگِ تراس با تردید بیان کرد:
– نمیدونم دقیقاً! ولی یه نذر عجیب یادم اومد، که عمهی خدابیامرزم وقتی جوون بود انجامش داد. مولینم واسم تعریف کرد، عمم بچهدار نمیشد، مادرشوهرش میتمایل داشت برای پسرش زن دوم بگیره تا براش بچه بیاره. عمهام که بسیار به شوهرش علاقمند بود، کلی نذر و نیاز کرد تا خدا بهش بچه بده، ولی نتیجه نگرفت. دقیقاً روزگاری که قرار بود شوهرش فرداش عقد کنه، مادرشوهرش رو قسم میده تا یک سال دیگه هم صبر کنه و اگر باردار نشد، خودش برای شوهرش زن بگیره. خلاصه اینبار بدون اینکه کسی متوجه بشه، نذر میکنه ده تا مرده رو غسل و کفن کنه و خدا حاجتش رو بده.
مریم به اینجای حرفش که رسید به دیدههای گرد شده و هراسونِ افسون خیره شد و با هیجان ادامه داد:
– شاید باورت نشه، همون اامان مردهای رو که غسل داد، به ماه نکشید که حامله شد و به مرادش رسید. بعد از زایمانش دیگه تا آخر عمرش، ماهی یبار میرفت غسال خونه. اولش هم چیزی به کسی نبیان کرده بود، پسرش که دو ساله شد و باز هم باردار شد، فقط ماجرای نذرش رو به مامان من گفت.
افسون آب دهانش رو فرو داد و با چهرهی شوکه شده اضافه کرد:
– چه نذر ترسناک و عجیبی! من بهشدت از مرده میترسم. خوشبحال شجاعتِ عمهات!
مریم تبسم ملایمی زد و با محبت جواب داد:
– عزیزم! من که نگفتم تو هم این کارو انجام بده، فقط مثال زدم برات. تازه عمهام هم سنی نداشت، خیلی میترسید، برای همین نذر کرد تا ارزش کارش بیشتر بشه. بعد از اون دیگه ترسش کاملاً ریخت. جوری که وقتی شوهرش توی خونه فوت میکنه، تا صبح تنها کنارش میشینه و روی سرش قرآن میخونه.
افسون که بهشدت تحت تاثیر ماجرا قرار گراهی شده بود، کف دستهای یخکرده از استرسش رو توی هم قلاب کرد و مردد اظهار کرد:
– حالا به نظرت من چه نذری کنم تا قلبربا دوباره سلامت برگرده؟ کمکم کن مریم!
بدون حرف به غمِ بیانتهای مردمکهای طوسی رنگش زل زد و نمیدونست به افسونی که هیچ شامگاهاهتی به دخترِ شیطون و بیغصهی هفتهی پیش نداشت چه کمکی بکنه.
با تعارفِ هول زدهی افسون، شربتی که دیگه زیاد سرد نبود رو خورد و برای عوض کردن حال و هواش بحث رو تغییر داد.
– دورهی کارآموزیت رو کنسل نکنی افسون، چیزی تا کنکور هم نمونده!
– حالا یکاریش میکنم، فعلاً زیاد مهم نیست!
مریم قاشقی از کیک خورد و با لحن شاکی جواب داد:
– خیلی هم مهمه، این همه زحمت نکشیدی که الان درجا بزنی.
افسون نفس عمیقی کشید، لیوان کشیده کریستالی رو از روی سینی برداشت و حین هم زدن محتویاتش جواب داد:
– آخرش که چی؟ تو انگیزه داری، من چی؟!
مریم اخم ریزی بین ابروهاش نشوند و با دلخوری جواب داد:
– درسته که بخاطر هزینههایی که حاجآقا مهدوی برای درس خوندنم توی بهترین مدرسهی شهر انجام داد، درسم رو با جدیت ادامه دادم، اما خودمم علاقه داشتم. تو هم گرچه بدون سختیهای مالی درست رو تموم کردی، اما بهتره توی این سن کم انقدر بیانگیزه نشی! جهان که به آخر نرسیده.
اسم حامد که روی گوشیِ افسون افتاد، آوای آهنگِ آنشرلی به بحثشون پایان داد و با تاخیر تماس رو وصل کرد.
– سلام حامد.
– سلام عزیزم، خوبی؟
– بد نیستم.
مریم خودش رو با خوردن کیک مشغول کرد و افسون به سمت تراس رفت.
– امشامگاه فقط بخاطر تو دعوتیِ دوستم رو قبول کردم. میبرمت یه مهمونیِ توپ، تا حالت جا بیاد!
افسون اخمی کرد و حین کنار زدن پردهی حریر جواب داد:
– حس و حال مهمونی ندارم.
– خودم حس و حالت رو میارم، ساعت هشت حاضر باش.
– تنها برو، فعلاً حوصله ندارم.
– لوس نشو افسون! من بدون تو که پا توی مهمونی نمیذارم.
افسون دیده از آسمون صاف و آبی گحرکت کرد و روی پاشنهی پاش چرخید.
– هرجور راحتی! خداحافظ.
خواست تماس رو قطع کنه که صوتی کلافهی حامد مانع شد.
– خیل خب بابا! تهمینه خانم رو بگو از اون قیمههای مخصوصش بپزه، میام پیشت.
– اوکی، پس ساعت دوازده بیا تا منو ببری بیمارستان.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن