موضوع اصلی رمان علالا:
علالا به معنای بانگ قد بلند از ناتوانی نامیست برازندهی داستانی که از گسست و پیوند بار دیگری زندگی دو خواهر و برادر روایت میکند. سرنوشت، مسیر لیلی و سپهر را از هم جدا کرده؛ هر یک در دنیایی متفاوت، با زخمهایی پنهان و گذشتهای سنگین. سپهر اصلامیان، صاحب نشریهای نامآشنا، درگیر روزگارمرگیِ سرد، تنهایی، و کابوسهای شامگاهانه است. همهچیز در زندگیاش بیرمق پیش میرود، تا آنکه رمانی بهقلم لیلی فرخزاد به دستش میرسد. رمانی که نه فقط برای چاپ فرستاده شده، بلکه آینهایست از حقایق نااظهار کردهی خودش. با خواندن هر صفحه، دیوارهای سکوت و فراموشی فرو میریزند، و مسیری به گذشته و درک مشترک گشوده میشود… داستانی دربارهی گمگشتگی، افشاگری، و فریادی که بالاخره گوش داده میشود.
مقداری از متن رمان علالا:
وارد پذیرایی شدم، کنار عمو نشستم و بعد از پنج دقیقه شکوفه همه را به سمت میز ناهارخوری بزرگش به صرف شام راهنمایی کرد. سر میز شام فرهاد کنارم نشست و من حسابی در قلبم غوغا بود. چرا جوابشان را نداده بودم؟ مگر نه این که توهین کرده بودند؟ کوچکترین حرف شکوفه میتوانست تشکر و ابراز تاسف باشد و به جای آن… حتی لبخند روی لبم هم به زور و خاکستری بود. کمی از سالاد رو به رویم، درون بشقابم ریختم و حواسم پی کف دستم بود که حسابی میسوخت. عمیق زخم نشده بود؛ ولی برای اینکه کسی را متوجه نکنم، حتی روی زخمم را هم قرار گرفته بودم. فرهاد آهسته کنار گوشم اظهار کرد: -چرا چیزی نمیخوری؟ -میل ندارم. -یعنی چی که میل ندارم؟ از صبح چیزی نخوردی. راست می بیان کرد، از صبح چیزی نخورده بودم و قلبم حسابی ضعف می راهی شد اما اصلا میلم به غذایی که شکوفه پخته بود، نمی راهی شد.
هر چند که به خاطر فرزاد به این میهمانی آمده بودم؛ ولی هر چه قدر هم که شکوفه به خاطر حسادت خودش و یا خشم خواهرش از من بدش می وارد شد، باز هم باید حرمت میهمان بودنم را نگه میداشت! زنعمو که رو به روی من بود با سر اشاره کرد که چرا نمیخوری و من فقط تبسمی روی لبم نشاندم. سالادگیر را برداشت و میل داشت برای خودش سالاد بکشد که شکوه اظهار کرد: -وای افسون جون اون سالاد اصلا خوردن نداره! زنعمو همانطور که دستش در هوا مانده بود، نگاهی به شکوه انداخت که بیان کرد: -من اصلا نمیدونم لیلی به بهداشت اهمیت میده یا نه! والا اون جور که کف دستشو توی سالاد برید من اصلا رغبت نمیکنم لب به اون سالاد بزنم. بعد هم غذایش را مزه مزه کرد و اضافه کرد: -شکوفه آبجی مگه ناضافه کردم اون سالادو نیار سر سفره؟ میریختیش دور به خدا. دندان به جگر گذاشته بودم و فقط خودخوری میکردم. این همه بی احترامی چه چیزی نصیبش میکرد؟
واقعا حرصش را خالی میکرد؟ خیلی قلبم میخواست جوابش را بدهم؛ اما نمیتوانستم. نمیتوانستم و این ناتوانی بیشتر از حرفهای شکوه دلم را مچاله میکرد. تمام این خودخوری و حرصخوردنها و بیجواب گذاشتن بیاحترامیهایشان را مدیون پدرم بودم! او را مقصر میاطلاع داشتم که حالا به خاطر فرزاد اینجا نشسته بودم و باز هم به خاطر احترامم به فرزاد، مورد بی احترامی و توهین قرار میگراهی شدم. من شلوغش میکردم و یا واقعا راهی شدارشان دردناک و زننده بود؟ عمو امید همیشگی پشتم بود و میاطلاع داشتم که قطعا جوابشان را میدهد؛ ولی زودتر از عمو، صدای فرهاد به گوشم خورد: -لیلی کف دستتو بریدی؟ دستم را زیر میز روی پایم مشت کردم و تبسم زدم: -چیز مهمی نیست. شامتون رو بخورید لطفا… فرهاد از جایش قد بلند شد و اضافه کرد: -لیلی پاشو پالتوت رو بپوش بریم. -بشین فرهاد سر شامه. این دفعه عمو امید بود که میان حرفم دوید و گفت: -دخترم کشیده شو.
نگاهی به عمو انداختم و همه میدانستند که روی حرفش حرفی نمیآورم؛ البته که خودم هم نمیتوانستم آن فضا را تحمل کنم؛ ولی به نظرم ترک خونه دقیقا وسط شام کمی زیاده روی بود. وارد اتاق شدم و پالتوام را برداشتم و قبل از این که از اتاق خارج شوم شکوه را رو به روی خودم مشاهده کردم. این دختر چگونه رویش می شد که جلوی چشم همه، میز را ترک کند و باز هم برای آزار من بیاید؟ نگاهانش انگار که قرمز شده بودند و با تن صدایی قد بلندتر از همیشگی گفت: -بدبخت اندیشیدی با این ناز کردنا خوشامگاهخت میشی؟ اندیشیدی میتونی شاد و خرم زندگی کنی؟ بسیار خوشحالی که داری با فرهاد حیاتتو میسازی؟ بدبخت داری رو آوار زیستنه من زیستن میسازی میفهمی؟ یه روز از یه جا این آوار میریزه رو سرت که نفهمی از کجا خوردی. فرهاد به سمتمان رسید و کف دستم را از روی پالتویی که نصفه تنم کرده بودم گحرکت کرد و کشید، رو به روی در ورودی از حرکت ایستاد و گفت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن