موضوع اصلی رمان ستون پنجم
نیاز و راز خواهرهای دوقلویی هستن که کنار پدربزرگ و مادر بزرگشون روزگارگار میگذرونن. همه چیز عادیه تا اینکه پدربزرگ یه تصمیم یکبارهی میگیره و اونا رو راهی تهران میکنه تا تو خونهی خالهشون ساکن بشن. از اونجایی که دوقلویی توی خانوادهشون ارثیه، خالهشون هم دو پسر دوقلو داره! حالا چهار دوقلو با اخلاقهای جورواجور تو یه خونه، یعنی شروع یه داستان طنز پرهیجان …
مقداری از متن رمان ستون پنجم:
آدمایی که… آدمایی که هیچی! اونایی که پسر مجرد پولدار قشنگ دم بخت ندارن کلا آدم نیستن. برام کف دست میزنه و نیاز قبل از عقب کشیدن صنقلبیش شیرین بیان میشه و میگه: در ذهنش گذراندم فیتیشت رو آدمای مسنه. -فیتیش من رو پوله، الان اگه دنیا جهانبختم بیاد منو بگیره حرفی ندارم چراکه پول داره. عزیز مشکوک میپرسه: واسه پسرش؟ میخوام حرف بزنم که نیاز جلوتر از من میگه: اره دیگه عزیزجون دستت درد نکنه بهشدت خوشمزه شده! من نمیدونم چرا تو این خونه به نیازهای من اصلا توجهی نمیشه اینا دغدغههای قابل احترام منن. خب تصمیم میگیرم که غذام رو بخورم و دیگه زر نزنم، میز رو جمع میکنیم همراه نیاز، ظرفها رو شسته و آشپزخونه رو تمیز میکنیم من که قراره بپیچراکهم برم بلوار اما نیاز و با این حجمهی چیتان پیتان درک نمیکنم که میخواد بره دیسکوی بابای باباش یا مراسم ختم و خداحافظی با زیدهای سابق اینجا! قد نیاز نسبتا بلندتره دویست مترم کفش لژ دار میپوشه در نتیجه از اونجایی که به یه طرف
کتفم نیست اما از این کاراش خوشم نمیاد، زودتر خونه رو ترک میکنم و با بچهام میزنم به قلب بلوار. تا رسیدن به اونجا بچهام رو روی زمین میذارم و سوارش میشم. گوشهی خیابون، کنار ماشینا! خطرناکترین و جنون آمیز ترین کاری که یه آدم میتونه انجام بده رو با شجاعت؟ شایدم حماقت تمام انجام میدم و خب انگار بار آخره خیابونای ما خلوته و خیابونای تهران شلوغ! ما هنوز بهشدت کوچههامون خاکیه و جایی جز بلوار نداریم اما تهران فرق داره، خیلی به روی خودم نمیآرم ولی آزردهم! از حرکت کردن، از سربار یکی دیگه شدن، از مهمون بودن و تنها کاری که ازم بر میاد تبسم زدنه یا شایدم دیوونه بودن! واسه آخرین بار تخته اسکیتمو هدایت میکنم وسط خیابون! حالا آخرین باری که پخش میشم کف خیابون و میمیرم یا آخرین باری که تو شهرستان کوچیک خودمونم! سرعتم بیشتر که میشه داد میزنم و بالاخره اینم یه جور روش زیستن کردنه، حالا درسته که به چشم بقیه از جنگل فرار کردم اومدم اما به هر حال قابل احترامه! از سر تا ته بلوار رو ده بار دیگه طی میکنم،
خسته که میشم دراز میکشم رو چمنای نمدار و به آسمون نگاه میکنم! صافه، مثل دل بابا حاجی! اون قدر خواستنی و آروم که دوست دارم دست بندازم و بگیرمش توی بغلم. من معمولا وابستگی خاصی به آدمای بیرون از محوطه خانواده.ام ندارم ولی به محیط چرا، به فضا، حتی به گربهای که توی مسیرم میبینم و به قول نیاز از آدما به دورم. پا میشم خودم رو جمع میکنم لباسام نم کشیدن و میدونم بوی گندشون تا رسیدن به خونه خفهام میکنن و عزیز باز غر میزنه اما خب سیس من اینه “ابداً آدم نشدن!” مسیر رو همونطوری که اومدم برمیگردم، دیوانه وار و بیپروا باید بگردم و باقی موندهی وسایل رو جمع کنم، باید برگردم و به عزیز کمک کنم از این شهر و از این زندگی دل بکنه و دنبال شوهر مریضش بره! راستی، من به روی خودم نمیارم که میدونم باباجونی چه قدر مریضه و برای چی میریم تهران! هر بار که سرفه میکنه گولم میزنه و میگه قرصام رو نخوردم و خلاصه که هر دفعه با یه بهونه به خیال خودش خامم میکنه! نزدیکای خونه …
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن