دانلود رمان قرار بی قرار از لیلا حیاتی

دانلود رمان قرار بی قرار از لیلا حیاتی

موضوع اصلی رمان قرار بی قرار :

سرگذشت شخصی است که فکر و ذهن خود را در برهه ای از زیستن فقط صرف انتقام از کسانی که او را به ناحق شکنجه کرده اند، می باشد.

مقداری از متن رمان قرار بی قرار :

با نگاه عصبی و خیره مولین، از ماشین پیاده شدم. از بابا در عجبم با این علاقه اش، آن هم در این جای پرت! حیف از آن همه پول که بابت خرید این زمین و ویلا حرام شد.

با حرص به ورجه وورجه و شادی بی حد نوه سرایدار خیره بودم. تازه آمده و ما را نمی شناسد. فقط صوتیمان را متوجه شده.

طفلی اگر پدر و مادر داشت مجبور نبود در این جای پرت بزرگ شود. شکر که بابا عیدها و تابستان ها فیلش یاد هندوستان متروکه اش می کند، وگرنه مثل این طفل معصوم، عین آدم های عصر حجر مجبور به گذران روزگار بودیم. مردم شمال ویلا می خرند، بابای ما دامنه ی سبلان!

خنده و متلک دوستانم جلوی دیدهانم رژه می رفت. با کف دست آهسته کوبیدم به سرم. این کار از دید بابا مخفی نماند و با داد اظهار کرد:

-فاطمه کاری نکن که از حالا احترام بینمون شکسته بشه!

به‌آرامی نالیدم:

-حرفی زدم بابا؟

-حرفی که نه، حرکتت! اون بی زبون گویای همه چیز بود.

-چشم بابا، دیگه حرکتی هم انجام نمی دم، عین دانش آموزهای جسمی حرکتی تون!

عصبی نگاهی به مامان انداخت و بدون حرفی با پا به در سالن کوبید و واردش شد. مامان به سمتم چرخید و اظهار کرد:

-عزیز دل مولین، فقط سه ماهه، تحمل کن.

-ماملن سه ماه یه عمره ها!

-برام ها ها نکن!

میان عصبیت زدم به خنده و اظهار کردم:

-سال مگه چند ماهه که ما باید چهار ماهش رو به خاطر علاقه بابا، تو این ناکجا آباد سر کنیم؟!

-مولین، خب حقیقت رو می گم! پارسال که یادتون مونده، برف و کولاک منطقه رو پوشونده بود…

-منظور؟

-تا جاده رو باز کردن پنج روز گذشت. بابا به چمن و چشمه و هوای عالی دلخوشه؟ خب اطراف جاده هراز هم می شد ویلا خرید. چرا جای به این پرتی و وحشتناکی؟ تو روستا هم حیات نمی کنیم… ای خدا!

-صوتتو بیار پایین. اگه وحشتناکه عمو و زن عمو چرا اینجان؟

-اینا که بچه های همین اطراف و روستان، آب و خاک شونه.

-فاطمه!

-جانم مولین؟

-با من بحث نکن. خودم به اندازه کافی از علاقه بابات کشیدم و می کشم، تو دیگه تمومش کن! باشه؟

از حرص با ته کفش به زمین کوبیدم. به نمای بسیار جذاب و شیب دار ویلا که با رنگ نارنجی اش مقابلم قد کشیده بود، نگاهی انداختم و کوله ام را از دوشم پایین آوردم و بندش را دور دستم پیچیدم.

با ضرب پا حرصم را سر پله ها خالی کردم و بعد از مامان وارد سالن شدم. کیفم را روی مبلی پرت کردم و روی کاناپه دراز کشیدم و زل زدم به سقف.

-سقف چکه نمی کنه!

با آوای بابا، مردمک نگاهم را به سمتش روانه کردم. این بار داد زد:

-اگه خسته ای برو اتاقت!

با آوای در سالن، نگاهم را به سمتش انداختم. با متوجه شدن عمو بهرام که وسایل را می آورد، با حرص از جا برخاستم و شالم را مرتب کردم. بابا سریع به احترامش بلند شد و به طرفش راهی شد.

سرم از درد درحال انفجار بود. کف دستم روی شقیقه ام بود. با سلام عمو، نگاهم را از پارکت کف سالن، به سمتش بالا آوردم و به زحمت تبسمی زدم و جواب سلامش را دادم. او و زن عمو را بسیار عاشق شدم. طبیعت قشنگ و بکر اینجا را هم عاشق شدم. ولی برای چند روز، نه چند ماه!

بعد از سلام و احوالپرسی، کیف و ساک ها را به طبقه بالا برد. بابا کمی آن طرف تر جای گرفت و تلویزیون را روشن کرد. پوزخندی زدم و در قلب نالیدم:

«خوبه که برق و آب و گاز داره محبتت بابا!»

با صوتی عمو باز سر دردناکم را به سمتش گرداندم:

-پسرم حسین میشه چند لحظه وقتتو بگیرم؟

بابا با تبسم به سمتش رفت، کف دستش را به گرمی فشرد

و کنار خودش نشاند و اضافه کرد:

-ما با هم این حرف ها رو داشتیم عمو؟

با تبسم گرمی نگاهش را به من انداخت و گفت:

-این کار فرق داره پسرم!

-شما روی سر ما جا دارین، سر پا و آباد بودن اینجا رو همواره مدیون شما هستم، مگه چقدر به شما میدم جز یه جا برای زندگی؟

-نگو پسرم، اون خونه کنار ویلا کم از اینجا نباشه کمتر نیست. از پول محصولات باغ هم تا حالا یه قرون نگحرکت کردی.

-این خونه و باغ روی همین ویلا گرفتم. منتی ندارم، خالی بود. باغ هم به یکی عین شما نیاز داشت. قلبسوزتر از خودم ازش مراقبت کردی… امرتون رو بفرمایید.

-صد سال باعزت عمرت باشه حسین جان، عین پسرمی.

بابا صورتش را بوسید. قلبم برایش سوخت. بنده خدا همین یک پسر را داشت. پسرشان پنج سالی بود ازدواج کرده و با همسرش ساکن اردبیل بودند. کارمند بود، در راه بازگشت از اداره تصادف می کند و می میرد.

دو سال بعد همسرش ازدواج می کند و نازنین را از او می گیرند. حالا چند ماهی می شد که نازنین با آنها حیات می کرد. دختر ناز و شیرین زبانی است. لهجه نداشت.

صوتیش را از پشت تلفن متوجه شده ام. عمو و زن عمو لهجه غلیظی دارند. باز شکر کمی زبانشان را متوجه می شوم، لهجه اکثر محلی ها را به هیچ وجه متوجه نمی شوم. گاهی فکر می کنم اینجا ایران نیست و با زبانی خارجی روبرو شده ام. آوای عمو حواسم را به سمتش کشاند:

-تمایل داشتم امسال عید که میآید اینو به شما بگم که نیوممتوجه شد. تلفنی هم…

با قطع شدن کلامش، بابا دست روی پایش گذاشت و اظهار کرد:

-من و شما این حرف ها رو با هم داشتیم؟

-گفتن این موضوع برام سخته، اما باید بدونی. آخرای زمستون بود. وقتی از روستای کنارمون برمی گشتم، یه چیزی توجهم رو به خودش جلب کرد. تاریک بود.

نور ماشین رو انداختم همون حوالی ولی چیزی نمتوجه شدم. مطمئن بودم حوالی برف های تلنبار شده چیزی کنار جاده دیدم. چراغ قوه رو برداشتم و از ماشین پیاده شدم و باز همون حوالی گشتم.

یهو مشاهده کردم یکی خودشو پشت تپه برفی مخفی کرده. دید که زل زدم بهش، خون کنار لبشو پس زد و به سریعی بیان کرد: «راهتو بکش برو!» از نفرتی که تو چشای رنگ خونش بود، یه آن هراسیدم.

همین که برگشتم و دو قدم ازش فاصله گرفتم، صدایی اومد. برگشتم. روی برف ها افتاده بود. صورتش زخمی و خونی بود ولی نه اون قدر که متوجه وخامت اوضاعش بشم. حال بدش رو گذاشتم پای سرمای هوا و ترکیدن خون از لب و صورتش. سریع به سمتش راهی شدم،

همین که کف دست پشت کمرش بردم، متوجه گرمی کف دستم شدم. دست دیگه ام رو زیر سرش گرفتم و کف دست پشت کمرش رو آوردم بیرون، دیدم کف دستم غرق خونه! دیگه نفس هم نمی کشید. سرش آویزون کف دستم شده بود. هراسون انگشتم رو کنار شاهرگش گذاشتم.

نبض داشت. سریع سوار ماشینش کردم و به سمت مشکین شهر راهی شدم. بعد از رسیدگی های اولیه، اونو منتقل کردن اردبیل، متوجه شده بودن خون کمرش از شکنجه های زیاده…

مات عمو بودم. این دوره و شکنجه؟! شکنجه شدن را فقط در کتاب ها خوانده و در فیلم ها متوجه شده بودم. خدای من!

با دیده هایی گخوشحال شده به لب عمو خیره بودم که ادامه داد:

-این شکنجه‌ها به قدری بود که جای سالم تو کمرش نمی‌مشاهده کردی. یکی از کلیه‌هاش به شدت آسیب مشاهده کرده بود. باید چند عمل روی کمر و دنده و کلیه‌اش انجام می دادن. منو که می‌شناسید، پاما نداشتم.

چطور از پس هزینه‌های سنگین عمل بر می اومدم؟ از طرفی باید جوابگوی بیمارستان هم می بودم که با این آدم چه نسبتی دارم. دکترش پسر جوون و فهمیده ای بود، خدا خیرش بده هر کجا که هست.

اضافه کرد:

«عمو نترس، شما کار خدا پسندانه ای در حق این جوون انجام دادین. ما هم مجبوریم، باید طبق روال قانونی و اداری با شما برخورد کنیم. این جور که من تشخیص میدم وضعیت این بیمار اورژانسیه، باید عمل بشه.

از فردای عمل هم نهراسید. نمی‌ذارم براتون دردسر بشه. ما به آدمای دلسوز مثل شما نیاز داریم. امروز اگه شما رو به پلیس معرفی کنم، فردا روزگار یکی تو وضعیت مشابه شما، این داستان رو بشنوه، از کمک به همنوعش پشیمون میشه.

مطالب مرتبط:

دانلود رمان بهای لیلی بودن از لیلا حیاتی