موضوع اصلی رمان فرسوده:
قرار بود کار سادهای باشه، ولی هیچچیزی تو رابطه با ناکس ساده نیست. یه دقیقه داریم دعوا میکنیم، دقیقه بعد داره کف دستمو میگیره و جوری نگام میکنه که انگار تمام جهانم همینه. با هر کلمهاش دلم میلرزه، با هر نگاهش دیوارایی که دور خودم ساختم ترک برمیدارن. میدونم نباید بهش دل ببندم، ولی هر بار که تبسم میزنه، همهی «نباید»هام رنگ میبازن.
مقداری از متن رمان فرسوده:
هر کدوممون تو جهانی خودمونیم و منتظر علامت. من دارم خودمو تو ذهنم سی دقیقه بعد میبینم که روی سکو از حرکت ایستادم، جام قهرمانی تو کف دستمه. زیر لب میگم: «مولین، داری میبینی؟» بعد کف دست چپمو میبرم سمت میکروفون، کلاهکم و گل رز خالکوبیشده بین شست و اشارهمو میبوسم. «این مسابقه برای توئه. تولدت مبارک.» ده ساله که نیستی و من نمیدونم چطور حتی یک ثانیهاش رو دوام آوردم. انگار هم یه عمر پیش بوده، هم دیروزگار. امروز پنجاه ساله میشدی و مطمئنم از متوجه شدن مسابقهم ذوق میکردی. بابا کسی بود که موتورسواری یادم داد، اما این مولین بود که همواره میبیان کرد هیچ رویایی زیادی دیوونه نیست و من میتونم هر چیزی رو که قلبم بخواد، با تمام وجودم بهش برسم. دختره که کارت سیثانیهای کف دستشه، کارت رو میچرخونه و از پیست میره بیرون، داور هم پشت سرش. وقتشه.
گاز موتور رو زیاد میکنم و خیره میمونم به جلو، همه چیز رو از ذهنم میزنم کنار. وقتی دروازه پایین میاد، دیگه فقط با غریزه حرکت میکنم. ترکیب حافظهی عضلانی و عزم دیوونهوار برای تموم کردن فصل با برد باعث میشه تو مسیر مستقیم از چند تا موتور دیگه جلو بزنم. تا وقتی از «هولشات» رد بشیم همیشگی اوضاع قاطیپاطیه. خاک پشت سرمون پخش میشه و هر کسی دنبال جا برای سبقت گحرکت کردن یا جلوگیری از تصادفه. ده ثانیه کافیه تا مدعیهای واقعی از بقیه جدا بشن. سرعت بزرگترین برگ برندهمه و هر فرصتی گیر بیارم، ازش استفاده میکنم. مثل همیشه، آدمای همیشگی زود میان جلو. سه نفرمون کل فصل سر جایگاه روی سکو جنگیدیم. معمولاً چند تا موتورسوار دیگه هم اوایل مسابقه میتونن خودشونو بچسبونن، اما سی دقیقه زیر فشار من نفس کشیدن، برای بیشترشون زیادیه و کم میارن.
من پا رو گاز برنمیدارم. هر مسیر صاف، هر کف دستانداز، هر پرش رو استفاده میکنم تا از هر کسی که بین من و خط پایان وایساده رد بشم. حدوداً وسطای مسابقه، خودمو تو جایگاه سوم میبینم. حرصمو میخورم و فقط روی انجام بهترین کاری که میتونم تمرکز میکنم و صبر میکنم. یه اشتباه، فقط یه لغزش از اونایی که جلوترن کافیه تا ازشون رد بشم. وقتی برم جلو، دیگه کسی جلو مو نمیگیره. من هیچوقت وقتی پیشتاز بودم، نبازم. فقط باید به اون نقطه برسم. وقتی دارم آخرین پیچ مسیر رو میپیچم، حس میکنم یه موتور پشت سرمه. تو مشاهده کرد کناریم یه برق قرمز میبینم و دندونامو روی هم فشار میدم وقتی لینک، همتیمیم، درست کنار من و هموقت با من تو خط پایان گازشو زیاد میکنه. میتونست موتورسوار خوبی باشه، اگه اینقدر بیمحابا نبود. زیادی ریسک میکنه و اینو از زبان یه موتورسوار بشنو که خودش هم دیوونهست.
شکستها و مسابقههای ناتمامش بیشتر از بردهاشه. آخرین چیزی که میخوام اینه که جلوی من بخوره زمین و چند ثانیهی باارزش رو ازم بگیره. من تو خط داخلیم و دارم بهش میرسم وقتی پیچ اول رو مجدداً رد میکنیم. اما باز هم پا به پام میاد و حرصم رو بیشتر میکنه. نمیتونم این بچه رو جا بذارم. بالاخره تو پرش بعدی اشتباه میکنه و رو خاک نرم فرود میاد و گیر میکنه. نفس راحتی میکشم و مجدداً تمرکزم رو میذارم روی نفرات اول. بخش بعدی پیست رو تمیز رد میکنم و فاصله رو کمتر میکنم. نفر دوم تو دور بعدی دم دستمه، اگه فقط یه مسیر خوب برای سبقت پیدا کنم. داره خسته میشه میبینم، حسش میکنم. برادرام همیشگی میگفتن وقتی پنج دقیقه آخر مسابقه میرسه، انگار من یه دندهی اضافه پیدا میکنم. الان دقیقاً همون حسه. همه چیز رو میذارم کنار و فقط ده دقیقهی آخر برام مهمه.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن