🪷خلاصه رمان طاغوت :
ماشینش را باز می کنم و خودم را در صنقلبی سمتِ شاگرد جای می دهم. آوای شُر شُرِ باران بر سقف ماشین خاموشی بینمان را می شکند و من هم نگاه می دوزم به قطره های درشت باران به روی شیشه که سعی در پیشی گرفتن از هم دارند.
ولی طاما نمی کشد که صدای گحرکت کرده اش این خاموشی را می شکند:
-از کارت مطمئنی؟
به سمتش سر می چرخانم و این بار با دقت به صورتش خیره می شوم؛ به ته ریش هایِ جذابش، به لب هایی که هنگام حرف زدن قلوه ای می شوند. و در آخر به چشمان سبزش که جنگل را در خود نقاشی کشیده بودند.
اما من همان هستم. هیچ چیزی در قلبم تکان نمی خورد و این را مطمئنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن
ممنون از حمایتت! 💜