موضوع اصلی رمان سرنوشتی که گم کردیم
انتقام… خشم… و مرگ یک رویا… ماهی بحری، تکدختر اسفندیار بحری، برخلاف سنت خانوادگی از دنیای داروسازی گذشت تا به موسیقی برسه. تیام ملکشاهی، پسرعمه ماهی، نابغه جهانی داروهاست. همه چیز از ازدواج این دو و ملحق شدنشون به پروژه بحری بزرگ شروع میشه… تا آغاز مرگ یک رویا. ولی چه کسی میخواد از ماهی و تیام انتقام بگیره؟ و برای چی؟
مقداری از متن رمان سرنوشتی که گم کردیم:
مجبورش کرد بنشیند و ویلچر شاهین رو آورد. بعد از کمی تماشای دکتر، نشست و او را معاینه کرد. نتیجه معاینه: آتلبندی پای چپ شاهین. فریماه باید حدود ده روزگار ازش مراقبت میکرد. شاهین حرکت کرده بود برای کارهای ترخیص و فریماه روی تخت جای گرفته بود که یهدفعه سر و کله پیروزگار پیدا شد. دقایقی قبل که او لوکیشن بیمارستان رو با اصرار از رفیق بیکلکش گراهی شده بود، پرده رو کنار زد و غرید: «این چه وضعیهه برا خودت درست کردی؟!» شاهین نگاهی به اطراف انداخت و انگشتش رو به حالت هیس روی لبهاش گذاشت. پیروزگار خم شد و وضعیت پاش رو بررسی کرد و اظهار کرد: «نمیخوام دختره ببینتت. نه؟ پاک زده به سرت؛ همین مونده بود خودتو بندازی جلوی ماشین!» «من خودمو جلوی ماشینم پرت نکردم هیچی، تا نیومده برو. ته این مسیری که میری هیچستانه! هیچستان!»
شاهین کف دستی به پلکهای خسته و خوابآلودش کشید و زیرلب غرید: «پیروزگار برو…» پیروزگار نگاهی به ورودی اورژانس انداخت. دختری که سرش برگه بود و به سمتشون میاومد. گفت: «کارت با این دختره تموم شد، باید زنگ بزنم. کی میخوای بفهمی قرار نیست بری دنبال دردسر و یه آبی از گلومون پایین نذاری؟!» این رو گفت و از همون جایی که اومده بود غیب شد. شاهین به مسیر قدمهاش خیره شد و خودش رو کف دست افکار سپرد. چند روزگار بود که برای اتفاق امروز برنامهریزی میکرد؟ چند روزگار بود که انگلیسی تمرین میکرد فقط برای اینکه یکی دو جمله رو مثل آدمیزاد یاد بگیرد و تلفظ کند؟ چند روز بود که دنبال دردسر میگشت؟ بعد از این همه روز تلاش و نقشه کشیدن، پیه همه چیز به تنش مالیده بود. او تا آخر این مسیر میحرکت کرد. دقیقاً به خاطر رسیدن به همون چیزی که پیروزگار گفته بود: هیچستان!
برای او، هیچستان نام دیگر ماهی بود! فریماه صدا زد: «آقای شاهکار؟» آوای نازک و دخترانهاش با جهانی خشن و سیاه شاهین غریبه بود. سرش رو به سمتش چرخاند و پرسید: «تسویه کردید؟» «بله، اگه مشکلی ندارید دیگه بریم. من شمارو تا محل اقامتتون میرسونم.» شاهین پاش رو زمین گذاشت و فریماه عصایی رو که در روزگارهای آینده باید با اون جاده میراهی شد بهش داد. عصا برای ایستادن کامل کمک میگراهی شد. توی حواسپرتی دختر، برگه رو از دستش کشید و نگاهی به صورتحساب بیمارستان انداخت و بلافاصله کیف پولش رو بیرون آورد. چند اسکناس بیرون کشید و اظهار کرد: «این خدمت شما.» فریماه دستش رو نرمی روی کف دستش گذاشت و هلش داد عقب. «لطفاً رو حرفش نزنید. اما اینطوری نمیشه.» «به عنوان کسی که باهاتون تصادف کرده، وظیفه من بود که صورتحساب بیمارستان رو پرداخت کنم.
حالا اجازه میمشاهده کرد بریم؟» «من نمیتونم قبول کنم خانوم… آقای شاهکار ببینید…» «شاهین!» «چی؟» فریماه نگاهش به جاذبه چشمهاش کشیده شد و مات موند. شاهین با همون پای آسیبمتوجه شده یک قدم جلو حرکت کرد و بیاعتناء به دردی که توی صورتش نمایان شد، لب زد: «آوام کنید شاهین.» یک گوشه لب فریماه راهی شد بالا. «به شرطی که دیگه حرف پول نزنی شاهین!» شاهین هم تبسم زد. به دختری که کمکم پا میان نقشهاش میگذاشت و حتی توی خواب هم میدیدمش. مردی که به هوای دختری از جنس ستارهها به سمت ماه قدم برمیداشت! به لطف تمرینهای چند روزگار اخیر و فیلمهای عاشقانهای که تماشا کرده بود، تونست فریماه رو توی اامان متوجه شدار جذب خودش کنه. باز هم طبق برنامه اظهار کرد: «حداقل اجازه بده دعوتت کنم به شام.» «کی؟» اشارهای کرد به آتل پاش و عصایی که توی دست داشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن