موضوع اصلی رمان قربانی:
من آلودهام… آلوده به گناهی که با قدم گذاشتن بر خط قرمزهای تو، در جانم ریشه دوانده است. تو قربانی هستی، بیخبر از زهر آرامی که در جام رفاقت ریختهاند. و من… من نیز قربانیام؛ نه تنها قربانی اشتباهات خودم، که قربانی نیرنگهایی پنهان در پس نقاب صمیمیت و همراهی. اینجا، در این قربانگاه خاموش، ما دو همسفر ناتمایل داشتهایم؛ کف دست در دست هم، پیش میرویم تا تقدیم شویم به همان فریب که از ابتدا ما را به اینجا کشاند.
مقداری از متن رمان قربانی:
مگه تو نمیخوای بری؟ چرا لباساتو عوض نمیکنی؟! با استرس، نگاهی به ساعت انداخت. برخاست و به سمت اتاق رفت و لباس هایش را تعویض کرد. قلبش به شدت شور میزد. از اتاق خارج شد و به سمت شمسی حرکت کرد. – من دیگه میرم… خداحافظ. – خدانگهدار. شمسی هنوز در حال مرتب کردن ظرف ها بود و حتی نگاهش هم نکرد. پاورچین به طرف کتابمنزل رفت و کنار آن از حرکت ایستاد تا بعد از رفتن شمسی، به سراغ کامران برود. چند بار به سرش زد تا بدون توجه به تمایل داشت کامران، بگذارد و برود. اما هر بار با یادآوری گوشتی که زیر دندان گربه بود، بیخیال حرکت کردن میشد. بالاخره شمسی رفت و در سالن را پشت سرش بست. کامران از شمسی خواسته بود که در طول میهمانی، مطلقا به آنجا نیاید؛ پس قطعا باز نمیگشت. نفس عمیقی کشید و از مخفی گاهش خارج شد و از پله ها بالا راهی شد. نمیاطلاع داشت کارش صحیح بود یا نه. در اتاق کامران باز بود و خودش مقابل آینه، مشغول درست کردن موهایش بود.
– اونجا واینستا و زل بزن به من. بیا داخل. با صدای کامران تکانی خورد و قدمی به جلو برداشت. – شمسی خانوم رفتن. – تو که حرف منو باور نکردی که خودم میخوام از مهمونا پذیرایی کنم؟! گفتم برای همین کار بمونی. به خانوادهت اطلاع بده که شب دیرتر میری. قبل از اینکه اجازه دهد، نرگس حرفی بزند، به سمتش بازگشت. – باهات حساب میکنم. یه پاداش توپول! چطوره؟! با خود فکر کرد اینطور بد هم نبود؛ شاید بتواند با پول آن دوچرخه رویایی نیما را تهیه کند. همانی که با گحرکت کردن کارنامه اش، انتظارش را میکشید. سرش را به نشانه موافقت تکان داد. کامران بیتوجه به او به طرف آینه برگشت. – خب فعلا برو استراحت کن. فکر نکنم بچه ها زودتر از شش، هفت بیان. نگاهی به ساعت انداخت. هنوز یک ساعتی وقت داشت. پایین برگشت و لباس هایش را تعویض کرد. از شدت اضطرابش کاسته شده بود. روی صنقلبی آشپزخانه نشست و کف دست هایش را روی میز به هم گره زد و سرش را روی آنها گذاشت.
ندرک کرد چقدر گذشته بود که با صدای کامران به خود رسید. – به نظر خسته میای! چطور میخوای تا آخر شامگاه از مهمونام پذیرایی کنی؟! بیا… اینو بخور حالت میاد سرجاش. نرگس بدون حرکت با شک و بدگمانی نگاهش میکرد. – چیه؟! چرا اینطوری نگام میکنی؟! نترس نمیخوام اغفالت کنم. عرق نسترنه؛ برای رفع خستگی، شمسی همیشه بهم میده. این را به خاطر داشت اما به مهربانی کامران و فکر و نقشه ای که پشت آن بود، شک داشت! کامران با بیتفاوتی شانه هایش را بالا انداخت. – نخور، اصلا بذار خودم میخورم. تو هم جمع کن برو خونهتون. اینقدر بیحالی منم خوابم میگیره! – نه… می خورم! لیوان را روی میز مقابل نرگس گذاشت و با صدای زنگ در از آشپزمنزل خارج شد. نرگس، آب دهانش را با اضطراب فرو داد و با تردید لیوان را به لبهایش نزدیک کرد. نه نمیتوانست به کامران اعتماد کند. برخاست و به بیرون سرک کشید. کامران مقابل در سالن منتظر دوستش توقف کرده بود.
لیوان را در سینک خالی کرد و دوباره سر جایش قرار گرفت. – نرگس! بیا از دوستم پذیرایی کن. بلند شد و شربت های آماده را درون لیوان ریخت و وارد سالن شد. پسری چشم و ابرو مشکی و سبزه رو، با بلوز تنگ مشکی و جین سفید، روی مبل لم داده بود و سیگار میکشید. سلامیکرد و جلو راهی شد. خم شد و سینی را مقابل او گحرکت کرد. – کامران، ایشون کی هستن؟! کامران با غرور پای راستش را روی پای چپش انداخت. نرگس، خدمتکارمون. پیمان ناظهار کرد کی میاد؟ بدون توجه به حرف های آن دو به طرف آشپزخونه برگشت اما با پایین رسیدن صدایشان، مشکوک پشت ستون توقف کرد و گوش تیز کرد. – میگم کامران، عجب قشنگه این نرگس خانمتون! حیفه برای عماد. کاش برنامه ای نبود و خودم قلبشو به کف دست می آوردم. حالا چیکارت کرده که طُعمهش کردی؟! – چی میگی امیر؟ پا نمیده که! منم از کف دستش سر همین قضیه شکارم. یه بارم چند ماه پیش، رفت و چوغاما منو پیش بابا کرد!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن